Kleingeld
Zouden de mensen van Coins for Care ook blij zijn met de lege batterijen die ik net in hun geldwerpbak heb gegooid?
Dan moeten ze die dingen maar niet zo op elkaar laten lijken.
Ik heb mijn kleingeld trouwens nog helemaal nergens in gedeponeerd. Nadat ik hoorde en las dat er aan Coins for Care ook 'goede' doelen meededen waarvan ik de goedheid niet kan inzien, vraag ik me af wat ik ermee moet. Iemand nog een idee? Of was er een tijd sprake van foute doelen en zijn die er uiteindelijk niet meer bijgekomen? Ik zie ze niet zo snel op de lijst staan...
10.44 [Link] [zeven Reacties]
30 december 2001
Eindejaarsspeech en Woord van Dank
Het is een bewogen jaar geweest.
Er zijn boel nare dingen gebeurd, vooral met mensen om mij heen, en aan het eind van de zomer heb ik heel hard geroepen dat er helemaal NIETS leuks was aan dit hele jaar. Wat zeg ik? Dit hele millennium was één en al ellende! Wat een rotjaar, riep ik uit, zittend in de kroeg, bierviltjes versnipperend, tegen tafelpoten aanschoppend, lippen op elkaar persend. Iedereen om mij heen is met reden ongelukkig, zei ik, ik zie mijn vrienden vanwege drukte nooit meer, er is niets nieuws gebeurd dit jaar, alles is uitzichtloos, ik heb alleen maar verdriet, ik heb geen puf om anderen te troosten, bah, ik haat dit, alles is slecht, wat een rotwereld.
Ja, het waren fijne tijden.
Gelukkig was er Walter. Hij zei: ‘Nou ja, Merel, stel je niet aan. Oké, er zijn heel veel nare dingen gebeurd, maar om nou te zeggen dat er helemaal niets nieuws en niets leuks is gebeurd, dat is onzin’. Hij was beledigd.
En terecht. Walter had gelijk. In maart dit jaar leerde ik Walter via vriend Wilco kennen (als u geduld hebt, zal ik ooit misschien vertellen hoe), en een maand later kreeg ik van Walter een kado. Een merelroze.com. Een URL. Een webzijde. Inclusief opmaak. Ga maar schrijven, zei hij. En ik ging maar schrijven.
Eerst met wat onbeholpen linkjes in korte verhaaltjes, zoekend naar een vorm, peinzend over wat ik moest schrijven als ik even niets wist, het ding vanwege rare reageerders zowel vervloekend als beminnend, in paniek rakend als ik een dag niet zou kunnen posten, of als ik trots was op een stukje maar de reacties bleven uit. Al snel raakte mijn weblog (zo heette dat toen nog) onlosmakelijk met mijn leven verbonden.
Ik had nooit gedacht dat ik er zoveel plezier aan zou beleven, en ook niet dat het een redelijk omvangrijk deel van mijn leven zou gaan worden. Het werkt verslavend. Het is leuk. Het is ontspanning. Het is fijn. En het is mijn. Als ik ooit nog eens mee zou willen doen aan een spelletjesprogramma op televisie, weet ik eindelijk een echte hobby te noemen. En dat is, lijkt me, bijna wel de beste reden om er voorlopig nog even mee door te gaan.
Met véél, en tevens grote dank aan Walter.
18.53 [Link] [veertien Reacties]
Sneeuw Beeldroman
Ja! Waarom niet? Nog wat huis-, tuin-, en keukenkiekjes, gisterenavond geschoten. Het gebeurt immers niet elke dag dat het sneeuwt in Amsterdam, en dat de sneeuw langer dan een kwartier blijft liggen. Dit was het uitzicht aan de voorkant van mijn huis. Ik stond net op het punt om uit te gaan, dus ik nam mijn camera mee. Op straat was het mooi! Mijn fiets was alleen helemaal besneeuwd en beijzeld dus ik kwam verkleumd op de Nieuwmarkt aan. De Waag lag er sprookjesachtig bij zo op de zaterdagavond, maar we moesten snel maken dat we wegkwamen want al snel ontpopten de aanwezige jongelui zich als daadkrachtige sneeuwbalwerpers. In het café was het erg aangenaam. De sneeuw leek te zijn gestopt. Maar alsof het niets was, ging het 's nachts bij terugkomst alweer sneeuwen. Gelukkig was ik toen net thuis en kon ik zowel op de heen- als op de terugweg genieten van een droge overtocht.
