Best fijn, omslagjurkjes. Op de fiets echter wapperen de twee flappen alle kanten op en als ik niet oplet, heb ik een heel been-exposé. Nu het net lente is (de vogels 's ochtends vroeg al horen kwetteren?), maakt dat me niet zoveel uit. Mijn panty is het enige wat te zien is, en die is niet zo spannend.
Zojuist stelde ik na een windvlaag weer eens ongewild mijn been tentoon. Omdat ik aan het bellen was, moest ik een tamelijk acrobatische toer uithalen om het been te bedekken. Mijn jarenlange oefening in zonder handen aan het stuur fietsen kwam hierbij goed van pas. Twee meisjes die voor hun middelbare school stonden te hangen zagen me goochelen en giechelden even. Ik giechelde terug. Zo goochelen en giechelen wij vrouwen en weg is het probleem van het been.
En woep, daar ging mijn jurk weer, zoals verwacht, toen ik de volgende bocht omging.
Ik fietste even door, zonder mijn acrobatische hoogstandje op te voeren.
Er was toch geen publiek.
Toen zag ik de vrouw op de stoep. Zij had een boerka nikaab aan.
De stevig in zwart ingepakte vrouw keek naar mij. En ze keek naar mijn been, ook stevig ingepakt in zwart.
Denk ik. Ik kon eigenlijk helemaal niet zien, of ze wel keek.
Zo snel als ik kon, legde ik de flap van mijn jurk over mijn bovenbeen.
Ineens schaamde ik me.
Persoon 1: “Hoezo ben ik niet goed genoeg?”
Persoon 2: “Dat zei ik helemaal niet, dat je niet goed genoeg was.”
Persoon 1: “Nee, ik zei het ook met een komma, het was een echte vraag. Hoezo, zei ik, komma, vraagteken, ben ik niet goed genoeg? Als in: ben ik misschien niet goed genoeg? Dat zou toch gewoon kunnen?”
Persoon 2: “Ja, maar ik bedoelde dat niet zo hard te stellen eigenlijk, jij kwam ermee.”
Persoon 1: “Nee, ik vroeg het je. Jij dacht dat ik dacht dat jij het al zelf zo gesteld had.”
Persoon 3: "Hou op!"
Het was geweldig, ik kan niet anders zeggen. Wow.
Ik ga sparen voor een telelens die weinig licht nodig heeft.
De zon schijnt.
Mette is geboren.
Yeah!
Hedenochtend vertrek ik, uw blogster, in enorme vroegte, richting Arnhem, om te werken op het tweejaarlijkse Dance4Life event. In het Gelredome gaan 15.000 scholieren uit Nederland uit hun dak op de tunes van o.a. Lange Frans en Baas B., Jesse Voorn, The Partysquad, Don Diablo, De Jeugd van Tegenwoordig en natuurlijk Tiësto. Zelf (ouwe lul die ik ben) ben ik erg benieuwd naar de opening van The Blue Man Group.
Dit doet Dance4Life om aandacht te vragen voor het hiv- en aidsprobleem (elke zeven seconden komt er een hiv-infectie bij, zelfs de paus begint zich er inmiddels in te verdiepen). De scholieren hebben de afgelopen weken via een scholenproject keihard hun best gedaan om een ticket te verkrijgen.
TMF gaat alles vandaag van 15.30 uur tot 19.30 uur uitzenden (als u kijkt, zal ik even zwaaien).
Het kwartier live is ook via www.dance4life.com te zien.
Het onbetwiste hoogtepunt is om 17.45 uur, als de 15.000 scholieren uit Nederland live per satelliet verbinding maken met de tienduizenden scholieren in maar liefst zeven andere van de elf Dance4Life landen: Egypte, Duitsland, Nigeria, Rusland, Zuid-Afrika, Tanzania, en Engeland.
Hoewel het ***-vroeg is, verheug ik mij!
(en heb zelfs een witte outfit gevonden waar ik tevreden over ben)
Op tv was Ad Melkert. In een van de post-verkiezingspraatjes zat hij aan tafel met vele anderen die elkaars woorden herhaalden maar dan net even iets anders. En ik maar kijken.
