Toen ik naar mijn werk fietste, begon het te regenen. Ik dook met de fiets onder het afdak van de Chicken Cottage, een fastfoodrestaurant met een naam die de cafetaria meer romantiek geeft dan zou moeten.
"Hij houdt van het Twentse land, waar 's morgens kilte heerst", begon ik tot mijn eigen verbazing te zingen. Ik keek even achter me, of niemand me gehoord had, want zingen in het openbaar, dat doe ik niet. Uit eerbied voor de medemensch maar vooral voor mezelf.
Het liedje van de Tröckener Kecks, naar het gedicht van Jan Cremer, was zomaar in mijn hoofd gekomen zonder dat ik het de laatste jaren had gehoord of gezongen. "Met hete zomers, druppels dauw bij ochtendmist." Het verbaasde me dat ik de tekst nog zo goed uit mijn hoofd wist. "Zonsopgang maakt hem één kwartier voor het westen wakker."
Daar stopte ik, omdat ik niet verder kwam. Toen ik nogmaals van voren af aan begon, kwam ik weer niet verder. Ik besloot ondanks de regen door te fietsen.
Bij het volgende stoplicht stond een man te wachten die er geen problemen mee had om hardop in het openbaar te zingen.
Van top tot teen in regenkleding gehuld zong hij: "Het is zo ver weg."
Jee, dat ken ik, dacht ik. Wat is het ook alweer?
"En de herinnering", zong de man, terwijl hij optrok omdat het stoplicht op groen ging, "maakt de afstand almaar groter."
Het waren de Kecks, bedacht ik!
Twee keer de Tröckener Kecks binnen vijf minuten.
Het is Kecks-weer, dat moge duidelijk zijn.
Zo hee, een vette stroomstoring trof zojuist een deel van Amsterdam.
Alles kadof, ploef, uit.
Telefoonnetwerk totaal overbezet.
Maar no spang, ik ben ongedeerd.
Nu mijn documenten nog.
Het is zo meta als maar kan, maar ik moet altijd erg lachen om de
tv van willemijn.
Heden ben ik heel erg cool, want vanwege een DNS-twistactie staat deze site vandaag even op .eu
U hoeft hiervan dus niet zo te schrikken als ik.
Na jaren trouwe dienst van M en W ben ik vanaf nu helemaal Bob
(of Bob)!
Update: ik ben nu weer gewoon een .com
Nu ga ik even spelen met mijn nieuwe Pivot met extra features
Lees meer »
In het restaurant herdachten we niet Jezus Christus, maar andere mensen die ten hemel waren gevaren. En soms is het ook goed om aan de mensen te denken die nog wel op aarde zijn.
We praatten honderduit. Zelfs toen de rekening allang betaald was, bleven we zitten.
Naast mij zat een zwijgend echtpaar. Soms keek ik even naar rechts, om te kijken of ze misschien heel erg stilletjes praatten. Maar de twee spraken geen woord. Terwijl ze er drie gangen lang zaten!
Toen we opstonden, zei K. tot haar schrik:
"Huh? Ik dacht de hele tijd dat die man in zijn eentje zat te eten."
De echtgenote had in haar dode hoek gezeten.
Vriendin S. had ruzie met ur vriendje.
"Ik heb speciaal voor jou nog wel jouw favoriete onderbroek aangetrokken!", riep ze.
De jongen in kwestie zei oprecht verbaasd:
"Huh? Heb ik een favoriet tussen jouw onderbroeken?"
In het huis naast me wordt flink verbouwd. Had ik er eerst niet zoveel
last van, nu zijn ze aan het boren geslagen. Het zeurende geluid, met
af en toe wat knetterende uithalen dreunt de hele dag door, als een
katerhoofdpijn zonder pillen voorhanden. Ik staar wat naar mijn scherm,
waar een hele hoop letters achter elkaar in een Worddocument erom
vragen gerangschikt te worden, maar veel verder dan staren kom ik
vooralsnog niet.
