Zoals Julia B. al zei in de reacties op het vorige stukje: de omgeving en het uitzicht van het Post CS-gebouw zijn welhaast net zo interessant als de kunst erin.
Ik wens u een prachtig uiteinde!
Van dit jaar, toch zeker.
Om het aantal museumbezoeken van 2007 op in ieder geval één (1) te krijgen, toog ik naar het al zeer lang tijdelijke Stedelijk Museum in het Post CS-gebouw. Aldaar is een tentoonstelling over het werk van Andy Warhol. Toen ik nog een klein meisje was, sprak de kunst van meneer Warhol mij nogal aan, evenals het werk van Keith Haring.
Het is maar de vraag of het gunstig is om als kunstenaar door kinderen en jongeren interessant gevonden te worden.
Tientallen Marilyn Monroe's, soepblikken en tomato cans in gedachten hebbend, was het wat jammer dat de tentoonstelling voornamelijk over de films van Warhol bleek te gaan. Het voelde een beetje als een reünieconcert van je favoriete band, vijftien jaar na dato, en dat ze dan weigeren de hits te spelen.
Ik blijk een sucker voor de grootste hits (of een sukkel, zoals ik laatst iemand hoorde zeggen).
Waar ik zelf ook een beetje teleurgesteld over ben.
Los daarvan.
Films in het museum, ik kan er niet zoveel mee. Sommige duren een half uur, en om daar nou vijf minuten van mee te pikken, is ook niet eerlijk. Wat zeg ik trouwens? Vijf minuten? Ik kan mijn concentratie niet eens zo lang vasthouden, als er ook andere dingen te zien zijn. Na twee minuten krijg ik de neiging verder te wilfen.
Kortom: ik heb enorme concentratie-armoede en ik ga alleen voor de grootste hits. Ik wil alles zien, maar ben slechts in staat tot scannen. Zo blijf ik eeuwig een generalist!
Ik ben een postmodernist pur sang.
Wat dan wel weer past bij Andy Warhol.
PS: dit stukje moest eigenlijk heel ergens anders over gaan.
Aan de kerstdis zat een nieuweling. Met grote ogen keken wij naar de elegante vrouw op leeftijd.
Mijn vader, zijn roeping als dramaticus misgelopen:
"Ik zal jullie even vertellen wie dit is. Dit is A. Wat zal ik over haar zeggen? Zij verschijnt aan je als je in Italië bent en je aankomt in een landhuis. In eerste instantie denk je: ze is er niet. Je installeert je in het huis, zet je bagage weg, neemt een drankje, je afvragend waar zij is. Dan komt zij, welhaast uit het niets, uit het wuivende veld gelopen, met een grote bos verse kruiden in haar hand, in blozende gezondheid klaar om het avondmaal te bereiden."
Ik denk dat het wel de raarste maar ook de mooiste introductie van 2007 moet zijn geweest.
Mijn tante Jannie vroeg of ze weer eens op mijn weblog mocht.
"Ik lees het wel eens", zei ze, "Als ik op zolder ben en de was op moet hangen, dan zet ik die computer wel eens aan."
Ze had het zo leuk gevonden dat de vorige keer iedereen hier 'hallo tante Jannie' had geroepen.
Aan het volgende kerstdiner zat een dame van 92.
"Tegenwoordig is alles beter", zei ze.
Wat ik mij ineens bedacht
In grote paniek hedennacht
Was dat ik een d schreef waar moest een t
Niet een keer, nee toch zeker twee
Gewensd had ik iemand fijne dagen
Terwijl ook grote opdrachtgevers dit zagen!
Als tekstschrijver is zo'n fout een regelrechte ramp
In 2008 zou ik gaan behoren tot het kneusjeskamp
Bij het ontwaken, hoewel ik nauwelijks sliep
Bekeek ik snel de foto die ik van de kerstkaart schiep
Fioew, geenszins een spelfout gemaakt, paniek voor niks
Wel een nachtrust minder, ziek zijn is flink fiks.
(Of: ik heb nodig van dat spul van Vicks)
Ik werd wakker om 14.14 uur na een nachtrust van 15 uur. Bingo!
