30 november 2001

Lezen
Het voordeel van ziek zijn is dat je eindelijk weer eens toekomt aan lezen. Zo heb ik al twee boeken uit en heb ik nu tijd om het epistel te lezen dat ik in korte stukken per uur per e-mail van Zidouta binnenkrijg. Het boeit mij en ik ben benieuwd naar de komende edities vandaag.

Verder ben ik nu bezig met 'Proeven van Liefde' van Alain de Botton. Ik kreeg het voor mijn verjaardag en had nog nooit van meneer de Botton gehoord, laat staan van het boek zelf.
Alain de Botton is een Zwitser met Spaans en Egyptisch bloed die een Franse naam heeft en zijn boek verwarrend genoeg in Parijs laat beginnen waardoor ik dacht dat hij Frans was, maar in Londen woont en in het Engels schrijft (wat ik in de Nederlandse vertaling heb gekregen). Het boek (Essays on Love) was zijn debuut in 1993.
De Botton heeft een opvallende schrijfstijl die het midden houdt tussen een filosofisch wetenschappelijk essay en een niet ongeestige roman. Het boek beschrijft een relatie - van het begin tot en met het eind (denk ik, ik heb het nog niet uit). Soms is het zeer herkenbaar en is het lezen een feest der herkenning, en geschreven vanuit het oogpunt van de man geeft het mij eens de gelegenheid voyeuristisch rond te neuzen in het hoofd van de verliefde andere. Met Aristoteles en Wittgenstein erbij gehaald lijkt het wel alsof er in het gedrag van de verliefde mens helemaal niets is veranderd in de loop ter tijden en dat ook de man en de vrouw eigenlijk hetzelfde denken.
Het leest in ieder geval erg prettig en is mooi vormgegeven. Ik zou zelfs willen zeggen: het maakt een mooi Sinterklaaskado.
15.11 [Link] [zes Reacties]

Autootjes
Waarom vinden jongens auto's (over het algemeen) interessanter dan meisjes? Of, laat ik minder generaliseren, waarom vind ik auto's helemaal niet interessant en heel veel anderen wel?

Ik weet pas sinds een paar jaar (sinds ik mijn rijbewijs heb) het verschil aan te duiden tussen een Renault die langsrijdt en een Peugeot die voorbij komt karren. Vraag mij nu om het verschil uit te leggen terwijl de auto's in kwestie niet in de buurt zijn, en ik zou u het antwoord schuldig moeten blijven. Op wat kleinigheden na. Het interesseert mij eigenlijk niet of een auto een fijn metallic laagje heeft, zwart is of groen, fourwheeldrive verzekert, vijf of drie deuren bezit, een automatische deurvergrendelaar heeft of doehetzelframen.

Oké, totdat ik erin moet rijden of er langere tijd in moet zitten - dan komen de extra's en nieuwigheden bijzonder goed van pas. Maar om vanuit mijn raam de Snoek die beneden staat (ik weet ook pas sinds mijn buurman naast mij woont en er vrienden van mij op bezoek komen die er verstand van hebben dat die oldtimer voor de deur een Snoek heet) te bewonderen, er zelfs even voor naar het raam te lopen en het licht waarin hij staat te observeren, komt niet in mijn hoofd op. Helaas denk ik, want aan de enthousiastelingen te horen mis ik er een boel aan. Ik sta niet even stil als ik een Peugeot 406 coupé voorbij zie komen, ik hou mijn adem niet even in bij het ruiken van nieuwe bekleding van een stoere cabriolet. En ik zal denk ik nooit meer uitgeven voor een ander kleurtje, een mooier laagje of een fijner geluidje als het niet van invloed is op de rijvaardigheid van het apparaat.

Mannen kunnen kijken naar een vrouw zoals een vrouw dat nooit naar een man doet. Ik mis diezelfde blik denk ik een beetje om in zoveel staal, metaal en kleur een begerenswaardig, liefdevol en opwindend object te kunnen vinden.
00.24 [Link] [vijftien Reacties]

29 november 2001

Niezen
Niezen kan zoo lekker zijn.
Soms is het alleen hoognodig, soms is het niet handig vanwege de plek waar geniesd wordt, dan eens niet te doen zonder zakdoek bij de hand, maar vaak is het erg lekker en erg opluchtend bovendien.
Ik ben erg goed in niezen. Ik doe het nu al drie dagen en ik moet zeggen: oefening baart kunst.
23.38 [Link] [85 Reacties]

28 november 2001

Dubbel ziek
Mooi is dat. Mijn lichaam heeft vandaag niet alleen last van een virus, ook mijn email.
Kortom, geen rare mail van mij openen, mijn excuses, ik ga er aan werken. Hatsjoe.
12.33 [Link] [achttien Reacties]

27 november 2001

Op de fiets (10)
Iemand had de flap die om de kettingkast van mijn fiets heenzat (een zogenaamde jasbeschermer als ik het goed heb) met klaarblijkelijk kwade opzet van mijn fiets af proberen te scheuren. Daardoor kwam een deel van het plastic bij het fietsen steeds tussen mijn spaken terecht, wat niet alleen hinderlijk maar ook levensgevaarlijk was.
Daarom had ik een aantal dagen geleden het gehele plastieken ding verwijderd zodat mijn verroeste kettingkast nakend voor de hele wereld te zien was. Niet ideaal, omdat mijn rechterbroekspijp steeds door de ketting werd meegesleurd in de eindeloze circulerende beweging, die door mijn eigen benen voortgebracht werd om vooruit te kunnen komen.
De fietsenmaker bij het station zei mij vanochtend dat mijn fiets total loss verklaard kon worden. Hij kon er een nieuwe flap opzetten voor 40 gulden, maar het hele mechaniek was verrot en zou het binnenkort begeven. Als hij dat zou repareren, zou ik bijna 200 gulden kwijt zijn, en dat wilde hij me niet aandoen. Hij had nog wel een aantal fietsen te koop, als ik interesse mocht hebben.
Aangezien mijn fiets nog wel fietste, koos ik ervoor om hem langzaam onder mijn lichaam dood te laten bloeden; het nieuwe jaar zou er vast nog mee gehaald worden. Ik zette hem in de stalling en ging naar de trein.

