Pakje Pakketje
Het krijgen van een pakketje is zo ongeveer het mooiste wat er is - zeker als je niets verwacht. Het krijgen van een ophaalbericht voor een pakketje is zo mogelijk nog mooier. Iemand heeft mij iets gestuurd en in mijn gedachten is nog mooier dan het in werkelijkheid kan zijn. Er is iets wat in een doosje is gedaan en waar een postzegel op is geplakt en toen naar mij is toegestuurd. Een postbode heeft, het pakje stevig vasthoudend, bij mij staan aanbellen, maar ik was er niet. Hij heeft het pakketje toen weer meegenomen naar het postkantoor en daar ligt het op mij te wachten.
Ik kan het pas dinsdag ophalen!
Nog twee dagen om te dromen.
12.00 [Link] [achttien Reacties]
Onnoot
"Het is zo stil op Onnoot dat kennissen mij beginnen te emailen of ik wel echt ben teruggekeerd uit Griekenland".
Ik ben geen kennis, maar als rechtgeaarde fan van Onno vroeg ik mij ook al af of hij wel was teruggekeerd. Bovendien sta ik op zijn mailinglist 'elke keer als er iets gewijzigd wordt een mailtje', maar kon ik het niet laten af en toe te checken. Er veranderde niets, behalve een eenmalig postje over Amerika.
Lezen dus. Maar verwacht niet dat als je op de mailinglist staat, dat je dan een mailtje krijgt, want ik heb niets gezien....
10.54 [Link] [Eén Reactie]
29 september 2001
Jamie
Ik heb de eerste Jamie Oliver in het Nederlands omdat mijn 'stiefmoeder' hem in het Engels wilde hebben maar de verkeerde had besteld. Een aantal pagina's is door mij professioneel bespat met olijfolie, vermalen kruiden en stukjes knoflook. Dat zijn mijn favoriete recepten die ik elke keer weer maak - ik zou eigenlijk de andere pagina's ook eens wat credit moeten geven en hen eveneens bespatten met ingrediënten. Maar er is nog altijd een groot aantal spierwitte pagina's in het boek aanwezig.
Ooit maakte ik de gegrilde tonijn met verse koriander en basilicum - maar het was niet zo lekker. Na uren ploeteren was de tonijn droog en de basilicum en koriander bleven voor een groot gedeelte achter in de pan. Het kunstig serveren, sowieso al geen gave van me, draaide uit op een bord vol rommelig eten.
Gisteren heb ik toegekeken hoe het wel moet. Een Le Creuset grillplaat, een echte Global messenset, liefde voor het eten, trefzeker en geconcentreerd, en gevoel voor timing en goede smaak.
Jemig - wat is dat dan genieten. Met dank aan Jamie.
18.07 [Link] [elf Reacties]
Volkskrant
Ik vind het altijd zeer verdacht dat de laatste katernen van de Volkskrant van zaterdag al vrijdagmiddag op de mat liggen.
(Vanaf 1 oktober heb ik de krant niet meer - ik krijg steeds meer spijt).
02.37 [Link] [zeven Reacties]
28 september 2001
Kadootje
Hmm... altijd als ik van tevoren precies weet wat ik iemand wil geven voor zijn of haar verjaardag, is het óf uit de handel genomen, óf alleen nog maar verkrijgbaar op bestelling en dus twee weken wachten, óf is het drie keer zo duur als ik had verwacht.
Wat te doen in dit soort situaties die me de laatste tijd bijzonder vaak overkomen? Een ander kado kopen en erbij zeggen wat ik eigenlijk had willen kopen, of wachten tot het bestelde binnen is en dus met lege handen (en een hoog verwachtingspatroon bij de jarige - als ze het helemaal bestelt, zal het wel heeeel bijzonder zijn) aan komen zetten, of iets anders veel stommers kopen en mijn mond houden over het eigenlijke plan?
Ik baal. Ik had best een leuk kadootje bedacht. Bestaat niet meer.
11.10 [Link] [acht Reacties]
27 september 2001
Moulin Rouge
Net naar Moulin Rouge geweest - dat was leuk! Tijdens de eerste scènes schoof ik nog wat onrustig heen en weer op mijn stoel omdat ik niet echt wist of ik dit nou leuk vond, maar al gauw werd ik door al het visuele geweld meegesleurd naar vroeger tijden en boel anachronismen.
Tamelijk interactieve film vanwege alle bekende nummers die er in voorkomen en geraden willen worden. Leuk leuk leuk.
My KPN
Ik heb mijzelve net met mijn persoonlijke pincode aangemeld bij Mijn KPN: via internet gratis gespecificeerd inzicht in uw telefoonkosten! Yeah!
Met mijn persoonlijke pincode kan ik nu bijhouden hoeveel ik bel en hoe hoog mijn rekening zal zijn. Maar dat niet alleen! Ook kan ik zien wie mij het meest op kosten jaagt, wie ik het meest bel, en wie ik langste bel. Ik geloof dat ik ook berichten die op mijn voicemail staan automatisch kan laten versturen per e-mail. Het is een wonder.
Sinds ADSL is mijn telefoonrekening bijzonder geslonken, maar toch vraag ik me altijd af waar alles naar toe gaat.
Ik denk eigenlijk dat ik het helemaal niet ga bijhouden, maar toch leuk. :-)
10.18 [Link] [Eén Reactie]
Sic
Ik zit al een paar dagen met de vraag wanneer je nou wel en wanneer je nou niet 'sic' kan gebruiken na een woord en wat er nou precies mee bedoeld wordt. Ik weet dat het 'zo' betekent, maar dan nog kom ik niet achter de oorspronkelijke functie van het woord. Het duikt overal op, te pas en te onpas (sic!) en ook webloggers maken graag gebruik van dit kleine doch schattig aandoende woordje dat rijmt op (sic!).
Martijn schrijft:
"Deze site maakt gebuik van een van een techniek die helaas niet door uw browser wordt ondersteunt. (sic!)" Low schreef:
"Zie hier hun mening over Osama Bin Ladin (sic)". Zidouta schreef:
"Geen paniek (waarom overigens?!?!? - sic)".
De laatste sic snap ik niet. En de eerste twee siccen slaan op precies het tegenovergestelde - de één wil zeggen: zoo schrijf je Bin Ladin en niet anders, en de ander wil zeggen: ondersteunt schrijf je niet zo maar met een d.
Wie helpt mij sic te begrijpen?
00.29 [Link] [zeventien Reacties]
Zakkenwassers
"Let op, er zijn zakkenrollers in de trein. Let goed op uw persoonlijke eigendommen. Ga niet te dicht op onbekenden staan. Maak geen lichamelijk contact met mensen die u zomaar aanspreken. Ik herhaal: er zijn zakkenwassers -sorry- zakkenrollers in de trein. Vermijd ieder persoonlijk contact met onbekenden".
