Nice très nice
Afgelopen weekend was ik in Nice.
Het was fijn en decadent, zomaar een weekendje naar de zon.
Het was een cadeautje aan vriendin Q., met wie ik precies twee jaar geleden ook al uit Frankrijk kwam.
Er was zon, er was zee, er was strand, en er was heel erg veel wind.
Veel dingen sneuvelden.
Mijn glas witte wijn, papieren, marktkramen en kapsels.
Uiteindelijk zelfs het vel op de neus van vriendin Q.
De parasol werd uit de golven van de gretige zee gered door een stoere, nu al zeer gebruinde Fransman, terwijl de eigenaar een beetje wanhopig vanaf de kant stond toe te kijken.
Wat een mazzel heb jij toch! Ik kom er alleen wanneer ik er moet werken, wat maar twee keer was in de afgelopen drie jaar. Zielig hè? ;-)
En dan kan je Amsterdam morgen weer ontvluchten vanwege het brute boeren uit de provincie geweld. Wel een zeer leuke foto, en er is toch niet weer een roman op komst, omdat je vorig jaar schreef dat je in Nice was om roman’s te schrijven. Hmmmmz…..
En toen heb jij die stoere, nu al gebruinde Fransman uit de golven van de gretige zee moeten redden? (Mooie foto, zeg.)
Waarom noem je je vriendin Q? Iedereen die haar kent, weet direct dat zij het is. Zoveel namen beginnen er niet met een Q. Dus die weten wat haar voornaam is. Iedereen die haar niet kent, kent ook haar hele voornaam niet. Dus voor hen maakt het niet uit. Beetje bijdehand misschien, maar ben gewoon nieuwsgierig!
Haha, Andrea, dit is een heel grappige opmerking. Want vriendin Q. heet helemaal geen Q. maar koos de Q. omdat ze dat heel mysterieus vond.
Groeten uit zonnig St. Tropez, alwaar ik een vrijwel identieke, zij het niet zo mooie foto maakte van een knalgroene zwemband, die door de mistral voortgedreven, angstaanjagend snel uit zicht verdween.