Merel en de Charmante Sportschooltrainer
Hoe erg is het, als de trainer van je sportschool jou belt om te vragen of je nog wel leeft! Dat hij zegt: "Je betaalt braaf, maar komen, ho maar, gaat het wel goed met je?" Hoe erg is dat!
Nou, helemaal niet zo erg, bleek. Want na een vrolijk gesprekje waarin ik niet eens poogde excuses te verzinnen (op een gegeven moment ben je oud genoeg) maakte ik een afspraak met de trainer. We zouden een heel nieuw schema voor me op gaan stellen. Dat die trainer zeer charmant is, en de leukste trainer van de hele wereld, en nog grappig ook, en het enige onderwerp in de anders zo stille kleedkamer, maakte alles nog minder erg.
De afspraak maakten we voor over twee weken, en in die twee weken was ik weer goed bezig. Gewichtje hier, loopbandje daar, stepje zo, fietsje zo. Merel da bomb. Mijn ideale, fitte, prachtige lichaam was in mijn gedachten al zeer aanwezig. Ik zou de charmante trainer eens iets laten zien.
En zo gebeurde het, dat ik me drie weken geleden meldde. Ik had een fijn uur met de trainer, ik zweette, ik mat, ik telde, ik duwde en pufte. Ik was klaar voor rehabilitatie.
Hoe erg is het, dat ik sindsdien niet meer ben gegaan?
Ik zou nu kunnen/willen/moeten/gaan, maar ik heb ook een boek dat ik graag wil lezen, een opdracht die af moet, een stapel mail, een taartafspraak, een zware week achter de rug, een vol weekend voor de boeg.
Hoe erg is dat!
Dat is pas erg.
Gaan! Ik moet ook altijd een drempel over,maar daarna heb je een energie! Heb je zo al je werk af! Geloof me!
O gelukkig, ik ben niet de enige. Ik heb de sportschool ook maar gewoon opgezegd en ik ga nu elke week zwemmen, vanaf volgende week… denk ik.
Mijn sportschoolbezoeken bleken op zeker moment ? 83,- per keer te kosten. Toen ben ik ook maar gestopt met betalen.
Ik ben ook alleen maar gemotiveerd omdat ik over 4 weken ga trouwen hoor – anders ben ik ook met geen stok vooruit te branden! Wil er nog 2 kilo af…zucht…
Als je ooit kinderen krijgt, dan zul je zeggen: wat had ik in 2007 zee?n van tijd. Klink ik als een ouder? Oeps, sorry.
Je moest je schamen Merel! Ik zou willen dat ik mocht sporten, maar mijn sportschool is wegens verhuizing een week dicht.
Bad, bad girl!
Ik heb een meesportende vriendin die me smst al er gesport moet worden (“vanavond 19:30 bodystep”). Dat werkt, want ik ga dan. Ik zou het niet eens erg vinden als zij af en toe een no-show blijkt. Het krijgen van een kind hielp bij mij juist… wat was die sportschool toen opeens nodig!
Sportschool. Heel hard rennen richting een raam en er nooit komen. Dingen optillen en weer terugleggen. Richting je spiegelbeeld fietsen. Stukken metaal met je benen tegenelkaar aan duwen… en weer loslaten. En dat alles in de binnenlucht die vervuld is van het zweet van mensen waarvan je liever niet in de met zweet vervulde omgeving loopt te ademen. Ga lekker rennen in het bos, help vrienden verhuizen, koop een racefiets en heb sex. Dat is pas echt goed voor je! Stomme fitness.
Ai, waarom doen wij dit toch allemaal? Ik zou vanmiddag ook gaan sporten – i.p.v. zaterdagochtend – want vandaag vrije dag, want het weekend gereserveerd voor klussen – want vuttende, klussende partner wil ook wel eens assistentie, want schuren/plamuren is zijn afdeling en verven de mijne. Goed, dan belt sport-vriendin, ai, ai, afspraak met de kapper over het hoofd gezien, we gaan zodra ze klaar is. Fout, fout, fout, want dan, u raadt het al, gaan we dus niet meer…. Want inmiddels heb ik de kluskleren aan en sta al te schilderen. Ook een vorm van fitness, zo houden wij ons voor.
Want vriendin heeft zo’n kapper, die even fijn de laatste roddels met haar doorneemt, onder het genot van een wit wijntje… Ja, nee, volgende week gaan we echt hoor!
Helemaal niet moeilijk. Hier toont zich de ‘raw essence of modern life’: Keuzes maken! Wat wil je nu echt? Wie of wat wil je zijn en van welke acties wil je de consequenties van dragen?
Succes met je keuzes!
Gewoon gaan. Een vaste avond in de week. En zien dat je vorderingen maakt, dan wordt het steeds leuker. Die dreigende 83 euro per les waar Menno het over heeft, is misschien ook een ardige motivatie ;)
Mijn nieuwe huis bevindt zich letterlijk twee huizen van een prachtige sportschool vandaan. Ik vrees dat ik er straks echt niet meer onderuit kom. Alle smoezen die ik tot nu toe gebruikte: te ver weg, geen zin meer om te fietsen, ik wil daar niet douchen en moet daarna nog naar een afspraak, gaan gewoon niet meer op. Tjee, wat zal ik slank en fit worden, zeg.
Ik was lid geworden van een sportschool om toch eens wat aan m’n conditie te doen. Toen bleek bij de eerste conditietest mijn conditie al zeer goed te zijn! Weg motivatie en geld. Hoe erg is dat!
Ern psy. die ik
ontmoet heb zegt dat dit staat voor een onderhuidse verslaving aan schuldgevoel,er zal altijd iets georganiseerd worden om dat schuldgevoel weer op te roepen. Zij zei er niet bij waar het vandaan komt.
Dat gezegd zijnde weten we waar het vandaan komt en nu kunnen we gewoon braaf op de afgesproken tijden gaan sporten.
Churchill, gevraagd hoe hij toch zo moeiteloos hoogbejaard had kunnen worden op een dieet van cognac en sigaren, gaf zonder een moment aarzelen het antwoord: “No sports!”
Vooral in het Duits leest het lekker weg: No Sports ist der legend?re und vielfach zitierte Ausspruch von Winston Churchill auf die Frage eines Reporters, wie man ein derart hohes Alter erreichen k?nne. Winston Churchill war zu diesem Zeitpunkt Whiskey- und Champagnerliebhaber, passionierter Zigarrenraucher und mit einer betr?chtlichen Leibesf?lle ausgestattet.
Hoe herkenbaar dit verhaal. Ik ga overigens eens in de twee weken. Althans als ik het niet te druk heb dan.
je moet gewoon met een serieus buufje samen gaan! Doe ik ook en sindsdien heb ik mijn gemiddelde opgeschroefd van 2x per jaar naar 2x in de week!!
Ja foei!