In de stationshal stond het zwart van de mensen. Het blauwe bord dat trots in de hal hangt waarop vertrektijden staan aangegeven, was helemaal leeg. Helemaal. Mensen vloekten, mensen keken kwaad, mensen gooiden hun armen uit wanhoop de lucht in. Omroepers riepen continu om dat er geen treinen reden, en dat het nog wel uren kon duren voordat er weer een kon vertrekken. Ik belde mijn werk, zei dat ik thuis zou werken vandaag, en liep terug naar de stalling waar ik voor tien minuten toch twee gulden moest betalen.

Mijn stalen ros bracht mij naar huis zonder problemen. Mijn eigen fietsenmaker schudde zijn hoofd. 'Dat wordt niet goedkoop, wijffie', zei hij, en hij vond het oprecht vervelend voor me. Morgen is mijn trouwe tweewieler klaar. Kosten 115 gulden. Vreselijk veel geld, maar bijna twee keer zo goedkoop als bij de andere fietsenmaker. Maar daar heb je dan ook een eigen fietsenmaker voor, die al jaren iets van mijn fiets probeert te maken. Nu maar hopen dat hij overmorgen niet gestolen wordt.
13.46 [Link] [vier Reacties]

Noten tot zelf
Note to self 1: batterijtjes kopen voor mijn fietslampjes. Jammer dat daar niet gewoon penlites inzitten maar kleinere batterijtjes.
Het is immers niet vaak zo dat je een politiefuik ziet staan om fietslichten te controleren en dat je door mag rijden omdat ze allemaal druk bezig zijn (of misschien viel ik wel niet zo op omdat ik geen licht op mijn fiets had - het was aardig donker!).

Note to self 2: videoband kopen (kan mooi in lunchpauze).

Note to self 3: niet meer vergeten de verwarming uit te zetten 's nachts. Toch al aanwezige keelpijn wordt hier geenszins door bevorderd.
08.39 [Link] [Reageer]

26 november 2001

Beter wordt het niet
Sinds ik een paar dagen geleden een voorstukje zag van As Good As It Gets omdat de film later deze week op televisie zal komen, heb ik heel veel zin om die film te zien. Ik weet niet wat het is, maar mijn verlangen werd zo groot dat ik vanavond naar de videotheek ging om hem te huren. Ik voelde me een beetje schuldig omdat ik ook gewoon tot donderdag kon wachten en hem dan ook zelf zou kunnen opnemen, maar mijn stemming was er helemaal naar.
Bij de videotheek was hij helemaal uitgeleend. Huh?
Dan maar Friends kijken.
19.50 [Link] [drie Reacties]

Knoflook
Waarom stinken je vingers nou altijd zo lang naar knoflook als je een paar dagen geleden lekker hebt gekookt? En hoe de geur weg te krijgen? Grr.
09.36 [Link] [twaalf Reacties]

Wij zijn Geweldig
'Wij zijn geweldig!' zei een man. Een andere man antwoordde: 'Yes!'. Ze liepen achter mij dus ik kon ze niet zien, maar ik vermoedde dat de antwoorder zijn uitroep kracht bijzette door zijn vuist te ballen en omhoog te steken, of door even stil te staan en een Emile Ratelband beweging te maken.
'Wij hebben dat varkentje even mooi gewassen!'
'Yes!'
'En zag je hoe ze keken? Van de tafel geveegd!'
'Yes!'
'Hoppa!'
Hard, vet gelach. Een high five.

Ze haalden mij in toen ik op perron 1 was aangekomen. Een lange man met een nette, lange herenjas, en een kleinere kerel die heel kaal aan het worden was. Ze liepen snel en opgewonden langs mij heen, trillend van adrenaline. 'Yes!' hoorde ik de kleine man nog een paar keer zeggen. Daarbij maakte hij af en toe een sprongetje in de lucht. Ik kon niet opmaken of het gewiekste zakenmannen waren of criminelen, en of ze eigen baas waren of dat het hier ging om een klus in opdracht. Ze hadden in ieder geval hevig tegen de zaak opgekeken en waren zielsgelukkig met de afloop.

In de trein, die nog op het perron aan het wachten was, lieten ze me niet los. Er was iets louche aan hun voorkomen, maar dat louche gevoel kon vooral bij mij zijn ontstaan doordat zij met de trein reisden. Zakenmannen van dit soort zouden zich eerder in een dikke leasebak verplaatsen.
Na een tijdje ging de schuifdeur van de coupé open. 'Wij zijn geweldig!' Beladen met drankjes en etenswaren om hun overwinning te vieren, kwamen zij de coupé binnen. Even hoopte ik dat ze in mijn vierzit zouden komen zitten, maar ze liepen door, de coupé uit. Ik vroeg me meteen af of ze Eerste Klas zouden gaan zitten, maar het zou net zo goed kunnen van niet.
09.30 [Link] [negen Reacties]

25 november 2001

Popquiz (2)
Dat was leuk! Erg druk, erg gezellig, erg warm. Volgens mij wassie goed! (Op een paar kleinigheden na, waar natuurlijk tot in den treure over gezeurd werd, maar goed, dat zijn quizzers, altijd fanatiek).
Er waren een paar collegaloggers aanwezig (leuk!), waarvan sommigen het erg goed deden, anderen iets minder maar daar bij niet minder blij keken. Martijn, in Walter's team, ontpopte zich als ware popquizzer en ook Walter's vriendinnetje deed niet voor hem onder, zodat wij nu vrezen dat Walter vanaf volgende keer niet meer onze teamgenoot wil zijn. En buurman van Wilco en Els, gefeliciteerd met de prijs!
Een leuke dag. Leuk weekend ook trouwens. Leuke week. Leuke maand.

Na afloop overheerlijke spaghetti quatro formaggio gegeten in de pizzeria. De onbedoelde grap van de dag was de ober die steeds vroeg of we wit deeg of folklore deeg wilden. :-)
23.02 [Link] [twee Reacties]

Kopiëren
Ik hou niet van kopieerzaken. Het is er warm, het ruikt er gek, de mensen zijn er vervelend, en de klanten zijn er zo snel mogelijk weg. Je hebt er geen ruimte als je 40 kopieën moet sorteren, je moet altijd wachten op de meneer of mevrouw die het nummer van de kopieermachine controleert, je voelt je onhandig want het inbinden gaat nooit zo makkelijk als je wil, en je handen gaan van het warme papier irriteren.
Gisteren mocht ik weer drie kwartier doorbrengen in de kopieerzaak bij mij op de hoek. Dit keer was ik echter gewapend met vriendin Elke en een leuke taak: het uitprinten en kopiëren van de popquizvraagenantwoordvellen. Apetrots op onze creatie liepen wij de zaak binnen. De vormgeving - simpel doch strak, de inhoud - makkelijk doch geweldig, het plezier, van korte duur, doch overweldigend.

