[lees eerst]
Aan het einde van het Vondelpark, dat sommigen het begin zullen noemen,
stonden twee leuke, knappe jongens.
Jong waren ze. Eerstejaars misschien.
Ze droegen dezelfde paarse shirts (hoe kwam ik bij groene jassen?) en ze hadden mooie flyers in hun handen.
Die flyers hielden ze op, zodat langskomende fietsers ze uit hun hand konden pakken.
Altijd leuk, een sportief element in mijn fietstocht zo op de vroege woensdagochtend.
Mijn oog-handcoördinatie is uitstekend. Opperbest.
Bij gym werd ik altijd als eerste meisje gekozen.
Ik zag ze al in de verte staan, waardoor ik een strategische houding
kon aannemen. Sommige fietsers zag ik afstappen om te flyer aan te
nemen, maar dat was natuurlijk ver beneden mijn stand.
De jongen die rechts van mij stond, kreeg mij in het vizier. Ik maakte
oogcontact en hij zag het meteen: ik zou die flyer fietsend zo uit zijn
hand pakken, soepel en lenig als een flikflakkende twirlster haar
baton.
Ik fietste op hem af en stak mijn hand uit naar zijn hand. We waren
gelijk God en Adam op het beroemde schilderij van Michelangelo in de
Sixtijnse kapel. De knappe jongen hielp mij door zich zo ver mogelijk
uit te strekken.
Ik voelde het papier van de flyer tegen mijn vingers schurken.
Toen pakte ik de flyer over als het stokje in de winnende estafetterace
van de Jamaicaanse vrouwen tijdens de Olympische Spelen in 2004.
De jongen schreeuwde ter goedkeuring.
Ik voelde me een moment lang gelukkig.
Hierbij het bewijs.
En hierbij ook nog even Thorn Prikker.
Aan het einde van het Vondelpark, dat sommigen het begin zullen noemen, stonden twee leuke, knappe en jonge jongens. Eerst denk je lange tijd nog dat je tot dezelfde leeftijdsgroep behoort als die leuke, knappe jongens, maar op een gegeven moment is het onvermijdelijk dat je het bijvoeglijk naamwoord jong aan ze moet toevoegen.
Jong waren ze. Eerstejaars misschien. Knap. Levensvreugde.
Ze droegen dezelfde groene jas en ze hadden mooie flyers in hun handen.
Die flyers hielden ze op, zodat langskomende fietsers ze uit hun hand konden pakken.
Altijd leuk, een sportief element in mijn fietstocht zo op de vroege maandagochtend.
Mijn oog-handcoördinatie is uitstekend. Opperbest.
Bij gym werd ik altijd als eerste meisje gekozen.
Ik zag ze al in de verte staan, waardoor ik een strategische houding kon aannemen. Sommige fietsers zag ik afstappen om te flyer aan te nemen, maar dat was natuurlijk ver beneden mijn stand. Al fietsend zou ik zo'n flyer overpakken als een stokje in de winnende estafetterace van de Jamaicaanse vrouwen tijdens de Olympische Spelen in 2004.
De jongen die rechts van mij stond, kreeg mij in het vizier. Ik maakte oogcontact en hij zag het meteen: ik zou die flyer fietsend zo uit zijn hand pakken, soepel en lenig als een flikflakkende twirlster haar baton.
Ik fietste op hem af en stak mijn hand uit naar zijn hand. We waren gelijk God en Adam op het beroemde schilderij van Michelangelo in de Sixtijnse kapel. De knappe jongen hielp mij door zich zo ver mogelijk uit te strekken.
Ik voelde het papier van de flyer tegen mijn vingers schurken.
Toen miste ik.
De jongen schreeuwde.
Ik verontschuldigde me, maar werd bijna, net het park uit, geschept door een auto.
Toen ik omkeek, lag de flyer op de grond.
Ik slikte.
Het was niet alleen een ernstig verdrietig gezicht, ook drongen zich existentiële vraagstukken zich aan mij op.
Aan de overkant van de weg stond nog zo'n leuke, knappe, jonge jongen in een donkergroene jas te flyeren.
In zijn eentje.
Het zou een tweede kans geweest kunnen zijn.
Maar hij was te ver om te kunnen reiken.
De eerste site waar ik ooit eten bestelde, was www.urbanbite.nl
Ik vond het magisch en geweldig en ik kreeg het gevoel dat we weldra in een geheel gedigitaliseerde wereld zouden leven waarin ik nauwelijks meer een voet in een heuse winkel zou zetten. Het was in 2000. Wist ik veel. Het was hartstikke nieuw.