Ik heb nog nooit zoveel onbekende mensen zo spontaan contact zien maken in een bomvolle coupé. Grappen als 'nou ik ben dus Piet en ik ben een zakkenwasser, ik geef u graag een hand' waren niet van de lucht.
00.07 [Link] [zes Reacties]
26 september 2001
Middelbare school
Gisteren was ik voor het eerst sinds lang weer op een middelbare school. We liepen door de klapdeuren aan de voorkant naar binnen en zagen in één klap datgene wat wij nu al een aantal jaren verdrongen hadden: groepjes jongeren met rugtassen vol boeken die over één schouder hingen, leraren die snel en gestresst door de hal liepen, meisjes en jongens buiten bij de fietsenstalling over elkaar heen hangend, geschreeuw, en vooral veel puistjes.
We moesten ons bij de conciërge melden: een fors gebouwde man die ons aanzag voor leerlingen en ons ook met diezelfde egards behandelde. We kregen al snel het idee dat we moesten nablijven. Een aantal camera's hield het schoolplein in de gaten, overal stonden televisieschermen met daarop inzoomende en uitzoomende beelden van fietsen, hoeken en kinderen. Wij voelden ons oud en zeiden tegen elkaar dat het schoolbeeld in korte tijd toch wel erg veranderd was.
Even later bevond ik mij in een gymzaal te midden van een mengeling van 4 Havo en 4 VWO. We waren niet aan het gymen, maar we keken naar een voorstelling op een geïmproviseerde tribune. Na afloop was er een workshop en konden er vragen worden gesteld. De jongeren kwamen met zulke gave ideeën, hadden zoveel energie en creativiteit, dat het schrikbeeld van even tevoren meteen verdwenen was. Er was weinig sprake van rivaliteit of respectloosheid die mij gedurende mijn schoolperiode altijd de schrik om het lijf joeg. Deze jongeren waren leuk en nog zo onbevangen! Ineens leek het me weer heel leuk om op school te zitten.
Ok. Niet overdrijven.
10.51 [Link] [drie Reacties]
25 september 2001
Iemand moet het doen
Er stonden zeven mannen en zes vrouwen in blauwe NS-pakjes met mobiele telefoons te bellen, serieuze gezichten te trekken en heftige gebaren te maken. Weer vertraging, dacht ik, en het is zo erg, dat ze met zijn dertienen de in actie komende burgers willen gaan tegenhouden. Maar alle gestrande reizigers, waaronder ik, deden niets om in actie te komen en accepteerden rustig dat we weer later op de plek van bestemming zouden arriveren.
Maar waarom dan al die NS-mensen op een kluitje in de hal? Er was duidelijk iets aan de hand. Af en toe liep één van de medewerkers even weg van de groep, liep druk gebarend pratend in zijn mobilofoon een rondje en voegde zich weer bij de groep. Ik ging in de buurt op een bankje zitten met mijn net veroverde broodje gezond en ving wat van de gesprekken op.
Iemand moest het toch doen, zeiden ze. Maar niemand verroerde een vin. Ze hadden er al eerder last van gehad en eens moest het stoppen. Maar niemand verroerde een vin. Naast mij zat een meisje dat net als ik geinteresseerd zat te luisteren en zich ook afvroeg waar dit in godsnaam over ging.
Op een gegeven moment stapte er een jonge jongen uit de groep en riep: Oké, dan doe ik het wel!!! en hij baande zich een weg naar een plek achter ons. Er zat een zwerver op de grond, in een plas kots. Hij had het zichtbaar naar zijn zin, een flesje bier in zijn hand, zijn mond open om een mooi lied te gaan zingen.
10.24 [Link] [zeven Reacties]
Ondertussen in...
Zo trots waarschijnlijk als Els was toen zij Lars op de wereld zette, zo proudly presenteert hij haar nu - zijn mama weblogger: www.elswhere.org.
00.57 [Link] [drie Reacties]
24 september 2001
Manische Straat Predikanten
De hele tour van the Manic Street Preachers is afgelast omdat ze moeten gaan werken aan hun Greatest Hits album. Is het idee van een Greatest Hits Album nou niet juist dat je oude liedjes gewoon copy en paste en op een schijfje zet?
(Wel jammer voor My Vitriol die in het voorprogramma stond en nu niet kan meeliften op het succes (?) van de Manics. Maar ik heb laatst zonder te luisteren die CD gekocht en ik vond het eerlijk gezegd niet zo speciaal).
15.53 [Link] [twee Reacties]
Tandarts
Mijn tandarts heeft grote handen en een excentriek gebit. Ik heb iets met gebitten. Waar sommigen vallen op ogen, op handen of op schouderbladen, heb ik het met tanden. Een goedverzorgd gebit met vrolijke, eigenzinnige en daadkrachtige uitstraling - daar ben ik naar op zoek. Beugelbekkies zijn slechts bij zeer grote uitzondering interessant om naar te kijken: uit al die tanden precies mooi tegen en naast elkaar valt geen identiteit meer af te leiden. Laat de natuur haar werk doen en grijp alleen in in geval van vergaande vergroeiing, is mijn devies. Een vriendin van mij heeft een kaarsrecht beugelloos gebit waarbij alleen één van haar voortanden een millimeter over de ander is geschoven. Geweldig. Daadkracht.
Mijn tandarts heeft een zware stem en kijkt je doordringend aan wanneer hij met je praat. Hij vraagt me hoe het gaat en ik kijk automatisch even weg. Uit verlegenheid. Hij is lang en goed gebouwd en heeft een automatische knipoog in de buurt van vrouwen. Hij heeft een lichte tred en als hij werkt, heeft hij een mooi wit pak aan. Als pubermeisje was ik erg ontvankelijk voor zijn charmes, totdat mijn stiefmoeder hem een slijmbal noemde en het mij duidelijk werd dat hij zijn trucje bij elke patiënt opvoerde.
Maar toch probeer ik op de vele foto's die hij van mijn tanden maakte zo sexy mogelijk over te komen.
Mijn tandarts zal mij zo ontvangen. Ik heb goed geflost en mijn tanden zijn perfect gestookt, maar bijna elk bezoek loopt uit op een desillusie: gaatje. Niet omdat ik mijn tanden niet poets, maar omdat ik van nature net als mijn broer een cariësgevoelig gebit heb, zegt hij. Maar de vorige keer was hij 'zeer tevreden' en was hij bijzonder onder in de indruk van mijn poetsprestaties. Hij complimenteerde me, hij prees mij de hemel in, hij tuitte lof.
Ik merkte dat ik er toch nog niet helemaal overheen ben.
