Chemotherapie
Op de dag dat de hele wereld te horen kreeg dat Kylie Minogue borstkanker heeft, zat ik in een kamer met anonieme kankerpati?nten.E?n kale man, die een indrukwekkend aantal met zilverfolie ingezwachtelde infusen aan zijn stoel had hangen. E?n wat oudere vrouw, die al haar haar nog had en niets zei, en haar infuus achter een gordijntje kreeg. Twee vrouwen tegenover mij, zussen, kaal, die op vrijwel hetzelfde moment hadden ontdekt dat ze borstkanker hadden.
En dan, op de stoel naast mij, mijn lieve vriendinnetje Swaan.
Niet passend bij de rest.
Sterk, lachend, kaal en ziek.
Het was Swaan's vierde kuur, op tweederde van het totaal. Ik was voor het eerst mee. Nu na afloop weet ik niet meer goed hoe ik het me had voorgesteld maar het was anders dan ik had gedacht. Een kamer vol stoelen, geen bedden. Stoelen van het 'relaxte' soort, verstelbaar, denk vliegtuig en tuin door elkaar. In een kleur die je zelf nooit zou kiezen.
Chemotherapie wil zeggen dat je een infuus krijgt en dat je allemaal zakjes vol puur gif in je gedruppeld krijgt. Langzaamaan. Na een uurtje of twee mag je naar huis. Eenmaal thuis gaat het nog wel maar vervolgens lig je te kotsen tot je niet meer kan. Tegen dat kotsen krijg je weer andere medicijnen die bij sommige mensen wel aanslaan en bij sommige mensen niet. Dan krijg je weer andere medicijnen.
De twee kale zussen tegenover mij maakten de chemo erger. Tegelijkertijd maakten ze het lichter, want er werd continu gepraat en er kwamen zulke ongelooflijke dingen uit hun mond dat er in ieder geval afleiding was. En afleiding is welkom. Niet nadenken.
De oudere zus had haar puberdochter van een jaar of vijftien meegenomen. Het meisje stond zichtbaar onder stress en begon af en toe te huilen. Haar moeder gaf haar geld en sommeerde haar voor haar een gevulde koek en een cappucino te gaan halen. Geen zoetjes. Naast mij zag ik Swaan een lichte kokhalsbeweging maken. De moeder zei, op het volume van een marktkoopman, dat ze nu wel wist "waar vandaan die kanker was gekomen".
"Zoetjes", riep ze, "me zus en ik nemen altijd drie zoetjes in onze koffie en zie ons hier, nu liggen we hier met ons twe?en. As je drie zoetjes neemt en je drinkt vijftien koppen per dag dan krijg je al gauw vijfenveertig zoetjes binnen per dag. Word je helemaal hyper van."
Ik zag de verpleegster terugschrikken vanwege de vijftien koppen koffie, Swaans hand op de armleuning verkrampte even. Ik verslikte me in mijn thee. De verpleegster was hiervoor opgeleid en legde uit dat vijftien koppen koffie per dag niet goed voor je is en dat je kanker niet van zoetjes krijgt. "Nou, dan hebben we kanker gekregen van de koffie", riep ze.
De twee uur gingen voorbij. De man was al eerder klaar en wenste iedereen sterkte.
De dochter van de oudere zus was in tranen uitgebarsten toen haar tante op bezoek kwam en nog eens toen haar oma op bezoek kwam. De tante van het meisje, de schoonzus van de zussen, had ook net een behandeling achter de rug. Tegenover me zaten drie vrouwen met maar ??n borst. Daarover werd flink gepraat. De jongere zus had een huis willen kopen, maar ze kreeg nu geen levensverzekering meer. "Nou, ik sluit 'm ook niet af meer ook hoor. Krijgen ze spijt van!", riep ze. Drie generaties.
De oudere zus kreeg bloemen, want het was haar laatste kuur. "Nooit meer doe ik het", riep ze. "Ook al komt het terug, nooit meer doe ik chemo, dan ga ik maar dood, alles beter als dit". Haar dochter beet op haar lip. Dat zag de moeder. "Dan word ik maar 100 in plaats van 150!", kwam er achter aan. De jongere zus kreeg geen bloemen. Volgende keer, zei ik, dan krijg ik ze ook, dan ben ik klaar.