Dan barst er achter mij een soortgelijk, maar luider kabaal los. Een
blik achterom maakt duidelijk dat er twee mannen met grote
oorbeschermers op in een raamkozijn op vier hoog staan. De ??n zaagt de
raampost doormidden terwijl de ander met een apparaat het kozijn
loswrikt. De stukken die eraf komen, gooien ze naar beneden. Hele delen
van het staketsel van de muur vallen eraf, ik vraag me af of de werklui
het zelf wel zien maar besluit het aan de vakmensen over te laten. Op mijn
scherm knippert de cursor op dezelfde plek als een kwartier geleden.
"Micheeeel", schalt er door de binnentuinen. De werklui met de
oorbeschermers hebben hun oren vrijgemaakt en proberen nu contact te
zoeken met een schilder, twee huizen verderop, die ook op vier hoog aan
het werk is. Michel geeft na een aantal keer pas antwoord. Michel,
Micheeeeel, Micheeeeeel. The Beatles hadden vast iets anders voor oren.
De werklui en de schilder kunnen elkaar niet zien, ik wel. Ik zie hoe
Michel voorover leunt, in de hoop de twee werkmannen te kunnen zien. De
werkmannen buigen ook vervaarlijk ver uit het verdwenen kozijn.
"Het lukt niet", roepen ze naar elkaar. "Het luuuuukt nieeee."
Ze komen uit Brabant, gok ik.
Dan gaan ze naar binnen toe.
Het geboor in het huis naast me, waarvan ik nu pas merk dat het even was gestopt, begint weer opnieuw.
We konden niet op de naam van Egbert Jan Weeber komen. Uiteindelijk
moesten zelfs S. bellen om erachter te komen (ik zei: "Frans van
Eeghen, zoiets").
"Oh, dat heb ik ook altijd met iets anders", riep B.. "Dat ik er niet op kan komen hoe het ook alweer heet."
Ze was vergeten wat ze ook alweer altijd vergat.
Maar daarna wist ze het weer, het woord waar ze nooit op kon komen.
Zo'n ding in het park, een soort prieeltje, maar dan geen prieeltje,
waar slechts een paar mensen kunnen staan, maar je gaat er eigenlijk
nooit in staan, en het is heel romantisch, en vast ook iets met violen,
iets van vroeger ook eigenlijk wel en volgens ons eindigt het op -ium.
Of -um.
Sindsdien zit ik met haar probleem opgescheept.
Hoe h??t zo'n locatie/podium?
Kiezen op elkaar en de pijn verbijten! Dat zijn precies de twee dingen
die ik op het moment niet kan doen. Mijn kiespijn houdt nu al weken
aan. De familie Roze is behept met een slecht gebit. Of met een slechte
tandarts, dat kan natuurlijk ook. Mijn broer en ik zijn zo vaak bij hem
geweest dat we zondag over de telefoon een wedstrijdje deden hoe de
lamp van de tandarts heette (ik had gelijk).
?Pjn!?, belde ik mijn tandarts. ?Kun je vanmiddag??, vroeg hij. Ik was
op dat moment net een weekje weg en prioriteiten moet je stellen. ?N!?,
zei ik, ?vlgnd wk!?, want vooral de klinkers bleken onmogelijk uit te
spreken.
De koude blower die mijn tandarts de vorige keren op mijn pijnlijke
gebit zette, kan ik aanraden aan de afdeling inkoop van de ergste
martelkamers. Onder het genot van een vrolijk muziekje (mijn tandarts
is zo slecht nog niet) boorde mijn tandarts er lustig op los. Als het
dan toch moest, dan maar allemaal in ??n keer. Ik wilde iets zeggen
over het systeemplafond vol gaatjes waar ik een uur lang op moest
uitkijken. Hoe grappig dat was en dat hij zijn plafond maar eens moet
vullen in plaats van mijn kiezen, maar dat kon niet, want er zat een
lap over mijn mond.
Na dit bezoek verslechterde de situatie. Mijn kiespijn heeft gezelschap
gekregen van hoofdpijn en oorpijn. Vooral ?s nachts, zodra ik me
ontspan, kloppen mijn zenuwen de pijn per hartslag door mijn lichaam.
Dagelijks neem ik drie Ibuprofen.