10.31 [Link] [acht Reacties]
23 september 2001
Zondag
Zondag is altijd een mooie dag om niets te doen. Uitslapen, kater hebben, niets doen, de krant lezen en niets doen. Lui opstaan, koffie drinken met opgeklopte melk, een gitaardeuntje spelen dat nergens toe leidt, eventueel afspreken voor later op de middag.
Maar goed, ik moet naar mijn werk.
13.03 [Link] [vijf Reacties]
22 september 2001
Vagina (2)
Ik was er eerder dan Els en had ruim de gelegenheid om mijzelf te verbazen over zoveel vrouwen. In het halletje van de Kleine Komedie stonden zij in alle denkbare exemplaren: groot, lelijk, grof, subtiel, gracieus, feministisch, mooi, lang, duidelijk hetero, duidelijk lesbisch. Ik weet niet goed waarom, maar ik voelde mij in deze aaneenschakeling van oestrogeen nauwelijks vrouw, eerder een geslachtsloze observant.
Achter mij stond een goedgeklede trendy man die door zijn goedgeklede boomlange doch slanke vriendin hiernaartoe (onder druk?) was meegenomen. "Nou, dit is wel een vrouwending blijkbaar, haha" sprak hij op een toon alsof hij na afloop al deze vrouwen één voor één zou mogen plezieren. Hij beloofde zijn vriendin goed op te letten tijdens de voorstelling en anders na afloop alles aan haar te zullen vragen. Er volgde een ranzig lachje.
Hij maakte deel uit van de 'ik ben heel oké over vrouwen dus een voorstelling over vagina's kan ik best hebben'-mannen die er waren; ik schat een stuk of tien in totaal. Het andere deel van de mannen, een stuk of vijf, droeg sandalen en geitenwollensokken, en had een baard. Er waren ook een paar mannen van wie ik me afvroeg of ze van tevoren waren ingelicht over de aard van de voorstelling. Zij zaten wat ongemakkelijk te schuiven in hun roodbeklede stoeltjes te midden van 500 vrouwen.
Zittend op het balkon samen met Els realiseerde ik me ineens dat al deze vrouwen er eentje hadden. Ik bekeek hoe ze over de stoeltjes klauterden op zoek naar hun plek, hoe ze samen met hun vriendinnen opgetut zaten te kwebbelen, en hoe de vrouw naast mij zo mannelijk zat dat ik geen beenruimte meer had. Dit zou een avond worden waarbij er een vrouw op het podium een grap zou maken die ik niet leuk zou vinden, maar waarop de zaal dijenkletsend, grapherhalend, en traanvergietend zou reageren.
Niets van dit alles. Het podium werd betreden door drie vrouwen: Monique Hoogmoed (die ik niet kende, zie vorige postje), Ageeth Scherphuis (die ik niet kende, zie vorige postje) en Jasperina de Jong. Het was een geweldig trio, ze waren steengoed en bijzonder bewonderingswaardig.
De teksten waren niet sensationeel, niet plat of ranzig, niet plaatsvervangend schaamtevol. Er zat een duidelijke opbouw, spanningsboog en diversiteit in waardoor de voorstelling anderhalf uur lang genieten was. Ik heb gelachen, gehuild, om herkenning of helemaal niet. En ik kwam tot de conclusie dat ik het helemaal niet slecht heb.
Een ieder, man of vrouw, die de kans heeft om nog te gaan: doen.
11.06 [Link] [vijf Reacties]
21 september 2001
Vagina
Interview 200 vrouwen over hun vagina en maak er een aantal monologen van. Laat de monologen opvoeren door drie bekende vrouwen. Ik ga vanavond naar de Vagina Monologen. Samen met Els. Ik ben benieuwd.
Ben benieuwd of ik het leuk ga vinden, of dat ik misselijk de zaal zal verlaten.
Ben benieuwd of er veel mannen in de zaal zullen zitten.
Ben ook benieuwd welke drie bekende Nederlanders we gaan krijgen. Ik hoop zelf op bijvoorbeeld Yvonne van den Hurk, Loes Luca en Harmke Pijpers. Hoop niet op Jes Vriens, Ageeth Scherphuis en Monique Hoogmoed, want die ken ik niet :-).
(zou kutjubef al geweest zijn?).
11.32 [Link] [acht Reacties]
20 september 2001
New York Amsterdam
Elke dag vanuit de trein een groot bord langs het spoor:
Regenoverlast
De Westersingel voor het Centraal Station in Rotterdam was gisteren bijna buiten haar oevers getreden. Het voor het Culturele Jaar zo mooi verbouwde uiterlijk van dit deel van de stad lag onder een enorme laag water verborgen. De nieuwe brug was niet meer beloopbaar, de oude statige boom halverwege de singel had geen zichtbare wortels meer. Terrasstoelen die na de zomerdagen waren vergeten, dreven als huisraad in Bangladesh in het wassende water rond, en schaarden zich bij twee achtergebleven parasols. Brandweermannen deden hun best om nog iets van de chaos te maken en pompten het water beetje voor beetje weg. Voor het eerst vroeg ik me af waar al dat water naar toe ging.
In de stationshal, waar de mensen op de tram wachtten omdat het buiten te guur en te nat was, stonden een moeder en een dochter. De dochter was van mijn leeftijd, de moeder een jaar of 18 ouder. De dochter was dun, geblondeerd en pokdalig en zag er uit als een junkie. Ze rookte zenuwachtig een sigaret, haar jasje zonder rits met haar andere arm bij elkaar houdend.
Een donkere man kwam op moeder en dochter afgelopen. Hoe duur het was, vroeg hij. De dochter begon vrijwel meteen te schelden. Ze stond zich nog totdat mijn tram eraan kwam te verbazen over zoveel onbeschoftheid, en vroeg zich ten zeerste af waar hij het lef vandaan haalde om haar als een hoer aan te spreken. Even daarvoor het ik hetzelfde gedacht.
16.17 [Link] [Eén Reactie]
19 september 2001
Winterslaap
Vannacht had ik het koud.
Toen ik opstond, was het nog donker.
Nu regent het.
Heel hard.
Ik moet fietsen naar mijn werk.
Weeeheeeeh.
08.43 [Link] [elf Reacties]
Arabisch
Is het nou de Taliban worden of de Taliban wordt?
Is het nou Oessama bin Laden, Osama Bin laden, Ossama Bin Laden of Osama bin Laden?
Is het nou djihad of jihad?
Is het Saoudi-Arabië, Saudi Arabië of Saudi-Arabië?
Kabul of Kaboel?
Moedjahidien of mujahidin?
Ik zie alles door elkaar! Lastig, al die vertaalde woorden in den Nederlandsche taal.