Vanavond kreeg ik ineens ontzettende behoefte om iets te bestellen en lekker niet meer braaf naar buiten te gaan en zelf te koken. Bestellen doe ik eigenlijk nooit, en ik ben daarom helemaal niet thuis in de verschillende bestelsites. Maar urbanbite.nl kende ik nog en dus bestelde ik een overheerlijke Thaise maaltijd. Het was echt een heel lekkere Thaise maaltijd, als ik de omschrijvingen mocht geloven. Wow. Ik kreeg veel zin in mijn maaltijd! Het was wel wat jammer dat de bezorgtijd 45 minuten was en dat ik al een beetje honger had.
De tijd tikte zeer langzaam voorbij.
Ik werd een beetje chagrijnig van het hongerige gevoel. Mijn energie daalde. Ik was niet zo aardig meer.
Gelukkig waren de 45 minuten bijna in zicht.
Toen waren de 45 minuten voorbij. Toen waren er 50 minuten voorbij. En 60 minuten.
En toen werd ik een beetje verdrietig.
En toen er 5 kwartier voorbij waren, besloot ik te bellen met het restaurant.
Ik kreeg een automatisch bericht dat het nummer niet beschikbaar was.
Grom! Zei mijn maag.
Gelukkig had ik ook een telefoonnummer van Urbanbite.
Op dat nummer kreeg ik een tamelijk dubieuze persoonlijke voicemail waar niet over Urbanbite gerept werd.
En ik had nog steeds heel veel zin in die Thaise maaltijd!
Met mijn laatste krachten, en met in mijn gedachten de kindertjes in Afrika (die zijn er echt niet uit te rammen) typte ik een mail naar Urbanbite, om aan te geven dat ik danig teleurgesteld was.
Het e-mailadres bouncete.
*#^$%$)*@^!!
Vaak stop ik even om mooie stencilkunst of posters of grappige teksten op muren te fotograferen.
Ik heb een
mapje straatkunst op flickr gemaakt.
Met dank aan alle kunstenaars.
Hedenmorgen fietste ik, waarschijnlijk voor het eerst, maar zeker niet voor het laatst, door de Thorn Prikkerstraat. Ik was direct onder de indruk. Onder het straatnaambordje stond zijn professie: tekenaar.
Je ziet ze niet veel, tekenaars, op straatnaambordjes.
Thorn Prikker.
Met zo’n naam heb je geen pseudoniem nodig.
Ik dacht aan Gregorius Nekschot, tekenaar. Zou hij ook een straatnaambordje krijgen?
Wie weet, over vijftig jaar.
Na alles wat er later nog gebeurde.
Het kan vreemd lopen, soms.
‘Waar woon je?’
“Gregorius Nekschotplein 2.’
Vanwege de naam beslist de moeite waard.
Vannacht woelde ik mezelf wakker. Was ik net de ene kant op gedraaid, wentelde ik me al weer om. Dit herhaalde zich tot ik het in de gaten kreeg. 'Hé, zo lag ik net ook al', dacht ik, en ik draaide me op mijn andere zij. 'Hé, zo lag ik net ook al', dacht ik weer. Met dekbed. Zonder dekbed. Alle kanten van het bed, besefte ik, had ik in de minuten ervoor uitgeprobeerd. Toen werd ik echt wakker.
Mijn onderbuik werd in tweeën gereten en ik realiseerde me dat ik daardoor had liggen woelen.
Maar er was nog iets, of niet?
Versuft analyseerde ik mijn buikkrampen en dacht na.
Toen wist ik het. Ik had een briljante ingeving gehad. Die moest ik opschrijven.
Nu weet ik wel dat veel schrijvers een notitieblokje bij hun bed hebben liggen voor het geval ze een briljante ingeving krijgen, maar dat heb ik niet. Noch die briljante ingeving, noch het notitieblokje. Die ijverige bedschrijvers zeggen overigens toch altijd dat het de dag erna heel erg blijkt tegen te vallen.
Maar zo niet nu!
Ik had echt een briljante ingeving gehad, en ik moest toch het bed uit om, aaaaaargh, daar ging hij weer, de ellendige buikpijn op te lossen.
Ik strompelde het bed uit, zag dat het 02:34 was en dacht: 'Wat een mooi getal, zo opeenvolgend'.