"Ad Melkert!!", riep ik vol verbazing hardop in mijn eentje. Dat die meneer nog leefde! En dat hij in Nederland was. Want dat hij leefde, wist ik bij nader inzien wel, maar hij zat ergens in het buitenland, omdat wij hem hier alleen nog maar kunnen zien als het fysiek onpasselijk geworden hoopje naast Pim Fortuyn in het slotdebat bij de gemeenteraadverkiezingen.
Ad Melkert zag er goed uit. Hij had iets frivools over zich. Het buitenland had hem duidelijk goed gedaan.
Hij praatte wel anders en ik vroeg me af of hij zijn haar had laten verven.
Ineens wist ik het.
Het was Frank de Grave, van de VVD.
Ai.
Ik zat er nog het meest mee omdat ik heel hard Ad Melkert had geroepen. Zometeen had iemand me gehoord! Hoewel de kans daarop net zo klein als de kansen die de improbablity drive uit de Hitchhiker's Guide to the Galaxy kiest. Ik ging volledig af door mijn opmerking over Ad Melkert, dat stond vast.
"Ik bedoel Frank de Grave!!", riep ik toen.
Tegen niemand. Mind you.
Met mijn opmerking over de exit-poll wilde ik natuurlijk vooral aangeven dat het gek was, zo'n poll voordat de stemkliko's gesloten waren. Ik stemde voor het eerst wel laat overigens, half uurtje voor sluitingstijd.
Als Amsterdammer mocht ik overal stemmen in de stad en hoefde ik niet naar mijn eigen stembureau te gaan. Zelfs bij La Place in de V&D naast de kerstversiering kon dat. Of bij Tuincentrum Osdorp (bij elke Amsterdammer bekend vanwege de reclames op AT5), ook tussen de kerstversiering. Maar hoe verder de dag vorderde, hoe meer ik vooruitwerkende heimwee kreeg naar mijn eigen stembureautje en mijn eigen buurtgenoten.
De medewerkers van het stemhok zagen er moe uit. Ze zaten er allemaal al vanaf zeven uur!
Potjandosie, een zwaar beroep, en dan in vier jaar tijd nog moeten pieken op het juiste moment ook.
Drie weken geleden had ik besloten op wie ik zou stemmen en hoewel ik andere opties nog met een schuin oog bekeek, voelde het toch als louter een formaliteit om die hele kandidatenlijst uit te vouwen in het hokje. En toch, vooral verrassend voor mijzelf, stemde ik ineens op iemand anders. Van dezelfde partij, dat wel. Op een onverkiesbare plek, dat ook, zeker na de eerste exit-poll. Maar wel leuk! Want niet eerder kon ik stemmen op iemand die ik een piepklein beetje ken. En dat allemaal door mijn weblog.
De opwinding doet me denken aan een WK voetbal. Het land is in de ban van één ding.
Bij de bakker 's ochtends vragen of hij al gestemd heeft, de eerste vraag die collega's je stellen als je binnenkomt, het gesprek van de dag.
I luv it. Waarschijnlijk vanwege het gevoel van saamhorigheid, hoe anders men ook stemt.
Vroeger mocht je nooit vragen wat de mensen gestemd hadden, als ze uit je basisschoolgebouw kwamen nadat ze binnen iets mysterieus hadden gedaan.
Tegenwoordig doet niemand anders!
Moi incluis. Eerst een inschatting maken, dan vragen. Soms zit ik helemaal fout.
RTL komt om 20.50 uur met een exit poll.
Ik denk dat ik tot dan wacht met stemmen. :-)
De prinses zou zes dagen uit de buurt van het wereldwijde web blijven. Om zeker te weten dat ze niet stiekem zou inloggen, ging zij met haar onderdanen Ronja en Maus op reis in een van de koninklijke koetsen. Zij concludeerde in de koets eens te meer dat radio een kek medium was.