Volgende keer een nieuw verhaaltje. :-)
12.46 [Link] [vijf Reacties]
Op de fiets (13)
Ik suisde van de Nieuwe Amstelbrug af. Een fijne brug om van af te suizen, zeker als het stoplicht op groen staat als je er aan komt, en zeker met een nummer van de soundtrack van Amélie in je oren. De soundtrack van Amélie doet de wereld verkleuren in de kleuren van de film. Bovendien merkte ik dat ik mijn fiets door de muziek met een elegantere draai dan normaal aan de voet van de brug tot stilstand bracht om dadelijk mijn weg linksaf te kunnen vervolgen. Ik walste lichtjes met mijn hoofd mee en wilde net gaan oversteken toen ik plotseling staande werd gehouden door een politieagent.
De politieagent was die ochtend in vol ornaat op zijn motor gestapt. Hij stond paraat. Hij was iets Belangrijks aan het doen, dat zag je zo. Aangezien ik niets illegaals of risicovols aan het doen was op het moment dat hij mij vol militaire bravoure tegenhield, moest er wel iets echts aan de hand zijn. 'Prrrrrrrriiiiiiiiiet!', weng, wat was dat voor geluid? De politieagent had een fluitje, bleek, toen ik naar hem keek. Hij blies erop alsof het zijn lust en zijn leven was. Lekker lang, en lekker hard. En heel belangrijk. Zijn witte handschoenen staken mooi af bij het zilver van het fluitje. Zijn gebolde wangen en de serieuze blik in zijn ogen gaven aan dat het hier niet om zomaar een doordeweeks klusje ging. This was serious business.
Het hele kruispunt, zag ik, was tot stilstand gebracht en overal werden rode en groene stoplichten genegeerd. Iedereen stond stil. Het meisje in de auto naast me keek mij door het raampje vragend en vol verwachting aan. Een stilte viel. Wat zou er aan de hand zijn? Even leek er niets te veranderen, maar toen gebeurde het. Vanuit de verte hoorden we sirenes. Er kwamen meer politieagenten aan, op motoren, in vol ornaat. Ook zij hadden fluitjes. Alle weggebruikers keken met grote ogen naar wat zou komen. Het leek de Tour de France: alsof de wielrenners na al die uren wachten aan de kant van de weg er dan eindelijk aankwamen. En toen, in de verte, maar alras dichterbijkomend, zagen we het Belangrijke op ons afkomen. Geëscorteerd door politiemannen, motoren en auto's kwam daar aangereden een donkerblauwe bus met een Belangrijke lading. Blauwe zwaailichten op het dak.
Euro's. Van de Nederlandsche Bank op weg naar, wie zal het zeggen. Het meisje in de auto naast me schoot even in de lach. Ik lachte naar de man naast mij op de fiets. Hij lachte schertsend over zoveel uiterlijk vertoon terug. De politieagent op de motor vervolgde zijn pad. Het geluid stierf weg. Het kruispunt kwam langzaam weer op gang. Het liedje van Amélie was afgelopen.
13.00 [Link] [twee Reacties]
28 december 2001
Hele vieze koekenpan
Wat ik wel een beetje haat, is dat, als je de hele afwas hebt gedaan, het aanrecht hebt schoongemaakt, het schuursponsje hebt vervangen, het gele doekje hebt uitgeknepen, hebt opgevouwen en naast de kraan hebt neergelegd, je gerimpelde handen hebt gewassen en afgedroogd, er dan ineens nog een *hele* vieze koekenpan op het fornuis staat.
Ik laat hem lekker staan.
