Na 2001, 2002, 2003, 2004 en 2005 is er nu Oudjaar 2006 op dit log. Waarheen gaat de tijd? Hier gaat hij ieder geval in een archief, een geruststellende, opgeruimde gedachte, als een la vol gestreken en opgevouwen onderbroeken met een geurbuiltje vol rozenblaadjes. Een la die ik nooit zal bezitten, want wie strijkt zijn onderbroeken nou?
Het was een goed jaar. Voor mij, voor anderen was het een stom jaar, of een niks jaar, een verdrietig jaar, een walhallajaar.
Voor mij was ie goed.
Misschien zou ik vroeger met een jaar als dit maar matig tevreden zijn geweest. Nu voelde het alsof ik eindelijk dat vlot op die kolkende, ijskoude oceaan onder me in bedwang had gekregen. Vervolgens kon ik me zelfs langzaam ontspannen en liggend op mijn rug in de zon een tukje doen. Dat vlot in bedwang krijgen, dat heb ik zelf gedaan, maar op die oceaan had ik geen enkele invloed. Het leek het echte leven wel.
Ik had geen begrafenis dit jaar en dat was heel lang geleden.
Het uitbrengen van het boek was opwindend en eng tegelijkertijd. Over het boek zijn mooie dingen geschreven, ook nare. De mailtjes over het boek doen me goed, dank daarvoor. De behoefte om me te verbeteren levert hopelijk een tweede op. Ik ben over het algemeen wel trots op het resultaat en het is nog steeds een klein wonder om een boekwinkel in te lopen en daar mijn eigen boek te zien liggen. Daar moet ik maar eens wat meer van gaan genieten, nu de grootste drukte achter de rug is.
Mijn werk is leuk en inspirerend. Ik mag voor verschillende opdrachtgevers uiteenlopende dingen doen die altijd met schrijven te maken hebben. Dat had ik vroeger niet durven dromen. Soms mag ik, omdat ik dat nu eenmaal voor werk doe, zomaar bij een Turks gezin in een rijtjeshuis in het oosten van het land binnenstappen en de moeder het hemd van het lijf vragen. Dan weer buig ik me over een column, de volgende keer zit ik bij een groepje uiterst aandoenlijke, maar moeilijke VMBO-ers aan tafel of sta ik in het Gelredome te midden van meer dan tienduizend scholieren te dansen voor de aidsbestrijding. Of bekijk ik mijn collega's vanaf mijn computer aan het randje van de redactie.
Nieuw zijn de wallen. Die had ik eerder nooit, maar ineens, op een dag in september, manifesteerden ze zich onder mijn ogen. Vermoeidheid, dacht ik. Stress, door het boek, concludeerde ik. Enkele maanden ontspanning later zitten ze daar nog, onuitslaapbaar. Ze zijn gekomen om te blijven en ik zal het moeten accepteren als de tekenen van verval. Voortaan kom ik met wallen. Liever dan met de onzekerheid van een pubermeisje.
Met wat ik allemaal nog meer kom in 2007, weet ik nog niet. Deze week werd ik geïnterviewd over de voorspelling dat bloggen op zijn retour is. Ik heb gezegd dat ik vind dat die voorspelling houtsnijdt.
Voor het eerst sinds heel wat jaren sluit ik het jaar uitermate tevreden af en zie ik het volgende met veel plezier tegemoet. Ik hoop dat u allemaal hetzelfde tevreden gevoel heeft als ik, maar ik weet dat dat niet klopt.
Toch, of juist, een gelukkig nieuwjaar gewenst.
Op onze gezondheid!
Op het verder verlaten strand stonden twee zakenmannen. Het waren zakenmannen, omdat het zondag was en zij op het strand stonden in hun netste pak. De jonge zakenman wees naar een plek op het verlaten strand. De oudere zakenman knikte.
De jonge zakenman mimede een metershoog gebouw, van de grond af, tot helemaal daar, het duin ver voorbij. De oudere zakenman knikte.
