Ik houd van Rotterdam!
Sowieso, ?berhaupt, hoe dan ook, maar zeker de anderhalve week per jaar dat alles in het teken staat van maar ??n ding: FILM.
Zorg ervoor dat je in de trein van Amsterdam naar Rotterdam aan het
raam zit aan de linkerkant, met de rijrichting mee. Even voor station
Schiedam zie je Rotterdam in de bocht die het spoor maakt uit het
polderlandschap verrijzen. Hoge gebouwen trots glorend aan de horizon,
de Nationale Nederlanden weerkaatsend in het zonlicht, de gebouwen
eromheen als Manhattan aan de Maas gerangschikt. Majestueus!
Eenmaal aangekomen, buiten, op het lelijke stationsplein, aan de voet
van die gebouwen, de immer waaiende wind opsnuivend, voelt het alsof ik
vakantie heb. In een stad die ik wel ken, maar die elke keer iets
nieuws te bieden heeft.
De zindering die het Internationale Filmfestival met zich meebrengt.
Vriendin S. en ik zorgden er ook dit jaar voor iets van deze zindering
mee te krijgen, ook al zijn we drukke carri?revrouwen met zeker op het
moment veel te weinig tijd.
We zagen er zes. Vier redelijken en twee goede (
Pusher II en
Ushpizin).
Tussendoor snoven wij de festivalsfeer op. Mensen die je al een tijdje
niet hebt gezien kom je hier tussen de films door tegen. Welke film ga
jij zien? Welke moet ik zien? Welke is echt bagger? Vind jij de nieuwe
opzet van het krantje ook zo stom? Op de WC luister je gesprekken af
tussen mensen die een film bekritiseren die je net hebt gezien. Je ziet
de regisseurs in hun zwarte kleding voorbij lopen, Q&A's
beantwoorden, vol liefde over hun film spreken waarbij je net in slaap
bent gevallen. Je besluit de zevende film niet te gaan zien waardoor je
ineens pauze hebt en drie uur lang een koopgootconsument mag zijn in de
uitverkoop. Waarna je blij bent met de gratis kluisjes in de hal van De
Doelen. Om vervolgens weer de donkere ruimte van de bioscoopzaal in te
duiken en je mee te laten slepen in de Deense onderwereld, twee
besnijdenissen van dichtbij mee te maken, de slachting van een koe, de
inhoudsloze verveling bij het Balatonmeer, porno en hoeren, zigeuners
en Amerikanen, orthodoxe joden, nooit verfilmde scenario's en kleine, geniale vondsten.
Dan ga je vol nieuwe indrukken over landen waar je nooit eerder was
geweest naar huis. Om in bed nog eens te bedenken wat je ook alweer
hebt gezien. Of die acteur nou in die ene of de andere film zat. Waarom
je zo onder de indruk was van die kale jongen met het woord respect op
zijn kale kop getatoeerd. En waarom je die film over Hongarije zo
verschrikkelijk vervelend vond.
Om je vervolgens te verheugen op aanstaande zondag, wanneer er op de
traditionele Volkskrantdag nog vijf films op je liggen te wachten.
Het is
Nationale Gedichtendag vandaag. Een goed excuus om eens een mooi gedicht te plaatsen.
Ik hoefde niet lang over een gedicht na te denken, want vorige week nog citeerde ik er uit eentje.
Klinkt stoer h?.
Die Merel, kent allemaal gedichten uit haar hoofd, die ze te pas en te
onpas citeert. Iemand: 'Ik heb zin in een sigaret'. Merel: 'Ken je het
verlangen naar een sigaret / naar die gelukkige tijd dat je nog rookte?
(...) Sinds ik dit bedacht begrijp ik veel meer. / Het verlangen naar
een sigaret / is het verlangen zelf', zoals Rutger Kopland al
dichtte'
Maar zo was het niet. Er kwamen een paar woorden uit mijn mond over
praktische bezwaren die in weg stonden. Ik wist de titel van het
gedicht niet, de dichter niet, en de exacte context niet. Ze klopten
ook eigenlijk helemaal niet bij wat die ander zei, maar ineens waren ze
er, die woorden, in een kadans, een ritme dat ik van vroeger kende.