21.13 [Link] [vijf Reacties]
Super Mario
Ik had nooit een Super Mario-spel. Wel Donkey Kong, maar die was eigenlijk van mijn broer. Super Mario was net een beetje na mijn tijd denk ik, omdat jongere neefjes en vrienden wel Super Mario hadden. Ik vond Super Mario cool. En nu ben ik Super Mario. Hoewel de bijgaande tekst niet echt van toepassing is.
I am Mario. I like to jump around, and would lead a fairly serene and aimless existence if it weren't for my friends always getting into trouble. I love to help out, even when it puts me at risk. I seem to make friends with people who just can't stay out of trouble. What Video Game Character Are You?
(via Petra)
10.44 [Link] [vijf Reacties]
Pashokje
Vanuit een pashokje met een dicht gordijntje in de Bijenkorf:
'Ik weet het niet'
'Beetje strak boven'
(...)
'Bruin'
'Nee, lichtbruin, die andere is donkerbruin'
'Ja, dat is waar'
(...)
'Ik weet het niet hoor'
'Ja, heerlijk. Fijn stofje'
'Ja, dertig procent, en hij was al afgeprijsd'
'Dat is waar. Maar het blijft veel geld'
'Ja, aan de bovenkant, maar dat loopt nog wel uit, denk ik'
'Oh! Ik weet het niet hoor'
(...)
'Maarre, ik ga ophangen, er staan nog meer mensen te wachten'.
10.17 [Link] [Reageer]
27 december 2001
Kerststilte
Hoewel ik vannacht niet zo blij meer was dat ik de tussendagen niet had vrijgenomen, is het werken nu best plezant. Er is niemand. Behalve ik, en iemand anders. Ik hoor haar tikken, meters, kamers verderop. Er wordt nauwelijks gebeld. De printer, die naast mij staat en normaal gesproken aan één stuk door documenten produceert, houdt zich stil. De fax heeft zijn geblieb nog niet laten horen.
Het is zo stil, het lijkt wel of er binnen sneeuw ligt. Alles klinkt gedempt. Ik zou zo bijna kunnen schrikken als de telefoon gaat. Het tikken op het toestenbord is deze ochtend het enige wat de stilte nog doorbreekt. En mijn regelmatige ademhaling. En het zoemen van de computer. En heel in de verte, maar dat is nauwelijks hoorbaar, het geluid van de straat.
11.22 [Link] [drie Reacties]
26 december 2001
Tweede Kerstdag
Jippie!
Het wordt een fijne tweede kerstdag. Ik moet mij nu haasten omdat ik in een opwelling heb besloten nu dan toch *eindelijk* naar Amelie te gaan. Samen met twee vrienden (1x man, 1x vrouw) met wie ik me daarna ongans ga eten aan alle lekkere dingen die we zondag hebben gekocht. En Catan spelen. En babbelen. En wijn drinken. En dan tevreden naar bed.
Ik hoop dat u ook een fijne tweede kerstdag in het vooruitzicht hebt. Het zijn rottige dagen voor mensen die niet zo goed in hun vel zitten. Voor hen: sterkte. Maak er iets moois van.
13.26 [Link] [drie Reacties]
Maar verder was het erg gezellig en lekker eten ook
Leuk, zo'n oudtante op het kerstdiner.
"Nou Merel, wat een mooie rok. Je ziet er volwassener uit".
"Dank u".
"Ook in je postuur".
Humpf.
00.19 [Link] [vijf Reacties]
25 december 2001
Tröckener Kecks
Ik was 14. Het was zomer - Uitmarkt in Amsterdam. Het eind van de zomervakantie. 's Ochtends vroeg waren we de stad ingegaan om langs kraampjes te lopen, flyers te verzamelen van voorstellingen van het volgende seizoen, en loempia's te eten die op straat werden verkocht. En ook, vooral, om doelloos rond te hangen op straat, lol te maken en mensen te kijken. We waren met zijn vieren. Twee vriendinnnen en een vriend. Die vriendinnen waren 15 en gingen al 's morgens aan het bier. Heineken. Blikjes, van de loempiatent. Ze hadden liever Grolsch. Ik wilde niet. Ik vond bier vies. Het smaakte bitter en ranzig.
