Op werkvakantie in Frankrijk
Ik zou graag willen schrijven over hoe mooi het hier is.
Hoe stil.
Dat we alleen de vogels horen, en dat we wel tien soorten gras zien.
Maar ik ben geen Eskimo, en ook geen boer.
Ik heb maar één woord voor gras.
Het ene gras is het andere niet, zo veel is mij wel duidelijk. Het ene gras is groen, het andere geel. Soms is het grijzig. Is het wel allemaal gras? Heeft elk soort gras zijn eigen naam? En hoe heten die dingen aan de uiteinden van hoge grassprieten, die je er, tussen je vingers gehouden, zo leuk af kunt roetsjen, zodat je hand vol zaadjes zit? Of verwar ik gras met graan?
Het ene veld is het andere niet, zo veel is mij wel duidelijk. Sommige velden zijn misschien akkers, andere zijn misschien weilanden, of anders veldjes, weides, of glooiingen. Het ene veld is tamelijk vlak, het andere golft vrolijk omhoog richting de bosrand. Het volgende is rommelig, met knoestige hobbels. Hoewel hobbels het juiste woord niet is.
Ik heb te weinig woorden voor de natuur.
Grote-stadskinderen zijn en blijven vertederend; woordjes die er toe doen zijn: teek, brandnetel, horzel etq. Mee in het cameratasje: NESTOSYL. Vertaal nu in het Frans: “Wat heb je aan groen als je er niet doorheen kunt rijden?” (aldus de scheidend VVD-senator Pieter Hofstra).
Bon Voyage!
Mijn zus – wonend in Andalusië – gaat elke maand met nagenoeg het hele dorp 8 uur wandelen onder leiding van een door de gemeente betaalde professionele gids: hij is bioloog, geoloog, historicus en sociaal geograaf ineen. Dat doen ze dan weer heel goed in Spanje :)
Gras en graan zijn verwand. Wat zo lekker tussen je vingers door roetsjt is het zaad.
Ik zie het helemaal voor me. Je beschrijving is, ondanks je vermeende gebrek aan woorden, helemaal beeldvormend.
De natuur is vanzelf al hartstikke mooi. Ook zonder dat wij ons gazonnetje besproeien met kostbaar drinkwater. Het is een volkomen natuurlijk verschijnsel dat gras verdort en later weer tot leven komt. Geniet ervan!
Natuur is voor tevredenen of legen.
En dan: wat is natuur nog in dit land?
Een stukje bos, ter grootte van een krant,
Een heuvel met wat villaatjes ertegen.
;-)
vanmorgen komt mijn tuinman wit van schrik
maar doodslaan deed hij niet
want de roep van het water
had zoveel erger kunnen zijn
Stadsmens.
Dat uiteinde heet de aar, ook bij gras.
Als het gras wordt gemaaid heet dat hooi. Le foin, nu kun je er met de Franse boeren over praten.
Poetry it is…mooi Merel!