Thank God for Google, wederom. Hoe anders is mijn leven door Google.
En thank God for gedichten, want hoe mooi bleek uiteindelijk het
gedicht te zijn. (And thank God niet for God zelf want die zorgt alleen
maar voor oorlog, tsk).
Hierbij! Het Huwelijk. Van Willem Elsschot, natuurlijk.
Het Huwelijk
Toen hij bespeurde hoe de nevel van de tijd
in d'ogen van zijn vrouw de vonken uit kwam doven,
haar wangen had verweerd, haar voorhoofd had doorkloven
toen wendde hij zich af en vrat zich op van spijt.
Hij vloekte en ging te keer en trok zich bij de baard
en mat haar met de blik, maar kon niet meer begeren,
hij zag de grootse zonde in duivelsplicht verkeren
en hoe zij tot hem opkeek als een stervend paard.
Maar sterven deed zij niet, al zoog zijn helse mond
het merg uit haar gebeente, dat haar toch bleef dragen.
Zij dorst niet spreken meer, niet vragen of niet klagen,
en rilde waar zij stond, maar leefde en bleef gezond.
Hij dacht: ik sla haar dood en steek het huis in brand.
Ik moet de schimmel van mijn stramme voeten wassen
en rennen door het vuur en door het water plassen
tot bij een ander lief in enig ander land.
Maar doodslaan deed hij niet, want tussen droom en daad
staan wetten in de weg en praktische bezwaren,
en ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren,
en die des avonds komt, wanneer men slapen gaat.
Zo gingen jaren heen. De kindren werden groot
en zagen dat de man die zij hun vader heetten,
bewegingloos en zwijgend bij het vuur gezeten,
een godvergeten en vervaarlijke aanblik bood.
Natte was! Dat was wat ik kreeg na twee uur wachten naast mijn tien
jaar oude wasautomaat. Het vertrouwde kabaal en de heftige vibraties
van de centrifuge waren
inderdaad uitgebleven, bedacht ik mij even later, terwijl ik kilo's nat
dekbedovertrek uit de trommel trok.
De druipende was liet een spoor water achter op mijn parket.
Hmm.
Niet goed.
Geen paniek, handleiding!
Altijd goed.
Eens kijken.
Het gaat om optie twee. De rest bleek het, proefondervindelijk, niet te zijn.
Soms komt er een film voorbij waarvan je wilde dat je hem zelf gemaakt had.
Garden State is er zo eentje.
Het multitalent Zach Braff (what's in a name?) schreef en regisseerde
de film en speelt bovendien nog de hoofdrol ook, naast de innemende
Natalie Portman en immer fantastische Ian Holm. Een charmant portret
van een jongen die voor het eerst sinds jaren teruggaat naar het dorp
waar hij is opgegroeid. Bijzonder geestig, aantrekkelijk absurd ook, en
een mooi tijdsdocument. Het is niet zozeer de plot van de film die me
intrigeerde, maar de uitwerking van de personages en alle kleine
geintjes die door de hele film verstopt zitten.
Intrigerende vent, die Zach. Net zo oud als ik!
Met een goede muzieksmaak, want wat een soundtrack zit er onder die film!
En nu blijkt Zach nog
een weblog te hebben ook!
Zien, die film.
Ze waren er op het moment dat ik hier kwam wonen, tien jaar geleden. De geluiden van het huis. Het plotselinge getik van iets onbeduidends in de keuken, het zuchten van de radiator, het zoemen van het licht in de gang. Het trillen van de ramen in de sponningen bij harde wind, het kabaal van de garagedeuren beneden en de dwingende tik van de meter in het kastje in de hoek.
's Avonds in bed was het nagenoeg stil.
Op het geluid van de buren na.