We stonden in de Amstelstraat, vlakbij de Blauwbrug, voor avondwinkel Sterk. De winkel was dicht. Ik verveelde me. Eén van mijn vriendinnen stak een sigaret op. Ik niet. Ik vond sigaretten vies. Het smaakte naar de geur van asbakken en het prikte in mijn keel.
We hadden het over jongens. Jongens van school, van een paar klassen hoger. Die kende ik niet. Ik vond jongens niet zo interessant, tenzij ze aardig tegen me deden. Maar dat waren er weinig. En de jongens in de hogere klassen wisten niet eens dat ik bestond. Jongens waren raar. De jongen in ons gezelschap keek afwezig de andere kant op. Hij was aardig, maar hij was gewoon Mattijs.
We stonden er een hele tijd. Soms liepen we even een rondje om de gele bakken die op de stoep stonden. Gingen we staan op Amsterdammers, elkaar ondersteunend en kijken wie het langste los kan staan. Er gebeurde weinig. Rijen mensen kwamen voorbijgeschuifeld, het was druk. Mijn vriendinnen gingen meer bier halen. Ook voor mij, maar ik legde weer eens uit dat ik het niet lekker vond. Dat vonden ze stom. En saai. Neem dan een sigaret, zeiden ze. Maar ik wilde niet. Ze werden me beu.
Ze liepen weg, met zijn drieën. Ik sjokte achter ze aan. Laten we kijken wat er op het grote podium komt, zeiden ze. Oké, zei ik. We hadden het niet tegen jou, zeiden ze. We liepen naar de Blauwbrug. Op de hoek van de brug en de Amstel was een podium gebouwd. Er stonden drommen mensen voor te wachten. Mannen liepen op het podium heen en weer. Test één twee drie vier.
Mijn vriendinnen werden baldadig. Zeiden me dat ik stom was omdat ik niet wilde drinken. Ze lachten met elkaar en met hem, en niet met mij. Ik wist niet goed wat ik moest zeggen dus bleef ik stil. We gaan meer naar voren, want dan kunnen we het beter zien, zeiden ze. Ze baanden zich een weg door de mensenmassa en ik ging erachter aan. Ik vond het vervelend de mensen te vragen of ik er langs mocht, dus ik raakte achterop. Ik riep dat ze moesten wachten. Kom, we gaan snel weg, dan raken we haar kwijt, zeiden ze. Ik struikelde over tassen en benen en kon ze niet bijhouden. Ze waren klein, dus niet makkelijk terug te vinden.
Luid applaus. Een brommende bas. Op het podium drie mannen. Harder applaus. De zanger liep het podium op, overzag de massa, gleed met zijn hand door zijn zwarte haar en stampte zijn voet hard op de grond, terwijl hij de microfoon naar zich toetrok. De menigte om me heen begon te springen en te joelen. Ik voelde me alleen. De zanger zong met rauwe stem, niet zo mooi, maar wel met hartstocht. En enthousiasme. De bassist had een rode baret op en bespeelde zijn basgitaar met een voortstuwende bijna autistische beweging. Ik baalde. Ik zag mijn vrienden niet. Ik voelde me saai en stom en anders. En anders is niet goed als je 14 bent.
Dank je weeel, riep de zanger. Ik keek naar hem. Een beer van een vent, pikzwart haar, groeven in zijn gezicht en een verleidende blik in zijn ogen. Hij heupte wieg. Zijn microfoonstandaard was zijn verleidingsobject. Een nieuw nummer werd ingezet. 'Tranen op haar wangen, verdriet op haar gezicht. Radeloze ogen, glanzend in het licht'. Ik kon de tekst maar half verstaan. De zanger legde zijn armen kruislinks over zijn borst en wiegde met zijn bovenlichaam heen en weer. Zijn hoofd was nat van het zweet. Hij hijgde in de microfoon. Zijn bovenarmen waren groots en gespierd, en hadden een schaduw bij de overgang in spierbundels. Hij sloot zijn ogen. Hij had het tegen mij. Hij zong met zijn ogen dicht de woorden die ik wilde horen. De massa om me heen stond stil. De laatste tonen van het nummer stierven weg. Hij deed zijn ogen open en keek me aan. Het publiek applaudiseerde wild. De zanger zwaaide zijn armen hoog in de lucht, stampte zijn laars op de grond, gooide zijn lichaam naar voren, en zette het volgende nummer in. Ik was fan. En verliefd.