Op de printer stond, dat als wij zwartwit wilden kopiëren, we dan de HP2001 moesten gebruiken. Zo wij deden, maar de printer spuugde allemaal blaadjes uit met gekke wingdingsachtige symbolen die wij geheel niet op het afdrukvoorbeeld op ons scherm hadden staan. Jongen van de zaak erbij gehaald die ons berispte voor het niet goed lezen van de tekst op de computer (wel! wel!) en deed alsof wij erg dom waren (niet! niet!). Hij zette gewoon de andere printer aan omdat hij het ook niet zo goed wist en daar lag onze creatie uiteindelijk dan toch uitgeprint doch nog nat (waarom gebruiken ze nou alleen maar fotopapier om te printen?) op ons te wachten. Na 31 kopietjes gemaakt te hebben van alle blaadjes (half uur werk) en betaald te hebben (75 piek - was mijn scriptie maar zo snel geschreven), verlieten wij opgelucht de winkel.

Ik checkte 's avonds nog even alle vragen en de antwoorden, of we niets vergeten waren en of de muziek wel echt op de bandjes stond. Op een klein foutje na was alles in orde. Dat viel mee!
Alleen... de quiz duurde wel een beetje korter dan we hadden verwacht. Ik had onbetwiste popquizkoningin nog eerder aan de telefoon gehad die me had bezworen: hoe langer, hoe beter.
Dus zo kwam het dat ik gisteren nog een hele ronde heb gemaakt (de minst leuke van de hele quiz, want nauwelijks over nagedacht), en wij zometeen nogmaals naar de kopieerzaak zullen moeten gaan om te kopiëren, te nieten en te betalen. Als maar niet dezelfde mensen werken als gisteren, die ons gisteren ook al lachwekkend vonden vanwege ons geklungel. Bovendien heb ik mijn floppy gisteren vergeten uit
10.42 [Link] [zes Reacties]

24 november 2001

Meer Stompzinnig Nieuws
Dat vooruitgang niet perse positief hoeft uit te vallen, is duidelijk merkbaar na het installeren van de nieuwe MSN. Lelijk! Vooral die emoticons zijn te rond, te gemaakt, te stompzinnnig.
Zo. Altijd fijn, je over zoiets geheel onnodigs druk maken op zaterdagmiddag.
13.32 [Link] [acht Reacties]

23 november 2001

Vergelijken
Vanaf de plek waar ik werk in Almere is het maar twee minuten lopen naar het station. De treinreis duurt 20 minuten als ik de sneltrein heb. Er gaan 7 treinen per uur. Niet allemaal even snel, en ook niet allemaal direct, maar toch zal ik nooit lang te hoeven wachten. Ik ben van deur tot deur ongeveer 50 minuten kwijt. Van deur Amsterdam tot deur Rotterdam was ik 2 uur kwijt.

Als je in de trein zit van Almere naar Amsterdam, zie je in het donker aan de rechterkant hele delen helemaal niets, behalve je eigen reflectie in het plastic van het treinraam dat niet open kan. In de trein van Amsterdam naar Rotterdam is er altijd wel ergens een lichtje te zien, een kas, een huis, een verkeersbord, een snelweg. Op de snelweg door de polder stond vandaag om half 6 geen file.

In Almere zitten alle winkels in één straat (nou vooruit twee). In mijn lunchpauze kan ik naar H&M, Hema, V&D, een broodjeszaak en twee schoenwinkels en nog ben ik binnen het half uur terug. Vooral met oog op Sinterklaas kan dit bijzonder handig zijn. Nadeel: op elke hoek zit een Jamin of een andere winkel met bakken verleidelijk snoep. Bij de Hema hebben ze een kinderafdeling die minstens vier keer zo groot is als die in Amsterdam. Maar bij de grote Albert Heijn op het Stationsplein verkopen ze geen sushi.

Ik heb nog geen eigen telefoon, maar wel een eigen computer met Windows 98. Bij mijn vorige baan had ik geen eigen computer en Windows 95, met Word Perfect als standaardtekstverwerker. Geen toegang tot internet of e-mail, en in Almere vanaf dinsdag wel.

Mijn nieuwe collega's waren heel lief vandaag en ik heb ook met ze gelachen. Ik voelde me op mijn gemak en heb het erg naar mijn zin gehad. Maar de collega's van mijn vorige baan zijn vooralsnog onovertrefbaar.
18.38 [Link] [vijf Reacties]

Op de fiets (9)
Gisterenavond na de film (America's Sweethearts - een paar keer hard gelachen en na zero verwachting eigenlijk best ideaal als video voor zondagmiddag) door de stromende regen terug naar huis gefietst vanaf de Westerstraat waar we gegeten hadden.
Het regende hard en ik werd erg nat. Ik maakte mij lichte zorgen over mijn MP3-speler die in een buitenzak van mijn jas verstopt zat. Gelukkig weerde hij zich kranig en bleef hij het doen. Er vormde zich steeds een plasje in mijn schoot: daar ik een lange jas heb, vormt het onderste gedeelte vanzelf een kuil als ik op de fiets zit en is daarom zeer aantrekkelijk voor regenwater om zich er langere tijd te vestigen.
Voor Paradiso stond een lange rij paraplu's. Het was al redelijk laat, dus men stond er voor een leuk feest te wachten tot ze naar binnen mochten. Hoewel ik grote snelheid had bereikt op mijn fiets, kon ik goed zien hoe er door de regen al nieuwe contacten gelegd werden in de rij. De paraplu's werden graag gedeeld. Ondanks en dankzij de regen was de avond goed begonnen. Enige nostalgie die de laatste dagen steeds bij mij terug lijkt te komen (zou het door het weer komen?) bekroop mij. Liever dan naar huis zou ik aansluiten in de rij, dansen en flirten en biertjes drinken.
Toen ik thuiskwam, was ik compleet doorweekt, en erg blij met mijn bed.