Op de eerste dag kwam de prinses aan in een piepklein dorpje dat geen naam mag hebben, alwaar zij met haar karavaan halt hield. Ze vond onderdak in een fijn huisje met een brandend haardvuur. Haar onderdanen Ronja en Maus snuffelden aan de plinten en aan het hout voor de openhaard. Ze doken kleine nisjes in en uit en vielen vervolgens, gelegen op hun prinsessenkussentjes, in een diepe slaap. De prinses geeuwde bij het zien veel zoveel ontspanning en voelde zich verheugd over de lege dagen die komen gingen. Ze wilde even haar mail checken toen zij bedacht dat ze losgekoppeld was van het wereldwijde web.
Op de tweede dag besloot de prinses haar vriendjes en vriendinnetjes op te bellen omdat zij vanwege de vele staatsbezoeken van de laatste tijd maar weinig tijd had gehad om hen te spreken. Zij hoorde op van sommige ontwikkelingen. Soms stemden de boodschappen haar gelukkig. Tevreden constateerde zij dat zij het internet geen moment miste. Op de televisie zag zij vele stripfiguren die aan een wedstrijd meededen, met als inzet de politieke macht over het land van haar vader.
De derde dag van haar verblijf stond in het teken van de komst van een gast. De gast zou komen logeren in een van de koninklijke stapelbedden. De prinses boende het huisje fonkelschoon, deed haar onderdanen Ronja en Maus pantoffeltjes aan en bereidde een zeer voedzame maaltijd. Met haar koets toog zij naar het dichtstbijzijnde station, alwaar zij langs een internetcafé reed. Haar koninklijke lichaam vertoonde een lichte stuiptrekking in de richting van het café, maar zij wist de stuip te onderdrukken.
Op de vierde dag bracht de prinses samen met haar gast een bezoek aan een van de vele natuurgebieden die het land van haar vader rijk was. De begroeiing had zich vol overgave in overdonderende herfstkleuren gehuld, al fluisterde één van de oudste bomen dat de warmte hem zorgen baarde. Zij spraken van de liefde en het leven het oud' verhaal.
Op de vijfde dag had de prinses een lijstje gemaakt van alle dingen die ze normaal gesproken gegoogled zou hebben. Ze voelde zich zonder het digitale naslagwerk dat haar immer op haar wenken bediende niet meer zeker over haar eigen hersenscapaciteiten. Ze weigerde echter iemand op te bellen, uit angst om voor een verslaafde uitgemaakt te worden. De prinses zag de mooiste zonsondergang sinds jaren. Het speet haar dat zij juist nu geen fototoestel had meegenomen. Zij beklom de hoogste berg in de omgeving en keek uit over de landerijen aan de ene kant en de duinen en de zee aan de andere kant.
Op de zesde dag moest de prinses afscheid nemen van haar vrijwillige ballingschap. Het was pikdonker toen zij wakker werd. Het stormde, het was koud en het regende. De prinses pakte haar valiezen en ademde de rust diep in, zodat ze er later nog wat van zou hebben. Zij prees zichzelf gelukkig met zoveel rijkdom.
De afgelopen maand was ik al dan niet werkgerelateerd in:
Utrecht, Doorn, Slotervaart, OLVG, Scheltema, Helsinki, Tallinn, Antwerpen, Paradiso, Almere, Kookstudio, weer Almere, Kazachstan (ohnee op film), Haarlem, Hilversum, Elspeet, Bos en Lommer, Eindhoven.
In mijn hoofd was ik in Scandinavië, Patagonië, Australië, Zuid-Afrika, Italië in de jaren '70. In gesprekken was ik in Noorwegen, Polen, Kroatië, de Verenigde Staten, Boxtel, Alphen aan de Rijn, Brielle en het Zwarte Woud.
Op internet was ik in de US of A, UK, Tanzania, Nigeria, Duitsland, Ierland, Indonesië, Ethiopie, Egypte, Kenia, Rusland, Vietnam, het Gelredome.
Ik ontkoppel me even van de internetverbinding en ga genieten van de rust.
Ich bin wieder connected voor u het weet. :-)
Nijkerk doet zijn naam eer aan. De kerk gaat net uit. Het is zondagochtend. Het bedehuis ligt precies naast het stationnetje. Een nieuwbouwkerk, uit bakstenen opgetrokken, waarschijnlijk in de jaren '80 gebouwd. De hoge klokkentoren doet me denken aan de schoorsteen van een crematorium. Twee op de drie mensen die de kerk verlaten hebben sportieve winterjassen in dezelfde rode kleur aan.