De verpleegster kwam af en toe checken bij Swaan. Als de ene zak leeg was, begon de andere. De arm van Swaan werd koud. We praatten over het weekend, over het volgende weekend, over de verjaardag van Swaan volgende week, over koetjes en poezen, over de zussen tegenover ons. We lachten veel. We waren ook stil. Maar niet zo lang. Want niet willen nadenken.
De taxi-chauffeur wist de weg naar het huis van Swaan niet. Op de radio was een interview over een vrouw met kanker die er een toneelstuk over had gemaakt. Ik vroeg of hij de zender wilde veranderen, maar hij begreep me niet en zette het harder. Bij Swaan thuis kregen we thee en een stroopwafel, van lieve en sterke M. Dat was fijn.
Toen moest ik weg, naar de Melkweg, naar Madrugada. Door.
Ik trapte de pedalen van mijn fiets extra hard. Ik keek uit over het IJ en probeerde nog steeds niet na te denken.
Dat lukte aardig, wonderwel.
Ooit was ik dat meisje van 15. Huilend, maar wilde alles zien. Weten waar ik aan toe was. Tegenstrijdige gevoelens. Ik wilde daar niet zijn en toch ook weer wel. Even ben ik weer dat meisje van 15. Sterkte Swaan. Sterkte Merel.
Op zo?n moment besef je pas wat leed is…
Sterkte Swaan, ik ken mensen waarbij het genezen is en niet meer terug gekomen. Denk daar aan en put er positieve energie uit.
@merel: misschien kunnen we een stuur een kaart aan swaan actie opzetten onder je lezers
Kippenvel Merel. Heel veel sterkte voor Swaan. Misschien heeft zij eens de behoefte om online lotgenoten te ontmoeten. Wijs haar dan maar op http://www.de-amazones.nl.. Een Nederlandse website / community door en voor jonge vrouwen met borstkanker. Een veilig online plekje waar veel vrouwen steun vinden aan elkaar. Een bekende van mij heeft deze website opgericht nadat zij zelf haar borstkanker versloeg. Zij is ??n van de sterkste en mooiste mensen die ik ken. De site is echt een aanrader. Nogmaals sterkte, ook voor jou.
Dat was mooi. Eerlijk en intens en somber, maar niet sentimenteel. Een beetje zoals Madrugada dus, niet bepaald muziek om lekker gedachteloos bij weg te dromen, maar hopelijk toch een beetje troostrijk.
Een oneerlijke kloteziekte, dat is het. Een van mijn beste vriendinnen heeft het overleefd en is inmiddels genezen, maar ik zal nooit vergeten hoe machteloos ik me voelde. Nu is voor jullie het wachten op het moment van de opluchting. Tot die tijd heel veel sterkte, Swaan en Merel!
Een oneerlijke kloteziekte is het inderdaad. In feb 1989 ben ik mijn moeder verloren aan kanker en mijn tante in Australi? is er van genezen.
Heel veel sterkte en moedigheid, Swaan en Merel!
Een oneerlijke kloteziekte is het inderdaad. In feb 1989 ben ik mijn moeder verloren aan kanker en mijn tante in Australi? is er van genezen.
Wel goed dat er nu mensen van genezen!Dit geeft mij iets van troost.
Heel veel sterkte, troost en moedigheid,
Swaan en Merel!
Vervelend is, dat je zo weinig voor iemand kunt doen op zo’n moment. Zelfs moed inpraten lijkt onbegonnen werk. Sterk blijven allebei!
Rick: moed inpraten is lastig. Gewoon blijven praten, dat helpt wel. Er voor iemand zijn en ook de leuke dingen in het leven laten doorgaan zonder krampachtig het onderwerp te vermijden.
Het is denk ik moeilijk als je lijf je zo in de steek laat en je je er niet meer veilig in voelt. Toch proberen je goede humeur te bewaren!! Het is zo al naar genoeg. Ik zal voor haar duimen
Vernietigend mooi. Tegengif. Met gemengde gevoelens leg ik kersverse kleindochter nummer twee terug in haar wiegje.