Mijn buurvrouw leerde ik kennen door de geluiden die door de slecht ge?soleerde muren doorgelaten werden. Ik hoorde haar wekker, dus wist wanneer ze opstond. Ik hoorde het luik als ze naar beneden ging. Ik hoorde het luik als ze weer naar boven ging. Ik hoorde haar hoesten als ze ziek was. Ik hoorde heel soms een soort geroezemoes, alsof er op gedempte toon met iemand werd gepraat.
Gelukkig hoorde ik nooit dingen die je niet wilt horen.
Ook niet toen er, aan het gebrom te horen, op een dag een man in haar leven kwam. En een hele tijd later zelfs een heel schattig blond jongetje.
Maar nu is het sinds een aantal dagen stil naast mij.
Ik woel in mijn bed omdat ik niet kan slapen. Er zijn geen geluiden meer. Daar waar eerder altijd leven was, heerst nu het kabaal van complete leegte. De geluiden die ik de afgelopen tien jaar hoorde, zijn verhuisd naar een nieuw huis. Groter, mooier, vrijer.
Ik mis ze, de geluiden. De irritante dreun van dat luik. De wekker die ik heb vervloekt als ik nog wilde slapen. Het huilen en jengelen van het kind vroeg op de ochtend. Een poes, hunkerend naar eten en aandacht. Zelfs het hoesten, door mij soms vergezeld van extra octaven.
Een huis zonder geluiden is geen huis. Het voelt leeg en kil en ongemakkelijk.
Zuchtend draai ik me nog eens om. En twijfel.
Oh - als de geluiden van de nieuwe bewoners maar net zo goed passen bij mijn eigen akoestiek!
Vergelijk:
merel roze (dd 12 januari 2005)
anne marie berentzen (dd 20 januari 2005)
(via
blokje)
Daar stond ik dan, fiets met band aan flarden. Er zat weinig anders op dan mijn fiets vast te koppelen aan een willekeurig onverplaatsbaar object en te hopen dat hij er morgen nog zou staan. Inmiddels was ik onder het viaduct doorgelopen en terechtgekomen in het niemandsland na de Czaar Peterstraat. Daar waar Amsterdam vroeger zo'n beetje ophield. Waar auto's met grote snelheid de Piet Heintunnel inschieten, waar altijd wind is ook al waait het niet en waar hoge, futuristische gebouwen Rotterdam na proberen te doen. Wat soms nog lukt ook.
Er was geen fietsenrek te bekennen. Ik zette mijn fiets vast aan een hek achter de nieuwe tramhalte van lijn 10.
En ik ging lopen.
Het was donker.
Ik bevond me in een stuk van Amsterdam waar men niet loopt. Men zit er in een auto en men raast voorbij. Of men zit op de fiets als Jimmy in het gelijknamige nummer van Boudewijn de Groot. Kromgebogen over het stuur tegen de wind, zichzelf een weg banend.
Ik was kortom de enige gek die zich al lopend voortbewoog, soms over het fietspad bij gebrek aan een stoep. Af en toe kwam er een eenzame fietser langs die de pedalen bijna niet rondkreeg, waardoor ik me gelukkig prees dat ik lopend was. De wind sloeg het zand uit de bouwplaatsen en het stof uit verlaten pakhuizen in mijn gezicht.
Ik besloot deze wandeling gepaard te laten gaan met een soundtrack die mijn iPod zelf mocht uitkiezen.
De wind sloeg de oortjes van de koptelefoon een paar keer uit mijn oren, maar na enige worsteling vond ik een manier om de oortjes op hun plaats te houden. Daarvoor moest ik een beetje gek lopen, als een Amazone, maar dan zonder paard. Ik rechtte mijn rug en liep.
'Lately it's occurred to me, that I've had enough of that and lately I've been satisfied by simple things like breathing in and breathing out', zong Natalie Merchant zomaar in mijn oor en verdomd, ze had nog gelijk ook.