00.21 [Link] [negen Reacties]
18 september 2001
Angst
Angst is een slechte raadgever.
In de trein gisteren (ik zit er wat te vaak in, de laatste tijd, vandaar al die spannende gebeurtenissen vanuit 's Neerlands openbaar vervoer) werd door de omroepster verteld dat wij station Schiphol naderden. Halverwege het omroepbericht stopte ze, gilde/lachte ze en de microfoon viel uit.
Een aantal minuten later hoorden wij een man door de speakers zeggen dat het volgende station station Schiphol zou zijn. Geen spoor meer van de vrouw. Ik voelde me ongemakkelijk.
Tussen Schiphol en Leiden viel het licht in de trein uit. Buiten was het aan het schemeren en aangezien ik bij het raam zat, kon ik nog net de letters van mijn krant onderscheiden, maar de mensen verderop hadden duistere gezichten waarvan de uitdrukking niet duidelijk zichtbaar was. Donker de verte in razen geeft een onprettig gevoel. In mijn hoofd was de machinist al dood, de omroepster in de kast opgesloten en de trein gekaapt door onbekenden. Het mag overdreven klinken, maar ik begon me echt angstig te voelen.
Even later begon de trein enorm af te remmen en werd hij met zwaar geschut tot stilstand gebracht. Een paar minuten lang stonden we in een weiland zonder dat er iets gebeurde. In een donkere trein.
Mijn hart klopte in mijn keel.
Op Rotterdam CS stapte ik nog redelijk trillend de trein uit. De lichten waren na Den Haag gaan branden. Ik heb niets in de krant gelezen over een gekaapte trein in Nederland. Ik ben paranoide geworden.
14.33 [Link] [negen Reacties]
Koffiezetapparaat
Vanochtend op mijn werk bij het koffiezetten vroeg ik me ineens af of ik mijn koffiezetapparaat thuis eigenlijk wel had uitgezet.
Zaterdag voor het laatst koffie gezet en ik kon me ineens niet meer herinneren of ik het knopje toen had uitgezet.
Maar als het zaterdag was, dan had ik het vanochtend of al eerder vast wel gemerkt. Toch?
Hoe lang doet een kan erover om te exploderen? Er zat in ieder geval nog een flinke laag koffie in, dat wist ik wel.
Het bleef de hele dag in mijn hoofd spoken.
In de trein naar Rotterdam bedacht ik me ineens dat het wel erg vervelend zou zijn om mijn huis in as terug te vinden, zeker als ik die ochtend nog had gedacht aan mijn koffiezetapparaat. Ik had bijna mijn buurjongen gebeld, maar hij heeft geen sleutel dus dat had weinig zin. Van hem zou ik alleen maar kunnen horen of mijn huis afgefikt zou zijn en dan zou ik toch al te laat geweest zijn.
Vanavond op mijn werk nog steeds met die vraag in mijn hoofd. Even was hij weg, dan was hij er weer. Je hoort zo vaak dat mensen het denken, en dat het natuurlijk helemaal niet waar was toen ze uiteindelijk helemaal vanuit Frankrijk terug waren gereden.
Bij thuiskomst bleek mijn huis nog overeind te staan - een hele opluchting. Ik was blijkbaar zo blij hiermee dat ik vergat om te checken of ik het apparaat nou uitgezet had of niet.
Pas toen ik in de keuken was en een heel hard knisperend geluid hoorde, wist ik wat er aan de hand was. De bodem van de kan was met een paar millimeter aangekoekte pikzwarte derrie besmeurd. De hitte was doeltreffend bezig zich een weg te banen door deze substantie. Ik pakte de kan op en zette hem op het aanrecht, dat spontaan begon te sissen.
Het had echt niets gescheeld of ik had geen huis meer gehad, door mijn eigen stomme schuld.
Andere dingen
Er zijn dingen die belangrijker zijn dan een schaduwmeeting of een gebeurtenis in een trein. Dat is altijd al zo geweest, en nu is dat gevoel veelvoudig versterkt. Maar het leven gaat door - ook al ben ik mij danig bewust van de situatie in wereld zoals deze nu is.
Ik vind de Amerikanen steeds enger worden. Al die vlaggetjes, het massaal scanderen van U S A, een conservatief onzeker ogend aapje aan het hoofd van al die stars and stripes - ik ben er niet altijd even gerust op. Het is goed dat ze met zijn allen een eenheid vormen, dat ze trots zijn op hun land en de nutteloze dood van zovelen niet op zich laten zitten. Maar alle extremen (nationalisme/fundamentalisme) zijn slecht, en ze moeten oppassen dat ze niet precies hetzelfde doen als degenen die hen zo wreed en laf zijn aangevallen.
Drie minuten stilte, maar zijn wij, zoals Ecritures zich al afvroeg, ook drie minuten stil wanneer er binnenkort 5000 vermiste onschuldige Afghanen zullen zijn? Ik vraag het mij ook af.
Ik schrijf misschien over andere dingen, maar dat wil niet zeggen dat ik er niet mee bezig ben.
10.39 [Link] [acht Reacties]
16 september 2001
Mobiele telefoons
Aangezien mijn trein een 'onbepaalde' (40 minuten) vertraging had vanwege een blikseminslag werd er door de hele coupé druk gebeld naar geliefden, familie en bekenden om door te geven dat ze wat later kwamen. Eén meisje belde met haar vriend, die niet wilde geloven dat ze vertraging had - ze moest een medepassagier bereid vinden om uit te leggen dat ze niet met een ander in bed lag.
De vrouw tegenover me schudde lachend haar hoofd. Tegen de vrouw naast me verzuchtte ze dat dat vroeger allemaal ook best ging zonder de mobielen, en dat ze nog steeds niet gewend was geraakt aan het ongewild bijwonen van al die privé-gesprekken. De vrouw naast me beaamde dat volkomen; in plat Amsterdams gaf ze de vrouw geheel en al gelijk. Het zijn toch maar rare dingen die telefoons, zei ze, terwijl ze beschaamd haar eigen portable de begintune van een bekende Amerikaanse televisieserie hoorde uitspuwen. Ze verontschuldigde zich tegenover de vrouw voor haar en begon vervolgens een gesprek over het avondeten, het weer en tenslotte over de tijd waarop ze aan zou komen.
Toen ze had opgehangen, excuseerde ze zich wederom, en zei dat het in dit geval natuurlijk wel heel handig was, omdat haar man anders voor niets zou hebben staan wachten. Aangezien dit nu precies was waar de vrouw tegenover het over had gehad, keek zij naar mij voor enige support over de steeds groter wordende aanwezigheid van mobiele telefoons in het hedendaagse straatbeeld en vooral de zinloze gesprekken die eruit voortkomen.