Het wordt een mooie kerst dit jaar.
15.19 [Link] [Eén Reactie]
24 december 2001
Afscheid
De Tröckener Kecks nemen vanavond afscheid van Amsterdam. Ik neem vanavond afscheid van mijn puberteit.
Nog één keer dansen op de opzwepende continue bassen, nog één keer kippevel, nog één keer me te buiten gaan aan verliefde gevoelens, nog één keer alles, nog één keer me verbazen over de lelijke T-shirts waarin echte fans zich hullen, nog één keer ontroerd zijn door een een concertlang die bovenarmen, me nog één keer plaatsvervangend schamen voor de onhandige gebaren van slungelige Rick. Mmm. Ik heb *véél* zin.
14.48 [Link] [twee Reacties]
Winston
Maar goed, mijn lezers zijn dus vierkant. Waar was u bij Jimmyhat, de beste band van het moment? Het was *erg* leuk! En inderdaad de laatste keer dat deze band in zo een intiem zaaltje te zien kan zijn. Low, ooit winnaar van de Grote Prijs voor Beste Muzikant, drumde er heftig op los, de grote scharen fans die mee waren gereisd op zijn gemak bespelend. Het was alleen te kort, dat was jammer. En de band erna had ervoor moeten spelen. Maar! Volgende keer beter.
Winston was vroeger een bruin, beetje smoezelig café waar bandjes konden optreden en waar tot diep in de nacht door gespuis en studenten gedronken werd. Nu is het hip. Dat had ik al gehoord, en ik was een beetje bang dat het te hip zou zijn geworden. De muren zijn van houtkleurig naar wit met goud behang gegaan, de bar is van glas en metaal, en achter de bar staan grote glazen koelkasten. Gelukkig is de rest nog hetzelfde gebleven en zijn de mensen nog normaal, wat het bij elkaar een erg aangename plek maakt. Inclusief een DJ die na de bands allemaal fijne muziekjes draaide. En leuk gezelschap, maar dat ligt niet aan de tent.
De ruimte beneden is alleen nog wel steeds te klein. Op minder dan tien vierkante meter moeten er jassen opgehangen worden, geplast worden en handen gewassen worden. En voor elke handeling moet geld worden betaald. Twee gulden per item in de garderobe, één (verplichte) gulden om te plassen. Maar! Geweldig: het plasabonnement. Ik ben fan. Met de plasstempel mag je de hele avond voor drie gulden zo vaak plassen als je wil. En deospray gebruiken, en make-up, en luchtjes opdoen en dropjes eten, en niet te vergeten: onbeperkt praten met de garderobe-juffrouw.
12.21 [Link] [Reageer]
23 december 2001
Kijkers
Ontwapenend was ze. Ze hield ervan om uit het niets ergens op te springen. Iets wat hoog genoeg was om haar benen vanaf te laten bengelen. En dan kijken. Met hele grote blauwe kijkers. Geen ogen. Nooit een meisje ontmoet dat alleen kijkers had, en geen ogen. Zij had kijkers.
Ze kwam eerder die dag in de verte aangefietst met een tomeloze energie. Ik had haar nog nooit gezien, slechts op foto's, en nu herkende ik haar meteen. Maar om haar daadwerkelijk te kunnen begroeten, moest ik eerst de autoweg oversteken die ons van elkaar scheidde. Ze zwaaide hard vanaf de overkant, van haar fiets afspringend om haar handen vrij te hebben. Ik zwaaide terug en stak over. Ohjee. Drie zoenen doen of hand? Doe maar die zoenen. 'Hallo'. 'Hallo'. Hihi, raar is dit. Ja, hihi.