Rechts van mij lag het IJ. Pikzwart. De pont naar Noord was een verlichte slagroomtaart in de duisternis. Links van me staken indrukwekkende nieuwbouwprojecten af tegen eeuwenoude kerktorentjes. Hoogbouw en laagbouw, eeuwen historie en toekomst bij elkaar.
Wat een stad.
Op de brug begon het te regenen. Eerst zachtjes, toen steeds harder. Er was in de verste verte geen mogelijkheid om te schuilen. Een open vlakte met water en autoweg. Ik kroop zo ver mogelijk weg in mijn jas. Fietsers stapten af, niet bestand tegen de harde wind, en knoopten met koude vingers de touwtjes van hun capuchon aan elkaar vast.
Ik stond bovenop de brug, zonder capuchon, vol in de wind. De druppels zwiepten in mijn gezicht. Ik stak mijn handen zo ver mogelijk in mijn zakken. Er was geen ontkomen meer aan.
Ineens werd ik overvallen door een enorm geluksgevoel.
Het weer was bijzonder zacht voor de tijd van het jaar. Er stond een
wind, die behoorlijk hard, maar ook behoorlijk warm was. Die wind had ik
mee en dus raasde ik met een enorme snelheid door de straten van
Amsterdam. Zo ook door de Czaar Peterstraat.
Ik was me net aan het afvragen waar de televisieserie Het Blok zich nou
precies had afgespeeld, toen ik plotseling een schot hoorde.
Ik schrok me dood. In een reflex zocht ik dekking, door al fietsend te bukken.
De man voor mij keek om.
Ik keek hem recht in zijn geschrokken gezicht.
Waar vandaan was geschoten? Wie was het doelwit?
Moest ik afstappen? Waarom had ik nooit geleerd wat ik moest doen in levensbedreigende situaties?
Op dat moment hoorde ik een sissend geluid.
Paniek maakte zich van mij meester, wat gebeurde er?
De man voor mij stopte. Ik remde af, nog steeds bukkend, alsof ik daarmee de sluipschutter zou kunnen ontwijken.
De man deed net zo raar als ik.
Hij keek schichtig om zich heen. Misschien was hij dergelijke situaties
wel gewend omdat hij een vastgoedmagnaat was die zijn leven nooit zeker
was.
Ik zag een rode container staan. Daarachter zou ik kunnen schuilen.
De man keek mij vragend aan.
Weet ik veel!, dacht ik.
In mijn poging te vluchten, zakte ik een stukje door mijn fiets.
Vervolgens voelde ik hoe mijn band leegliep en hoe mijn velg contact zocht met de grond.
Ik was geraakt!
Had ik ergens pijn?
Ik voelde even niets.
Mijn fiets reed langzaam door. Bij elk rondje dat mijn wiel maakte, hobbelde ik een klein stukje omhoog.
Hmm.
Wacht even.
Pfff, zei de man.
Pfff, zei ik.
Dikke, vette klapband door viercentimeterschroef!
Toen ik vanmiddag tussen de bedrijven door even iets wilde veranderen aan mijn pagina, hielp ik vakkundig mijn
linkspagina om zeep.
Toen ik een en ander probeerde te herstellen, kwam er ineens een heel
leuk icoontje in mijn browserbalk voor het adres te staan. In plaats
van het Internet Explorer icoontje kwam er een mooi roosje, een heuse
favicon!
Dat was waar ook, bedacht ik mij, want vriend M. had die favicon op een
regenachtige maandagmorgen een keer toegevoegd. Daarover kreeg ik zelfs
mail van mensen, terwijl ik het ding zelf niet eens kon zien. Ik
googlede vanmiddag op 'favicon niet zichtbaar' en daaruit bleek dat een
favicon in Internet Explorer alleen zichtbaar wordt als je de site aan
je favorieten toevoegt. Nou ja zeg! Wat een onzin. Ik ga mijzelf toch
niet aan mijn favorieten toevoegen, duh.