Vanavond na de film (Harry Potter and the Philopher's Stone - een paar keer hard gelachen en na grote verwachting niet eens bedrogen uitgekomen, had alleen iets spannender gemogen) door de stromende regen terug naar huis gefietst vanaf de Westerstraat waar we vlakbij iets gedronken hadden.
Het regende minder hard dan gisteren maar het leek wel een aantal graden kouder. Voor Paradiso stond een lange rij. De helft met en de helft zonder paraplu. Hetzelfde nostalgische gevoel bekroop mij, maar nu in de wetenschap dat er waarschijnlijk vrienden van mij binnen waren. Donderdagavond: Noodlanding. Lang geleden. Fijn. Heimwee naar vroeger tijden.
En toch weer niet. Nu ben ik thuis en ik ben blij met mijn bed. Morgen vroeg weer op, een werkdag in het vizier. Niet slecht hoor, het was best leuk en het gaat vast iets heel moois worden. Ik fietste bovendien een heel MP3-nummer sneller naar huis dan gisteren.
00.07 [Link] [vier Reacties]

22 november 2001

Almere here I come
De voorkant van de VPRO gids doet deze week alsof hij een Lonely Planet reisgids is. Er staat bovenaan in bekende Lonely Planet letters:
Lonely City. En dan: Almere. Alle bezienswaardigheden. Hoe er te komen. Recreatie.
Binnenin de gids: 'Almere voor beginners. Het kan in Almere. Maar wat dan? (...)
Onder de noemer Paradijs in de Polder brengt de VPRO zondag een indringend avondje Almere'.

Vandaag is mijn eerste echte complete serieuze werkdag in Almere. Ik neem de gids mee in de trein. Hoop dat ik niet ontmoedigd word; moet zelf het paradijs er nog even vinden. :-)
08.37 [Link] [vijf Reacties]

20 november 2001

Musica Maestro
Hee wacht eens even, ik heb alweer een stokje gevangen, gisteren al... Het houdt niet op! Van Esc dit keer (wat fijn, een verrassende hoek), en ik kan hem vertellen dat mijn vuile handdoeken allemaal gewassen zijn, mijn kleren ook, mijzelf ook, maar dat de rest van mijn huis nog steeds een t*r*ngzooi is ondanks verwoede pogingen om op te ruimen, gisteren. Er zijn twee vuilniszakken vol op de stoep gezet maar van enig verschil is nog weinig te merken.

Het treft, want tijdens het opruimen heb ik fijne CD'tjes geluisterd en dat gebeurt veel te weinig, omdat ook ik tegenwoordig mijn muziek meestal in MP3 vorm afspeel. Toch wil ik vaak nieuwe CD's kopen (en niet branden, ik heb er nog steeds geen), omdat het kopen van een nieuwe CD me altijd vervult met een zeer aangenaam bijna-jarig-zijn gevoel.

Ik luisterde gisteren achtereenvolgens naar:

1. Ryan Adams - Gold (evenals nu, fijn plaatje. Iemand noemde het vrijdag een beetje van alles en een beetje van niks, maar ik vind hem toch wel meer waard dan dat)
2. K's Choice - Live, CD1 (hoewel niet alles even fantastisch ben ik erg blij met deze CD; dit in tegenstelling tot enkele mensen die ik ken. Ik had nooit iets van K's Choice en vond dit wel een goede aangelegenheid om iets aan te schaffen. Sara B. rules!)
3. Pete Droge - Necktie Second (Mooi he. Vooral Beautiful Girl)

Wat niet wil zeggen dat de hele popquiz er zo uit gaat zien ;-)

Bij Tripleee is een muziekstokjeupdate te vinden. Ik gooi de stok in het hoenderhok van Joeri. Wat luistert een webloggende Belg?
15.40 [Link] [Eén Reactie]

Spelling
Mijn hele leven al hardstikke verkeerd geschreven.
14.47 [Link] [vier Reacties]

Server down
Ha! De host in het verre Amerika was even moe van alle stress en aanslagen en besloot een paar dagen niet meer te werken. Niet getreurd, hier is mijn site alweer, en binnenkort zelfs via een andere zeer geweldige webserver (daarover dan meer).
Mijn egodump wel een beetje gemist de afgelopen dagen, hoewel ik het weekend toch niet in de buurt van een computer ben gekomen dus ik toch niet zou hebben ge-update. Wel gisteren een paar fotootjes op iconoblast gezet.
En overmorgen naar Harry Potter. Maar dat terzijde. :-)
09.34 [Link] [twee Reacties]

17 november 2001

Traditie in Wording
Ik kom net terug van deel 1 van een traditie in wording: een etentje met vijf anderen, door twee van de zes met veel zorg en open knip vervaardigd, om vervolgens over een aantal weken de andere twee te laten koken, en tenslotte ben ik aan de beurt samen met een vriendin om net zo'n geweldig maal voor te schotelen als vanavond het geval was.

Zes is een goed aantal. Het eten was erg lekker, wat vooral betekent dat degenen die hierna moeten koken tegen iets heel goeds moeten opboksen, en wat vervolgens betekent dat wij erna daar dan weer boven uit moeten steken. Kortom, over een aantal maanden is het eten zo vreselijk chique dat het niet meer te overtreffen valt.

Erg genoten. En het natuurlijk gehad over het feit dat we nooit meer naar onze stamkroeg gaan, dat we niet eens een goede vervanging kunnen vinden, dat we oud worden en serieuzer. Op een gegeven moment zei Wilco (bij sommigen beter bekend als mister northernlake): 'Het is zo gezellig, we lijken wel een stel gezellige dertigers'. Ohjee, sommigen van ons bereiken die leeftijd zeer weldra. Wat nu?
01.44 [Link] [dertien Reacties]

16 november 2001

Sleutels
Een roodharig jongetje van een jaar of acht met bijbehorend piekhaar stond met twee vriendjes naast me in de V&D. Hij wist het niet, zei hij. Voor ons een rek met opbergmappen, multomappen, en andersoortige mappen. De vriendjes van het jongetje zeiden dat een opbergmap heel handig was, maar het jongetje zelf was er duidelijk niet van overtuigd.

'Ze heeft alles al', zei hij, zijn vuist stevig gebald zodat zijn knokkels wit waren. Hij opende zijn hand en toonde wat bezweet kleingeld. 'En dit is helemaal niet zoveel geld'.

Zijn vriendjes gaven de moed niet op. Koop anders make-up, of een spiegeltje met zo'n vergrootglas erin. Een mooie pen, of een ringetje, of sokken, een panty met figuurtjes. Het jongetje schudde zijn hoofd.