Op dat moment ging mijn telefoon - ring (van Nokia). Het was mijn voicemail - blijkbaar had ik de telefoon in eerste instantie niet gehoord. Ik moest heel erg lachen om degene die op mijn voicemail stond. Het was bovendien een heel lang bericht, dus ik zat gedurende een hele tijd wat schaapachtig te grijnzen in de leegte.
Toen ik had opgehangen, keek de vrouw tegenover mij mij lachend aan. "Nou, dan is het toch wel weer heel leuk - je hebt helemaal niets gezegd tegen je gesprekspartner en toch moest je de hele tijd lachen".
23.41 [Link] [zeven Reacties]
15 september 2001
Wegloopmeeting
Vriendin aan de telefoon vanochtend. Ze vroeg hoe de weblogmeeting was. Ze heeft foto's gezien van de meeting in Amsterdam en sindsdien doet ze altijd een beetje lacherig over het wereldje. Begrijpelijk, want eigenlijk is het natuurlijk ook maar een raar wereldje. Met gekke nerds. De een wat meer nerd dan de ander, de ander wat gekker dan de een.
Ik vertelde dat de wegloopmeeting leuk was, leuk om bepaalde mensen te zien, om degenen van de vorige keer weer te zien en degenen die ik nog niet kende te ontmoeten.
Ik vertelde dat er ook een groepje was dat een 'schaduwmeeting' had georganiseerd, en daar foto's van had gemaakt en dat iemand daar een mailtje in de e-group over had geplaatst, waarschijnlijk om ons te pesten. Ofzo.
"Waaat?!" zei zij lachend schertsend. "Dat meen je niet! Wat een zielig zooitje!"
We zijn weer terug bij de lagere school.
12.44 [Link] [69 Reacties]
14 september 2001
Stilte
Vandaag even niets hier.
Om 12 uur 3 minuten lang behalve herdenken en medeleven ook hopen dat er tot het juiste besloten wordt.
..
Update 13:12 uur; het is moeilijk om 3 minuten geconcentreerd stil te zijn als de klokken van de verschillende Europese landen en steden blijkbaar niet gelijk staan. En de wasmachine van de buren op het laatste stukje centrifugeren staat.
Wel mooi toen TMF meteen na de stilte overging op If You Tolerate This, Your Children Will Be Next van the Manic Street Preachers. Niet alleen vanwege de tekst, maar ook vanwege het feit dat die tekst voor iets heel anders is geschreven, en dus duidelijk maakt dat we het gebeurde in een groter perspectief moeten plaatsen.
11.33 [Link] [dertien Reacties]
13 september 2001
Racisme
De eerste harde uitingen van racisme aan het adres van iedereen die moslim is of er wellicht zo uitziet, zijn mijn pad reeds gekruist.
Vanochtend bij de kapper, een ex-collega van mij die vroeger kapper is geweest en nu kapt aan huis, waren de discriminerende, alles op één hoop gooiende en door angst gegenereerde uitspraken niet van de lucht.
Ze hadden op de televisie Marokkaanse jongetjes in Epe zien juichen vanwege de aanval op Amerika. Er was laatst nog iemand op knipbezoek geweest die al 20 jaar in Nederland woonde en nog steeds geen Nederlands sprak en dus haar dochter overal mee naar toe moest nemen om dingen te vertalen. En dan toch eisen stellen aan hoe haar haar geknipt moest worden!
Waarom zou zij niet gewoon terug naar haar eigen land gaan waar ze haar sluier kan dragen tussen de andere gesluierden? Zometeen krijgen we hier nog oorlog omdat de moslims in ons land ook al behoorlijk geïnfiltreerd zijn. De dochter van de niet-Nederlands sprekende vrouw mocht vanzelfsprekend wel in Nederland blijven. Maar zij is hier opgegroeid en heeft zich aangepast. Of ik wel wist dat een kwart van de Nederlandse bevolking moslim was, net zoals Bin Laden. Voor je het weet, worden we met zijn allen uitgeroeid door die Marokkanen.
En dat terwijl mijn kapper haar hart echt wel op de juiste plaats heeft zitten. Ze wordt helaas alleen wat makkelijk overtuigd door anderen.
Ik heb een heel goede vriendin met een Amerikaanse vader die ook al 30 jaar hier woont en geen Nederlands spreekt. Ik wist niet of het zinvol zou zijn dit te vertellen.
Dit moet een vreselijk tijd zijn voor moslims die zich niet vereenzelvigen met deze aanval op Amerika.
17.48 [Link] [elf Reacties]
Hollywood
Schreef ik vorige week nog een stukje over de censuur die het Pentagon in ruil voor toegang op het terrein op Amerikaanse films legde, nu kiezen de makers er zelf voor om films aan te passen of uit te stellen vanwege het gebeurde.
Niet alleen films met scènes waarin de torens van het WTC te zien zijn, maar ook films waarin bijvoorbeeld een Amerikaanse vlag op zijn kop wordt geheven. Ik vraag me af of het veranderen en uitstellen van een film in het laatste geval ook noodzakelijk is. Hollywood is tot nader orde niet in bedrijf.
Zie voor een duidelijk overzicht van nieuws op internet inzake de VS de pagina van Wessel Zweers.
17.04 [Link] [Reageer]
E
Eens in de zoveel tijd is er een boek dat je aandacht zo weet vast te houden zodat wanneer je van je boek wegbent, je toch nog aan het boek moet denken.
Ik moet zeggen dat dat helaas bijzonder weinig gebeurt.
Ik had het met Bridget Jones en ik had het met Harry Potter. Allebei boeken die een enorme hype waren, die makkelijk leesbaar waren, spannend, herkenbaar en een aangename vlucht uit de werkelijkheid. Het boek zo snel mogelijk uit willen lezen, maar tegelijkertijd zo langzaam mogelijk want anders heb je niets meer. Kortom, boeken met dezelfde uitwerking als een redelijk geschreven soap. Je kan er genoeg commentaar op bedenken, en de critici geven die met hartelust, maar wanneer je je er instort, is het alleen maar lekker. En een ander soort lekker dan wanneer je een geweldig heel erg moeiljk maar ik begrijp het toch boek leest. Heerlijk :-)
Zo ook het boek E, van Matt Beaumont. Het bestaat geheel uit inkomende en uitgaande mail binnen een reclamebedrijf in Londen en leest als een trein. Ik heb het in een paar dagen uitgelezen, erg genoten, erg gelachen en erg gewild dat ik het format zelf had bedacht.
Lees hem wel in de juiste (Engelse en niet Amerikaanse) uitgave, want de layout van de andere is zo verschrikkelijk dat het pijn doet aan je ogen.
10.28 [Link] [vijf Reacties]
12 september 2001
Verslagenheid
Gisteren.