En zo kwam het historische moment dat ik op mijn PC overstapte op Mozilla Firefox.
Het deed geen pijn en het duurde helemaal niet lang!
Vele lezers zullen nu juichen, anderen zullen zich afvragen waar ik het in godsnaam over heb.
Hoe het ook zij, tevens was er een andere mooie bijkomstigheid dankzij mijn klungeligheid.
Aangezien ik een watje ben, riep ik na het kapotmaken van mijn
linkspagina en het niet kunnen fixen ervan, de hulp in van stoere
techies
Walter en
Bob.
Het resultaat is dat ik nu een
nieuwe archiefpagina heb! Hoera! Eentje waarin alle archieven aanklikbaar zijn (klikkerdieklik)!
Het ziet er niet alleen mooi uit, het is ook heel indrukwekkend, want onderaan staat 2001 2002 2003 2004 2005.
Nu lijkt het net alsof ik al vijf jaar log :-)
Hoera! Vriendin S. komt vrijdag terug uit het verre Zambia, waar zij vier maanden lang als arts in een ziekenhuis werkte (als voltooiing van haar studie medicijnen hier in Nederland). Hoewel de communicatie met het kleine dorp in Zambia slechts sporadisch tot stand kon komen (meestal lag de telefoonlijn eruit dus kon er zowel niet gebeld als niet gemaild worden) werden wij westerlingen af en toe via de mail van haar dagelijkse gang van zaken op de hoogte gehouden.
Hierbij een indruk van het leven in Luwingu, Zambia, Afrika.
Als u niet tegen programma's zoals ER kunt, lees het dan maar niet.
---
"Luwingu zelf is klein met een 'centrum' van drie straten en wat vage winkeltjes die allemaal ongeveer dezelfde stoffige blikjes etenswaar en schoonmaakmiddelen verkopen. Er is een kerk, een gevangenis (2,5 jaar voor het stelen van een fiets!) en een slager. Maar ik heb na een blik binnen te hebben geworpen maar besloten de komende maanden als vegetari?r door het leven te gaan. Dan is er de markt met als hoofdprodukt enorm stinkende vis in verschillende stadia van een soort uitdrogingsproces. De overige 'stalletjes' verkopen wederom allemaal ongeveer hetzelfde: kool, tomaten, uiten, meel, bonen en af en toe een verdwaalde aardappel of avocado.
Luwingu zelf is dan wel klein en het ziekenhuis ook, het is wel het ziekenhuis dat alle zieken uit het hele district (oppervlakte 8872 km2 en geschatte populatie van 87.000 mensen) op moet vangen. Er zijn tekorten aan ongeveer alles (steriele handschoenen worden bijvoorbeeld na gebruik gewassen voor hergebruik, waardoor ze dus niet meer steriel zijn) en de diagnostische mogelijkheden zijn enorm beperkt. R?ntgenfoto's kunnen wel gemaakt worden, maar ze worden in de zon gehangen om te drogen; als je een afwijking ziet, kan het net zo goed een vuiltje zijn of een zon-artefact. Verder is er slechts beperkt onderzoek mogelijk. Dus geen echo, CTG, ECG, laat staan een CT/MRI scan.
De eerste paar weken stond ik op de 'maternity ward'. Er zijn twee bedden (aan de gang waar iedereen langs loopt) waar vrouwen naast elkaar (privacy bestaat hier niet) liggen te bevallen op plastic matrasjes zonder laken (die moeten immers gewassen worden) en waar ze dus uren in hun eigen van alles liggen te rollen. Ik begin na een maand bijna te wennen aan de stank overal. Er zijn hier veel jonge meisjes zwanger (ik had er al makkelijk zes kunnen hebben), ongeveer een kwart heeft syphilis (op HIV wordt niet standaard getest - er zijn toch geen medicijnen) en veel vrouwen zijn voor de zesde of zevende keer zwanger (niet zo vreemd als je hoort wat de traditionele manier van anticonceptie is - een bundeltje kruiden aan een touwtje om je middel binden). Dat betekent trouwens zeker niet dat al die vrouwen ook echt vijf of zes levende kinderen hebben; vaak is bijna de helft niet meer in leven: doodgeboren, tijdens de bevalling overleden of in de eerste paar jaar na de geboorte. Heftige dingen: vrijdag heb ik toegekeken hoe de arts een dode baby vaginaal moest verwijderen door een gat in het hoofd (van de baby) te maken, de inhoud eruit te pulken en vervolgens aan (wat er over was van) het hoofd eruit te trekken."