Maar ineens wist hij het: 'Zo'n ding dat je er dan op drukt en dat je sleutels beginnen te piepen! Ze is altijd haar sleutels kwijt! Daar heeft ze iets aan!'. Opgelucht haalde hij adem. Blij keek hij de wereld in. Zijn vriendjes keken moeilijk. 'Waar koop je zoiets?', vroegen ze aan hem, en toen aan mij.
15.52 [Link] [vijf Reacties]

15 november 2001

Vallende Kwartjes
Op straat reed een auto waarvan het kapje van het rechterknipperlicht was afgebroken, waardoor het licht niet oranje was maar wit, en het even net leek alsof de bestuurder achteruit wilde rijden.
Dat deed me eraan denken dat ik een aantal jaren geleden met de moeder van een goede vriendin in de auto zat, en buiten een man een lamp van een stoplicht zag verwisselen. De lamp in het stoplicht was wit en het glas ervoor was rood. Tot dan toe had ik er nooit bij stilgestaan, maar was ik er vanuit gegaan dat de lampen gekleurd waren, en de kappen wit (geheel niet economisch).

Ik was een jaar of vijftien denk ik toen ik erachter kwam dat de provincie Overijssel niet Ove-rijssel heette maar Over-ijssel omdat het land van de provincie over de rivier de IJssel ligt (vanuit het westen gezien).

Ik heb jaren gedacht dat Danny de Munck zong: 'Maar als vader schipper is, als hij weer terug is van de zee, dan zegt ie nog eens luister Cis, waarom ga je niet met me mee', terwijl ik heus wel wist dat de vader van Ciske allang schipper was, dat dat juist het grote probleem van Ciske was, maar dat ik pas later bedacht dat hij dus 'maar als vaders schip er is' zong.

Dit is slechts een kleine greep uit het scala van dingen waar Merel voor haar leeftijd veel te laat achterkwam.
Vorige week kwam ik erachter dat de codes die je intoetst in de kaartenautomaten van de NS gewoon de beginpostcodes zijn van de plaatsen waar je naar toe kan. Duh!
10.27 [Link] [tien Reacties]

14 november 2001

Popquiz!
Houdt u van pop? Kwaliteitsmuziek naast kazige popmuziek en foute jaren '80 hits?
Doe dan mee aan de popquiz van Elke en Merel. Vanavond voor een groot deel in elkaar gedraaid. Het belooft wat te worden!

Zondag 25 november (dat is al volgende week!).
14:00 uur.
Café de Koe.
In Amsterdam.
Teams van drie (minder mag ook).
Fantastische prijzen.

Altijd leuk. En vergeet vooral uw goede humeur niet.
00.10 [Link] [25 Reacties]

13 november 2001

Moe
Ik ben moe.
Ik heb de afgelopen dagen per nacht meer geslapen dan in een week in de voorafgaande periode, maar ik word alleen maar moeder (als in de vergrotende trap). Geestelijk moe waarschijnlijk, want ik heb de afgelopen nachten lekker lang en lekker door geslapen. Alle moeheid die ik verzameld had en die ik tegengehouden had, komt nu pas de hoek omwaaien. Het blijft me fascineren hoe het lichaam en de geest samenspannen tot het creëren van een gemoedstoestand waar je soms wel en soms helemaal niet om gevraagd hebt.

Een vriendin van mij zei eens dat als ik ziek was, ik het altijd op momenten was dat het niet zo goed met me ging, of op momenten dat mijn spanningsboog gebroken was of dat ik even pas op de plaats moest maken. Een soort waarschuwing van mijn lichaam naar mijn hoofd -> even stoppen, even de motor bijtanken om daarna weer verder te kunnen gaan.

Het is nu het juiste moment om ziek te worden. Een pas op de plaats is wel gewenst, een beetje tijd voor mezelf zou ik ook erg waarderen. Het weer helpt ook een handje met de temperatuurdaling van de afgelopen dagen en de druilerige neerslag die daarbij komt kijken.
Maar ik denk dat ik niet ziek word - ik voel me helemaal niet ziek. Wel moe. Poeh.
11.34 [Link] [vier Reacties]

12 november 2001

Hoe houd je jezelf voor de gek?
Gaaf - al mijn klokken staan nog op oude tijd. Ik win steeds weer een uur. Zeer aangenaam.
21.14 [Link] [Eén Reactie]

Chaos
Het gat waarin ik vreesde terecht te zullen komen, blijkt geen gat te zijn, maar een enorme chaos.
Als de reinigingsdienst hier toevallig zou passeren, zou ik hoogstwaarschijnlijk uit bed gelicht worden en meegenomen worden naar het bureau, terwijl mannen met gasmaskers mijn huis zouden opruimen en ontsmetten en schande zouden spreken dat zo'n jonge vrouw zoveel troep kan maken.

Er staat mij een enorme taak te wachten om deze rotzooi de komende week op te ruimen. Het beverige begin resulteerde in een aantal belangrijke ongeopende brieven, alsmede een groot aantal acceptgiro's met data erop die uit vervlogen tijden leken te komen.

Mijn dekbedovertrek is met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid al niet meer gewassen sinds de laatste week van september. De schone was van vorige week ligt al een tijdje op de even zo lang niet gestofzuigde vloer te slingeren. Mijn badkamer is bezaaid met vuile handdoeken, vuile en minder vuile kledingstukken en heel veel lectuur (inclusief een aantal brieven waarvan ik nog niet weet of die ook belangrijk waren).

Gelukkig heb ik vorige week alle halfvolle wijnglazen verwijderd omdat zwermen fruitvliegjes daar meer in geinteresseerd waren dan ik, heb ik de afwas altijd wel helemaal gedaan, en hou ik mezelf ook altijd fris en fruitig. Nu de rest nog. Misschien is die reiningsdienst niet eens zo'n slecht idee.
12.40 [Link] [negen Reacties]

11 november 2001

Thuis
Zo. Dat was het dan.
Ik ben thuis.
Fijn.
Mijn tenen zijn ergens vanmiddag door mijn sokken (eerder deze week gekocht) naar buiten gekomen. Sindsdien hebben ze een steeds groter gat gemaakt in de stof, maar niet ver genoeg om zich niet af te laten knellen. Ze zijn nu paars van het bloed, zwart van viesheid, en blank van mijn huidskleur.

Mijn sleutelbos is gehalveerd. Alle sleutels die ik in de afgelopen maanden verzameld had, heb ik teruggegeven aan de rechtmatige eigenaars.