Nu moet u weten dat de maandelijkse ongemakken mij meestal niet meer zo in vervoering brengen. Ik was dus hevig verbaasd over deze pijn, die mijn benen tot pap maakten en mijn ogen vol tranen.
Slaapwandelend en door de pijn wat in elkaar gedoken zocht ik in het halfdonker een papiertje, voordat het belangrijke idee me ontschoten zou zijn. Ik noteerde het eerste steekwoord. Toen voelde ik een plotseling samentrekken achter in mijn mond, zoals je hebt wanneer je een te zure wijn drinkt. Net op tijd viel ik de wc luid brakend in zijn armen.
Oh sorry - ik begrijp ineens dat u hier helemaal niet op zit te wachten.
Feit is wel dat ik vanochtend met een raadsel opgezadeld zat.
Wat bedoelde ik in godsnaam hiermee?
Al de hele dag had het onafgebroken geregend. Op het pad naar het viaduct trokken tientallen slakken zich aan het natte asfalt op.
Onder het viaduct stond een klein jongetje te schuilen. Hij was alleen, wat opmerkelijk was vanwege zijn leeftijd, en hij had zijn Bob de Bouwer-paraplu ondanks de beschutting nog boven zijn hoofd.
Het was een mooi gezicht en ik maakte een foto.
"Hallo", zei hij.
Hij keek naar mijn toestel en even dacht ik dat hij zou vragen of hij de foto mocht zien.
Ik stopte mijn fototoestel weg, enigszins gegeneerd door mijn eigen actie.
Misschien lag de zedenpolitie op de loer. En leg dat dan maar eens uit.
"Mesusis zwemspulluh geten", zei het jongetje.
Ik zei: "Dat is interessant", en ik vroeg me af wat dat met je doet, als volwassenen al op die leeftijd beginnen met liegen tegen je.
"Ja", zei hij.
"Ben je helemaal alleen?", vroeg ik.
"Memoedersus zwemspulluhaaln", zei hij.
"Ja, goh", zei ik.
Ik had werkelijk geen idee waar hij het over had.
"Nou, dan loop ik gewoon door, goed?", zei ik tegen hem.
Hij stelde me een onverstaanbare vraag en ik antwoordde met ja.
Daarna keek hij me aan alsof ik gek was. Ik denk dat ik nee had moeten zeggen.
Of 'geen mening'.
Toen ik onder het viaduct uitkwam, zag ik zijn moeder staan met twee paraplu's.
En ik zag zijn zusje, rennend zonder paraplu, met in haar handen een tas, waarschijnlijk, zo concludeerde ik, met zwemspullen.
Ik heb al meer dan twee dagen geen internet vanwege de landelijke KPN-storing (terwijl ik XS4ALL Only heb, tsk!).
De server waar mijn site op draait, is bovendien gehackt.
Nu krijgt de server en daarmee mijn site
aankomende afgelopen nacht een reboot.
Net had ik een heel mooi stukje getypt (met een onbekende internetverbinding die er steeds uitvloog) en toen crashte deze computer, stukje weg.
Ik ga mezelf dus ook even rebooten.
Dan zie ik u morgen ofzo wel weer. :-)
Drie jongens van een jaar of zestien slenterden langs mijn slaperige hoofd op een kleedje in het park.
"We kunnen met de boot."
"Dat is zoveel gedoe, voor je hem hebt gehaald en met de motor enzo."
"Maar het is wel leuk, als je er eenmaal opzit toch."
"Ja, maar wel veel gedoe. Het duurt altijd zo lang."
"Maar het is wel tijdverdrijf, dan hebben we tenminste iets te doen."
"Dat is ook gedoe."
---
Vriendje tegen zijn meisje, in een ander park, ik net zo slaperig en op hetzelfde kleedje.
"Zij kan wel goed frisbeeën."
"Maar ik heb heel andere kwaliteiten."
"Hmm."
"Zij kan vast niet zo goed in de zon liggen als ik."
Pinksteren staat dit jaar in het teken van de uitstorting van een andere heilige geest. Die van
Charlotte.
Het is namelijk een wonder, dat zij na bijna anderhalf jaar zeuren (van mijn kant, maar van de kanten van zovelen) eindelijk weer aan het loggen is geslagen.
Dat is goed nieuws.
Cockie attendeerde me er zojuist op dat ik bij
Kwantum mijn eigen lijn heb.
"
Mooie roze weefstof"
Voor maar 12,99.
Ik wist niet dat ik het in me had.
Hevig content met mijn
onnatuurlijk gebruinde benen liep ik met ontblote exemplaren de werkvloer op.
