Taida

Ik denk dat het verhaal voor iedereen inmiddels al bekend is: Taida zit in het laatste jaar van het VWO maar moet per direct het land uit. Is daarom van haar studieboeken, huis en vrienden weggerukt en toen, zoals dat gaat tegenwoordig, in de gevangenis gezet. Ondanks beloften dat zij in dit rotland mocht blijven tot zij haar diploma had gehaald. Op eigen kracht heeft ze de rechter proberen te overtuigen van het feit dat ze slechts vier maanden extra nodig heeft zodat ze in Kosovo niet met lege handen aankomt.
Het mocht vooralsnog niet baten.

Lees voor meer info het verhaal van haar klasgenoten.
Liever zou ik voor alle Taida's tekenen, maar niet iedereen heeft zoveel kracht kunnen opbrengen als zij.
Teken hier als je ook vindt dat ze vier maanden extra moet mogen blijven. 
Eigenlijk vind ik iedereen compleet onbegrijpelijk die dat niet vindt.

Update: Taida mag de beslissing over haar uitzettingsprocedure in vrijheid afwachten, heeft de rechtbank in Groningen vandaag bepaald. Nu die vier maanden nog.

In de trein

Het was een studentikoze jongen, eentje van het slonzige soort, die als laatste in de vierzit naast mij plaatsnam. De hele coup? zat nu vol, mensen schoven door het gangpad op weg naar de volgende.
De studentikoze jongen pakte uit zijn tas een klapper, of een reader, afhankelijk van hoe dat op zijn faculteit genoemd wordt, en begon te lezen.
De moeder en dochter tegenover hem praatten over hun winkeldagje.
Na een tijdje ging de trein rijden en werd het langzaam stil.

In de ruit zag ik dat het hoofd van de studentikoze jongen op een vreemde manier boven zijn boek hing.
Ik keek naar de werkelijke weergave en zag dat de jongen in slaap gevallen was.
Toen pas zag ik alle blikken op mij gericht. Ik was de laatste om erachter te komen dat de jongen in slaap gevallen was, iedereen grinnikte en keek mijn kant op om dit heugelijke feit te delen. Ik voelde me alsof ik aan het spelletje meedeed waarbij de laatste die zijn duim op zijn voorhoofd zet, de lul is.

De slaap van de jongen zag er indrukwekkend uit. Alle vrouwen sloegen hem ge?nteresseerd gade.
Zijn hoofd zakte steeds iets verder naar beneden en kwam dan langzaam in stapjes weer recht op zijn schouders zonder dat de jongen het scheen te merken.
Op en neer.
Wij wachtten allemaal op het moment dat de jongen zijn slaap zou merken, dat hij zijn ogen open zou doen en dat hij verbijsterd wakker zou schrikken, onze blikken zou merken en zich lichtelijk zou schamen.
Intussen waren al onze ogen op hem gericht. De solidariteit onder ons vrouwen was enorm. We staarden ongegeneerd en aandachtig tot het moment zou komen. De vrouw naast me kon een kreetje van spanning niet inhouden.

Het verwachte effect bleef uit.
Alsof hij al die tijd had geweten dat zijn hoofd langzaam in stapjes op en neer was gegaan, deed hij rustig zijn ogen open en begon verder te lezen, zonder te kijken waar hij was gebleven.
Teleurstelling alom.

Bier en Patat

Het meisje dat voor me uit de trap afrende, kende ik niet.
"Mijn vriendje staat beneden", riep ze desondanks enthousiast.
Ze nam de treden naar beneden met twee tegelijk, heel stoer, iets wat ik nooit gedurfd heb.

We moesten nog drie trappen in het grote kantoorpand.
Toen zag ik het vriendje van het meisje door de glazen voordeur heen staan.
Ze huppelde naar de deur toe en deed hem open. Een grote glimlach op haar gezicht.

"Gatverdamme", riep ze plotseling, "je stinkt naar bier en patat".
Haar glimlach maakte plaats voor een dun streepje mond.
Zijn glimlach ging over in gezucht.

Heeft

"Hij heb al betaald", zegt de barman. Eentje die in een schriftje elk biertje bijhoudt dat hij verkoopt.
"Heeft", zegt hij dan, zonder dat ik hem heb gecorrigeerd.
Ik glimlach.
"Ik moet heeft zeggen, heb is Amsterdams, dat is niet goed", legt hij me uit.
"Ach", zeg ik, "u mag zeggen wat u wilt", en ik bedenk dat ik in een royale bui ben.

"Nee", zegt de Spaansuitziende man naast me.
"Hij moet goed zeggen, anders leer ik nooit!"