Trein Amsterdam CS - Rotterdam CS.
Ik kan nog net zitten en schuif aan bij een vierzit. De trein is stiller dan gewoonlijk, lijkt vol te zitten met alleenreizenden. Er wordt nauwelijks een woord gesproken. Er is geen geluid van discmans of MP3-spelers. De rust is ijzig en in contrast met het lawaai en de chaos die aan de andere kant van de oceaan aanwezig is, op televisie voor de hele wereld te zien.
Schuin tegenover mij zit een man met een kaal hoofd en priemende ogen. Hij werpt mij een blik toe die alleen op dit soort momenten van verslagenheid te begrijpen valt: een mengeling van blijk van kennis van zaken en daaruit voortkomend medeleven voor eenieder die het nodig zou kunnen hebben. Recht tegenover mij een kruising tussen Ali G's Borat en een Palestijnse gevechtsstrijder. Hij leest een Arabische krant met een overdaad aan kleurenfoto's. Hij geeft me een kort vriendelijk knikje en trekt zijn benen in zodat ik kan zitten. De jongen naast mij leest een boek, maar kijkt steeds op.
Een mobiele telefoon gaat af. De trein luistert mee naar de nieuwste berichten die via deze kant van de telefoon opgewonden worden herhaald. Men kijkt elkaar aan, blikken kruizen elkaar bij nieuwe, nog niet eerder bekende feiten. De man met de priemende ogen schudt verbijsterd zijn kale hoofd. De stilte keert terug.
Een minuut later. Weer het scherpe rinkelen van een mobiele telefoon. Erg he, zegt degene die opneemt vragend en tegelijk constaterend tegen zijn gesprekspartner. Degene aan de andere kant van het verkeer is nog niet op de hoogte van wat er gebeurd is. Het relaas wordt langzaam gedaan.
Bij Schiphol staan drommen mensen te wachten. De trein raakt overvol.
16.51 [Link] [Reageer]
11 september 2001
Towering Inferno
In totale stress over van alles en nog wat op mijn werk gebeld door een vriendin. Aangehoord wat er gebeurd was. Niet eens echt aangegrepen.
Doorgegaan met werken.
Op weg naar Rotterdam toch even het nieuws aan - vervolgens echt in shock. Dit is echt verschrikkelijk.
16.24 [Link] [veertien Reacties]
Politiek
Johnny Depp + nieuwe film = 3 vriendinnen + ik naar de bioscoop.
Gisteren wegens deze inmiddels al oude traditie naar Blow geweest. Na afloop (en niet ervoor!) wie immer bijgebabbeld.
De film bracht nauwelijks stof tot bespreking, behalve de slechte make-up, de spaarzame lachmomenten, het accent van Penelope Cruz, en de gedaantenverwisselingen van Johnny, die ons de laatste tijd wel vaker teleurstelt met zijn keuze voor films.
Via gesprekken over mannen, werk en verjaardagen (in volgorde van belangrijkheid) kwamen we ineens terecht in een discussie over politiek.
Wij hebben nooit een discussie over politiek.
En nu bleek ook waarom. We konden van de helft van de portefeuilles niet op de beheerder ervan komen, waren redelijk in de staatsinrichting van midden jaren '90 blijven hangen (eindexamen) en wonden ons daar gisteren nogal over op. Het is toch belachelijk dat we niet eens wisten wie de minister van - nee, ik heb beloofd niet teveel in details te treden, om het achterstallig onderhoud van mijn vriendinnetjes en mijzelve niet op het hele wereldwijdeweb te kijk te zetten.
Kortom, voor vandaag de taak om foto's van + namen bij + bijpassend ministerie te achterhalen.
Weet iemand nog een site waar dit alles te bewonderen valt? En doe dan ook maar meteen eentje met de belangrijkste partijpunten van de belangrijkste partijen. :-)
09.00 [Link] [vijf Reacties]
Enige Positieve
Ik werd vanochtend door de wekkerradio gewekt met de volgende vrolijke tekst:
"Dat is dan ook echt het enige positieve dat ik kan melden".
Gelukkig ging het over het weer.
08.44 [Link] [Eén Reactie]
Sushi
Enorm voordeel van sushi zelf maken is behalve het gezellige geprut in de keuken ook de grote hoeveelheid. Het duurt altijd even voordat het klaar is, maar dan heb je ook wat. :-)
De sushi was beter gelukt dan de foto die ik er van maakte.
08.43 [Link] [twee Reacties]
09 september 2001
Video
Bij aankomst bleek de videotheek al dicht.
Maar dankzij het videotheekpasje en de videoautomaat viel er niets te vrezen en stond ons niets in de weg onszelf een fijne film voor de avond toe te eigenen. Een keuzemenu bood ons verschillende opties (zoals het een keuzemenu betaamt) en al gauw hadden wij ons wegwijs gemaakt in de logistiek van het programma. Onze keuze viel op de categorie 'buitenlands', waar wij een aantal mooie buitenlandse artfilms bij verwachtten. Er was één film in deze categorie te huren: 'Costa'.
Huh?
Aangezien wij Costa al een paar keer gezien hadden, nee ik bedoel, aangezien we Costa niet wilden zien, gingen wij met de up- en downknoppen terug naar het vorige menu. Na enige minuten en het uitnemen en weer opnieuw invoeren en het opladen van de pas floepte er plotseling de band met Mission Impossible II uit. Vernuftig systeem.
Wanneer de band geretourneerd wordt, niet vergeten de pas in te voeren om aan te kondigen dat jíj de band komt terugbrengen. Anders pakt de machine hem niet en duurt het heel lang voordat je erachter bent wat je nu fout doet.
13.25 [Link] [vier Reacties]
08 september 2001
Den Haag
Vandaag met een vriendinnetje uit Den Haag Den Haag verkend. Ik ben al vaak in Den Haag geweest maar altijd voor één ding en dan weer terug naar huis. Zoals een weblogmeeting, een voorstelling in de Schouwburg, een demonstratie op de middelbare school. Het blijkt dat ik de stad helemaal niet ken. Ik had steeds geen idee waar ik mij bevond, waar ik ten opzichte van iets was, of in welke richting ik mij moest begeven om naar het ene of het andere naar toe te gaan. Af en toe kwam er een teken van herkenning: ah! de Schouwburg! Of ah! de Grote Markt.
Den Haag is denk ik wel leuk. Maar wat wel opviel was de grote hoeveelheid kak, voornamelijk te traceren aan de schoenen van de Haagse meisjes. En dan bedoel ik niet de hondenpoep waar Amsterdam zo beroemd om is, maar de glimmende instappers waar de meisjes op liepen.
