Reve
Vroeger, toen ik nog meisjesdromen had en ik niet wist dat de realiteit helemaal niet op die dromen zou lijken, maar dat dat in veel gevallen helemaal niet erg zou zijn, toen droomde ik dat ik schrijver zou zijn. Of schrijfster, want toen vond ik het nog stoer de vrouwelijke variant van het woord te gebruiken. Dat leek me machtig, een nieuwe wereld bedenken, mensen met mijn verhalen blij, verdrietig of anderszins emotioneel maken. Niet alleen droomde ik dat ik al die mensen op de bank of in hun bed of in de trein via mijn boek zou kunnen bereiken, ook droomde ik een enorme berg romantiek bij het schrijven zelf.Zo droomde ik een tuinhuisje, overwoekerd met planten (maar binnen toch genoeg licht, dat kan in dromen), in een tuin waar de bomen het hele jaar door bloeiden. Een tuinhuisje waar ik dan de hele dag zou zitten schrijven op een ouderwetse typemachine (toen ik droomde hadden mensen nog geen computers). Af en toe zou er iemand thee en koekjes komen brengen.
Ook droomde ik van een huisje op de rand van een heel steile klif met een kolkende zee eronder. Daar zou de zon altijd schijnen in een strakblauwe lucht en daar zou ik, turend over de oceaan, mijn boeken in de vakantieperioden schrijven.
Mensen, kinderen, mensenkinderen, soms komen dromen uit. Als je maar doet wat je ingegeven wordt en je daarbij een beetje geholpen wordt.
Geheel gelukkig prijs ik mij, dat ik een half jaar geleden, samen met mijn bondgenoot, bedacht dat we de hele maand april vrij moesten houden. Om te schrijven. Zoals dat gaat met dromen vroegen wij ons beiden af of wij ons in de realiteit aan ons woord zouden houden.
Het is april.
Wij reizen af naar de Provence, waar de hemel strakblauw is en de zon altijd over Van Gogh's zonnebloemen schijnt. Wij zullen met de auto reizen, geweldige liedjes luisteren, ons blij en stoer voelen. Wij zullen daar zitten in een huisje, zo perfect als in mijn dromen niet eens denkbaar. Wij zullen daar 's ochtends schrijven, tussen de middag buiten lunchen, 's middags verder schrijven, dan op een goed moment gaan borrelen met wijn van de wijnboer en kaas van de kaasboer.
Wij hebben er WiFi tot aan het zwembad.
Dat laatste, dat had ik écht niet kunnen dromen.
Tot overmorgen.
Yeah.
Ik hoop voor je dat naast dat zwembad ook een hele goede parasol staat die de lichtinval op het scherm van je laptop een beetje kan tegenhouden! Of ga je toch ook stiekum wel een beetje voor het romantische beeld en niet zo voor het schrijven?
Ik heb bijna dezelfde droom gehad vroeger. Misschien dat ik later (als ik groot ben) alsnog deze droom ga najagen..:-)
Ik denk dat de rust van het Franse platteland en dito sfeervolle omgeving, naast schrijvers ook andere mensen wel erg goed doen..
Wifi tot aan het zwembad is heerlijk, zolang je laptop waterdicht is. Anders is wifi tot tien meter bij het zwembad vandaan een stuk handiger.
Wat klinkt dit heerlijk zeg.
Mijn droom is soortgelijk, met het verschil dat het op mijn eigen veranda zou zijn. Ik, met een laptop, een hoofd vol verhalen, een zon die vanuit een blauwe lucht op mij neerschijnt en een contract met een uitgeverij op de koop toe.
Ik hoop dat dit voor mij ook snel werkelijkheid wordt :-)
Afspraakloos april, zie http://www.levenzonderagenda.nl.. Het is het beste dat we bedacht hebben de afgelopen tijd. Veel plezier en succes, klinkt fantastisch!
@Leo’tje
O bedankt voor de toelichting, ik dacht even dat merel van plan was een stukje te schrijven over oude en eenzaame mannen en hun stramme vosseholletjes en toen ineens besloot toch een blij stukje te schrijven en dat ze toen vergat de titel te veranderen. Maar nu snap ik het. Merel heel veel plezier en schrijflunchborrelslaap erop los.
poe h? merel, dat klinkt wel heeel erg goed [lees : jaloersmakend ; )], maar het zij je gegund ! en lang leve de wifi hihi tot overmorgen, goeie reis !!!