Met een komma
Persoon 1: “Hoezo ben ik niet goed genoeg?”
Persoon 2: “Dat zei ik helemaal niet, dat je niet goed genoeg was.”
Persoon 1: “Nee, ik zei het ook met een komma, het was een echte vraag. Hoezo, zei ik, komma, vraagteken, ben ik niet goed genoeg? Als in: ben ik misschien niet goed genoeg? Dat zou toch gewoon kunnen?”
Persoon 2: “Ja, maar ik bedoelde dat niet zo hard te stellen eigenlijk, jij kwam ermee.”
Persoon 1: “Nee, ik vroeg het je. Jij dacht dat ik dacht dat jij het al zelf zo gesteld had.”
Persoon 3: "Hou op!"
E?n op ??n communicatie… een vak apart. Probeer het eens met iemand die ouder is en van het andere geslacht, in een ver vreemd land woont, een dier als vervowermiddel heeft, niet kan lezen, jouw taal niet spreekt, niet kan schrijven en raar voedsel eet. Hell! Wat een masochisme dat te willen.
Persoon 1 maakt het zichzelf ook niet echt makkelijk. Eerst gebruikt hij (vast een hij) het infantiele ‘hoezo’ in plaats van ‘waarom’ of ‘hoe bedoel je’, en vervolgens zegt-ie ‘ik zei het met een komma’ om aan te geven dat het een vraag was. Terwijl het toch al een vraag was.
@Kiers:
Dat is juist heel makkelijk. Het is veel moeilijker om te communiceren als je dezelfde taal spreekt, maar niet dezelfde cultuur.
Als je de taal niet deelt ga je maar van het beste uit. De misverstanden ontstaan juist als je zeker denkt te weten dat de ander het op een bepaalde manier bedoelt.
@Henri van Veen: Er zijn nog maar weinig mensen die het verschil tussen deze twee zinnen begrijpen… Ik moest laatst een tekst lezen waarin de hele tijd de komma’s van relatieve bijzinnen verkeerd geplaatst waren (ja, beperkend of uitbreidend). Zo’n tekst doorlezen kost me vreselijk veel moeite!
Misschien hebben sommige mensen gewoon wat extra leestekengebaren nodig. Iets vanneh, je tong in je linkermondhoek uitsteken is een komma. Met je ogen draaien en dan omlaag is een vraagteken. Stoom uit je oren: uitroepteken.
Kristian, u is een goed mens. U loopt op open schoeisel van biologisch gelooid leer van een aan ouderdom gestorven koe. U glimlacht voortdurend, eet kneollen en praat bij tijd en wijle tegen een boom. In de stad, als u daar wel eens komt, zult u nooit door rood fietsen. U bent van een uitstervend ras.
Het was, geloof ik, Dean Martin die de song “What is this thing, called love?” ook zo verhaspelde. Hij zong:
“What, is this thing called love?” en
“What is this thing called, love?”