Op het parkeerterrein van Ridderhofstad Rhijnauwen (echt zo'n plek waar je de Zevensprong verwacht) in Bunnik stond een bus. Een prachtige, ouderwetse bus.
Ik stapte uit de BMW.
'Dat is 'm nou', zei degene die me net een lift had gegeven trots.
Achter het stuur zat een man met een indrukwekkende snor.
We zouden voorlopig niet gaan rijden.
Ik beklom de opstap en stak mijn hoofd om de hoek.
Op een verhoging met een schapenbontje erop zat een aantal vrouwen. Schoenen uit, benen gestrekt. Alsof ze met z'n allen in een heel groot bed lagen. Dit was toch zeker de gekste plek waar ik tot nu toe een presentatie had gehouden. Ook meteen de leukste.
De vrouwen in de bus waren de blogsters voor Mijn Tijd voor de Zorg.nl, een initiatief om de mensen die in de zorg werken en het werk dat ze doen zichtbaarder te maken. De blogsters waren allemaal geen schrijfsters, en moesten leren hoe je zoiets nou aanpakt.
Inmiddels zijn ze een paar weken bezig.
De site is af en mooi geworden.
En ik moet zeggen: ze doen het hartstikke goed.
Omdat ik het een erg goed initiatief vind en ik de dames in kwestie erg aardig en gedreven vond, zou ik zeggen: neem een kijkje.
Bijvoorbeeld bij Cindy.
'Hé, heb ik een snor op mijn gezicht?', schreeuwde het Britse meisje.
'Nee hoor', zei het Limburgse meisje zacht.
Het Britse meisje had een enorme snor op haar gezicht.
Met mascara had iemand een snor op haar bovenlip en wangen getekend.
Een sierlijke snor, dat wel.
'Ik heb het vermoeden dat ik een snor op mijn gezicht heb. Maar ik heb geen spiegel', zei het Britse meisje, dat buitengewoon dronken was en af en toe omviel.
'Je hebt geen snor op je gezicht', zei het Limburgse meisje haast moederlijk.
'Zeker weten?', vroeg het Britse meisje.
'Yes.'
We stonden buiten de Candybar, dé pottenclub van Londen.
Ik met een grote glimlach, omdat de wereld soms zo verrassend kan zijn.
Dat ik een telefoontje ontving van C., omdat ze op Twitter zag dat ik in Londen was.
'Ik ben er ook!', riep ze.
Dat we via haar zomaar werden uitgenodigd voor de very exclusive champagne bar op de hoogste verdieping van het hoogste gebouw van het centrum van Londen. Dat we daar in gedimd licht panoramisch uitzicht hadden over heel London by night en dat de drankjes er per stuk meer kostten dan ons avondeten van even ervoor. En dat er een lift was met maar twee knoppen, één naar de bovenste verdieping en één terug naar de begane grond. En dat er maar heel weinig mensen binnen mochten, en ook maar twee uur per groepje. En dat we door detectiepoortjes moesten om binnen te komen. En dat het er ondanks alle yupperige exclusiviteit bijzonder gezellig was.
En dat we vervolgens met de hele groep de kelder van de Candybar bestormden, omdat één van ons daar best heen wilde en wij heel supportive bleken. Dat de mannen er niet werden geweigerd. Maar dat er wel voorzichtig werd gepolst of ze wisten wat soort club ze gingen betreden. En dat de mannen binnen ongeveer de meeste aanspraak hadden en dat het knappe Limburgse meisje in de toiletten welhaast aangerand werd.
'Daar sta je dan', zei ik tegen het Limburgse meisje op de dansvloer. Achter ons waren enkele vrouwen aan het paaldansen. 'Midden in Soho, in een lesbo-bar.'
'Ja...', zei ze, met onvervalst accent. 'Ik ben wel eens in Amsterdam geweest, maar dit...'
'Weet je echt, echt zeker dat ik geen snor op mijn gezicht heb?', vroeg het Britse, dronken meisje even later buiten aan het Limburgse meisje.
'Positive', zei ze.
[maar 2 knoppen in de lift]
[slechte foto maar dan krijgt u een idee]
Op de site van Time Out vond ik voor vertrek naar Londen niet alleen een handige app voor de iPhone maar ook een pdf'je met een zomerse wandeling langs bijzondere street art.
Daarom vertrokken wij op de tweede middag van ons verblijf naar een voor toeristen ver weg geleden metrostation in het oosten van de stad. Als toerist moet je toch zeker een paar keer van je kaart aflopen dus dat beginpunt stemde ons zeer gelukkig. Het weer en de vroeg invallende duisternis wat minder.
Dankzij de wandeling, en ook dankzij het feit dat we een heel stuk verkeerd liepen (best lastig wandelen, zonder kaart) zagen we een stuk van Londen dat we anders nooit zouden hebben gezien. Langs het spoor, langs bouwvallen, verlaten pakhuizen en braakliggende stukken grond. Plekken waar street artists ongestoord kunnen werken en waar je liever niet 's avonds komt.
Helaas waren de meeste kunstwerken inmiddels al verwijderd. Toen ik net de juiste adressen op wilde zoeken, zag ik via Google Streetview dat de kunstwerken er destijds nog niet waren.
