In de apotheek
"Sorry, ik begrijp het niet helemaal. Ik vind twee namen. Heeft u misschien een tweeling gekregen?"
"Ja, sorry, had ik moeten zeggen. Het is een tweeling."
"Even geduld, ik ga nog even zoeken."
(Drie minuten later)
"Ben ik weer. Gaat het om Thomas?"
"Ja, het gaat om Thomas."
"Wacht even, dan maak ik het in orde."
(Vrouw, aan haar uiterlijk te zien nog maar net bevallen van de twee, staat wat wazig, of dromerig, voor zich uit te staren gedurende een minuut of twee. Als ze de apothekersvrouw ziet aankomen, slaat ze haar hand van schrik voor haar mond)
"Nee! Het gaat om Ruben!"
Tijd om ze allebei een armbandje met hun naam erop om te doen tot ze zelf kunnen praten, lijkt me een puik plan.
Goedenavond,
Mischien voor alle zekerheid aan beide het medicijntje toedienen?
Vriendelijke groet van de Spaanders voor de Vlaanders/Nederlanders
dan had moeder bij thuiskomst de medicijntjes voor Ruben met de naam van zijn broer op het pakje gewoon aan Ruben moeten geven. Niets aan t handje. heerlijk zo’ tweeling trouwens.


ooo, wat genant!