Maar het was helemaal niet raar. Het was bijzonder normaal. Alsof ze al jaren in mijn leven was, en alsof ik er wekelijks op bezoek ging. We zaten op haar kamer boven in de flat en we praatten aan één stuk door. Een beetje over webloggers, maar vooral over andere dingen. En dan toch weer een beetje over webloggers. En twijfels. En leuke dingen. En nare dingen. Ze had de gave om te constateren op een nuchtere, doch zeer grappige manier. Over het leven, over mij, over zichzelf, over anderen. Ze praatte zoals ze schreef. Ze praatte honderduit en ik misschien wel duizenduit dus was het een grote praatpartij. En op een gegeven moment waren we nog lang niet uitgepraat maar was het wel tijd om te gaan. Dat was jammer, maar ook wel goed. Want nu kunnen we volgend keer weer verder praten.
13.03 [Link] [twee Reacties]
22 december 2001
Kerstspecial
Ik zat al helemaal klaar in mijn mooiste kleren. Mijn haar had ik gekamd en mijn lippen gestift. De verleiding om in mijn joggingbroek te schieten was groot, maar met heftige verrassingen in het vooruitzicht kon ik me inhouden. De telefoon lag naast me, ik liep af en toe even zenuwachtig naar het raam om te kijken of er een grote bus aankwam. Mijn mobiele telefoon stond op het hardste volume. Ik streek mijn kleren glad. Ik rechtte mijn rug. De televisie stond aan. Ik keek of ik enkele verborgen camera's in mijn kamer zag hangen.
Het programma begon. Verliefde mensen uit alle delen vlogen elkaar zielsgelukkig in de armen. Tranen vloeiden. Ik depte de mijne - beter nog niet in tranen zijn als de bel zou gaan. Dat werkt niet goed voor de kijkcijfers. Emoties moeten ook geregisseerd. Ik zou verbaasd kijken, Robert vragend aankijken als hij zou vragen wat ik dacht, mijn handen voor mijn open mond slaan. Zeggen dat ik geen flauw idee had van wie mij zou willen verrassen. Ik? Mij? Wie dan? Alles tot in details voorbereid.
In het derde reclameblok werd ik zenuwachtig. De bel was nog niet gegaan, en om binnen de uitzending nog helemaal naar Hilversum te moeten... Maar gelukkig zouden ze me ook met camera en al hier thuis kunnen verrassen - helemaal live! Ik hield de moed erin.
Echter, na het vijfde en tevens laatste reclameblok drong het tot me door. Robert was mijn huisje voorbij gereden. Die uitzending was helemaal niet live. Weer niets. Volgend jaar, dacht ik, volgend jaar! Ai, die Kerstspecial maakt veel bij me los. :-)
22.47 [Link] [vier Reacties]
Extra lang
Het voordeel van werken is dat je het weekend eindelijk weet te waarderen.
19.19 [Link] [Eén Reactie]
Airguitar
Heeft u dat ook wel eens, dat u zonder handen aan het stuur 's nachts heel hard door de straten crosst, hard meeplaybackend met de muziek, airguitarspelend en strepen op de weg al slalommend nemend, alsof je een lange, witte, steile piste afglijdt en daar geen enkel probleem mee hebt? Dat je het *helemaal* bent, heel even? En dat je jezelf goed vindt, omdat je dat nu eenmaal bent, omdat je leuker bent dan dat mens dat naast je stond te dansen die zoveel mooier maar zoveel dommer was? Dat je zó hard opgaat in je eigen muzikale act dat je het groepje jongens aan de overkant van de weg te laat opmerkt om je er druk om te maken? Dat je dat dan ook even helemaal niets kan schelen? En dat je je heel goed voelt, en op het toppen van je kunnen rechtsaf slaat, al airguitarend, eerst even achterom kijkend omdat je heus nog wel bij postieven bent, en dat je dan recht in het gezicht kijkt van iemand die heel hard om jouw mime-uitvoering moet lachen?