De nachttrein deed er meer dan een half uur langer over omdat er 'vandalistische reizigers' aan boord waren die de trein niet wensten te verlaten (logisch, anders ben je ook geen echte vandalist) en de politie niet zo snel ter plaatse was. De meeste mensen keken van deze opmerking niet vreemd op en sliepen verder, maar sommigen klaagden dat ze te laat zouden komen op hun werk.
Werk? Ha! Ik heb morgen vrij!
En tegelijkertijd: help, een heel groot gat kijkt me recht in het gezicht.
06.02 [Link] [twee Reacties]

10 november 2001

Broodje Warm Vlees
Groot voordeel van Rotterdam zijn de tot zeer vroeg in de ochtend geopende tentjes met broodjes. Dit zijn Surinaamse broodjes hoewel de bediening meestal Aziatisch is. De broodjeswinkels doen goede zaken want het is er de hele nacht lang lekker druk. Er is een ruim assortiment: populair is het broodje kipkerrie, maar ook de bara's met warm vlees doen het (bij mij) erg goed.

In Amsterdam heb je geen broodjeszaken op elke hoek van de straat. Hier haal je shoarma of een patatje, maar die halen het niet bij het Rotterdamse equivalent. Misschien ga ik maar een broodjeszaak beginnen. Of nee, iemand overhalen om er eentje op te zetten - ergens op mijn route naar mijn huis terug 's nachts.

Mooiste uitspraak van de afgelopen week, aan mij verkondigd door een taxi-chauffeur:
'Rotterdam is een prachtstad. Het enige nadeel is dat die Amsterdammers de stad ineens beginnen te ontdekken'.
12.53 [Link] [vier Reacties]

09 november 2001

Muzikale Talenten
De trein van Rotterdam naar Amsterdam wordt vooral 's avonds bevolkt door bohémiens die hun autodidacte muzikale talenten met volle overgave aan de onschuldige reizigers willen laten horen.
Na een lange dag werken en de trein als rustpunt na de arbeid kan deze vorm van bedelarij een zeer vervelende uitwerking hebben op de eerdergenoemde reizigers, die door het gejammer van de slechtgewassen types danig uit hun humeur raken dat de geldvragers maar al te vaak linea recta naar hun pecunia kunnen fluiten.

Soms is de onruststoker een zwerver die net zoveel tanden mist als snaren op zijn gitaar, soms is het een vrouwtje met een zigeunerrok en een blokfluit, soms een groep mannen met zuidelijke huidskleur en een wisselende bezetting - ik heb ze allemaal al vaker voorbij zien komen. Niemand is er blij mee. Het enige leuke aan ze is de twijfel die ze oproepen bij de reizigers: moet ik nu geld geven zodat ze doorlopen, of moet ik mijn irritatie laten blijken door geen cent te geven?

Morgen is de laatste dag van mijn leven in Rotterdam. Vandaag heb ik voor een klein gedeelte al afscheid genomen. In de trein terug hoorde ik na het vertrek op het benedendek ineens muziek. De muziek kwam dichterbij en was weldra naast mijn vierzit te vinden in de vorm van een accordeon, een gitaar en een trompet, welke werden bespeeld door drie lachende mannetjes. Ze keken me aan, speelden hun deuntje als altijd, en haalden al snel hun geldzakje tevoorschijn. Het tafereel dat ik zo vaak al had vervloekt aanschouwend, kreeg de nostalgie ineens de overhand en doneerde ik een rijksdaalder in plaats van de gulden die naast de riks in het kleingeldzakje van mijn portemonnee zat. Ik lachte ze toe, ze lachten terug, ze gaven een knipoog, en vervolgden blij hun weg.

Met een glimlach rond mijn mond nam ik een hap van mijn zojuist gekochte broodje. In de stilstaande trein naast mij zat een machinist hevig te kauwen. Onze blikken kruisten elkaar terwijl onze kaken vol inspanning bezig waren de materie fijn te krijgen. Ik proostte met mijn cola. Hij proostte luid glimlachend terug met zijn melk. Het was een fijn gevoel, zo samen kauwend in de trein.
23.44 [Link] [twee Reacties]

08 november 2001

Stokkie
Maar goed. Roel wilde dus weten wanneer ik voor het laatst ruzie had gehad. En of ik wel eens ruzie maakte.
Ik ben een redelijk vredelievend persoon en vermijd ruzies meestal, maar ik ben ook weer niet iemand die dingen niet zegt omdat er misschien ruzie uit zou kunnen ontstaan. Ruzie is overigens een gek en rekbaar begrip. Wanneer houdt de felle discussie op en mag er van een ruzie gesproken worden?
De laatste keer dat ik een felle discussie had, was gisteren. De projectleider van onze voorstelling is al maanden een doorn in mijn beide ogen. Hij is arrogant, langzaam van begrip, traag in het vormen van lopende zinnen en buitengewoon slecht in organiseren. Kortom, hij bezit slechte eigenschappen voor een projectleider. Hij noemt zichzelf dan ook liever artistiek coördinator, maar aangezien zijn gevoel voor goede smaak ook tamelijk slecht is ontwikkeld, is deze term ook niet ladingdekkend.
In ieder geval stelde hij gisteren iets voor, waar hij meer dan een half uur over deed terwijl ik wilde eten (als ik honger heb, word ik heel chagrijnig), wat zo belachelijk was dat ik mijn op professionaliteit gebaseerde goede verstandhouding met hem graag op het spel wilde zetten. Ik werd boos, gaf hem een veeg uit de pan, en hoorde later van iedereen dat ik de enige was die überhaupt nog met hem wilde praten. Zegt misschien iets over mijn gevoel over ruziemaken.

Verder was er nog:
Vraag 1: (van Actiereactie) Wat was je eerste gedachte deze schone ochtend?
Jemig! Het is 14:00 uur. Ik heb 14 uur achter elkaar geslapen! Als ik de wekker niet had gezet, was het nog een heel stuk later geweest! Heerlijk! Eindelijk ingehaald!

Vraag 2: (van Cockie) Wanneer voel jij je gelukkig?
Ik voel me gelukkig als ik het idee heb dat ik 'on top of things' ben, om het maar in mooi Nederlands te zeggen. De koning te rijk. Maar ik ben ook wel gelukkig als dat niet zo is. Soms is het er opeens. Soms is het ook heel erg weg.

Vraag 3: (van Elisa) Wat kan jou uitzinnig kwaad maken?
Ik ben niet vaak uitzinnig kwaad. Als ik het ben, is het vaak over iets heel groots waar ik zelf niets tegen kan doen (en wat waarschijnlijk meteen ook de reden is dat ik er uitzinnig kwaad van word). Zinloos geweld, daar kan ik bijvoorbeeld erg kwaad van worden.