Op stationnetje Putten hangen ultramoderne borden op de twee perrons waarop de aankomsttijden van de treinen te zien zijn. Waarom hier wel, en in Nijkerk niet? Dit heb ik ook in de Randstad nooit gezien. Het stationnetje ligt bijna in een weiland. Twee koeien, een bruine en een zwartwitte, kijken me herkauwend na als de trein wegrijdt. Ik steek mijn hand op, er is toch niemand in de trein en dat is leuk voor de koeien.
Ermelo is op en top romantiek. Het mooie station wordt omgeven door bos en grote landhuizen. De herfstkleuren spatten van de bomen af. De Partij voor de Dieren heeft hier flink huisgehouden. Tientallen krantjes liggen verregend en platgetrapt op het perron. Niet erg milieuvriendelijk.
Harderwijk. Hier heb ik herinneringen. Er is een dolfinarium. We gingen met de boot, met de vader van C. We lagen bij de Eemhof. In het winkeltje kochten C. en ik stickers. We moesten poepen op een emmer.
Harderwijk voelt aan als een stad. Iemand heeft zwarte fietsen op een witte muur geschilderd, om de boel wat op te vrolijken. In één van de achtertuinen die grenst aan het spoor, staat een leuk blauw huisje. Op het hockeyveld wordt druk gesport. Ik kan niet zien of het mannen of vrouwen zijn, terwijl de afstand tussen ons niet erg groot is.
Nunspeet. Tienertoer 19-nogwat. Ook met C., naar haar oma. Goede herinneringen. Ook een beetje spannend, zo alleen op reis door Nederland. Vreemd genoeg besef ik dan pas dat het ook Boxtel geweest kan zijn. Of gingen we naar allebei? Mijn geheugen houdt me vaker voor de gek. Hier moet ik eruit. Ik word opgehaald met de auto, we rijden door een prachtig stuk herfstbos door naar Elspeet. Daar is het erg gezellig, hou ik een praatje, leer ik nog wat bij, moet ik erg lachen en krijg ik een warm gevoel bij de mensen die met hun vak bezig zijn.
"In al die plaatsjes waar jij vandaag bent geweest", zal vriend B. later zeggen, "woont ook een weblogger."
"Ja, ze worden overal weggestuurd", verexcuseerde een mevrouw zich die met een grote groep kleine kinderen de Albert Heijn binnenkwam.
Toen begonnen de kinderen zwaaiend met hun papieren lampionnetjes met kleine peertjes erin te zingen.
"Ik zou ze ook hebben weggestuurd", bromde een mevrouw.
Het was mij ook al opgevallen hoe makkelijk je vals zou kunnen spelen bij de BOBs (over enkele ogenblikken/uren? de ontknoping van deze prijs). Maar ik ben er, getuige mijn bijna-laatste-plaats, niet zo heel goed in (ik heb stiekem wel meer dan 1x op mezelf gestemd, niet doorvertellen).
Gisteren schoot een van de loggers die eerder nog gezellig bij mij in de buurt stond, ineens keihard omhoog.
Op haar weblog geeft ze aan hoe ze vals heeft gespeeld dat haar stemmen te snel omhoog gaan, dat zij dat niet doet, maar iemand anders en dat ze de prijs niet in ontvangst zal nemen.
Toch interessant wat je als organisatie daartegen moet doen.
Bij de debutantenprijs weten ze er wel raad mee.
Laatst wilde ik stemmen op het boek van Gerbrand Bakker (Boven is 't Stil), maar daarvoor moet je een heel Word-document downloaden, invullen en opsturen.
Heel vermoeiend.
Wel minder fraudegevoelig.
Zoals Tanja in de reacties meldt, wordt de telefoon van Martijn dit weekend door de fotograaf aan hem teruggegeven (zie dit artikel in
deVolkskrant en
dit postje op Martijns weblog).
Ervanuitgaande dat dat allemaal goed zal komen, haal ik de foto weg.
Jippie ende hoera voor Het Internet!