Voor het slapen gaan had ik een topscore van 38.8 graden gehaald. Ik kan me niet heugen dat ik zulke koorts had. Het bleek een bizar en akelig gevoel alsof ik in een parallel universum was waar geen energie bestond en wel veel hellepoorten vol uitslaande vlammen.
Tussendoor was ik soms het in universum hier, waar ik vanuit mijn raam zag hoe de bomen wit kleurden van de kou en de rijp.
Ook stond in dit universum tussen de hazeslaapjes door de televisie aan. Puf om te zappen had ik niet dus ik zag veel reclames.
Zijn er altijd zoveel reclames voor eten, of komt dat door kerst?
Bij elk romig ijsje, wokmenu, amuse'tje, soepje of chipssmaakje draaide mijn maag zich nogmaals om.
Maar reclames van koffie (CaféChoco van Senseo vooral) bleken verreweg het ergste.
'De stad was nog nooit zo mooi!', zei iemand net door de telefoon.
Blijkbaar gebeuren er dingen buiten. Die moet ik missen.
Maar erger nog: de première van S. en het feest van M.
Gelukkig spinnen de poezen, die deze dagen zo dicht mogelijk bij me zijn, alsof ze nog nooit zo gelukkig zijn geweest.
Hoera voor de LIRA!
Zoals sommige mensen al opmerkten, was het bedrag uit het vorige stukje een narepartitie (weer iets nieuws geleerd).
Ik log net weer in en ik heb over 2007 (dat nog niet voorbij is en what about 2006) een heel mooi leenrechtenbedrag gekregen!
Ik ben zeer blij en zelfs verrast.
Kortom, mijn vorige geld voor niets over de balk gesmeten en die kauwgombal voor niets aangeschaft.
Die kauwgombal heeft me overigens de das om gedaan. Ik kan mijn nieuwe fortuin niet uitgeven want ik heb de halve nacht boven de wc-pot gehangen en ben desondanks nog steeds kotsmisselijk. Koppijn, keelpijn en vieze muren.
Wat is overgeven toch iets verschrikkelijks.
Antiperistalitischer wordt het niet op merelroze.com.
Soms vragen mensen me wat je met het schrijven van zo'n boek verdient. Als ik dan zeg hoeveel het is, gaan ze met hun ogen draaien. Ik weet niet of dat komt omdat ze mij gek vinden dat ik het wil doen voor zo'n bedrag, of dat ze een volkomen onrealistisch beeld van het schrijversbestaan hebben of dat ze toevallig allemaal een oogkwaal ontwikkelen op zo'n moment.
Ik denk het laatste.
Het wachten was al maanden en maanden op het bedrag van LIRA. LIRA betaalt de leenrechten van boeken uit, dus alle mensen die het boek via de bieb lenen doneren ook iets aan de auteur. Waarvoor dank. Ik wist dat het weinig zou zijn. Ik hoorde wel eens van schrijvers die blij waren dat ze een keertje bij Albert Heijn konden winkelen na de storting van LIRA. Een echt populaire auteur kon ooit een iPod van het bedrag kopen.
Zojuist logde ik geheel onvoorbereid in op mijnpostbank.nl om de curves in mijn rijkelijk gevulde rekening te bestuderen.
En daar was het.
Het langverwachte geld.
Mijn schrijversinkomen.
Ik glom van trots.
Nou ja.
Het is in ieder geval meer dan ik met mijn weblog verdien.
Ik ben even buiten, om een kauwgombal te kopen.
Eerst even op zoek naar een losse cent.
"Sorry, ik begrijp het niest hoelemeel. Ik vind twee namen. Heeft u misschiem een tweeling gekregen?"
"Ja, sorry, had ik moepen zeppen. Het is een tweeling."
"Even geduld, ik ga nog even zoeken."
Zie http://www.goeiemoogle.nl
(via jnnk)
En in 2008 gaan we allemaal weer normaal praten, goed?
"Sorry, ik begrijp het niet helemaal. Ik vind twee namen. Heeft u misschien een tweeling gekregen?"
"Ja, sorry, had ik moeten zeggen. Het is een tweeling."
"Even geduld, ik ga nog even zoeken."