Uitzicht (4)

Vrolijk Pasen

De volgende die achter de zin "Nog een gelukkig nieuwjaar" zegt: "mag dat eigenlijk nog wel?", krijgt een corrigerende tik.
Een harde ook.

Stepding

Vanochtend vroeg, het was nog niet helemaal licht, stond ik met mijn fiets zoals zo vaak te wachten tot er een autoloos gaatje zou ontstaan op de drukke verkeersweg bij mijn huis. Aan de overkant van de straat stond een oudere Marokkaanse man, ook op de fiets, eveneens te wachten tot hij de grote oversteek zou wagen. Ik lachte de man vriendelijk toe om deze enorme overeenkomst tussen ons beide te delen. Die neiging zal wel voortkomen uit een wellicht totaal misplaatste overcompensatie van mijn kant richting de Marokkanen.

De oudere Marokkaan voelde niets van onze gemeenschappelijke band en keek niet terug. Wel legde hij een steeds groter wordende interesse aan de dag voor iets naast hem op straat. Tussen de auto?s door zag ik dat hij naar een berg vuilniszakken en een bank aan het loeren was. Het ging hem waarschijnlijk om die bank, een bijzonder keurig exemplaar met geborduurde bloemen, zonde om zomaar bij het grof vuil te zetten.

In het schijnsel van de lantaarnpaal zag ik even later hoe hij zich door de vuilniszakken heen een weg naar de bank baande. Af en toe tilde hij een vuilniszak op zodat hij een weggetje vrijmaakte. Toen ontdekte ik waar het hem werkelijk om te doen was: verscholen tussen de vuilniszakken stond een stepapparaat. Zo?n fitnessding met twee leggers dat je via de televisie kunt kopen waardoor je benen en billen immer in vorm blijven, mits je hem niet op zolder laat verstoffen, of op straat.

De man inspecteerde het stepapparaat, draaide een knop om en nam erop plaats. Daar ging hij, ?s ochtends vroeg, zijn benen op en neer, in het zwakke lantaarnlicht, in een jurkachtig gewaad met gymschoenen eronder en een gebreid mutsje op zijn hoofd.
Toen pas zag hij mij. Hij stopte niet, maar stak enthousiast zijn duim naar mij op. Daarna pakte hij de stepper en legde hem op het achteropje van zijn fiets.

Even later, in het voorbijgaan tussen de auto?s door, zei hij iets tegen mij dat ik niet kon verstaan, maar wel begreep.

Amsterdam Centraal

Politici hebben het altijd over die kloof tussen hen en de burger. Die gedicht moet worden. Maar het moet ook van twee kanten komen, enzo, blabla. 
Daarom startten wij de site AmsterdamCentraal, om met die politici in contact te komen.
Op initiatief van Lodewijk Asscher en inmiddels geadopteerd door nieuwszender AT5.

Wat blijkt?
Slechts een enkele politicus grijpt dit prachtige instrument (burgers! reacties! honderden lezers per dag!) aan om met ons in discussie te gaan over dingen die ons bezighouden.

Zelfs in verkiezingstijd moet je bedelen om aandacht!
Wij van AmsterdamCentraal dagen hen nu uit.
Geef het door.

Filmopnames

Onderweg kwam ik maar liefst langs drie filmopnames. Life in Amsterdam you know, het is net Hollywood.
De eerste filmopname was hier op de hoek.

Het eerste wat niet klopte, was dat de Marokkanen ineens negers waren geworden.
Het tweede was het aantal mensen, het stond er zwart van (negers, sorry voor deze uitdrukking).
Twee vetcoole hiphoppers waren een clip aan het opnemen. Ze dansten zonder muziek voor de graffiti op de muur.
Ik reed een gecapuchonde neger aan.
Binnenkort te zien op The Box, waarschijnlijk.

Op de markt stonden tientallen mensen met oranje oufits te zingen in de camera, alsof het WK al in volle gang was.
Debiele mutsen en opblaasbare kronen op hun hoofd. Stompzinnige tekst ook. Maar heel veel pret, waarschijnlijk.
Omdat niemand me tegenhield, fietste ik er dwars doorheen.
Let dus binnenkort op als de reclame voorbijkomt, of je een meisje met bloemen op haar fiets ziet langsstuiven.

Vlak achter het Heinekenplein zag ik de derde filmopname.
Grote lampen met wit licht schenen op de set, waar de crewleden bibberend stonden te wachten.
Op wat, weet ik niet.
Niet op mij, want ze keken me heel chagrijnig aan toen ik hard over hun kabels heenfietste.

