Fotostrip
Onderweg naar huis moest ik tijdens een afstand van ongeveer 750 meter ineens drie keer stoppen om een foto te maken. Soms heb je dat. Deze druilerige ochtend had dat.
Daar ging hij.
Incredible! Kikkerbilsluis! Ik fiets hier al jaren en nooit geweten dat
er een kikkerbilsluis was. Deze werkzaamheden zijn dus uitermate goed
voor de emancipatie van de kikkerbilsluis. Ik moet de sluis zelf nog
wel even lokaliseren.
Wat een vlijt in deze druilerigheid. Met dat uitzicht! Let ook op het tasje aan het fietsenrek, het gezellige blik bier, het bolhoedje aan het fietsenrek (op dit formaat misschien niet goed te zien) en het mannetje rechts. Hij is oud. Maar taai. Hij blijft staan.
hij moet wat door de knie?n voor het juiste perspectief.
Dat is zo met alle kunst, even door de knie?n voor het juiste perspectief.
Let ook op het oranje keetje aan de overkant.
‘Het Keetje van Greetje.’ en de eenvoudige fiets aan rode ketting.
Zo grappig! Gisteravond reed ik door Amsterdam en zag ik ook het bord met de kikkerbilsluis. Ik dacht ‘Da’s een bord voor Merel!’ Mooie foto’s weer!
dat mannetje is precies de stokoude schilder waarover Remco Campert zijn Satijnen hart heeft geschreven (dat beluister ik nu in de auto, door Campert zelf voorgelezen, heerlijk!)
trouwens, die foto van die kano?r is vind ik vooral heel mooi, vooral dan het patroon van de golfjes erachter…
Dit moet een aziatisch klasje zijn. Hoedjes, standje t’ai chi, zenzienzentekenen…
Maar alle foto’s, echte afstappertjes, als je het maar ziet. Mooi!
Vroeger trof je Japanners altijd in groepjes aan met allemaal een foto- of videocamera in de aanslag. Wild in het rond schietend werden ze op een toeristische attractie losgelaten, waarna ze weer snel in de bus werden verzameld op weg naar de volgende locatie. Begrijp ik nou goed dat Japanners tegenwoordig hun camera’s thuislaten en met een schetsblok op pad gaan? Maar dan lukt het ze toch nooit om heel Amsterdam in een middag te zien en vast te leggen!?
Vooral die laatste foto is leuk.