Vraag 4: (van Reutel) Wat is voor jou het mooiste moment van de dag?
Dat hangt geheel en al van de dag af. Maar over het algemeen is dat het moment dat ik in bed ga liggen en de minuten die daar op volgen. Rustig nadenken, mijn gedachten laten gaan over de dag die was en die zal gaan komen, en mezelf opkrullen in mijn warme bed.

Vraag 5: (van Tsjonge) Wat ontroert je?
Zo ongeveer alles. Ik kan tranen in mijn ogen krijgen als iemand iets liefs doet, iets liefs zegt tegen iemand anders of tegen mij, of als er iets moois gebeurt. Maar ik huil ook gemakkelijk bij gemaakt sentiment als All You Need is Love en foute B-films over mensen die dood gaan, om maar iets te noemen.
Gisteren liep ik tussen twee voorstellingen in over de Wilhelminapier van het Nieuwe Luxor naar Hotel New York. Het was al donker, en het regende heel lichtjes. De wind, die in Rotterdam vrijer spel krijgt dan in Amsterdam, blies mijn capuchon steeds bijna van mijn hoofd. Mijn jas wapperde. In mijn oren 'Rotterdam', van The Beautiful South (laatst bij Raoul te downloaden), volume 20. Langs café Rotterdam, de geur van de Maas in mijn neus, een voorstelling voor de boeg met vrienden in de zaal, de grootsheid van de Erasmusbrug rechts van me, een gelukkig gevoel.

Nu moet ik een vraag verzinnen.
Vraag 7 dat is. Het wordt: Waar eet je het liefst?
Ik stel hem aan Onno Zweers. Misschien weet hij nog een goed restaurantje in de buurt.
01.04 [Link] [twee Reacties]

07 november 2001

Vooruitziende Blik
De buren van mijn broer hebben ook een vooruitziende blik. Zij hebben vanavond een televisietoestel op straat gezet. Op de televisie zit een stuk geel papier, met plakband aan de randen vastgeplakt. 'Do not take. Will explode. Very dangerous', staat er op. Mijn broer (vandaag jarig - gefeliciteerd!) houdt ook wel van buren met een vooruitziende blik.
23.46 [Link] [Reageer]

06 november 2001

Strakke planning
De onderburen hebben opgeruimd. Er staan allemaal dozen op de gang. 'Voor Koninginnen Dag' staat er op. Hoewel ze niet zo goed kunnen spellen, hebben ze wel een goede timing. Ik hou wel van buren met een vooruitziende blik.
23.55 [Link] [drie Reacties]

05 november 2001

Genieten
Op het moment dat ik aankwam op Rotterdam Centraal Station was de nachttrein net vertrokken. Een zeer kostbaar uur slaap, zomaar door het noodlot om zeep geholpen. Een dag van 8 uur 's ochtends tot 1 uur 's avonds achter de rug, een dag waarop vaker nee gezegd werd dan ja, waarop alles in het teken stond van wachten en mislukken, en waarop ik ik bijna geen enkele keer bedankt werd voor het bloed, het zweet en de tranen die ik vergoot. Het was de spreekwoordelijke druppel, dacht ik, terwijl de geel/blauwe rups zich zonder mij richting Amsterdam voortbewoog, en toch voelde ik me op een bepaalde manier verdomd tevreden.

Een belangrijk iemand zei laatst dat ik wel moest genieten - een ander belangrijk iemand herhaalde dat een aantal dagen erna. Lieve opmerkingen, maar ook heftig: Hoezo? Zie ik er uit alsof ik niet geniet? Ben ik soms niet in staat om van dit soort dingen te genieten? Ik weet, ik vind het moeilijker te genieten van iets op het moment dat het in sneltreinvaart over me heen aan het denderen is, dan wanneer het al achter me ligt.
Later, de dag erna, een week erna, of jaren erna, kan voor mij vaak pas het echte genieten beginnen waardoor de gebeurtenissen automatisch een sentimenteel, nostalgisch en geromantiseerd suikerlaagje krijgen.

Sinds deze opmerkingen probeer ik af en toe heel even een klein moment afstand te nemen - het hele gebeuren te aanschouwen, niet vanuit mezelf, maar vanuit de ogen van een welwillende toeschouwer. Het vangen van mooie en belangrijke details, het unieke van deze voorstelling inzien, die ene opmerking die zo goed geplaatst was nog even terugroepen, de rijen ontelbare WC's waar je je zo goed kan terugtrekken, het uitzicht op de Erasmusbrug, het stijgende gevoel van trots op 'mijn' jongeren, de traan die door die stoere jongen stiekem werd weggepinkt, die terloopse hand op je schouder die zoveel meer kracht had dan de hele vergadering waarin ik me voor iets had ingezet en het net niet wilde lukken, de beveiliging beneden die zo aardig is en opbeurend, de positieve reacties uit de zaal, het krijsende kind dat ineens stil was tijdens onze mooie scene, de schoonheid van de mensen op het podium, en de ontlading erna.

Het lukt aardig. Ik ga het allemaal met vooruitwerkende kracht verschrikkelijk missen.
Nog een week en het is allemaal voorbij. Dat besef is nu te sterk aanwezig om het zomaar voorbij te laten gaan.
09.36 [Link] [Eén Reactie]

04 november 2001

De Woordvoerder
Als woordvoerder van merelrozedotcom kan ik u mededelen dat Merel Roze het druk heeft. Ze heeft werkdagen van zeventien uur gemiddeld en een slaapplaats zonder internetverbinding.

Mij is gevraagd te zeggen dat ze zich wel bijzonder goed vermaakt. Dat Rotterdam een prachtige stad is (haar bericht bereikte mij vanonder de Erasmusbrug), en dat deze pagina en haar lezers voortdurend in haar hoofd aanwezig zijn. Dat ze zich onprettig voelt bij het idee dat ze niet in staat is een stukje te schrijven.

Vragen? Geen vragen.
Dank u voor uw aandacht.

Namens Merel Roze,
De Woordvoerder
13.32 [Link] [Eén Reactie]

03 november 2001

Hela een Stokje
Van alle 40 stokjes die er rondgaan in het webloggende wereldje heb ik er tot mijn verbazing zojuist eentje ontvangen. :-)

Wat was jouw eerste gedachte deze schone ochtend?
Weeeeeeeeeeeh! Het is zaterdag en de wekker begint al om 7:15 uur tegen me te babbelen!