De jonge zakenman wees naar de zee, maakte de beweging van een borstcrawl en voerde een stukje volleybalpantomime op. De oudere zakenman knikte.
Na een tijdje gaven de twee zakenmannen elkaar een hand.
De jonge zakenman legde even een hand op de schouder van de oudere zakenman.
Eenmaal op het geasfalteerde pad dat naar de gemotoriseerde wereld leidde, sloegen de twee heren het zand van hun broek, tikten zij hun schoenen tegen elkaar om het zand uit de gaatjes te verdrijven, en stapten zij in hun auto’s.
Ik dacht er het mijne van.
Dit is mijn kerstboom. Ik heb hem maar laten staan.
Fijne kerst!
Ja mensen, mensen het is tijd voor een oefening!
Het duurt maar even en het doet geen pijn. U heeft nodig: uw mond, uw stembanden en uw oren. Heeft u die allemaal paraat? Dan beginnen we nu met de oefening.
Spreek het woord december eens uit.
Doe maar. Hardop hè.
Het is de vrijdag voor kerst dus u zit of zonder collega's om u heen, of ze zijn al dronken. Ze worden overigens allemaal uitgenodigd om mee te doen met deze oefening. Grote kans dat u gewoon alleen thuis bent in uw eigen habitat, dus schaam u niet.
Kom maar. Klaar?
Zeg dan nu: "December".
Ja?
Gedaan?
Hoe klonk dat? Klonk het inderdaad als december? Als u het niet zeker weet, mag u het woord december gewoon nog eens uitspreken. Zei u inderdaad december? Dan wens ik u een prettige kerst en een gelukkig nieuwjaar.
Maar, en wees eerlijk, klonk het als dezember?
Dan wens ik u voor het volgend jaar een logopedist.
En niet meer doen hè!
Omdat ik altijd maar van die mailtjes krijg (ongeveer nul per dag) of ik nou eindelijk weer eens foto's van mijn katten wil posten, dan hierbij toch maar. Alles voor de vraag van het grote publiek, weet u.
Ik wilde een foto'tje posten maar het lukt niet.
Ik zou zeggen: ga iets anders doen, dan ga ik even beatjuggelen.
(oh, toch wel gelukt)
:-)
Het was nog vroeg en de medewerker van de C'est du Pain in het station was er niet helemaal bij. Eerst kreeg ik een thee terwijl ik een cappuccino had besteld. Daarna liet ik me afschepen met een gewone koffie.
"I'll have one of those", zei de meneer na mij tegen de jongen, terwijl ik probeerde met één hand het dekseltje op mijn koffie te klikken.
"Een appelflap?", vroeg de jongen.
"Is it called appelflap? What is it?", vroeg de man.
"Euhm, it's an eppelflep", verklaarde de jongen.
"T9 is echt chill man"
"Kun jij dat?"
"Ja, man is echt chill"
"Dan typ je een a en dan krijg je een b, vet irritant"
"Nee man, ik laat je zien"
"Ja ik weet wel hoe dat gaat, maar het is kut, want woorden als ff, bitch, kut, slet en hoer kent ie helemaal niet"
"Dat kun je instellen man, ik heb dat, kijk maar: bitch, zie je, kut, met een uitroepteken en slet"
"Vet"
Gisteren bereikte mij het verschrikkelijke nieuws dat
Kiers door een noodlottig bedrijfsongeval is overleden. Het duurde even voor ik zover was om hier een passende in memoriam te plaatsen. Voor degenen die hem niet kennen: Kiers was mijn altijd galante huisreageur. Niet iedereen kon hem even waarderen en soms klampten wildvreemden mij aan die zich afvroegen waarom ik in godsnaam een modereerfuntie had als ik ongedierte als Kiers gewoon toeliet. Welnu, die modereerfunctie heb ik voor heel andere zaken.
