Alsof ik echt volwassen ben, hell no, krijg ik eens in de zoveel tijd de nieuwsbrief van een wijnwinkel, Grapedistrict. Ik heb me ooit opgegeven voor de nieuwsbrief omdat ik dan werd ingelicht over wijnproeverijen en dat leek me wel wat, wat zeg ik, het leek me geweldig. Intussen nog nooit bij zo'n proeverij geweest. Luie donder, ik.
Evenwel.
Ik las net zo half de nieuwsbrief door toen ik stuitte op de reclame voor de Capion Rouge:
"Geert Wilders zou het goed doen in Frankrijk. Want de Fransen zijn altijd erg kieskeurig en discriminerend in het toelaten van nieuwe druivensoorten in hun gebied. De uitzondering is de Languedoc waar ongeveer elke druif welkom is. En gelukkig maar, want deze Capion is een fantastisch voorbeeld van de succesvolle integratie van Bordeaux druiven in de Languedoc. Als Geert deze zou proeven wordt hij waarschijnlijk vanzelf wel wat soepeler."
Misschien toch maar een kratje bestellen.
Ik fietste het in herfstkleuren ondergedompelde plein over.
Een bekende geur drong mijn neus binnen.
Iets klopte er niet.
Toen ik de kruising over was gestoken, keek ik achterom.
En inderdaad.
Een oliebollenkraam.
In bedrijf.
Op maandag 29 oktober 2007.
Om 08.45 uur 's ochtends.
Het was alweer vroeg.
De afgelopen week telde veel vroege dagen.
Dat je zó vroeg op moet, dat je denkt dat niemand, maar dan ook niemand op de wereld net zo vroeg op moet als jij. En dat je dan, als de wekker gaat, je niet alleen nog eens in je dekbed maar ook in zelfmedelijden wentelt.
En dat je dan op straat staat, even later, natte haren, kleine oogjes, nog geen koffie op.
En dat je dan ziet dat er heel veel mensen op zijn gestaan.
Omdat ze gewoon op hun normale tijd uit bed zijn gekomen.
Dat er mensen in de trein zitten, zo vroeg.
En dat er auto's rijden op de A10.
Zelfs vanochtend, zóndagochtend.
Al was het door de wintertijd extra makkelijk scoren.
06.20 uur!
En alweer was ik naar Schiphol zonder op vakantie te gaan.
Trein. Sloterdijk - Amstel.
Twee vrouwen, rond de dertig.
"Weet je wat hij me vroeg?"
"Vertel het me."
"Of ik bij hem kwam wonen. Dat ik mijn huis dan zou onderverhuren. Dat hij voor de kost zou zorgen. Dat ik dan nooit meer hoefde te werken."
"Echt?"
"Ja."
Stilte.
"Ga je dat doen dan?"
"Nee man! Ga normaal doen. Ik moet er niet aan denken."
"Gelukkig zeg! Oooh, je had me écht bang gemaakt. Ik dacht die gaat het doen."
Stilte.
"Ik zou het wel weten. Het lijkt me fantastisch."
Dat was een man, een jaar of vijfenveertig.
Toevallig in dezelfde vierzits beland.
"Stelde mijn vrouw dat maar voor."
Op de eerste dag was het pikkedonker toen de koets met de prinses en haar onderdanen Ronja en Maus in het buitenverblijf van de koning arriveerde. De prinses moest het licht ontsteken, omdat ze anders geen hand voor ogen kon zien. Ook waren de lakeien vergeten het buitenverblijf voor te verwarmen, waardoor de prinses zichzelf klappertandend en met haar jas nog aan warm moest wrijven. De onderdanen Ronja en Maus lieten zich door wat koude niet uit het veld slaan. Weldra lagen zij op hun ruggetjes te kronkelen van plezier, onderwijl 'miiii miiii' zeggend (aai me aai me). Het werd de enige nacht dat er geslapen werd als een roosje.
Op de tweede dag ging de wekker al vroeg, want de prinses moest aan het werk. Zij werkte en werkte en soms ging de telefoon in het buitenverblijf, iets wat eigenlijk verboden is. Maar niet alles is in het leven perfect te plannen, had de koning de prinses verteld, en dus legde zij zich erbij neer. Voor ze het wist, was het al weer aan het schemeren. De dagen werden alras korter, vertelde ze aan de onderdanen Ronja en Maus, die luid spinnend antwoord gaven dat het hen niet uitmaakte als de prinses altijd maar zo veel aanwezig was. Vlak voor de avond viel, maakte de prinses nog een wandeling. Daar kwam ze een aardige meneer op de bushalte tegen die haar vertelde dat een van de grootste schrijvers van Nederland was overleden. En in ieder geval een van de aardigste, een van de meest aimabele. Als die aardige meneer er niet bij geweest was, had zij een traantje weggepinkt, want ze vond het een groot verlies.
Op de derde dag ging voorbij voor de prinses er erg in had.
