Bakkertje
Je mocht alleen van het schoolplein af als je de hond van de meester mocht uitlaten.Eenmaal buiten lonkte slechts ??n ding: het bakkertje om de hoek, waar ze snoep verkochten.
Ik zat maar ??n jaar op die school, de zesde klas van de lagere, maar ik zorgde ervoor dat ik heel vaak de hond mocht uitlaten.
Het was een goeiig exemplaar, een Labrador, waarvan ik de naam ben vergeten.
Met de warme kwartjes en dubbeltjes (voor een stuiver kon je toen volgens mij al geen kikker meer kopen) in de hand liep ik dan het bakkertje binnen. De tocht ernaar toe, van het schoolplein af, terwijl de rest moest blijven, de moeilijke keuze in het bakkertje, welk snoep te kiezen en hoe zo voordelig mogelijk uit te komen, de weg terug, snel het snoep opeten omdat anders de kinderen in de klas met je wilden delen, ze behoren tot mijn fijnste jeugdherinneringen.
Een kantoor verhuizen kost veel werk, maar als je er eenmaal zit, kan het ontdekken gaan beginnen.
Waar zit de supermarkt, waar is de dichtstbijzijnde brievenbus, het postkantoor, een leuk caf? waar je eventueel een keer kunt gaan lunchen.
Op mijn speurtocht vanmiddag sloeg ik de bocht om op zoek naar brood. Ineens stond ik oog in oog met het winkeltje van vroeger.
Nooit eerder was ik vanaf die kant gekomen, waardoor een zo bekende plek ineens verrassend kon zijn.
Eenmaal binnen werd ik onder de voet gelopen door bepukkelde pubers die broodjes met osseworst en pakken snoep aan het inslaan waren.
Toen ik op de lagere school zat, verkochten de bakkers witte puntjes die met niets erop ook al heel lekker waren. Ik mis die puntjes zo. Nu zijn er alleen nog maar stompe, slappe witte siamese zesling- of tienlingbroodjes zonder puntjes.
bij mijn bakkertje verkochten ze zoute schuinen, die je op een knijper zette zodat je het kon eten zonder vieze vingers te krijgen. of zwart/wit in een potje, waar je je drop nog eens in doopte.
Sja.. tegenwoordig mogen ze gewoon van het schoolplein af.. de jeugd wordt veel te dik door die bakkerij-tussendoortjes!
Jawel joh.. De kikkers waren gewoon nog een stuiver.. Je bent in de war met de schuimblokken. die waren 10 ct.
Bij “ons” bakkertje op de middelbare school waren croissantjes op een gegeven moment maar liefst 75 cent! Verontwaardigd over deze prijsverhoging van 10 cent besloot een groepje ze dan maar te gaan jatten. Ik durfde dat niet en werd dus op de uitkijk gezet…
De hond van de meester?? Ik ben toch heel blij dat mijn meneren (wij hadden geen ‘meester’ maar een ‘meneer’) geen hond had! Vroeger was ik al doodsbang van die viervoeters, hoewel het tegenwoordig wel minder wordt.
Die schuimblokken van 10 cent kocht ik bij het zwembad. In de schoolpauze op woensdag gingen we naar de markt om een zakje kruimels van een kwartje te kopen, van die restanten van stroopwafels.
Jawel kikkers waren in mijn tijd in de zesde van de basisschool nog 5 guldencent. En ik ben toch zeker 3 jaar jonger :>
Inderdaad schuimblokken 10 cent, fireballs, zure matten…
Nostalgie, nostalgie
zoethout, zoete beertjes, smiles, trekdrop, schuimblokken waardoor het glazuur van je tanden afbrokkelde en alles voor 10 cent per stuk. En moeders maar afvragen waarom dat tinnen potje waarin ze dubbeltjes spaarde nooit volkwam…. ik heb hem bij mijn trouwen meegekregen. Kwam hem laatst nog tegen met (ja nu wel) de dubbeltjes er nog in. Zeker honderd schuimblokjes waard. Niet omgewisseld voor euro’s. Vergeten of nostalgie?