Hoewel de doodsoorzaak een ongeval was, maakte ik me al langer zorgen om Kiers. Zo was een aantal van zijn laatste reacties zo grappig dat ik er hardop om moest lachen. Terwijl Kiers er natuurlijk voor moest zorgen dat ik op mijn typende vingers werd getikt en enige gêne had om zijn reactie te plaatsen!
Verschillende mensen spreken kwaad over de dood van Kiers. Zij zeggen dat het noodlottige ongeval een
hoax is. Maar zij weten niet wat ik weet. Kiers is niet toevallig om het leven gekomen, hij is vermoord.
De laatste reactie die Kiers plaatste op deze site was: " * kijkt nog eens beter * / http://img515.imageshack.us/img515/8799/dozenclubut2.jpg / Nee, geen meisje te zien. * rukrukrukkerderuk * "
Waarop
Charlotte hem van pittige repliek diende met "Als je klaar bent, lees dan ook even de faq".
Kiers is hiervan zo geschrokken, dat hij op zijn
'eigen' site schreef: "Zeg knullen, niet om het één of ander, maar ik ben even de kelder in om wat papiersels weg te werken." Dit is dezelfde kelder waar Kiers even later om het leven zou zijn gekomen!
Het moge duidelijk zijn dat Kiers de scherpe pen van Charlotte niet heeft aangekund. Dat de kluis per ongeluk op hem is gevallen, zoals het overlijdensbericht beweert, is natuurlijk niet waar. Charlotte is de moordenaar van Kiers!
Het laatste nieuws leest u het eerst op merelroze.com.
Ik zal me Kiers herinneren als een ware patriot met een voorliefde voor het koningshuis.
Een man die zijn leven zou geven voor dat van een ander. Een echte vent die de schoonheid van vrouwen wist te waarderen.
Iemand met een rijke woordenschat en euhm buitensporig veel vrije tijd.
De alomgeprezen Britt Stubbe schreef in Het Parool een mooie recensie over het concert van Michael Franti en Spearhead in Paradiso. Hoe sceptisch ze ook probeerde te zijn, het charisma van Franti bleek zeer slecht te weerstaan. Ze merkte ook wel dat de jamsessies van de band het niveau van het Bimhuis niet overstegen, ze vond ook wel dat het allemaal een beetje klef was, en qua politiek soms wat kort door de bocht (het antwoord op alles is liefde), maar tegelijkertijd vond ze Franti vertederend en nergens nep.
Dat laatste is het 'm. Gisteren stond ik in een uitverkocht Paradiso en ik geloofde alles wat Michael Franti zei. Er zijn weinig mensen zo charismatisch. Weinig mannen geven je bovendien zo'n goed gevoel. Hij is honderd meter lang, breed, vrolijk, lekker en iedereen in de zaal denkt na afloop dat hij hem of haar heeft aangekeken (vooral ik).
Het is dat Franti tegen oorlog is, maar met zo'n zaal in Paradiso zou je een oorlog winnen.
En een avond Spearhead is topsport.
Zelden zoveel gesprongen en gedanst.
Met spierpijn in mijn kaken van het glimlachen.
Binnenkort op www.fabchannel.com
Misschien, als ik de energie nog kan opbrengen na vandaag, morgen of overmorgen het relaas van de Merel die vandaag 7 uur en 45 minuten in het openbaar vervoer doorbracht, terwijl het er 2x 1 uur en 48 minuten moesten zijn.
Geloof niet wat je in de krant leest.
De nieuwe dienstregeling (bus en trein) werkt nog niet naar ieders tevredenheid.
En dan druk ik me zeer mild uit.
Nu ben ik helemaal Jack Bauer want ik zit op een perron ver ver van huis te internetten met mijn laptop op schoot (hence the name). Nieuw man, die dienstregeling. Dertig minuten wachten op een boemeltrein terwijl hier om me heen het ene na het andere brokstuk van het perron me om de oren vliegt vanwege de reorganisatie van het station.