Mijn vierhonderddrie-en-twintigste tot vierhonderdeen-en-dertigste gedachte van deze schone ochtend waren: Help! Een stokje van Roel! Hihi. Maar! Ik heb helemaal geen tijd om al die vragen te beantwoorden! Sterker nog - ik ben niet voor middernacht thuis! En morgen ben ik hoogstwaarschijnlijk de hele dag niet in de buurt van een computer! En overmorgen heb ik premiere (toen ik de eerste keer dit stukje intikte op deze mij vreemde computer en ik deed alt+138 verdween mijn hele stukje. Mijn vierhonderdnegen-en-twintigste gedachte deze schone ochtend was: kut!), dus dan ben ik waarschijnlijk ook niet helemaal in staat om te loggen. Of heel even snel een stukje te posten, maar niet om al die vragen te beantwoorden!

Kortom. Ik print de vragen uit, neem ze mee op sleeptouw. Tram in, fiets uit, trein onder. En leg ze vannacht onder mijn kussen. En dan is het even wachten op wanneer ik weer ergens in de Rotterdam een computer kan vinden. Tot dan hoor!

(En kunnen jullie dan even uitzoeken of de vanaf vandaag geheel vernieuwde Oor site de moeite waard is?)
07.50 [Link] [twee Reacties]

02 november 2001

Op de fiets (8)
Walhalla.

Voor een week heb ik een fiets met voorlicht, met achterlicht, met vijf versnellingen, met goede remblokjes, met een zadel dat niet met mij meegaat als ik afstap, met brede banden inclusief lucht en velgen, met reflectoren, met een spatbord dat nog de gehele kettingkast omvat, met een brede stang, met een goede hoogte omdat het zadel nog wel verstelbaar is, met een bel, met twee handvatten, en met een aangenaam lichtzoemend geluid dat helemaal ophoudt als ik de dynamo terugduw.



Gisterenavond opgehaald, 100 gulden borg betaald en de meneer in de fietsverhuur stralend aangekeken over zoveel moois. Luid zingend begaf ik me door de straten van de vreemde stad, anderen met gemak inhalend, bruggetjes nemend zonder er extra voor te hoeven trappen. De wind waaide langs mij heen, en door mijn haren voelde ik de fiets in combinatie met mijn beenspieren winnen van de vroege novemberstormen.

Wat een heerlijk gevoel!



Ik wil niet meer terug. Mijn oude fiets, jarenlang mijn trouwe stadse bondgenoot, verbleekt als slechte textielverf in de zon bij dit staaltje dynamische techniek. Ik wil nu zo'n fiets kopen, maakt niet uit welke prijs, en lange stukken fietsen, maakt niet uit waar naar toe.

Er is alleen één probleem. In Amsterdam heb ik weinig aan die fiets. Hij is niet alleen binnen een dag gestolen (hier hoeft ie maar op één slotje! haha!), maar er is ook nog eens helemaal geen ruimte om lekker door te fietsen.



Nu moet ik kiezen. Of verder op mijn stadsbarrel met alle ongemakken vandien. Of verhuizen naar een kleine stad in de buurt van grote lappen platteland waar ik op mijn nieuwe fiets doorheen kan glijden. Hmmm...
08.52 [Link] [zes Reacties]

01 november 2001

Tijdelijk onderdak
Dit wordt mijn huis - de komende anderhalve week. Ik heb het met wat anderen samen gehuurd. Op de foto wordt het nog verbouwd, maar het is al een tijdje af. Youp van 't Hek heeft er ook een tijdje gewoond en hij noemde het 'het beste wat Nederland op dat gebied te bieden heeft'. Hans Teeuwen is er net uit vertrokken, dus als hij zijn troep niet heeft opgeruimd en de schoonmakers snappen dat zij dat ook niet moeten doen, mag ik anderhalve week tussen zijn vuile kopjes, handdoeken en glazen bivakkeren.
Een week geleden was ik er ook een avond (even kijken of het wel beviel - het kost een flinke duit) en ben ik verdwaald. Er stond beneden voor de deur iemand voor wie ik de deur open moest doen en het duurde een kwartier voordat ik er was. Ondertussen had ik gelopen door eindeloze gangen, langs kassacomputers, een superlange bar, een kleedruimte, een laad- en losruimte, en twee verschillende liftschachten. Uiteindelijk werd ik betrapt door een zaklantaarn van de dienstdoende beveilingsbeambte die mij op haar monitor had zien dwalen door het gebouw.
Bijna al de ruimtes waarin ik verdwaalde zijn niet toegankelijk voor het publiek, wees niet bang. U mag zich nestelen in de riante stoelen in onze woonkamer of een drankje drinken in ons voorportaal. Meer over ons huis vindt u hier, of kom even langs op maandag, dinsdag, donderdag of zaterdag.
15.27 [Link] [zes Reacties]

Bijna Op
'Oh shit, ik heb er nog maar eentje. Zou ik jouwe even mogen gebruiken?'
'Nou ik heb er nu nog net twee maar het scheelt niet veel, dus liever eigenlijk niet'.

'Oh wacht, ik zet hem even uit en dan heb ik er meestal weer twee als ik hem aanzet.'
'Ja, maar als je dan even wacht gaat hij meteen weer terug naar één - daar schiet je niet zoveel mee op'.
'Is hier geen stopcontact ofzo? Misschien in de Eerste Klas?'
'Oké. Je mag de mijne wel even, maar dan moet je wel snel zijn, want als ik er nog maar eentje heb word ik redelijk gestresst van al die bliepjes de hele tijd.'
'Tof. Dank je wel. Ik zal heeeeel heeeel supersnel zijn.'

--

'Hee er gebeurt niets. Hoe werkt dit ding?'
'Gewoon, op dat streepje drukken.'
'Ja, dat heb ik net gedaan, maar hij doet niets.'
'Laat eens zien dan. Ah. Ik heb geen bereik hier, sorry. Weet ik eigenlijk wel, altijd op dit stuk, heel raar.'
'Nou ja, laat dan ook eigenlijk maar. Stomme dingen ook. Weet je wat? Ik zet de mijne ook gewoon lekker uit. Het is al laat genoeg.'
'Moet je hem op stil zetten, dan gaat de batterij helemaal op tot aan het einde en kan je hem zo vanaf nul opladen. Is beter voor de batterij.'
'Oké. Dan zet ik hem op stil.'
00.31 [Link] [Eén Reactie]