Nabeschouwing Nederland - Rusland
Vriend M. lag op zijn zij, met zijn gezicht op het asfalt. Witjes, met een gebroken neus en een been dat er zeer onnatuurlijk bij stond.
Aangereden door een auto.
Vriendin S. verleende kordaat eerste hulp.
Even ervoor hadden de Russen gehakt van ons gemaakt.
Tijdens de wedstrijd dacht ik steeds: 'Dit gaat niet goed, dit gaat niet goed, maar ik hoop zo dat ik ongelijk heb'.
Dat dacht ik ook terwijl ik naar vriend M. keek.
Twee ingewikkeld gebroken onderbenen, bleek in het ziekenhuis.
Het was fijn dat we er met z'n allen waren.
Oranje, dat me zo zenuwachtig had gekregen dat ik wakker was geworden met het gevoel dat ik jarig was, was op slag zo ontzettend onbelangrijk geworden.
Ik wilde zeggen ‘op zulke momenten valt alles weer even op zijn plek’, maar was ineens bang dat dat nogal een lullige opmerking leek. Je snapt vast wat ik bedoel, wat een schrik.
Het was inderdaad een nacht die perspectief bracht, ook hier in Enschede.
Sterkte voor je vriend en jullie om hem heen!
Normaliter kan ik het ??k niet uitstaan als iemand de opmerking “het is maar een spelletje” maakt, maar nu ik jouw stukje net lees zeg ik zelf (al is het in deze context wel even anders!): het is maar een spelletje…
Veel sterkte voor je vriend!
Ai! Soms gaat het onverwachts ineens finaal mis.
Veel, veel beterschap en sterkte in de revaliatie voor M.
Nou! Dat hele oranjegedoe is op slag vergeten natuurlijk! wat een narigheid. Ik dacht bij de eerste zin wel heel even dat die vriend van je er zo aangeslagen bij lag vanwege de wedstrijd :(