De hond heette Morris, werd mij gemaild door een meisje dat bij mij in de klas zat destijds en dat ik sindsdien nooit meer gezien heb. Toch handig, zo’n weblog :-)
En fireballs waren mijn favoriet!
Fireballs heb je niet zomaar even weg :-( Kom je met zo’n dikke wang de klas binnen!
Ik heb ook een mooie herinnering aan het bakkertje vlak bij mijn middelbare school. We kochten er altijd een half ongesneden tijgerwit, en aten eerst het witte zachte brood eruit, om vervolgens de korst op te knabbelen….Heerlijk! Ons brood, meegenomen van huis, gooiden we weg… (arme moeders!)
Wat een afzetters, ik ken een zaakje waar je tot de introductie van de euro nog kikkertjes voor een stuiver kon krijgen. Overigens kosten ze op dit moment nog steeds 5 cent…
TRANSPARANT
Hoe fragiel ons denkwerk
(hoe simpel uit te halen niet)
Tot wij volkomen in de war
de wereld ondergaan zoals zij is
voordat wij er waren.
Er zijn.
Wat anders dan
staren door de mazen?
O, oogverblindend kind
dat zingend alles verbindt
met van licht trillende vingers.
J. Bernlef, uit: Kiezel en traan, 2004
Bij ons wat het bakkertje een sigarettenwinkeltje :-)
Raar hoe een straat er anders uit kan zien als je van een andere kant afkomt.
In Nijmegen in de Lange Hezelstraat is Candyworld. Nee, dit betreft geen sexboetiek, maar eerlijk Hollands snoepgoed. Daar kun je al het ouderwetse snoep van vroeger ook krijgen. Stroopsoldaatjes, Jodenvet, ruk-drop, lange veters, zure lappen noem maar op. Lekkerrrrrrr en heerlijk ouderwets onverantwoord!
Het lijkt wel alsof er van vooruitgang sprake is in de wereld, maar uiteindelijk blijft alles bij het oude… tenminste de goede, onvergankelijke dingen…
Schuin tegenover mijn oude school stond een boerderijtje,‘t Liepke. Met een boer’n cafe, een klein boerenvrouwtje achter de tap. En een vitrine met snoep.
De school staat er nog steeds – allebei mijn dochters gingen er ook naar toe – maar ‘t Liepke heeft al lang geleden plaats moeten maken voor nieuwbouw.
Ach nostalgie…
Heel herkenbaar. Ik had in de zesde klas ook een bakker vlak bij. Daar haalde ik warme Amsterdamse korstjes in het speelkwartier.
Heerlijke nostalgie hoor. Tot op de dag van vandaag ben ik verliefd gebleven op de schuimblokken (schuimpjes heten die in Belgi?), al zijn die nu nog maar moeilijk te vinden.
Ik probeer me even te herrinneren hoe die oud-hollandse snoepwinkel op de Meent in Rotterdam ook alweer heet. Daar hebben ze zeker nog de ouderwets smeltende schuimblokken (beter dan die harde uit de supermarkt).
Ook een nostalgische: zure lollies. Iemand ???
Bij mij in de wijk had je ook een bakkertje. Mijn ouders en de ouders van mijn nichtjes vonden het te ver, waardoor we er niet heen mochten. Helaas was de goedkope snoepverleiding te groot en verzonnen we iedere een andere smoes om toch naar het bakkertje te gaan. Hierdoor werd het op weg gaan naar het bakkertje al een groot avontuur.
Uhm… Merel, die kikkers (en colaflesjes) kostten echt maar vijf guldencent. Ik ben vier jaar jonger, en in mijn tijd was dat al zo.
Daarbij moesten wij op de basisschool altijd naar de bakker om cigaretten voor onze meester (en tevens directeur) halen. Hoezo slecht voorbeeld…
Bij het bakkertje nam ik af en toe een puddingbroodje, waarvan de poedersuiker bij elke hap op je neus terecht kwam. Een ander bakkertje overigens.