Sorry als ik u laat schrikken met deze pukkelige pubers (maar Merel, ik zie helemaal geen foto! Nee, dat klopt, die heb ik weggehaald). Maar er zit een modern sprookje (met slechte afloop?) aan vast. Martijns telefoon werd gestolen. Een aantal dagen later wordt deze foto op zijn Flickr-account gezet. Zijn dit nou de dieven van het toestel? Of vrienden van? Toevallige voorbijgangers?
(via walter die het ontdekte)
Iemand wees me er net fijntjes op dat het niet zo best gaat met deze site in de internationale blogcompetitie (hahaha, zei diegene erachteraan). Sterker nog, als ik er niet snel iets aan doe, eindigt deze site als laatste! LAATSTE!
Daarom ga ik nog een keer door de knieën, want laatste worden, da vink gewoon nie kewl.
>>klik<<
Hij is 43, heeft een rare voornaam, is voormalig voorzitter van het Milieucentrum en hij is mijn droomman.
Jup van 't Veld, nummer elf op de lijst van GroenLinks.
Ik had (ook?) nog nooit van de beste man gehoord, maar dit kwam uit de MatchMaker van Writersblock.
Op Writersblock kun je in verkiezingstijd altijd bouwen.
Zo hebben ze ook een goede, inhoudelijke stemwijzer die uitgaat van pakketten in plaats van losse zinnetjes. Het kost even wat meer tijd, maar het geeft je de gelegenheid om na te denken over hete hangijzers en je krijgt een beter advies.
De partijen die mijn voorkeur blijken te hebben kwamen echter niet overeen met de partij waarop ik dacht te gaan stemmen.
Bovendien eindigden de winnende twee precies gelijk.
Kortom: ik ben er nog niet uit.
Doe 'm ook hier.
Nu ga ik me weer even concentreren op Jup van 't Veld. Hmm...
De nacht zelf lijkt ook donkerder nu het om half vijf 's middags al begint schemeren. Voor het eerst sinds jaren heb ik licht op mijn fiets dat wordt aangestuurd door een dynamo.
Content over mijn verlichting fietste ik door de pikzwarte nacht door het centrum van de stad. Het was al laat, het uitgaanspubliek op het Leidseplein was luidruchtig aan het brallen. Op de rijbaan stond een groepje fietsers afscheid te nemen.
Ik keek even achterom of ik de groep kon passeren. Achter me kwam er alleen een taxi aan. Ik zag dat de taxichauffeur me had gezien en ik week voor mijn inhaalmanoeuvre uit naar links.
Op dat moment begon de chauffeur keihard te toeteren. Hij hield pas na een aantal seconden op. Ik voelde dat hij zijn wagen vaart liet maken om mij op te jagen.
Ik schrok. Ik riep naar de taxichauffeur dat hij een eikel was.
"Tering, ik moet er toch langs, debiel!?", riep ik kwaad.
Het was nacht hè. En het was een leuke avond geweest.
Ik bedacht na mijn uitbarsting pas dat de meeste taxichauffeurs er niet zo van houden als ze voor eikel worden uitgemaakt.
En inderdaad.
Toen ik het groepje had ingehaald, reed de taxi me klem.
Wat ben ik ook sukkel soms.
De taxichauffeur deed het raam van de passagiersdeur naar beneden. Ik keek of ik makkelijk weg kon fietsen.
De man boog zich voorover en schreeuwde:
"Ik toeter toch niet voor jou? Ik toeter voor die mensen die de weg versperren! Dat is toch irritant voor jou, dat ze dat doen!"
Zwanen in het Kiasma, het museum voor moderne, veelal Scandinavische kunst van na 1960.
Om te bewijzen dat Fins nergens op lijkt (behalve overigens op het Hongaars). Het bovenste is Fins, de naam eronder is Zweeds.
Het viel me op dat de kroonluchters in de kathedraal van Helsinki net een sneeuwvlok leken. De kroonluchters hingen echter te laag om er een goede foto van te maken. Toen heb ik de camera op de grond gelegd en de zelfontspanner aangezet. Gelukkig kwam er niemand langs die op de camera ging staan (of me heel raar aankeek).
Meer foto's op Flickr.