---
Het volgende contact, een maand later:
---
"Blijf dingen tegenkomen die me verbazen: zo deelde ik gisteren ballonnen uit op de kinderafdeling, ook aan de vader van een jongetje dat we onder 'narcose' (ze hebben hier geen narcose, maar iets wat erop lijkt waar je flink van gaat hallucineren en waarbij de pati?nt veel wakkerder is en beweegt en praat tijdens de operatie) gingen behandelen aan een pussende open breuk aan een van zijn polsen. Het was mijn bedoeling dat het jongetje, als hij wakker werd, een ballon zou hebben, opgeblazen door vader. Ik loop even de kamer uit en als ik weer terug kom, zie ik dat de vader bezig is om de ballon om het piemeltje van z'n zoon te stropen. Hij dacht dat het bedoeld was als urinoir! Staat dat arme kind daar met een groene ballon aan z'n piemel! Het was niet in me opgekomen dat ik misschien moest uitleggen wat een ballon was en wat je ermee moet doen.
Gisteren heb ik, toen ik in de tuin liep, mijn eerste slang in het wild gezien. Ik heb een tijdje staan kijken en was beetje teleurgesteld toen ie naar de buren verdween. Toen ik vandaag hoorde -na mijn beschrijving- dat het hoogstwaarschijnlijk om een groene mamba (een van de meest giftige slangen ter wereld) ging, was ik daar minder rouwig om. De kat Mimi heeft ineens vier kleintjes! Ik vond dat ze wel erg dik aan het worden was en vermoedde wel dat ze zwanger was, en was al druk aan het bedenken hoe lang katten zwanger zijn, maar vandaag tijdens de lunch kwamen er ineens vier kittens uit! Dus heb nu vijf katten en een hond.
Er is al tien dagen geen water in Luwingu, dus ook niet in het ziekenhuis. Behalve dat dit erg onhandig is, kan er ook niet meer goed worden schoongemaakt (en er is een drietal gedeelde WC's voor alle tachtig patienten) en wordt er inmiddels gevreesd voor de uitbraak van allerlei nare ziekten (cholera enzo, alsof er nog niet genoeg nare ziektes zijn hier!). Oftewel: alle niet-ernstig zieken (lees: de iets minder heel ernstig zieken) worden naar huis gestuurd. Het is dan ook vrij rustig."
---
Zo gaan de verhalen nog even verder.
Een wereld die zo anders is dan onze wereld hier, waar wachtlijsten het ziekenhuisbeeld bepalen en Eerste Hulpposten worden overspoeld met mensen die geen directe hulp nodig hebben. Als vriendin S. weer thuis is, is ze werkloos. Dat zal natuurlijk tijdelijk zijn, maar de gewenste opleidingsplaats is voorlopig nog niet voor handen. Bovendien mag ze hier als beginnend arts nog maar weinig doen, terwijl ze in de afgelopen maanden als bijna zelfstandig arts heeft gefunctioneerd.
Bizarre wereld.
Ohja!
Vergeet ik toch helemaal te vermelden dat er tot 15 januari genomineerd kan worden voor de
Dutch Bloggies, 's Neerlands weblogprijzen.
Let wel: het gaat om nominaties, niet om het stemmen zelf, maar vreest niet: niet alle hokjes hoeven ingevuld. :-)
Succes!
Morgen gaat hier de site op wit, zoals de banner hierboven duidelijk maakt.