En dat laatste is nu het probleem waar ik het eigenlijk over wilde
hebben. Het moment dat die verschrikkelijke pijn door de brufennetjes
wegebt, is zaligmakend verrukkelijk. Even geen pijn hebben voelt beter
dan ik me ooit voor de pijn heb gevoeld! Als de tandarts zijn werk nu
echt goed doet, betekent dit dat ik vervanging moet gaan zoeken voor
die geweldige sensatie. Ik vrees dat ik iedere dag met mijn hoofd tegen
een muur moet slaan.
Het is een nieuw spel! Hoera!
Al typend zocht ik naar een synoniem voor een woord. Word gaf me de volgende opties. Wat was het woord waar ik naar zocht?
Update: jawel, nummer ??n had het (dus) goed, het was schimmel. Poes, tsss.
Als je zo weinig autorijdt als ik, dan kun je nog heel opgewekt worden van het precies op een mooi bedrag afronden van het benzinegeld. De piepjonge medewerker van het tankstation werkte er duidelijk ook nog niet zo lang en samen hadden we heel veel lol.
("Waah, precies 40!" "Ja goed he" "Ja, woeha!")
Vervolgens zag ik een auto op een parkeerhaven langs de grote weg staan. Ik dacht nog, hee wat opmerkelijk, een auto op een parkeerhaven, misschien hebbie pech. Ik scheurde er voorbij en zag een flits.
Zo voelt dat dus. Voor alles moet een eerste keer zijn.
Ik hoop dat u blij bent met uw 1/16miljoenste stukje van mijn te verwachten boete.
De foto's hieronder werden nog gemaakt met mijn Canon 300D. Ik klikte sinds een jaar of twee alweer een lekkere slag in de rondte met het tweedehands ding, mmm heerlijk, digitale spiegelreflex. Flex! Inderdaad.
Toen begon de Err 99 op te spelen. Error 99, zei het ding. Alles deed het, ik kon de fotomaakknop ook indrukken, ik hoorde het mechanisme intern werken en dan, het allerlaatste stukje, het omklappen van de spiegel - daar hield het op. Even uitdoen en weer aandoen, dat hielp. Maar vervolgens deed ie niets meer. Dood was ie, mijn camera. Meeeh.
Ik googlede me suf op Err 99 + Canon 300D. Tientallen sites vond ik, waaruit al snel bleek dat Err 99 een verzamelnaam is voor 'euh, dat weten we niet, breng het ding maar weg naar Canon'. Gelukkig waren velen voor mij dapperder. Ik las hele sites waar mensen hun camera uit elkaar hadden gehaald, waar tips stonden om te kijken waar het precies aan lag. Ik deed alles. Ik gumde met de achterkant van een potlood de contactpunten van de lens schoon. Ik liet de batterij er 24 uur, ik resette de compact flashkaart. Ik aaide de body, ik blies en ik frummelde. Ik maakte hem van top tot teen schoon.
Meer dan mijn toestel goed leren kennen, schoot ik er niet mee op.
Nu ligt het ding bij de Canonwinkel. Het gaat waarschijnlijk heel veel geld kosten.
Ik zei de man van de fotozaak dat ik niet zonder mijn toestel kan (ik doe graag dramatisch).
"Maar zie het als een uitdaging", zei de man van de fotozaak, "probeer elke mooie foto die je ziet, verbaal te vangen. Of schrijf het op! Dan maak je mooiere foto's dan je ooit echt had kunnen maken."
Arme u.
Ik ga een paar dagen weg, niet op vakantie, maar wel weg van deze site. Ik hoop voor u dat ik niet te veel mooie foto's zie.
Het is Kluuntime galore. Het is
Kluun hier, het is Kluun daar, waar je
ook kijkt, zie je zijn kop. Uit Brabant! Je doet de televisie aan en
hij komt er meteen op. Je slaat de krant open en kijkt in zijn gezicht.
Je zet de radio aan, je start je weblog op - waaaah, overal Kluun.
Kluun was er gisteren, hij is er vandaag, hij is er zeker morgen. Het
is Kluun wat de klok slaat. Kluun, Kluun, Kluun. Je zou er gek van
worden.