Eerst dacht ik dat ze een negerin was, maar ik verwarde haar waarschijnlijk met Vanessa met dezelfde achternaam. Ik had tot een jaar of twee geleden zelfs nog nooit van haar gehoord. Vriend M. liep echter met haar weg en vriendin S. brandde een cd'tje voor me. Dat cd'tje draaide ik grijs en ik kocht twee andere. Hele delen van mijn boek zijn met die muziek op de achtergrond geschreven.
En gisteren stond ze daar dan eindelijk, op het podium in Paradiso. Ze bleek een stoere maar ook een wat onzekere en getormenteerde vrouw. Onzeker, omdat ze alle liedteksten in een groot boek gebundeld op een standaard voor zich had. De blikken die ze erop wierp leken meer op een zenuwtic: juist bij herhalingen van het refrein dwaalde haar blik af naar de bladzijden. Getormenteerd, omdat ze teksten zingt die heftig zijn en die ze vol overtuiging brengt alsof ze het allemaal zelf heeft meegemaakt. Veel liefdesverdriet, maar ook zelfmoorden, misstanden en woede, veel woede.
"Scorpions crawl across my screen
Make their home beneath my skin
Underneath my dress stick their tongues
Bite through flesh down to the bone
And I have been so fuckin' alone
Since those three days"
Heerlijk om mee te blèren en in te zwelgen, dat nummer.
Het concert begon een beetje traag en de nieuwe nummers kabbelden nog wat voort, maar al gauw had zij en daarmee ook ik de smaak te pakken. Ze haalde zonder moeite het niveau van de cd en wist me op verschillende momenten te ontroeren. Bijna al mijn favoriete nummers passeerden de revue. En de gitarist was steengoed.
'Wees trots op jullie land', zei ze. Ze zei dat ze Nederland waardeerde, meer dan Amerika. Een paar jaar geleden zou ik me daar trots door hebben gevoeld. Talloze Amerikaanse artiesten hebben me dat gezegd, en ik heb ze altijd geloofd. Say yeah voor Nederland! Gisteren merkte ik dat mijn trots op dit land nu zo ver te zoeken is. Ik dacht aan hoe ik precies twee jaar geleden langs de Mauritskade fietste, waar ze bezig waren met iets groots. Alles was afgezet. Op klaarlichte dag bleek Theo van Gogh te zijn neergeschoten, zijn keel te zijn doorgesneden en een mes in zijn buik te zijn geplant. Ik werd onpasselijk bij de gedachte trots te moeten zijn.
Lucinda verliet het podium.
Ik schatte haar op een jaar of 42, maar ze bleek 53 te zijn.
Drie-en fucking-vijftig.
'Ik zie er nú al niet eens zo uit!', verzuchtte vriendin J.
Daarna dronken we bier in het café, 'omdat al die jonge mensen bij Noodlanding ons ongelukkig en oud maken', aldus vriend M.
(Met dank aan Het Monumentale, het leukste PR-bureau voor de culturele sector)(al was het alleen maar omdat ik geen ander PR-bureau voor de culturele sector ken!)
Hij bracht geschenken uit het oosten. Wij namen geschenken uit het westen mee. We zouden elkaar ontmoeten voor warenhuis Stockmann in de Aleksanterinkatu. Allemaal per e-mail beklonken omdat we er via Het Internet achterkwamen dat hij nu in Finland woonde.
"Dat is 'm"
"Ja, denk je? Hij ziet er heel anders uit dan ik had verwacht"
"Ja, maar hij staat zo enthousiast naar ons te zwaaien"
Wisten wij veel dat de rest van Finland elkaar ook op de Aleksanterinkatu voor Stockmann ontmoet! Toen wij dichterbij kwamen, bleef deze man zwaaien, maar duidelijk naar iemand achter ons.
Daarna liepen we in de armen van Kristian.
Het is leuk om iemand te spreken die een land en een stad echt kent. Vooral als het een Nederlander is, die de twee landen goed met elkaar kan vergelijken.
Zo leerden wij van Kristian dat de Finse taal bijzonder poëtisch is. Finnen zeggen niet 'beer', zij zeggen 'grote, vriendelijke honingpot'.
