Citaat Shakespeare andermaal

Door een mail vanochtend werd ik jaren terug in de tijd geworpen.

De mail luidde:

Florrie kon in '02 martinus nijhoffs vert. vd prospero-vert. niet vinden.
Hieristie:

De feestvreugde is voorbij. Ik zei u toch,
De spelers waren geesten; zij zijn thans
Tot lucht teruggevloeid, tot dunne lucht.
En als dit voos en vluchtig visioen
Zo gaan omwolkte torens, lustpaleizen,
Gewijde tempels, ja, de aardbol zelf
En alles wat hem opvolgt, eens teloor,
Zonder dat er, als van dit ijle spel,
Een spoor van blijft.Wij zijn van eender maaksel
Als dromen zijn en ons geringe leven
Ligt midden in een slaap.

(einde mail)

Ik wist meteen waar het over ging, ook al is het meer dan 12 jaar geleden. Lees het oude blogje en alle mogelijke vertalingen van het citaat van Shakespeare.

Wat een fijne tijd was dat.

Hoe internet me aan het hardlopen kreeg

Sinds kort durf ik het hardop te zeggen.
Ik ren.

Weliswaar nog met wat wandelen tussen de renstukken door. Maar het gegeven is er: ik loop hard. Al een tijdje. Ik houd het vol. En ik vind het nog leuk ook.

Dat ik ben begonnen met rennen, komt niet door alle updates op Facebook en Twitter: “Just completed a 21.11 km run with @RunKeeper” of “1:09.37 ‪#‎pr‬ ‪#‎damloop‬”. Nee, die berichten werken eerder averechts. Allemaal toptijden en afstanden waar ik nog steeds alleen van kan dromen (dat zijn dan nachtmerries).‬‬

Het komt ook niet door de handige apps die je tegenwoordig hebt om van alles mee bij te houden. Hoewel die waarschijnlijk wel de reden zijn dat ik doorga. Ik doe mijn trainingen net als veel anderen onder begeleiding van de Vlaamse Evy (“Ik ben fier op u, Merel! Allez-hop met die beentjes!”). Ik dank de zendmasten en providers die mij genoeg internet geven om via de app mijn eigen statistieken bij te houden. Dat geeft de burger moed en doorzettingsvermogen.

Het komt ook niet door Google Maps, waarmee ik thuis mijn routes uitzet, nauwkeurig bepalend bij welke weg ik de minste stoplichten tegenkom, en het liefst ook de minste pottenkijkers.

Het komt ook niet doordat het internet me de hele tijd vertelt dat ‘veel zitten het nieuwe roken’ is, namelijk dodelijk. En dat ik daardoor uit die stoel kwam en besloot het hardlopen op te pakken.

Nee, de echte reden waarom internet me aan het hardlopen kreeg, is omdat ik op Amsterdam Yard Sale een trainingsbroek aangeboden zag. Mijn maat. Slechts € 5. Het was nota bene mijn buurvrouw die de broek aanbood, en daarom reageerde ik. Binnen 5 minuten was ik ineens eigenaar van een hardloopbroek.

“Dan moet je nu ook gaan rennen”, zei mijn hardlopende vriendin.
Tegen deze logica kon ik niets inbrengen.
En dus liep ik weer 5 minuten later ineens achter haar aan, op haar oude schoenen, in mijn fonkelnieuwe broek.

Ik zou zeggen: allez-hop met die beentjes, op naar de Dam tot Dam-loop. 1:50.37 #pr

Deze column verscheen eerder in de nieuwsbrief van XS4ALL.

Agenda komende workshops

Het is weer voorjaar!
(U gelooft me niet? Ik zag zojuist, trappend tegen de najaarswind in de herfstige regenbui in het plantsoen de krokusjes bloeien)

En dus starten de workshops bij [De Redactie] Trainingen weldra weer. Altijd een mooi moment! Misschien zit er iets van uw gading bij. Dan zie ik u graag in de schoolbanken terug.