(Drie minuten later)
"Ben ik weer. Gaat het om Thomas?"
"Ja, het gaat om Thomas."
"Wacht even, dan maak ik het in orde."
(Vrouw, aan haar uiterlijk te zien nog maar net bevallen van de twee, staat wat wazig, of dromerig, voor zich uit te staren gedurende een minuut of twee. Als ze de apothekersvrouw ziet aankomen, slaat ze haar hand van schrik voor haar mond)
"Nee! Het gaat om Ruben!"
Ik stem altijd linksig, maar ik ben eigenlijk aartsconservatief. Dat bleek maar weer eens toen ik zaterdagavond voor de zoveelste keer tussen mijn vrienden bij De Dijk in Paradiso stond en intens genoot. Al jaren treedt de band half december op, als vriend K. jarig is. Ik ben er elk jaar bij, ook al betekent dat dat ik op een zaterdagochtend vroeg op moet om kaartjes te halen, of (zoals de laatste jaren) mensen moet ronselen om dat voor mij te doen. Want, en misschien zal dat u verbazen, de concerten zijn binnen no time uitverkocht. Dat valt alleen te begrijpen als je er wel eens bij bent geweest.
Publiek in Paradiso komt in vele gedaanten. Soms, te vaak, sta je tussen mensen die te beroerd zijn een stapje opzij te doen omdat je naar de wc moet, of omdat je drankjes wilt halen. Soms heb ik daar meer last van dan anders. Soms vraag ik me af waarom ik tussen duizend andere mensen wil staan die doen alsof ik minder recht heb op mijn halve vierkante meter dan zij. Maar soms maakt het publiek de helft van het plezier.
Zo ook zaterdag. Alsof de hele zaal aan de xtc was, zo dansten wij, zo zongen wij uit volle borst mee, zo lieten wij elkaar passeren met een grote grijns op ons gezicht. Zo keken wij af en toe naar boven, waar een heel nieuwe generatie De Dijk-liefhebbers zich op het balkon had verzameld. Tien waren ze, misschien net elf, en ze zongen vol overgave mee. 'Ik wou dood, ik wou begraven. Met veel bloemen en bezoek' of 'Wat een vrouw, wat een vrouw niet kan doen'. Zo hartstochtelijk als ik ook ooit zelf had meegezongen, toen ik een jaar of veertien was, bij mijn eerste Dijk-concert. Toen ik de helft van de teksten niet begreep en bovendien verkeerd verstond.
Huub van der Lubbe was op dreef. De band, waarvan sommige leden de vijftig zijn gepasseerd, was op dreef. Wij als vriendengroep waren op dreef.
En ik had mijn jaarlijkse contempleermoment. Was het dit jaar goed gedaan? Voelde ik me bij benadering gelukkig? Had ik nog ergens spijt van, verdriet over, angsten voor? Kon er nog iets aan mijn huidige situatie worden verbeterd?
En terwijl de vrienden met wie ik was me omarmden, kwam ik maar tot één conclusie.
Het gaat verdomde goed met mij.
Ik kan alleen maar hopen dat datzelfde ook voor u geldt.
Proost!
Je zou maar een weblog hebben en computerproblemen. En je zou maar niet weten bij wie je terechtkunt omdat iedereen je van het kastje naar de muur stuurt. Dan zou je bijvoorbeeld het volgende kunnen zeggen:
Ik heb een draadloos modem: Thomson Speedtouch 716 v5 WL.
Ik heb adsl via XS4ALL (die zeggen dat het probleem niet bij hen ligt).
Ik heb geen vaste telefoon meer.
Ik heb een wireless adapter USB-stick in mijn desktop van Linksys.
Ik kan geen verbinding maken via mijn pc.
Vista herkent het modem wel, maar als ik erop klik, geeft ie aan dat de netwerksleutel niet goed is. Die is wel goed.
Soms lukt het bovendien wel om contact te maken. Dan doet hij het een minuut of tien (heel traag, dat wel) en ligt ie er weer uit. Soms wil ie alleen lokaal (?) contact maken, maar niet met internet.