Wit is niet echt wit, in dit geval. Dat zou een beetje nutteloos zijn.
Er komt 24 uur lang een pagina te staan waarop wordt gevraagd of u geld wilt geven voor de slachtoffers en wederopbouw van Zuidoost-Azi?. Zucht, hoor ik u denken. Alweer.
Het makkelijkste is natuurlijk om de pagina weg te klikken en verder te gaan met waar u mee bezig was (waarschijnlijk vervelen op uw werk).
Zo'n 555-verzadiging komt net zo snel als de emoties er in eerste instantie waren, toch?
Vervelend h?, dat alles maar over dat Zuidoost-Azi? gaat.
Wacht heel even. Haal eens adem. Denk eens na. Ook al is het verschrikkelijk wat er in Darfur gebeurt, het is geen excuus om niet aan Zuidoost-Azi? te geven. Ook al is het moeilijk om te geven aan een algemeen gironummer waardoor je niet weet wat er precies met je geld gebeurt, denk aan het geld dat wel goed terecht komt. Denk aan alles wat u heeft en geef daarvan een heel klein, miniscuul stukje aan iemand anders die niets meer heeft.
Ik weet dat er veel mensen zijn die meer dan 1x per dag op deze pagina komen.
Wat ik u wil vragen, is om dat automatisme, die klikdrang, die uiting van verveling of nieuwshonger, per keer om te zetten in een sms'je.
Ik hoop dat u, elke keer dat u morgen deze pagina bezoekt, zittend in uw luxe stoel, met een gefundeerd dak boven uw hoofd en uw gevulde portemonnee in uw broekzak of in uw zojuist aangeschafte hippe tasje, GEEF smst naar 2020.
Het is heel makkelijk.
Dank.
Voor 2005 heb ik maar ??n goed voornemen.
Ik ga proberen nul (0) keer 'ik heb zoiets van' te zeggen.
Het lukt al HEEL GOED!
Er zijn maar weinig spelletjes waar ik niet goed in ben. Jarenlange training heeft ervoor gezorgd dat ik me een nieuw spelletje redelijk snel eigen maak en dat ik door mijn bijna enge (quote van een vriendin) competitiedrang (wat spelletjes betreft dan, verder ben ik vrij gematigd) vaak weet te winnen. Dus toen ik op oudjaarsavond uitgedaagd werd voor een spelletje sjoelen blufte ik het hele gezelschap bij elkaar. Dat varkentje zou ik wel even wassen. Sjoelbak, here I come!, riep ik nog.
Met groeiende verbazing keek ik toe hoe alle sjoelstenen die ik richting de poortjes sjoelde voor de ingang bleven liggen. Welke tactiek ik ook toepaste, de stenen wilden er niet in. Door mijn knie?n, met effect, beneden onderdoor links achterom - niets mocht baten. Behalve toen ik de andere kant opkeek, vloog er een steen in de 2. Ik eindigde met 14 punten, ver onderaan.
2005 wordt voor mij het jaar van het sjoelen.
Op dinsdagavond pak ik de sjoelbak van zolder, de talkpoeder uit de badkamer en mijn sjoelhandschoenen uit de kledingkast.
Minstens 50 keer zal ik oefenen zodat ik eind van dit jaar met een maximale score zal eindigen.
Ook zal ik mij gedurende dit jaar bekwamen in het verzinnen van opmerkingen die bij het sjoelen door verschillende deelnemers geheel zonder bijbedoelingen worden uitgesproken, maar waarop de overige kandidaten 'dat zei mijn vrouw vannacht ook' kunnen antwoorden. Zoals 'hij zit er praktisch in!', 'nog even wat harder en dan gaat ie erin!', 'hij ging er gewoon in en toen er weer uit!', 'die andere ligt de hele tijd in de weg!', 'jaaaaa, hij zit erin!', etc.
Het was een heerlijk oud en nieuw.
Gelukkig nieuwjaar!
Hoera! Hoera!
Wiew!
Whoopa!
|
|