Die brokstukken vind ik wel 24, maar een nieuwe dienstregeling zou het script nooit gehaald hebben. Jammer, want berespannend.
Evenals mijn compleet verkleumde vingers.
Het systeemplafond waar ik op uitkijk vanuit de tandartsstoel is geruststellend. Bij een inval van terroristen kan ik via de losse platen makkelijk ontsnappen of mezelf in het ventilatiesysteem verstoppen. Als ik 's avonds laat geld overmaak naar de bank en de code op mijn mobiele telefoon ontvang, voel ik me net als Jack.
Wanneer mijn collega de redactie niet opkan omdat niemand zijn telefoon opneemt en zijn pasje het niet doet, weet ik het zeker: ze zijn gegijzeld. Als ik even later mijn pasje gebruik, weet ik dat het een risico is; voor hetzelfde geld ontploft het mechanisme. 's Nachts komen flarden tekst mijn dromen in.
Het vijfde seizoen van 24.
In drie etappes uitgekeken.
Nu is 't op.
Ik mis het. Ik mis het gehijg van Jack, de norse blik en de sociale stoornis van Chloe, de indringende blik waarmee Jack heel ondoorgrondelijk probeert te kijken, de Russische schurken die voor het gemak onderling Engels spreken met een Duits accent, de listige spelletjes, het geëikel van de minister-president, de opwinding, de adrenaline.
Nu is het wachten op seizoen zes.
Ondanks de vertraging van tien minuten was de coupé nagenoeg leeg. Ik installeerde me alsof het mijn eerste werkdag was en ik mijn nieuwe bureau mocht inrichten. Cappuccino op het tafeltje, tas tegenover me, krant in de hand. De kans dat er iemand bij zou komen was miniem. Ik maakte me mijn vierzits tevreden eigen.
Bij het volgende station stapte een zwaarlijvige man in. Ik knikte hem even vriendelijk toe en ging ervanuit dat hij in een van de andere lege vierzits plaats zou nemen. De man plofte echter neer op de plek schuin tegenover mij. In mijn vierzits. Ik herhaal: de rest van de coupé was nagenoeg leeg. Lege vierzits alom.
Hmpf.
Ik keek mijn krant in, terwijl ik een wenkbrauw optrok. Ik vond het teleurstellend dat mijn assertiviteit niet verder bleek te reiken dan deze spiertrekking. De man had echter het recht om daar te zitten, dus ik had het recht niet hem weg te sturen. Zijn knieën raakten de mijne. Ik keek even op. De man keek me vriendelijk glimlachend aan.
De trein begon te rijden. In de krant las ik een artikel over een voetbalwet. Met mijn andere oog hield ik de man in de gaten. Die wilde blijkbaar graag uit het raam kijken, want hij boog zich voorover richting het glas. In zijn trage beweging raakte hij mijn krant. Ik trok de krant geïrriteerd weg om aan te geven dat hij mij stoorde.
"Oeps", zei de man, alsof hij per ongeluk voorover was gebogen. Hij ging weer rechtop zitten. Mijn wenkbrauw deed het trucje opnieuw. Ik sloeg de pagina van de krant om en nam een slokje van mijn koffie. Toen ik een pagina verder was, boog de man opnieuw voorover, alsof hij bijziend was en de vlekjes op het raam van dichterbij wilde bekijken. Zijn houding had iets volstrekt onnatuurlijks. Zijn dikke buik leunde op mijn bovenbeen.
"Euhm", zei ik, terwijl ik ging verzitten om ons lijflijk contact te minimaliseren. Wat moeilijk was, met zijn enorme lijf in deze beperkte ruimte, ook al zaten we schuin tegenover elkaar.
"Sorry", zei hij, en hij ging weer rechtop zitten.