"Hahahahahahaha, jij hebt van die crème gebruikt, je benen hebben die oranje gloed!"
'Dit lijkt toch niet op lingerie?', vroeg het meisje in de kleedkamer van de sportschool. 'Lijkt dit op lingerie?'
Hoewel ik niet aangesproken werd, keek ik natuurlijk nieuwsgierig op.
Ik zag een meisje in een donkerroze rok met een kanten strook en een bijpassend donkerroze hemdje met eenzelfde kanten strook.
[nog even over de sportschool. Dit was de eerste keer dit jaar. En de laatste keer in 2007 was denk ik in oktober. Omdat ik een pasje heb waarvan ik vermoed dat alle belangrijke informatie over mij erop wordt opgeslagen, vreesde ik dat ik bij binnenkomst opgepakt zou worden door de sportschoolpolitie. 'Wat? Ben je al zo lang niet geweest? En wat had je nou beloofd? Ja?' Of 'Jaha, daar hebben we haar hoor.'
Er gebeurde echter opvallig weinig toen ik mezelf toegang verschafte via het systeem. Het was prettig en ook een beetje teleurstellend, want ik had best een uitbrander verdiend. Er was weinig veranderd. Wel was er een nieuw apparaat waar je op kon schaatsen. Toen niemand keek, probeerde ik die even uit. En ik vond mezelf heel dapper omdat ik in het gewichtenhoekje durfde, ook al was daar een heel brede man die harde oerklanken uitstootte bij het heffen.]
'Nou lingerie, lingerie', zei de vrouw naast haar, die misschien haar moeder was. 'Dat kanten dingetje, dat is wel een beetje lingerie-achtig. Ja, dat is wel een beetje lingerie hoor.'
'Shit. Iedereen staarde me al aan op weg hier naar toe', pruilde het meisje. Ze was een jaar of 23, schatte ik. Haar benen waren net zo lang en bruin als haar haar, dat tot ver op haar rug viel. Haar donkerroze pakje zag er goedkoop uit, maar het stond haar goed. 'Ik haat mezelf ook, ik ben zo onzeker. Waarom denk ik je dat ik in therapie zit?'
'Ja, die therapie, waarvoor doe je dat nog?', zei de vrouw.
Er is een kleedkamercode dat je er niets aan kunt doen dat je de gesprekken hoort, maar je wel een afluisteraar bent als je je ermee gaat bemoeien.
'Vind jij dit lijken op lingerie?', vroeg het meisje aan mij.
De code was doorbroken.
'Nee', zei ik. 'Het is duidelijk geen lingerie. De reden dat iedereen je nakijkt, is omdat je er heel sexy uitziet. Je bent slank en lang en je ziet er zomers uit. En dat wat je aanhebt, kunnen de meeste vrouwen niet hebben.'
Ze bloosde. Ze bloosde zo hard, dat ik voelde dat ik ook rood werd. Ik wist dat ik een andere code had doorbroken. De code tussen vrouwen, dat je altijd vooral heel kritisch op elkaar moet zijn, elkaar niet zomaar complimenten mag geven en altijd afgunstig en minzaam moet kijken.
'Sjees', zei ze, onder de indruk, terwijl ze haar eigen pakje bekeek. 'Dank je wel, zeg.'
Tijdens de therapie later die dag zou ik misschien wel ter sprake komen.
Allemaal mooi, dat weer, maar:
- laat je je benen liever niet zien omdat ze zo wit zijn, met het gevaar dat ze de hele zomer achterblijven?
- toon je je benen, gelijk melkflessen, wel, opdat zij alsnog snel meebruinen?
- anders, namelijk?
Ik was nooit eerder in het Kröller Müller geweest.
"Jezus, wat een gebrek aan je opvoeding", zei mijn opvoeder.
En met terugwerkende kracht ben ik inderdaad verbaasd dat in mijn
verder zo voortreffelijke opvoeding (op wat gevloek na) deze enorme
leegte is ontstaan. Waar waren mijn ouders toen ze mij hadden moeten
meenemen naar al dat schoons in de Veluwe? Zeker op een camping in
Frankrijk, of bij de Bedriegertjes in [waar was dat eigenlijk? Ik
herinner me de spanning dat er elk moment water uit de fonteintjes uit
de grond kon komen en dat je heel snel wilde rennen om aan het water te
ontsnappen, maar dat het eigenlijk ook erg leuk was om juist nat te
worden. En gingen we dan na afloop kletsnat de auto in?]?