Maandag 2 februari: schrijven voor mobiel/responsive
Maandag 9 februari: eindredactie voor internet
Maandag 16 februari: columns en blogs
Maandag 23 februari: schrijven voor social media

En Schrijven voor internet, samen met grootmeester Hans Vos, 4 woensdagavonden in maart.
Of, voor de zeer snelle beslissers, want die gaat dinsdag al van start, de 10 avonden Schrijven Compleet, samen met Hans Vos en Dolf Weverink.

Reacties workshops Redactie

Exit 2014

Op nieuwjaarsdag 2014 werd ik wakker in het ziekenhuis.

Op oudejaarsavond was ik met spoed binnengereden, in mijn buik zat vocht (de arts die me ontving, had zijn smoking voor het feest al aan, en sprak van 4 bierglazen vocht en zei erbij: als ik in champagneglazen zou rekenen, zouden het nog veel meer zijn). Alles deed godsgloeiend veel pijn en ik moest ervan braken en ik viel bijna flauw. De gasten van het feest bij ons thuis zouden weldra arriveren, we moesten iets regelen met sleutels, dacht ik nog. Even later lag ik onder de morfine in een bed op de zevende verdieping, en om 12 uur 's nachts had ik uitzicht op het vuurwerk boven de stad. Lieve M. was even ervoor champagne en glazen komen brengen en had ook de nachtverpleging op de kamer uitgenodigd. Er ontstond zowaar een soort feestje, dat ik in benevelde toestand zo'n beetje gadesloeg. Mijn kamergenote van 70 (nieuwe heup) bekende de volgende dag dat ze in jaren niet zo'n leuk oud en nieuw had gehad. Op Nieuwjaarsdag zag ik alle hoeken en voegen van de wc-ruimte van het OLVG en drukte ik veel op de rode knop.

Ik lag een week in het ziekenhuis.
Het zou nog maanden duren voor ik de oude was, zeiden ze. En in de weken erna merkte ik dat dat klopte.

In mei liep ik op Corsica een berg op, waarna ik verderop in de diepte het dorp Girolata zag liggen, onze dagbestemming. Blauwe zee, blauwe lucht, groen landschap en roodbruine rotsen. Ik snoof de lucht op. En ineens kwam het besef: ik had geen pijn. Geen rugpijn, geen buikpijn. Mijn lichaam had mij zonder piepen en klagen deze bergtop op gekregen. Free at last.

Er waren meer hoogtepunten, en ook een noodlottig, nodeloos en vreselijk dieptepunt, maar het mooiste hoogtepunt kwam vlak voor het einde van het jaar. Op 21 december riep M. ineens, na een wandeling op het strand, ik had mijn telefoon al een tijdje niet meer bekeken: "We zijn tante!!!" En we sprongen op en neer door de kamer, met tranen in onze ogen, en in mijn lijf waren zo veel emoties dat ik wel moest blijven springen en tegelijkertijd omhelzen en ook uitroepen van vreugde slaken om die plotseling overweldigende energie een plek te geven. Dat het daarbij weer in mijn rug schoot, boeien.

Ik wil bescheiden zijn met mijn wensen voor 2015. Wereldvrede, geen laffe beschietingen of bomaanslagen, waar dan ook ter wereld uit naam van wie dan ook die er nooit om gevraagd heeft. Het leven is zo mooi en vaak zo goed. Waarom daar niet met elkaar van genieten. Het liefste zonder pijn. Ook niet als ik lach.

Nou nog lang niet ZO oud heus

"Zo, ik krijg het ineens warm. Ligt dat aan mij?", vroeg ik aan de deelnemers van de training Columns en Blogs, die vlijtig aan het schrijven waren.

"Hangt ervan af. Hoe oud ben je?"

Yeah Yeah Yeahs in Cambodja

"Great music taste!", zei ik tegen de jongen van een jaar of 12.

Hij was een van de wezen die bij het plaatselijke schooltje les kregen. We hadden net staan kletsen met de leraar. Een monnik die ons zei dat we iedereen uit Europa naar zijn schooltje moesten sturen. Voor een vrijwillige stage. Al was het maar voor een week.
No skills needed.
Ik kan geen website vinden.