De man trommelde ongeduldig met zijn vingers op zijn bovenbenen. Hij leunde weer een beetje naar voren. "Tering man, als je uit het raam wilt kijken, ga dan ergens anders zitten", mimede ik met mijn wenkbrauw.
Toen stond hij op.
Eindelijk.
De man keek al staande even om zich heen waar hij zou gaan zitten en plofte toen neer op de plek naast mij. Zijn heupen pasten maar net naast de mijne.
"Zo", zei hij tevreden.
Dan voel je je oud.
Als Michael Laudrup (mmm) al een 17-jarige zoon blijkt te hebben.
Het bericht deed me ook denken aan de eerste en enige zin Deens die ik kende.
Het klonk ongeveer zo: jij knippe Michael Laudrup na keukkel.
Omdat het in het Nederlands ook zo leuk rijmt, die zin.
Over rijmen gesproken, een vet Sinterklaas gewenst.
En heeft u NRC.Next al gezien? Allemaal rijmende koppen. :-)
Leuk. In mijn favoriete
cd-zaak viel ik bij de Sinterklaasinkopen zomaar middenin een
in store optreden van het symphatieke bandje Alamo Race Track (ook bekend van het
YouTube hypeje). Laatst zag ik ook al de onvolprezen Roald van Oosten (Caesar en nu ook
Ghost Trucker) zomaar in de winkel aan het werk.
Je maakt wat mee man, hiero, in de platenzaak.
Ik: "Kunt u het voor mij inpakken?"
Caissière: "Wat denk je zelf?"
"Haakje openen a spatie href is aanhalingstekens openen ha tee tee pee dubbele punt slash slash wee wee wee."
"Hahaha."
"Ik heb een vraag. Mijn ePhone is niet meer compatible met de upgrade van mijn OS omdat ik Vista heb."
"Jij vette leetspeaker."
"Roflmaopimp."
"Ik heb coole tabextensions voor Firefox van miesepies", probeerde ik tussendoor.
"Omg!"
Inderdaad. Ik was op BrightLive gisterenavond. Alleen daar zijn deze gesprekken voor het gros van de mensen begrijpelijk en kijkt niemand je vreemd aan wanneer je een gesprek voert zoals je dat ook thuis met je computer doet. Deze l33te conversaties werden afgewisseld door voor iedereen begrijpelijke gesprekken, zodat ik ook mee kon palaveren. "Wij zijn geeks, geen nerds", zei iemand, omdat geeks een sociaal leven hebben en best hip kunnen zijn.
Samen met Walter en Lars liep ik over 'de eerste techlifestyle digital playground' of hoe je zoiets ook hippend moet zeggen. Eigenlijk was het vooral een soort beurs waar technische maar ook beetje hippe bedrijven hun waar aan konden bieden. Kunst gemaakt met je eigen unieke DNA bijvoorbeeld, sieraden gemaakt van moederborden, ledlampjeskunst via mobiele telefoonstraling en interactieve dingen waar ik niet aan mee durfde te doen.
Ook werd de eerste Amsterdamse Pecha Kucha (petja koetja) gehouden. Nu moet ik zeker gaan uitleggen wat Pecha Kucha is.
Pecha Kucha betekent: aan de hand van 20 dia's die elk 20 seconden lang te zien zijn vertellen wat voor leuk creatief concept je hebt. Eigenlijk een soort pitchen van je eigen werk of ideeën. Zo vertelde Wiliam Willems over de bloemenregens die hij uit vliegtuigjes werpt en Nynke Schaaf over haar website www.stasi.nl waarop ze acties tegen schendende acties van multinationals en overheden verzamelt.
Om 22 uur ging het licht ineens heel erg aan en liet de crew alle opblaasstoelen leeglopen. Dit veroorzaakte zoveel stank dat de bezoekers snel huiswaarts gingen. Of nog even gingen dansen in Pacific Park. Eeeh, en dat laatste, dat deed ik natuurlijk. Want ik ben een superleete geek.
|
|