Zo doet ze dus

Ronja de Roepert

Hedennacht werd ik opgeschrikt door een klagend geluid.
Ik legde mijn oor waar ik niet op lag (jaha) te luister en moest al snel constateren dat het hier een kat betrof.
Daarop wiebelde ik met mijn benen. Op mijn dekbed telde ik slechts ??n kat.
Op de tast moest dat Maus zijn.
Mijn sterk ontwikkelde deductieve vermogen liet mij concluderen dat het klagende geluid uit Ronja afkomstig moest zijn.

Ciezzzieieiezzeueuh, deed ik.
Het is heel erg moeilijk om het geluid dat ik maak om een kat te roepen fonetisch op te schrijven, dus zit nu niet te lachen vanwege de voorgaande zin.
Ik nodig iedereen uit om het geluid eens te proberen fonetisch op te schrijven (tuit je lippen en adem lucht naar binnen zodat er een hoog geluid klinkt)(terwijl ik dit aan het typen en mimen ben komen twee katten stralend naar me toe om te kijken wat ik in de aanbieding heb)(tssss)(duh).

Ronja kwam op mijn geroep naar boven gerend en zette haar geklaag voort.
Ze schurkte zich tegen me aan en begon keihard te spinnen, een beetje te hard eigenlijk, als een waanzinnige. Midden in de nacht.
Toen wist ik het.
De kat was krols.
Maar de kat is gesteriliseerd. Dat kan helemaal niet.
Ze gaat continu met haar benen wijd. Als er bezoek komt, toont ze meteen alles wat ze in huis heeft!

Het lijkt erop dat ik de eerste gesteriliseerde krolse kat heb.
Waar is Shownieuws?

Spinvis (the end)

Een tijdje (haal dat 'je' maar weg) geleden schreef ik hier een Spinvisprijsvraag uit.
Zo gepiept dacht ik.
Toen kwamen de inzendingen.
Allemaal heel leuk en heel creabea en in beeld en geluid en tekst!
Veel te moeilijk voor mij om uit te kiezen, vooral omdat ik degene die de (in mijn ogen) leukste inzending stuurde, nogal goed ken.

Om elke schijn van partijdigheid te voorkomen, betrok ik daarom Excelsior (de gulle prijsgevers) bij de beslissing.
Ik stuurde de inzendingen naar hun kantoor (ook per snailmail vanwege de te grote film die erbij zat).

Toen was het heel lang stil en kerst en oud en nieuw en weg en weer terug.
Maar nu is er een winnaar uit de bus gekomen!
De winnaar is... een beetje genant,.... mijn eigen broer (die hier nog niets van weet).
Met een erg grappig filmpje over een groot gat in zijn plafond, dat ik hier helaas niet kan laten zien vanwege de enorme omvang.

Dank voor alle inzendingen!

Bakkertje

Je mocht alleen van het schoolplein af als je de hond van de meester mocht uitlaten.
Eenmaal buiten lonkte slechts ??n ding: het bakkertje om de hoek, waar ze snoep verkochten.

Ik zat maar ??n jaar op die school, de zesde klas van de lagere, maar ik zorgde ervoor dat ik heel vaak de hond mocht uitlaten.
Het was een goeiig exemplaar, een Labrador, waarvan ik de naam ben vergeten.
Met de warme kwartjes en dubbeltjes (voor een stuiver kon je toen volgens mij al geen kikker meer kopen) in de hand liep ik dan het bakkertje binnen. De tocht ernaar toe, van het schoolplein af, terwijl de rest moest blijven, de moeilijke keuze in het bakkertje, welk snoep te kiezen en hoe zo voordelig mogelijk uit te komen, de weg terug, snel het snoep opeten omdat anders de kinderen in de klas met je wilden delen, ze behoren tot mijn fijnste jeugdherinneringen.

Een kantoor verhuizen kost veel werk, maar als je er eenmaal zit, kan het ontdekken gaan beginnen.
Waar zit de supermarkt, waar is de dichtstbijzijnde brievenbus, het postkantoor, een leuk caf? waar je eventueel een keer kunt gaan lunchen.
Op mijn speurtocht vanmiddag sloeg ik de bocht om op zoek naar brood. Ineens stond ik oog in oog met het winkeltje van vroeger.
Nooit eerder was ik vanaf die kant gekomen, waardoor een zo bekende plek ineens verrassend kon zijn.

Eenmaal binnen werd ik onder de voet gelopen door bepukkelde pubers die broodjes met osseworst en pakken snoep aan het inslaan waren.

Terug

Net teruggekomen van een barre week hard werken in de polder, moet ik alweer een dag werken aan de andere kant van het land.
"Pluskut?", vroeg een vriend van mij.
"Sorry?", zei ik.
"Pluskut", zei hij. "Zo noemt iedereen Enschede toch?"

Even weg

Gelukkig nieuwjaar, dus (lekker origineel).
Ik ben even weg, commentaren staan uit en daarna ben ik extra hard terug.