Het jongetje dat ik aansprak, droeg een T-shirt van de Yeah Yeah Yeahs.
Hij begreep niet precies wat ik bedoelde met 'Great music taste' en hij keek me vragend, maar welwillend aan.
Ik wees op zijn T-shirt.

"This is music?", vroeg hij verbaasd, terwijl hij zijn T-shirt nog eens bekeek.
Ik knikte.
"Cool", zei hij.

Hij pakte een mp3-speler met een klein boxje eraan uit zijn zak en zei:
"Music I like."
Hij drukte op play.

De begintonen van My Heart will Go On van Celine Dion vulden de binnenplaats.

Ik was even stil.
Daarna begon ik hem al bijna uit te leggen hoe groot het verschil was tussen Yeah Yeah Yeahs en Celine Dion.

"Titanic", zei ik.
"Is great", zei hij. Blij.

Cambodja en Lucky Somnang

Lucky Somnang best tuktuk driver

Er lag een hond op de weg.
Iedereen reed door.

Onze tuktuk-chauffeur minderde vaart.
Hij stapte uit, maande een tegemoetkomende brommer tot stilstand en knielde neer naast het beest.
De ogen waren open.
Voorzichtig legde hij zijn hand op de hals.

De tuktuk-chauffeur schudde kort zijn hoofd.
Hij nam het levenloze lijf in zijn armen en droeg hem naar de kant van de weg.
Hij sloot de ogen.
Er kwam een man aangerend die zich over het beest ontfermde.

"That was the owner of the dog", zei onze tuktuk-chauffeur, toen hij weer plaats nam op zijn brommer. Hij waste zijn handen met water uit een flesje. "Very sad."

We tuktukten stilletjes verder.
Over de rode aarde, langs de palmbomen, de groene velden en de houten huisjes.

Naar een afgelegen tempel in de buurt van Angkor Wat, waar ik stil werd van de schoonheid. Naar het landmijnenmuseum, waar ik stil werd van de ellende. Terug naar Siem Reap, waar ik stil werd van hoe fijn het was om in Cambodja te zijn.

We zijn nu een paar weken terug.
Ik moet steeds denken aan die hond.  
En aan onze geweldige tuktuk-chauffeur.

Zoek je ooit een tuktuk-chauffeur in Siem Reap / Angkor Wat?
Kies dan Lucky Somnang.
Je gaat er geen seconde spijt van krijgen.

Cambodja Ta Prohm

Cambodja Angkor

Cambodja - Angkor 2

Cambodja huisje

Cambodja boot

Jarig

Onlangs in de Media Markt was ik er getuige van hoe M. met haar charmes een enorme som geld van het totaalbedrag af wist te praten.
"Lukt altijd", zei ze.

Zojuist stond ik bij de kassa van datzelfde concern, een nieuwe vestiging die vorige week nog Saturn heette. Overal hingen ballonnen, er lag een rode loper, letters schreeuwden me tegemoet.

"Wat een feest!", zei ik tegen de caissière.
Ze had onderuitgezakt gezeten toen ik aankwam. Ik verwachtte dat ze door mijn stemgeluid op zou veren, wat niet gebeurde.

"En dan ben ik ook nog eens jarig vandaag!", zei ik.
De caissière bleef onderuitgezakt zitten.
Ze bliepte met een schuin lijf mijn spullen.

"Krijg ik nu ...", en toen zette ik een heel lieve glimlach op. "Korting? Vanwege het dubbele feest dus?"
Ik knikte erbij om haar te helpen.

"Nee", zei ze.
Het totaalbedrag verscheen op het scherm.

"Ook niet een beetje?", sprak ik hoopvol. En wat grappend, in de hoop dat ze zou ontdooien.
Maar de caissière tikte zwijgend en langzaam met haar pen op de prijs op het scherm.

Ik pinde het bedrag.
"Ik wens je nog een heel fijne dag!", zei ik tegen haar.

Haar laatste kans was aangebroken. 

Ze kon me nog feliciteren, of me een fijne dag wensen, of toch nog korting geven, of zeggen dat ze alleen Engels sprak, of me bedanken voor die fijne dag, of desnoods heel hard schreeuwen.

De caissière bleef onderuitgezakt zitten.
En zweeg.