Ik heb ook een laptop. Daarmee doet de verbinding het beter. Niet altijd perfect, maar als ie eenmaal aan de praat is, houdt ie er niet zomaar ineens weer mee op. In het begin kon ik via mijn laptop steeds wel verbinding maken, maar kon ik niet op internet. Toen heb ik via mijn laptop het modem geconfigureerd en nu doet ie het meestal wel.
Maar goed, nu wil mijn pc helemaal niet meer draadloos verbinding maken met het modem.
Is er iemand die weet hoe ik dit kan oplossen?
Mijn dank is groot en overvloedig. :-)
Ik zocht een woord. Iets moest zich pijnlijk kunnen vastzetten in iets. Ik dacht meteen aan de vorm van een Mirena-spiraaltje. Maar om te zeggen 'het greep zich vast als een Mirena-spiraaltje', nee. Toen dacht ik aan een vishaak, omdat ik zeker dacht te weten dat die dingen dezelfde vorm hadden. Maar toen ik voor de zekerheid googlede op plaatjes van vishaken, bleek ik echt nooit gevist te hebben en bleken het gewoon van die ordinaire haken te zijn. Een winkelhaak!, dacht ik plotseling. Maar die had natuurlijk ook niet de vorm die ik bedoelde.
Hoe te googlen?
'Zo'n haakje, je weet wel, dat de vorm heeft van een Mirena, maar dan met scherpe uiteinden' werkt slecht in de zoekmachine.
Dus moest ik verder denken, verder associëren.
Ik dacht aan bergbeklimmers, maar de terminologie van hun uitrusting viel tegen.
Daarna dacht ik aan zo'n haak die superhelden gebruiken om over een muur heen te klimmen.
Dat leverde eindelijk iets op.
Opgelucht was ik, dat ik iets had gevonden.
Jammer was wel, dat het woord voor zo'n haak een grijphaak bleek te zijn. Weinig sprekend eigenlijk. Hmm.
Ineens wist ik welk woord beter zou zijn.
Splinter.
Want vlak ervoor ging het tenslotte over hout!
Na 30 minuten was ik één woord verder.
Ik weet niet zeker of ik de deadline ga halen.
Heeft iemand een idee wat de oorsprong is van de naam van De Pijp, de buurt in Amsterdam (waar ik woon)?
Ik weet het niet en kan het ook niet vinden op het internot.
Ha! Een fijn nummer voor deze tijd van het jaar. Featuring Desmond Tutu!
Voor Dance4Life (waarvoor ik soms mag werken).
Heerlijk aanstekelijk clipje ook.
In de kantine waren er sandwiches met speculaas. We kregen banketstaaf van een anonieme Piet. Het Marokkaanse meisje van het winkeltje beneden had over haar hoofddoekje heen een zwartepietenmuts opgedaan. In grote bakken lagen pepernoten. De schuimpjes waren er al voor de lunch uit. De baas zei dat ze morgen waarschijnlijk in Spanje zou zijn. We kregen toch nog een stukje chocoladeletter.
De omroepster van de trein dichtte de vertraging. Een vrouw zat geconcentreerd bij het raam op een servetje te dichten. Op straat waaide de mijter bijna van zijn hoofd. Niet ver hiervandaan gingen twee kinderen dronken van geluk en uitgeput van de opwinding hun bedjes in.
En ik mag vanavond nog.
Hoewel ik zeur en zeg dat ik het te druk heb, hoewel ik nog honderd dingen dichten moet, hoewel ik nog moet plakken en knippen en lijmen, val ik vanavond ook dronken van geluk en uitgeput van de opwinding mijn bedje in.
En zaterdag weer.
Toen gebeurde het. Een jaar en drie maanden na het verschijnen.
Voor het eerst een voor mij volslagen onbekend iemand die het aan het lezen was.
Op een winderig perron.
Een leenexemplaar, van de bibliotheek.
Ik kon het niet laten.
Ik ben even naar haar toegegaan om het moment met haar te delen.
Voor mij was het duidelijk een stuk specialer dan voor haar, daar ze geen idee had wie ik was.
Gelukkig had ik dezelfde jas aan als op de achterflapfoto, anders had ze helemaal gedacht dat ik gek was.