Stel je voor, dat je het echte woord uitspreekt, dan zijn de rapen gaar. Wij leerden dat Finse mannen nooit op Nederlandse vrouwen zullen vallen, maar Nederlandse mannen wel op Finse vrouwen. We leerden dat dit het allerslechtste moment van het jaar was om naar Helsinki te gaan (niets van gemerkt hoor). Wij leerden dat ze zuurdesemcrackers eten, Laps brood hebben en nota beide benen heel lekkere drop maken. We leerden dat sommige mensen zich in Finland volstrekt onzichtbaar kunnen maken! We leerden ook veel over emancipatie, al waren we het niet altijd met hem eens. De vrouwen daar hebben het wel goed bekeken overigens.
Ik voorspel u: dat wordt nog een hype. Google voor je op vakantie gaat nog even op weblog + vakantiebestemming om te kijken of je niet een leuke meet and greet kunt fixen.
Kristian bracht ons zoveel geschenken dat ze nog lang niet op zijn.
Ik sabbel nog even op mijn politiek incorrete negerdropstaaf.
Mooi hè.
Boven Helsinki. Onder Tallinn.
"Wat moeten we doen als we naar Helsinki gaan?", vroegen we.
"Naar Tallinn gaan! Het is maar anderhalf uur varen", zeiden mensen dan.
Wij vonden dat een bizar antwoord. Alsof iemand vraagt wat hij in Amsterdam moet doen en dan Antwerpen als optie geven.
Zelfs het reisgidsje maakte zich er schuldig aan.
Maar meegaand als we zijn, togen wij zondag, na een bezoekje aan het vriendelijke Design Museum in Helsinki, naar Estland.
Wij vonden Tallinn vooral heel leuk om bevestigd te zien wat we allang wisten: Helsinki is da bomb en je moet daar gewoon blijven als je er een paar dagen heen gaat. In Helsinki is veel meer te doen dan je denkt. Oké, als je langer in Helsinki bent, dan is Tallinn ook de moeite waard. Maar waar Helsinki een open, vriendelijke, diverse en wereldlijke stad is, is Tallinn een middeleeuwse replica van de Efteling, toerisme incluis. Het stadje is mooi, maar draait louter op commercie en toerisme. De mensen waren er nog afgestompt door de drommen toeristen van de zomer. In de enige kroeg die we tegenkwamen hadden de serveersters 'traditionele' pakjes aan met zeer korte rokjes. Aan de lange houten tafels zaten toeristen met halve liters bier. Buiten op straat was het opvallend stil. Naar Tallinn gaan eind oktober wil blijkbaar niemand. Toen de duisternis ook nog een uur vroeger inviel en het stadje in doodse rust dompelde, besloten we de boot terug naar ons geliefde Helsinki te nemen. Niet voordat we misselijk geworden waren van de veel te vette varkensoren met knoflooksaus, die we dapper hadden besteld en waarvan we toch de helft hadden opgegeten omdat we er beiden niet voor uit durfden te komen dat we ze te smerig vonden.
We verdwaalden in de kleine straatjes en kwamen toen helemaal verkeerd uit. De boot kon ieder moment vertrekken maar de haven was niet in zicht.
"Die toren, daar kwamen we het stadje binnen!"
"Nee, dat was een andere toren die er wel heel erg op lijkt!"
Charlotte was daadkrachtig, rende de straat op en hield een taxi aan.
"We need to catch our boat!", riep ze, buiten adem van de lange afstand die zij rennend had afgelegd.
Het ietwat filosofische antwoord van de taxichauffeur ("What is a boat?") deed mij het ergste vermoeden, maar hij racete ons uiteindelijk supersnel naar de haven van de Estse hoofdstad. We betaalden in euro's (vijf), dat mocht.
Het verschil tussen Estland en Finland werd, vond ik, het beste uitgelegd door de manier waarop zij hun overstekende mannetjes afbeelden.
Links de fiere Fin. Daadkrachtig, rechtop, op pad naar de veelbelovende overkant. Lekker kontje ook.
Rechts de Est. Krom, met slechts één hand raar achteruitgestoken, benen gebogen alsof hij ieder moment kan vallen, onzeker of hij, na al die jaren onderdrukking, de overkant wel haalt.
|
|