19.17 [Link] [zes Reacties]
07 september 2001
Reminder
Ga nooit boodschappen doen als je honger hebt.
Voor je het weet zit je met 2 zakken chips, een doos nougat, chocolade, en 3 zakken drop (want het was tenslotte een Bonus aanbieding) in je maag
(bijna letterlijk).
17.58 [Link] [vijf Reacties]
Nieuwe Levensfase
Er waren tijden dat ik elke avond in dezelfde kroeg zat. We kenden er iedereen, iedereen kende er ons, en je hoefde niet af te spreken om ernaar toe te gaan, want je wist toch wel dat er iemand was die je kende. Het barpersoneel was geweldig en sommigen van ons (waaronder ik) stonden na een tijdje als invallers zelf achter de bar. We draaiden er plaatjes, we dronken er bier, en we speelden pool voor de ladder. Het was leuk. Het werd altijd laat. Het was een café dat pas om 3 uur dichtging doordeweek.
We komen er al een tijdje niet meer.
Woensdagavond had ik een etentje met twee vriendinnen die net zo vaak in dezelfde kroeg zaten als ik. Het eten was heerlijk, het was gezellig om elkaar weer eens te zien, want dat wil vanwege drukte niet meer zo vaak lukken als vroeger.
Na het eten vroeg S1 of we nog koffie wilden. We keken elkaar aan. Ik gaapte. S2 sprak de wijze woorden: 'Ik ben bang dat ik dan weer wakker word, en ik wil eigenlijk zo naar bed'. Wij beaamden volmondig. Het was half tien. Om kwart voor tien namen wij afscheid.
11.21 [Link] [negen Reacties]
06 september 2001
Moose Moose Moose
Vanmiddag vindt de opening van het jaarlijkse Theaterfestival plaats. Mijn vader krijgt daar om niet heel duidelijke reden altijd kaartjes voor, en al jaren ga ik nu op de eerste donderdag van september met hem mee de schouwburg in. Een praatje van een bekende en niet onbelangrijk financieel gezaghebber/theaterliefhebber, een borrel en een hapje, en een toneelstuk in de Stadsschouwburg na afloop. Mijn vader en ik gaan altijd tussendoor ergens wat eten - één van de spaarzame vader/dochter-alleen momenten in het jaar, en dat vinden we allebei erg leuk. Misschien gaat het eigenlijk meer daar om, dan om het hele Theaterfestival :-)
Vanmiddag bijt Job Cohen het spits af. Ben erg benieuwd naar zijn State of the Union en zijn vermeende charismatische uitstraling. (Iemand in Den Haag had het laatst per ongeluk over Job Coen (spreek uit als Koon) als burgemeester van Amsterdam, alsof hij deel uitmaakte van de geweldige Coenbrothers, dus ik denk dat ik dat er in hou. En dan Job ook een beetje uitspreken als 'werk').
Maar dat terzijde. Het toneelstuk vanavond is Amlett (voor anderen beter bekend onder de naam Hamlet) door Het Toneelhuis. Op de site van Moose - het virtuele tijdschrift voor theater - staat Amlett vooralsnog op de tweede plaats om de gouden tomaat in de wacht te slepen! Dat belooft wat, aangezien het een prijs is voor de slechtste voorstelling van het seizoen.
Dat kan de pret nauwelijks drukken, moet ik zeggen. Moose - het enige echte virtuele tijdschrift over Nederlands theater - is overigens zeker een bezoekje waard :-)
10.26 [Link] [vier Reacties]
Server down
Hallo! Ik ging vanochtend om 08:45 uur de deur uit en ik ben nu, 00:00 uur, net thuis. Ik geloof dat de server de hele dag down is geweest. Gelukkig heb ik mij daar nauwelijks zorgen over kunnen maken aangezien ik het vandaag zonder een enkele computer met internet moest doen. Toch wel lekker rustig, mijn werk, waar er gewerkt wordt met Windows 95 en Word Perfect, en waar er maar twee computers zijn met een 56K modem (die niet op mijn plek staan).
Maar er was wel de mobiele telefoon, via welke ik helaas toch op het falen van de site geattendeerd kon worden :-)
Bedankt voor alle hartverwarmende mail, ondersteuning en medeleven. Ik zal tegen de server zeggen dat hij zich niet meer zo down moet voelen. Dat helpt vast.
00.11 [Link] [drie Reacties]
05 september 2001
Annie
Toch even de eerste echte net nieuwe Annie MG Schmidt site bekeken. Zou hij bedoeld zijn voor kinderen of voor volwassenen? Ik krijg een beetje het idee dat ze niet konden kiezen en dat hij nu te moeilijk is voor kinderen en te kinderlijk voor volwassenen.
Maar goed. Er is *veel* te klikken. Klikt u even mee?
08.39 [Link] [vijf Reacties]
04 september 2001
OV Jaarkaart
Op diverse sites lees ik met jaloezie dat de schrijvers hun OV jaarkaart hebben opgehaald en nu ook vol trots gratis over Neerlands wegen mogen tuffen. Voor mij was het vandaag na vele jaren tijd om de kaart in te leveren.
Vanochtend zodoende een NS Voordeelurenkaart aangeschaft voor 99,-. Er stond een lange rij voor het loket en mijn trein zou binnen het kwartier vertrekken, dus ik probeerde, tot vermoeiens toe, middels relativerende gedachten rustig te blijven. Eenmaal aan de beurt bleek ik het verkeerde loket gekozen te hebben. Ik wees de vrouw op het bord boven haar hoofd: 'Binnenland, België, Luxemburg, alle handelingen'. Ik had daarvoor nog in mijzelf gegniffeld vanwege 'alle handelingen'. Maar toch, zij verwees mij naar drie loketten verderop. Er stond geen rij en mijn trein ging net iets te laat weg, dus ik redde alles prima.
Nu moest ik nog de OV jaarkaart inleveren. Door de stromende regen fietste ik naar het postkantoor. Druipend kwam ik binnen, trok een nummertje en nestelde mij met soppende schoenen op het metalen bankje in de hoek. Regen verbroedert. Iedereen die kletsnat binnenkwam kreeg een vriendelijke glimlach toegeworpen van de andere wachtenden. Diverse paraplu's maakten olievlekken op de witte tegels van het kantoor.
Na een tijdje was ik aan de beurt. Moedig legde ik OV jaarkaart op de desk. Afscheid. De meneer achter het loket zei voorzichtig dat ik voor het inleveren van een OV jaarkaart niet in dit kantoor moest zijn. Hij was erg aardig, wenste me sterkte met de regen, en ik toog op mijn stalen ros richting volgende postkantoor.
