In het ziekenhuis
In het ziekenhuis was het druk. Toen ik eindelijk naar binnen mocht, werd ik tegenover een man in een kamertje geplaatst.Het gordijntje zat niet helemaal dicht dus kon ik zien hoe de man om de zoveel tijd een aanval kreeg.
Zijn ogen draaiden weg, hij schuimbekte een beetje, hij schokte alsof hij epileptisch was.
De hartslagmeter sloeg soms uit naar 160, dan weer stond hij op 29.
Meteen voelde ik me schuldig dat ik het drukke personeel tot last was. De man was er veel erger aan toe dan ik. Ik keek even naar mijn been. Een waar slagveld, maar niets om je nou ?cht zorgen over te maken. Ik keek naar mijn voet. Hmpf. Dat deed pijn.
De apparatuur van de man begon gevaarlijk te loeien. Er kwamen geen artsen om naar hem te kijken. Ik vroeg me af of ik..., maar ik kon niet lopen, dat was een excuus. Ik hoopte dat de man niet dood zou gaan.
Mijn voet was inmiddels koud geworden. Ik probeerde met mijn teen te wiebelen. Dat was niet zo'n goed idee.
De man in het kamertje begon te schreeuwen in een vreemde taal. Of misschien in geen enkele taal, want een taal die "wheea schmaa" als woorden kent, is een beetje een gekke taal. Zijn apparatuur sloeg op hol. Er kwamen geen artsen.
Een getal waarvan ik niet wist wat het moest aanduiden bleef staan op 0.
Hij bleef roepen.
Toen kwam er een arts.
"Nigel", zei ze streng. En nog eens, toen hij bleef schokken: "Nigel!"
Ze duwde hem terug in het kussen toen hij er vandoor wilde.
De arts zou later uitleggen dat Nigel te veel drugs had genomen.
Ze zou drie keer zeggen dat ze thee en koffie zou brengen, maar ze vergat het twee keer daarvan. Het was nog steeds druk.
Een man even verderop gilde het uit van de pijn.
Ik kon niets zien.
Mijn wereld was zo groot als het hokje waar mijn gordijntje omheen kon, en het trieste beeld van de schuimbekkende man.
Merkwaardig genoeg lijkt me dit een standaardreactie.Alsof een dokter eerst moet zeggen dat het erg is wat je hebt, voor jij het zelf erg durft te vinden. Misschien heet het shock.
Mijn Nigel was een klein jongetje dat te hard op zijn fietsje van een parkheuvel was gereden. Er zat maar een gordijn tussen zijn steeds weer aangolvende gejammer en mij. Ondertussen werd mijn linkerbeen een massieve olifantspoot zonder buigmogelijkheid, waarover zich sindsdien te veel specialisten naar gekeken hebben.
je zou er toch ook nog getraumatiseerd uitkomen.. ziekenhuizen zijn geen plekken voor mij… heb jij het overleefd of ben je halverwege ook van je tafel gevallen??
OLVG is een gruwelijke plek, en de eerste hulp al helemaal.
Ik hoop dat de schade voor jou beperkt gebleven is!
Dus je voet zal wel OK zijn. Hoop ik, tenminste. Ik wens je mooi weer, terrasje langs de Amstel, voet in het water, rose-tje, kortom: the works.
En bij de weg: kun je die eikel hierboven niet een IP-ban geven? Hij stort alleen maar mensen in het ongeluk en is nog irritant ook.
Tjonge, in Grey’s Anatomy ziet het er allemaal toch veel spannender uit en met hele lekkere dokters. Dat ook nog!
De 1 een overdosis, de ander een fietsongeluk…Beiden in ieder geval de Eerste Hulp overleefd! Hoe lang heb je nog moeten wachten?
Ja, val dan toch ook niet zo stom van je fiets. Nu weet je waarom je er gewoon op mot blijven zitten. Gewoon altijd, voetje aan de grond bij een stop, bochtjes kalm aansnijden, goed opletten, links en rechts kijken, dat soort saaie dingen. Spaart je heel wat van die gedwongen ontmoetingen met dat soort stadsidioten.
‘wheea schmee’ lijkt mij fonetisch correct jiddisch. ‘weh ist mir’ is het duits dat er het dichtst bij komt. zong onze nigel misschien ook nog ‘bei mir bist du sch?n’?
Mijn Nigel gooide proppen wc papier met z’n eigen pis over mijn gordijntjes heen.
Sat klinkt niet best…denk dat je nu per fietstaxi door amsterdam crosst. BETERSCHAP
Tja..junks he..binnenkort ligt Nigel er weer hoor.
Een bezoek aan het ziekenhuis is nu deel van zijn “high”