Pong
Op de terugweg net, van VPRO's De Avonden (dat was leuk, nu ook online), nam een man plaats tegenover mij.
Hij was een jaar of zestig en friemelde aan zijn mobiele telefoon.
Ha, zo'n ouwe knar-digibeet die een sms probeert te versturen, dacht ik, toen nog vertederd.
Maar door de geluidjes begreep ik na een tijdje dat de middelbare man een spelletje op zijn telefoon aan het spelen was.
Vol verbazing sloeg ik de snelle bewegingen van zijn duimen en zijn hevig geconcentreerde blik gade.
Een man! Van zestig!
In de trein!
Aan een telefoonspelletje!
Hij was Aziaat, dat compenseerde de boel een beetje.
Maar jongens, een van de eerste spelletjes heet Pong! Daarom heet het stukje zo. Die man zelf heette waarschijnlijk Mr. Kesuke Miyagi.
Dit weekend gezien: kunstobject painstation. Het spelletje Pong maar bij het missen van de bal kan je een stroomstoot of zweepslag verwachten. Houd de spanning er een beetje in..
Typisch een aanname van een jonge dame. Ouderen hebben geen interesse in moderne technieken….hoewel het niet de primaire interesse is, werk ik als profi met sms, msn, internet, zit op hyves en heb een weblog. En ben geen Aziaat, gewoon een oudere jongere. Overigens nog geen 60, maar toch……
Waarom niet? Het hangt een beetje van jouw referentiekader af. Nu betrapt Ik Merel vandaag op twee vooroordelen.
Ik heb er vijf jaar voor nodig gehad om te ontdekken hoe het woordenboek in m’n foon werkt, terwijl ik bepaald geen digibeet ben. Waarschijnlijk heeft het te maken met het feit dat ik per jaar misschien tien sms’jes verstuur…
Mijn moeder is 70 en ze denkt na over een umts-abonnement! ha! en vorige week leerde ik nog 4 kansarme tanzianen msnen! de revolutie is veel dichterbij dan je denkt, let op.
ook interessant is dat iedereen het na 5 jaar nog steeds heel cool vindt dat’ie de hele dag aan z’n telefoon zit te friemelen.
Hopelijk heb je een correctie toegepast in je schatting. De meeste aziaten (zeker indo’s like ikzelf) worden 20 jaar te jong geschat.
Ben toevallig nog niet zo lang geleden naar Japan en Korea geweest en wat ik daar zag: je loopt een willekeurige speelhal in en ziet tientallen, wat zeg ik, honderden mannen van middelbare tot hoge leeftijd, met pak en al, achter de computerspelletjes, compleet gefocussed. Zo’n tafeleer doet enigszins surreeel aan, kan ik je vertellen.


Hij was een Chinees, zij die de wereldeconomie overnemen. En wij maar lachen van verbazing.