Op de vierde dag was het vroeg. Vroeger dan de prinses gewend was. Haar onderdanen vonden het niet erg. Luid spinnnend verwelkomden zij het ontwaken van de prinses. Hoe schril was het contrast met het humeur van de prinses! Zij sloeg de lakei, die na negen minuten weer begon te schreeuwen, bijkans kapot. Er moest gewerkt worden. Ook al was het nog lang geen dag, ook al was het bitterkoud, de poezelige voetjes van de prinses moesten het bed uit, de koude tegels op. Op de voorruit van de koets trof zij een dikke laag ijs aan. Omdat de koning geen krabbertje bleek te bezitten, moest zij met haar tere, schier ontwaakte handjes aan de slag. De onderdanen likten hun baarden. Vervolgens ging de prinses met haar koets in een rij andere koetsen staan. Duizenden koetsen waren op dit tijdstip de straat opgegaan! De prinses had wel eens gehoord van iets wat in de kranten spits werd genoemd, maar nooit eerder had zij het zo aan haar lijve ondervonden.
Eenmaal thuis vond zij een erwt.
"Pfff", verzuchtte de vrouw.
Ze keek uit over het wad.
"Wat is dit heerlijk", zei ze.
De man naast haar humde instemmend.
Ze sloeg een arm om hem heen.
"Het is zo fijn om zonder de kinderen te zijn", zei ze.
Ze keken naar de eindeloze zee in de verte en het droogliggende deel voor de kust.
Toen keek de vrouw even om.
Een automatisme.
"Ohnee, daar zijn ze weer", zei ze.
Het ontbijt zou tot 10.30 uur worden geserveerd.
Toen ik wakker werd, was het kwart over tien.
"We moeten eruit!", riep ik.
Alsof het erg zou zijn, alsof de wereld zou vergaan. Alsof we nooit iets anders te eten zouden kunnen krijgen, spoedden we ons ongewassen maar gekleed naar de lobby van het hotel, waar het ontbijt klaar zou staan.
We waren laat, en we waren dan ook de enigen.
De laatste losers.
"Sorry dat we zo laat zijn", piepte ik.
De mevrouw zei dat het niet erg was. Wel keek ze een beetje vreemd.
Buiten mistte het alsof het nooit meer licht zou worden.
Ik nam een koffie en pakte een croissant. Ineens merkte ik hoe moe ik was.
Zo zaten we een tijdje zonder andere gasten in de ontbijtruimte.
De koffie was goed. Het croissantje was nog maar half op.
Toen kwamen er andere gasten binnen.
"Kijk, hahahaha, zij zijn nóg later", zei ik, uitermate content.
Toen kwamen er weer anderen binnen.
En alsof het niet genoeg was, druppelden er stelletjes, andere duo's en gezinnen binnen.
Vertwijfeld keek ik naar de halve croissant.
En naar de mist buiten, die al wat afgenomen was.
"Mag ik vragen hoe laat het volgens jou is?", vroeg ik een bebrilde jongeling.
Hij keek op zijn enorme horloge.
"Net negen uur", zei hij.
Terug in de hotelkamer bleek dat het volgens mijn horloge nog steeds kwart over tien was.
Extra tijd.
Geen betere manier om een weekendje weg mee te beginnen.
Gisteren was ik bij een iftar, de traditionele maaltijd na zonsondergang tijdens de ramadan.
Niet omdat ik plotseling moslima ben geworden, maar omdat ik, net zoals iedereen die wilde, was uitgenodigd om eens te komen ervaren wat zo'n iftar inhoudt.
Het was erg leuk, lekker en interessant, maar daarover wil ik het niet hebben.
De spreker riep ons op het vasten te breken.
En toen dacht ik aan iets wat ik me al heel lang afvraag.
Kijk, wij noemen de eerste maaltijd van de dag (na het slapen, na een periode van vasten) ontbijt.
Ont-bijt.
In het Engels lijkt het woord ontbijt helemaal niet op ons woord: breakfast.
Maar het is wel break-fast.
In het Frans spreken we van (petit) déjeuner. Dé-jeuner.
In het Spaans is het desayuno. Des-ayuno.
Ik vraag me al jaren af of bijten vasten betekent.
En jeuner ook, net als ayuno.
Weet iemand dat?
En zijn er meer talen waar het voor geldt?
Dan is het toch heel grappig dat het in al die talen een heel ander woord is, maar het wel hetzelfde betekent?
Laten we het over de Duitsers niet hebben.
Frühstück?!
Je hebt de Week van de Democratie, de Maand van Pink Ribbon, de Dag van Respect, de Dag van de Dialoog, de Dag van de Arbeid, de Dag van de Leraar, de Dag van de Poezië.
Ik roep vandaag uit tot de Dag van de Los van Elkaar Uitgesproken Klinkercombinaties!
(Volgens mij was vandaag nog niets)
Het is niet pijnlijk, niet moeilijk, en heel grappig.
Alleen overigens voor de leidende figuur, de rest lijdt.
Maar Merel, vertel, wat moeten we doen om deze druiligerige donderdag alsnog om te zetten in een memorabele dag?
Welnu.
