Oppaskind
Aan mijn keukenmuur hangen twee prinsesjes.Ze kijken blij en nieuwsgierig de wereld in. Stoer ook. En heel wijs.
Het zijn twee schoolfoto'tjes uit 1996 van mijn oppaskinderen van toen.
E?n van de twee prinsesjes zag ik voor het eerst sinds acht jaar terug.
Ze werd zestien.
Zestien! Help! Dat kan helemaal niet! Ze was laatst nog acht!, dacht ik toen ik het hoorde.
Met mijn collega-oppas belde ik aan. De deur zwaaide open.
Daar stond ze, bovenaan de trap, reikhalzend naar beneden te kijken wie er op haar feestje kwamen.
Ze rende weg. We hoorden nog net: "Mama, het zijn mensen die ik niet ken".
Met gezonde achterdocht nam ze ons even later op. Heel langzaam begon het te dagen. Hahaha!, ging het toen. Dat was leuk.
Geweldig was ze. We gaven haar The Curious Incident of the Dog in the Night-Time van Mark Haddon. Ze was er blij mee, want ze had er al heel veel over gehoord, maar het nog niet gelezen. En ze moest nog een boek voor Engels lezen.
Zestien is een maffe leeftijd. Er werd door de meisjes prik gedronken en sap. Sommige meisjes waren nog kind, sommige echte pubers, andere al bijna vrouwen. Zij was geen van allen, ze was gewoon zichzelf. Ze kreeg oorbellen, horoscoopboeken en tijdschriften. Maar ook Hard en Zielig, van Hans Teeuwen, van haar zusje van 13, die er helaas niet was. "Hij gaat altijd veel te lang door met een grap en dan denk je nu moet je stoppen maar dan gaat hij zo lang door dat het toch weer leuk wordt", zei ze lachend en ze had zo erg gelijk. Ik ken Hard en Zielig ongeveer letterlijk uit mijn hoofd en kon het ook niet nalaten te vertellen dat ik bij ongeveer het allereerste solo-optreden van Hans Teeuwen ooit was geweest, in het Betty Asfalt Complex, in 1994.
Toen was jij 5, dacht ik. Maar ik zei het niet.
Nog verbaasder was ik toen ze zei dat ze naar Lowlands ging. "Ik ook!", riep ik iets te enthousiast uit. Oh man. Was ik nou heel oud, of was zij nou te jong. Ik bedacht me dat ik, als ik haar was, mij als ouwe hippie zou bestempelen. Ik vroeg haar welke bands ze leuk vond. White Stripes, Kaiser Chiefs, zei ze. Ik had net op weg naar het feestje toe nog beide bands beluisterd op mijn iPod. Bizar geweldig. Maar, zei ze, de leukste band vind ik Nirvana.
"Nou, nu ga ik kijken naar Hans Teeuwen hoor", zei ze, en ze rende naar boven met haar vriendinnen.
Hevig onder de indruk nam ik nog een slokje van mijn wijn.
Nirvana en Hans Teeuwen. Wat een prachtige coctail van normen en waarden!
(Overigens zijn beide mij innig lief!)
De kinderen van mijn buren hebben mij “u” genoemd…Zij zijn 4 en 8 jaar jonger dan ik! Tijdens een feestje van de buurjongen zag ik hem en zijn vrienden in de tuin zitten. Ik schaarde mijzelf ook nog onder de tieners, maar die avond werd pijnlijk duidelijk dat ik helaas volwassen was geworden ;-)
Paar jaar geleden zag ik ook een van mijn oppaskinderen. Heel raar, je weet dat de een de ander in heeft gestopt en heeft voorgelezen en daar sta je dan ineens, als semi-volwassenen naast elkaar..
Maar er is dus nog hoop voor de toekomst als je kijkt naar de jeugd van tegenwoordig.
Dat blijkt.
Ben zelf een beetje blijven hangen in Uriah Heep, Anne Clark en Bruce Springsteen maar luister ook graag naar The Eels en The Smashing Pumpkins. En gelukkig maar denk ik dan.
Mijn oudste oppaskind moet nu 22 zijn..Verschrikkelijk! Sinds ik moeder ben, lijk ik sowieso al een ‘ u’ geworden..Terwijl ik in uiterlijk niet veranderd ben. Vreemd, allemaal.
k’Ga ook naar Lowlands, heb ook zo’n oppaskind en schreef een paar dagen geleden ook een logje waar Mark Haddon’s boek in voorkwam. (En 10e ook, trouwens).
Is dit nou zo’n moment waarop je zegt hoe klein de wereld is, of is het te vroeg om dat te zeggen?
Mijn oppaskinderen zijn onlangs verhuist. Naar verweggistan (maar dan in Nederland). Ondanks dat ik al zo’n zes jaar niet meer had opgepast, zag ze dus nog regelmatig op straat rennen, maar da’s nu voorbij. Ben benieuwd over een jaartje of acht, mocht ik ze dan nog ooit tegenkomen…
Jaja je leven vliegt voorbij. Ik wil je graag Douwe Draaisma’s “Waarom Het Leven Sneller Gaat Als Je Ouder Wordt” aanbevelen. Koester je foto’s van Gewone Dingen.
ik was laatst op een feest toen een jongen me een goeiedag-zoen kwam geven. “Hallo, alles goed?” zei hij, en ik wist niet wie hij was. Bleek ik ooit nog zijn jeugdbewegingleidster geweest te zijn toen hij acht was. En nu gaat hij naar feesten, drinkt hij bier, rookt sigaretten en kust oudere vrouwen hallo.
spooky…
Moejje nagaan, ik ben nog veel ouwerderder!