Gedurende de wandeling zagen we de stad veranderen. Lopend naar het westen over Bethnal Green Road werd het drukker, levendiger, gezelliger. Ineens zagen we eettentjes en hippe winkels opdoemen in plaats van sociale flats met balkons vol troep. En plotseling, toen we een hoek om gingen, zagen we een prachtig straatje met kasseien en winkeltjes. Het bleek te gaan om het voor ons tot dan toe onbekende Brick Lane, naar wat bleek het bruisende centrum van Spitalfields.
Dat was het leukste aan Londen: als we een hoek om gingen, kwamen we soms in een volstrekt andere buurt terecht. Gelukkig gingen we vele hoeken om.
Meer plaatjes op Flickr.
Natuurlijk gingen we ook naar Tate Modern. Hoera!
De musea in Groot-Brittannië zijn gratis, op de exposities na. In Tate Modern konden wij nog net de laatste dag van de tentoonstelling Pop Life meepikken. Een tentoonstelling over kunst vanaf de jaren '80 die voor het eerst de commercie omarmde. Met werken van Andy Warhol, Damien Hirst, Jeff Koons, Takashi Murakami en anderen.
Het was vooral heel veel kitsch, met weinig emotie, behalve misschien een shock effect, maar ook dat bleef vaak uit.
Piotr Uklanski, The Nazis.
Flogging a dead horse van Maurizio Cattelan.
Ik had een flyer van de clip van Takashi Murakami met Kirsten Dunst in mijn hand toen ik door een ruimte met blacklight liep.
Detail van Takashi Murakami's enorme muurbehang.
Er was één werk dat me ontroerde, maar toen was ik er inmiddels door iemand op gewezen dat ik geen foto's mocht maken. Ik kan het op internet niet vinden.
Na de tentoonstelling, die zo druk was dat wij er nauwelijks konden voortbewegen, snakte ik bijna naar het rauwe realisme en de oudbolligheid van onze eigen aardappeleters.
Ik kreeg een dringende vraag van een oud-klasgenoot van mij.
Zijn broer is vermist en hij vraagt mij mijn blog in te zetten om zijn broer op te kunnen sporen.
Heeft iemand Christiaan Weststeijn gezien, 1.80 meter lang, 32 jaar?
Als je op de afbeelding klikt, krijg je een item over Christiaan van Hart van Nederland te zien.
Mocht je ook maar iets weten, bel dan de politie in Den Helder via 0900 - 8844.
Uw blogster bevindt zich op dit moment naar zeer grote tevredenheid in Londen.
Enkele voordelen van deze wereldstad op een rij:
* Je nekspieren zijn nog nooit zo getraind geweest omdat je vergeet dat je bij elke oversteek eerst rechts en dan pas links moet kijken.
* Iedereen praat prachtig Engels, zelfs de kleine kinderen, wat ik erg knap en lovenswaardig vind.
* Recensenten zijn om en nabij de 7,5 miljoen keer beter in het schrijven van recensies dan hun Nederlandse collega's. Elke recensie is de moeite van het lezen waard, ook al gaan de artikelen over onderwerpen die je niet interesseren. In elke recensie staat wel een zin die je hardop aan de ander wil voorlezen.
* Elk vermoeden over jezelf dat je wel eens te veel zou kunnen drinken, wordt door de Britten onbewust volledig van tafel geveegd. Reeds voor de lunch zitten zij aan de pints of lager. Zowel mannen als vrouwen, of ze er nou slonzig uitzien of gedistingeerd.
* Omdat je ervan uitgaat dat het wel de hele tijd zal regenen, is elk droog moment een soort geschenk uit de hemel.
* Ze hebben hier nog hun eigen valuta, waardoor je heel erg in je eigen voordeel kunt omrekenen (dit voordeel wordt overigens later, bij het zien van je bankafschriften, een nadeel).
* Het eten van Engelse drop (Liquorice Allsorts) is hier veel bewuster en beter dan in Nederland, want door geen transport CO2-neutraal.
* We hebben in de 48 uur dat we hier nu zijn nog nooit langer dan 2 minuten op een metro hoeven te wachten.
* Je wordt er hard van, omdat je op straat continu keihard tegen mensen opbotst omdat er dat links/rechts-ding is waar niemand (ook de Britten niet, echt niet) wijs uit wordt.
* We hoeven nog lang niet weg. Nog lange niet nog lange niet.
"Geef maar aan mij", zei de aansnellende verkoopster.
Achter de balie stond de medewerkster die me eigenlijk had moeten helpen. Ze stond te bellen. De tranen biggelden over haar volle wangen.
Kanker, dacht ik. Haar moeder.
Of zou ze zelf?
Een onverwachte uitslag van de dokter?
"Moet ik komen?", vroeg de medewerkster. "Ik ben er zo."
De verkoopster die mijn truitje scande, keek geïrriteerd naar het meisje.
Ze verontschuldigde zich voor het gedrag van de medewerkster door zwak naar mij te glimlachen.
"Goed", zei het meisje schokschouderend.
Ze hing de hoorn terug in de houder en veegde met haar mouwen haar wangen omstandig droog. Ze haalde diep adem.
"Mijn oma", zei ze.
De verkoopster keek afstandelijk.
"Ze moet een nieuwe heup."
|
Toon berichten 1-8 van 2739 |
Volgende Pagina »