Veel woorden in het Nederlands herbergen samengestelde klinkers in zich. Bijvoorbeeld het woord leider. Normaal spreekt men dit woord uit als leider. Maar vandaag, op de Dag van de Los van Elkaar Uitgesproken Klinkercombinaties, zeggen we le-ider.
Leeee ider.
Dus.
Je kunt bijvoorbeeld doen (doo en) alsof je een Spanjaard bent.
Die (di è) spreken klinkers ook altijd los uit (uuu it).
Ik verzeker u, als u er een beetje op gaat (ga at) letten vandaag: succes voor jezelf verzekerd.
Het geeft een bepaalde kick om de klinkercombinaties te herkennen.
En het resulteert in torenhoge irritatie bij uw omgeving.
Daarom doen we dit ook op donderdag.
Succes ermee (mé è, die is lastig)!
Het zonovergoten oktoberterras aan het rand van het bos was zo vol, dat er aan ons tafeltje steeds anderen aanschoven.
Zo waren wij zelf ook aan het tafeltje gekomen.
De mensen bij wie wij waren gaan zitten, vertrokken vrijwel meteen en begrepen de grap die we daarover maakten niet.
De meeste mensen vroegen of de stoelen nog vrij waren en namen dan vermoeid plaats.
Om snel weer te vertrekken zodra er een ander tafeltje vrij kwam.
Een eigen tafeltje.
Dat dan vervolgens weer bezet werd door anderen.
Maar uiteindelijk kwam er een stel van middelbare leeftijd dat de rest van de rit bij ons bleef zitten.
'Zouden jullie het heel gezellig vinden als wij bij jullie komen zitten?', vroeg de man.
'Ja hoor, heel gezellig', zei ik.
'Wat een geluk hebben jullie dan!', zei zijn vrouw.
Jaaaaaaaaaaa, mensen, mensen, welkom op het prijzenfeest. De stemmen zijn geteld!
Winnaar van de publieksprijs van de Fantastica-op-Vakantie-prijsvraag is zonder enige twijfel geworden....
KIM DE RUITER!
Met deze prachtige onderwaterfoto (die ik anders bij de vakjuryprijs had laten winnen):
(de runners up waren deze, deze en deze)
Daarna boog de vakjury zich over de inzendingen. De vakjury bestond uit maar één persoon en die had het er maar moeilijk mee.
Uiteindelijk, na lang beraad, koos zij voor de volgende twee:
Van ANJA CRONENBERG:
Met deze foto ontstond namelijk het hele idee voor de wedstrijd, en het is gewoon een geweldige foto.
En toen werd het echt moeilijk. Maar uiteindelijk besloot de jury te kiezen voor de foto die haar aan het lachen had gemaakt (die van de poubelle in Frankrijk deed dat ook, en die had gewonnen, ware het niet dat het een van haar beste vrienden was die 'm instuurde).
Het werd de kerk in Frankrijk, van SHARON HUISMAN!
Kim, Anja en Sharon krijgen het boekenpakket. Ik ga nog even nadenken over hoe dat in z'n werk gaat (professioneel hè, zo'n weblog).
Kim krijgt een extra exemplaar van Fantastica, daar haar exemplaar de foto niet heeft overleefd.
Bedankt voor alle inzendingen! :-)
Mijn ouders hadden zo hard 'Lang zal ze Leven' ingezongen op mijn voicemail, dat de persoon naast me in de trein me feliciteerde.
Het is een mistige en zeer fijne verjaardag dit jaar.
Alle vrouwelijke collega's waren het eens: als je naar de wc gaat en een collega gaat net op dat moment, dan zorg je ervoor dat je langzamer bent dan die collega. Die ander kan dan haar dingetje doen en jij hebt de kraan en de spiegel erna voor jezelf.
Ja, zei iedereen, zo doen wij dat altijd.
Oké.
Dit kan niet.
Als iedereen dat doet, komt nooit meer iemand de wc uit.
Het is 1 oktober. 1 oktober zou de wedstrijd Fantastica op Vakantie sluiten.
Bij deze.
46 inzendingen zijn mij toegestuurd.
Sommige van bedenkelijke, sommige van geweldige kwaliteit.
Respect.
Nu is het aan u (en mij) om de winnaar te bepalen.
Stem op uw favoriet en zorg dat die inzender een fijn boekenpakket wint.
Bent u deelnemer? Het is niet illegaal iedereen te blackmailen.
Maar wees voorzichtig met spammen.
Wat moet u doen?
Stuur een mail naar fantasticaopvakantie@gmail.com met de titel van uw favoriet als subject.
Dat is belangrijk. Mailtjes met als subject 'hallo ik doe dus mee met stemmen' of 'hee Merel hoe is het' tellen niet mee.
Het subject moet dus gelijk zijn aan de titel van de foto op flickr.
Dank. Insturen kan tot donderdag 4 oktober, 23:59 uur.
En aan alle zeikerds die de hele tijd moeten zeggen dat ze het nu wel weten met die wedstrijd: hij is nu over, hoor.
U kunt weer rustig over andere dingen zaniken.