Genezend vergif… Nuchter observeren hoe opdringerig de ziekte je leven infiltreert. Zonder uit het oog te verliezen dat er nog een beetje leven is b?iten die ziekte.
Mijn moeder en mijn tante zijn allebei overlevers. Dat wens ik Swaan en jou ook toe.
Heel ontroerend mooi geschreven stukje (ik had het vorige stukje hierover in Maart niet gelezen). Heel veel sterkte hoor Swaan ! Erg naar om te lezen,dat je dit moest overkomen.
Het verleden kleeft als honing. Ik dacht dat ik mij schoon had geschrobt. Dat ik mijn persoonlijke katharsis achter de rug had. Tot ik weer proefde van wat ooit geweest is. Heb ik verteld dat ik zoete dingen haat?
Merel heeft het over K. Niet in algemene bewoordingen maar concreet. Over infuzen. Over gebetonneerde gevoelens. Over helden die het witte doek niet halen maar daarom niet minder heldhaftig zijn. Koude armen. Kale knikkers. Braaksel dat mijn naam draagt.
K. heb ik ooit gevraagd. Ik heb zelfs gesmeekt. Daarvoor schaam ik mij nu. Heel erg zelfs. De moeder van Lance huilde niet in het bijzijn van haar zoon omdat zij voor hem sterk wilde zijn. Moeders zijn de max. De mijne woont ver weg. Weg uit Belgi?, te slecht weer. Binnenkort zoek ik haar op. Beleefde knuffels uitwisselen. Misschien zullen bloemen dan ontluiken. Ik verwacht er niet te veel van. Verwacht niets en vermijd aldus de teleurstelling is mijn leuze. Ben ik ondood?
In afwachting huil ik tegen de maan. Elke nacht een gratis worstelwedstrijd. ?s Ochtends beschijnt de zon de wallen onder mijn ogen. Mijn krop is een bal. Een blok die zich niet slikken laat. Onverteerbare stinkende rotzooi.
De koffie is zwart. Hij smaakt zoals altijd. Ik ben tevreden.
Uit een porie sijpelt de witte vlag.
Ik ben niet zoet.
Ik ben ik niet.
Sinds het overlijden van m’n vader – aan de gevolgen van longkanker – huil ik soms tijdens aangrijpende films. Nu ook bij weblogs… Sterkte.
Kanker blijft een vreselijke ziekte. Geniet van de mooie dingen van het leven, want het kan zo voorbij zijn.
Heel mooi Merel, zo weten we weer hoe ernstig het is om deze ziekte te hebben. Bij Kylie M. kreeg ik toch een beetje de indruk dat ‘men’ (de media dus) doet alsof het een ‘griepje’ betreft. Niets is minder waar!
Sterke voor jou, Swaan en iedereen die haar lief is en heeft.
Zoals veel reacties voor mij al zeiden: Ik krijg er kippenvel van. En ik wens jullie allebei heel veel sterkte!!
Iets moois maken van iets lelijks, da’s knap kunstig. Sterkte Swaan, fijne verjaardag. Rillingen, uitmondend in inderdaad kippevel.
Kanker zuigt, letterlijk.
Het is cru, maar heel hard word je met je neus op de feiten gedrukt over wat belangrijk is in het leven en wat niet.
Ach, dat ik me daar ooit druk om maakte…
Met de dood in je achterzak geniet je het meeste van de kleine dingen. Zoveel je kunt.
Ik heb er zelf nooit persoonlijk mee te maken gehad op deze manier..gelukkig, nog niet (klopt af)….Maar wat schrijf je het mooi persoonlijk op…Mijn complimenten!
Verloren ben ik mijn moeder, ruim drie maanden terug ook aan borstkanker. En door jouw bericht komt alles weer boven. Hoe verschrikkelijk ook, je hebt het prachtig omschreven. De ziekte, de chemo alles.
Veel sterkte!
Mooi geschreven. Veel sterkte voor Swaan!