Aldaar druk. Een van de mannen achter het loket ging met elke klant in discussie, op een geestige, doch tijdrovende manier. Zo ook met de jongen voor mij, die net als ik zijn OV jaarkaart in kwam leveren. De arme ex-student kreeg een heel betoog over zich heen over het voorrecht dat hij überhaupt had mogen studeren, en zeker als hij daarbij ook nog eens gratiss had mogen reizen. Als vanzelfsprekend werd ik door de volgorde van nummertjes juist bij deze man ingedeeld. Ik legde hem uit dat het inleveren van een OV jaarkaart een emotionele kwestie is. Gelukkig kon hij erom lachen. Hij lachte nog meer toen hij zei dat hij dan ook in mijn hoofd gaatjes zou moeten boren. Hij hield mijn OV op, waar nu twee gaten zaten op de plaats waar eerst mijn pasfoto zat.
Aan het inleverbewijs zat een bon vast. Voor een NS Voordeelurenkaart voor 74,-.
16.41 [Link] [negentien Reacties]
03 september 2001
Uithetraamkijkobject
Als ik op mijn werk zit (zoals nu) en naar de overkant van het water kijk, zie ik op één van de balkons altijd een klein jongetje rondkruipen. Of hij kruipt even niet, en houdt zich stevig staande aan de spijlen van het balkon, kijkend naar de ganzen in het water beneden hem. Dromend rondklauterend in zijn luier op het cement van zijn koninkrijk. Hij is mijn favoriete uithetraamkijkobject.
Een oudere man doet altijd de was. Het jongetje maakt veel vies, want ik zie de man erg vaak de was ophangen. De man is of zijn opa of zijn extreem oude vader. In ieder geval heeft de man geen werk overdag, want hij is altijd met het kindje of met huishoudelijke zaken in de weer. Het is leuk naar hem te kijken. Ze lijken heel tevreden met zijn tweetjes.
Vandaag zijn ze niet aan het buitenspelen. Het regent pijpenstelen. Ik ga ze missen, nu het kouder wordt. Maar als ik goed kijk, kan ik het jongetje binnen zien rondkruipen, de oude man erachteraan.
12.01 [Link] [zes Reacties]
Herfst
Het begon zondagmiddag.
Zaterdagochtend zat ik tevreden op een terras te genieten van de late ochtendzon die genoeg warmte gaf om mijn jas ervoor uit te trekken en mij behaaglijk in de terrasstoel te nestelen.
Gisterenochtend was het grimmig. Nat. En koud. De toren waarop ik vanuit mijn kamer uitzicht heb, was voor het eerst sinds maanden niet goed te zien vanwege druilerige regenval.
Gisterenavond regende ik op de fiets zo nat, dat mijn hemdje onder mijn trui onder mijn jas bij thuiskomst uitgewrongen kon worden.
En daar was het.
Ineens was het herfst.
08.17 [Link] [vijftien Reacties]
02 september 2001
Haha Luuk merkt op -na een paar dagen afwezigheid- dat er in weblogland extreem weinig te lachen viel de afgelopen dagen.
Het was mij ook al opgevallen. En ik maak me daar de laatste tijd wel degelijk schuldig aan. Zo blijkt maar weer dat het makkelijker is om mensen aan het huilen te krijgen dan aan het lachen.
Kan nu wel een mopje vertellen, maar neu.
Ik moest wel lachen om wat ik vanochtend in een oud dagboek las. Ik had gegeten bij de ouders van een vriend die in Amerika studeerde op dat moment.
Zondag 16 januari 1994:
Ze hebben contact met Floris, niet per gewone brief, maar via een soort computerbrief, die een vriend van Peter op zijn werk binnenkrijgt, en de brief doorfaxt naar Peter. Dat is geweldig, nu kunnen ze binnen no time bericht van Floris ontvangen en je betaalt er bijna niets voor. Binnenkort gaat Peter naar het werk van die vriend en dan kunnen ze over en weer met elkaar communiceren met de computer, omdat Floris dan op hetzelfde moment in de VS achter de computer zit.
13.01 [Link] [vijf Reacties]
01 september 2001
Grmbl And the winner is... Bob!
Hierbij mijn niet zeer blije felicitaties.
Je hebt gewonnen:
Een doos zelfgebakken koekjes;
Of wegens grote ergernis bij elk zichzelf respecterend mens een directe sollicitatie voor de functie voetbalcommentator bij Studio Sport
(je bent bij deze alvast aangenomen).
21.36 [Link] [acht Reacties]
Tram 20
Een Engels bejaard echtpaar stond met een roze strippenkaart en een routebeschrijving voor mij in de rij voor de tramconducteur te wachten. In algemeen beschaafd Engels vroeg de man aan de tramconducteur of hij in de goede tram was gestapt om naar het Sarphatipark te komen, nadat hij zich had verontschuldigd voor het feit dat hij geen Nederlands sprak.
De tramconducteur keek de man langzaam van onder naar boven aan, en zei in onvervalst Amsterdams dat hij dan tram 20 moest nemen. De Engelsman kon dit niet verstaan, waarop de Amsterdammer zei: Tweenty tweenty, waarbij hij 2 vingers vervaarlijk de lucht in gooide. De toerist legde uit dat hij had gehoord dat de 20 niet meer reed en dat hij naar deze tram gestuurd was omdat deze ook bij het Sarphatipark in de buurt kwam.
De tramconducteur kauwde op zijn kauwgom en keek misprijzend. Ik dacht dat hij de Engelse taal niet machtig was. In het Nederlands legde hij nogmaals uit dat de meneer tram 20 moest nemen.
Achter mij stond inmiddels een rij ongeduldige mensen te wachten tot zij hun kaartje konden laten stempelen. Ik vertaalde de woorden van de Engelsman richting conducteur, en zei dat tram 20 blijkbaar niet reed. De conducteur draaide zijn hoofd langzaam opzij, keek mij misprijzend aan zoals hij de Engelsman had aangekeken en zei: "Meisje, als jij nou effe niet zo bijdehand zou willen zijn, dan zou dit een stuk gemakkelijker gaan. Tram 20 is tram 20 en die rijdt tot 18 uur."
Toen de toeristen even later toch ingestapt waren, en de tram richting Sarphatipark reed, stond op elke halte een bord: Let op - tram 20 rijdt niet! Het vervulde mij met een trots, kinderachtig en rechtvaardig gevoel.
Bij het Sarphatipark wees de tramconducteur de Engelsen er niet op dat dat hun halte was. Hij keek mij fel aan toen ik ze er wel op attendeerde.
En nee, ik ben geen barmhartige samaritaan. De tramconducteur verstond zijn vak niet en was een ontzettende eikel.
Gelukkig scheen de zon. Het beloofde een mooie dag te worden. :-)
13.48 [Link] [zeven Reacties]
;){kind=link}