Het was
waanzinnig mooi weer, zoals u niet ontgaan zal zijn, maar verrassend
genoeg was het niet al te druk. Als ik had geweten hoe groot en mooi
alles was, zou ik me op de camping meer hebben gehaast [een tip: ga met
mooi weer kamperen in eigen land. Gooi wat spullen in een auto en kom
er op de camping pas achter dat je de helft van de noodzakelijke
spullen niet bij je hebt. Het levert je veel sympathie op van
medekampeerders en ook van de plaatselijke horeca].
Nu hadden
we drie uur voor het Kröller Müller en dat was veel te weinig. Je hebt al vijf uur nodig voor
de Beeldentuin, omdat je tenminste een uur lang half in slaap moet
kunnen vallen op het prachtige gazon met uitzicht op bijvoorbeeld vier prachtige
kunstwerken. Of op naar elkaar reikende bomen.
Nu hadden we na sluitingstijd van de tuin voor alle Van
Goghs en de andere prachtwerken binnen maar ongeveer 17,34 seconden per stuk. Grote vraag blijft waarom we tegen De Aardappeleters aanliepen, terwijl we zeker wisten dat we die in het Van Gogh Museum al twee keer te hadden gezien, ook al vermeldde het bordje dat dit schilderij al 60 jaar in het Kröller Müller hing en vonden we hem net iets anders eruit zien.
Heeft die snoodaard met zijn halve oor twee stuks vervaardigd?
Kortom, een terugkeer naar het Kröller Müller is noodzakelijk.
En meer kamperen in eigen land ook.
Om ongeveer zes uur 's ochtends werden we wakker, omdat alle mobiele telefoons op de camping tegelijkertijd afgingen.
Tjielptjielptjielp.
Er is maar één band waar ik bakvisgevoelens voor koester en dat is Madrugada.
Dat heeft alles te maken met de zanger.
En zijn stem. En zijn lijf. En de manier waarop hij zijn voet op de versterker zet. En hoe stoer hij de microfoonstandaard aanklampt. En hoe hij zijn hand omhoog houdt en er dan heel hoog heel hard bij zingt. De woorden die hij gebruikt, zijn blik.
Nu ja, met alles.
Gisteren speelde de band in Paradiso. In andere samenstelling dan eerder, vanwege de dood van één van drie, vorig jaar.
Robert Buras' gitaarspel werd node gemist en ik vond het concert traag op gang komen. Maar ik was verschrikkelijk blij ze weer te zien. Van mij mogen ze elke avond komen. En ook bij het ontbijt.
Ver na afloop liepen we naar café De Koe voor een laatste drankje (ik wilde eigenlijk niet, maar liet me overhalen).
En toen gebeurde, wat voor een bakvis zo onwerkelijk is dat ik me continu afvroeg of het nou echt gebeurde, of het goed was, of juist alleen op een teleurstelling kon uitlopen. Het clubje Noren liep toevallig tegen ons op.
En toen vroeg de gitarist waar we heen gingen. En ik wees op de kroeg op twintig meter afstand. En ik zag mezelf met Sivert en de zijnen naar De Koe lopen. En daarna zag ik mezelf met Sivert een gesprek voeren van wel vijftien minuten. Het was gaaf, hij was geïnteresseerd, hij had zich verdiept, hij was blij en ik probeerde heel erg geen bakvis te zijn.
Het is dat de mensen om mij heen erbij waren, en dat, ook al was dat een ultieme bakvissenactie, ik met hem op de foto sta.
Maar verder is het natuurlijk niet gebeurd. Toch?
Dankzij vriendin M. konden we twee uurtjes varen op de grachten. Ik had
nooit eerder op Koniginnedag gevaren, dacht eigenlijk dat het helemaal
niet leuk zou zijn door de drukte en het olé-gehalte, maar niets bleek
minder waar. Het was bere-gezellig en iedereen was lief.
Er waren ook oranje smurfen. Het was voor mijn gevoel rustiger dan ooit
in de stad, zeker rond 10.30 uur zagen we heel veel plekken met 'bezet'
die niet bezet waren.
En er waren kleine jongetjes met supersoakers en honden.
Van de boot af liepen we zo in de armen van de enige echte Amy
Winehouse die niet te beroerd was even te poseren. Ze gaf een
weergaloos optreden op de Nieuwmarkt.
Het zou zulk slecht weer worden. Niets van dat.
En toen was het licht op weg naar huis prachtig.
Meer op
flickr.
|
|