Kluun kluunt achter mijn oogleden als ik ga slapen, alsof ik te lang Tetris heb gespeeld.
Iedereen heeft een mening over Kluun. Kluun is een marketingbelust
mannetje, Kluun is geen echte schrijver, Kluun geilt op zichzelf, Kluun
moet dood, Kluun is een held, Kluun is eigenlijk toch best ok?, Kluun
is charmant, Kluun is eerlijk en oprecht. Kluun is een mannetje dat
zich moet realiseren dat ie pas net komt kijken.
Dit alles omdat zijn tweede roman uitkomt, de langverwachte opvolger van de bestseller
Komt een Vrouw bij de Dokter (KEVBDD): De Weduwnaar.
En morgen (dinsdag) is tussen 12.00 uur en 12.20 uur de eerste online boeklancering bij te wonen. Op
www.denieuwekluun.nl. Wees erbij, vol is vol.
Ik ben benieuwd.
Want ik mag 'm wel, die Kluun.
Ik lees nog immer graag de vreemde talen op verpakkingen, vooral op de
wc. Op de stinkende spuitbus voor zogenaamde luchtverfrissing stond:
"Nicht zweckentfremdet verwenden"
Wat kunnen Duitsers dat toch goed. Onmogelijke woorden en
zinsconstructies maken en dan, als je lang hebt gepuzzeld, snappen wat
er staat.
De Nederlandse vertaling van deze drie woorden was:
"Uit veiligheidsoverwegingen, uitsluitend gebruiken voor het beoogde doel en in overeenstemming met de gebruiksaanwijzing".
De zoon van de slagerin (slaagster) kwam de slagerij ingerend. Hij
gooide zijn jas en tas in de hoek en kwam meehelpen met zijn moeder bij
het smeren van de broodjes.
"Waar liggen de eieren?", vroeg het jongetje, terwijl hij de eiersnijder (zo'n plastic ding met een metalen guillotine zodat je meteen heel veel plakjes ei hebt) alvast begon te mishandelen.
"Die heb ik al gedaan", zei zijn moeder.
"JE ZOU ZE VOOR MIJ BEWAREN!", riep de jongen en hij sloeg zijn
moeder, gooide de eiersnijder weg en rende boos naar
achteren.
Een linkje zegt genoeg, lijkt me.
De hele oudpapierbak uitpluizen in de hoop er nog eentje te vinden die niet is ingevuld.
Niet rusten tot er eentje is opgelost, ook al betekent dat dat je het ding helemaal moet overtekenen op een blaadje.
In plaats van lezen voor het slapen gaan, nog snel eentje maken, ook al duurt het vaak langer dan verwacht.
Ik geef het toe, ik ben verslaafd.
Maar gisteren heb ik tot nu toe de lastigste Sudoku gemaakt ooit. Ik
kreeg hem aangereikt met slechts twee cijfers ingevuld omdat degene die
hem gaf gewoonweg niet verder kwam.
Ik stortte mij op deze uitdagende opgave. Ik puzzelde, ik groef, ik bezocht ongebruikte hoekjes van mijn hersenpan.
Het duurde bijna twee uur voor ik een respectabel aantal cijfers had en nog steeds was elk cijfer een bevalling.
En toen zag ik het.
Hij kon niet! Ik had ergens een fout gemaakt!
Verbijsterd keek ik naar het blaadje. Na mijn frustratie eruit te hebben gegooid, schreef ik de puzzel over.
Ik vulde de cijfers in, de twee cijfers ook die hij al had ingevuld, en ik begon opnieuw. Niet opgeven, vooral doorgaan.
Na een half uur bleek de puzzel weer niet te kloppen. Dat k?n niet! Ik kon geen fout hebben gemaakt, dat wist ik nu zeker.
Na twee?neenhalf uur zweten op een dom puzzeltje kwam ik erachter dat ??n van de twee cijfers die hij had ingevuld, niet klopte.
Aaaargh!
De puzzel ligt nu op mijn nachtkastje.
Half ingevuld.
Dit is de taaiste Sudoku ooit.
|
|