Dwars door Almere loopt de busbaan. Hij gaat van noord naar zuid, van oost naar west, van Buiten naar Haven, van Haven naar Stad, en binnenkort naar Hout. De busbaan is twee bussen breed en is alleen toegankelijk voor bussen. Auto’s worden geweerd door gaten of hobbels in de grond ter hoogte van hun banden. De bussen hebben vrij spel. Er zijn veel stoplichten, maar deze gaan automatisch op groen als de bus eraan komt, na een wit sein, twintig meter ervoor. Of er moet iets heel speciaals gebeurd zijn op de punten waar auto’s de weg kunnen kruisen. Maar er gebeurt niets speciaals. Dus kan de bus gewoon doorrijden en gaat daarom heel snel. Hij leidt me langs wijken vol willekeurige laagbouw huizen met twee of drie etages, met een plat dak, in diverse uitvoeringen. Af en toe een kerststuk. Af en toe heel veel kerststukken. Pleintjes met een hek eromheen waar jongens voetballen. Elke wijk zijn eigen karakteristieken en toch uniform. Op elke derde hoek een basisschool met gekraste tekeningen die met plakband aan de ramen zijn opgehangen. In de bus zitten veel schoolkinderen. Pubers, rugzakken, middelbare school. Ze staan niet op voor oude mensen. Die zitten, of nee, staan ook veel in de bus. En ik.
De bussen zitten altijd vol. Iedereen heeft een abonnement. Ik niet. Ik ben daardoor meteen een buitenstaander, maar dat voel ik me in Almere ook mét abonnement op zak. Dat is niet erg. De buschauffeurs kennen de meeste mensen en groeten mij hoffelijk alsof ik de enige toerist ben en zij eigenaar van een café in het midden van een verlaten Spaanse woestijn. Vrouwen met kinderwagens mogen achterin instappen. Maar moeten dan wel door de bus naar voren lopen om hun kaart te laten zien. Omdat de bussen zo hard gaan, hobbelen ze meer dan normaal. De kinderen in de kinderwagens schieten bij een bobbel in de weg af en toe lichtjes omhoog. De oude mensen die moeten staan, breken bijna hun heup.
Almere is net zo oud als ik en heeft bussen die 1, 2, 3, 4, 5 en 6 heten, in plaats van 79 of 427. Het is voor mij nooit meer dan drie strippen, maar de afstanden zijn enorm. Midden in Almere ligt ’t Oor. Hier gaan de streekbussen, naar Lelystad, Utrecht of Amsterdam. Het is er altijd druk ook al ligt het in een stuk niemandsland langs de snelweg. De bus gaat door wijken met gekke namen, zoals Parkwijk, Muziekwijk, Danswijk, Filmwijk, Waterwijk, Stedenwijk. Grienden, Meenten, Marken, Velden, Hoven. De straatnamen zijn cool.
Zonder Almere had Simon van Collem waarschijnlijk nog geen straat naar hem vernoemd gekregen.
Fijn Filmpje
'Do you think... after we've dried off, after we've spent lots of time together, you might agree... not to marry me?'
Het is toch belachelijk dat ik mijn avond vroeg naar bed laat schieten om een film op televisie te kijken die ik al zo vaak heb gezien, en als ik wil, zo vanuit mijn kast in de videorecorder kan stoppen?
22.44 [Link] [acht Reacties]
Uitgaanstip van de Week
Morgenavond! Winston, Amsterdam. De beste band van het moment: Jimmyhat! De beste drummer van Nederland! En dat voor bijna geen geld! Ga nu voordat ze alleen nog maar in Ahoy' te zien zijn. Komen dus of vierkant zijn.
17.24 [Link] [twee Reacties]
Op de fiets (12)
Gisterenochtend kon ik wegens onvoorziene omstandigheden die resulteerden in te weinig tijd, niet douchen. ’s Ochtends niet douchen betekent de hele dag moe, suf, comateus. Ik stapte in haast op mijn fiets en bedacht dat ik mijn handschoenen binnen vergeten was. Niet getreurd, snel verder, want ik was al vertrokken op het tijdstip waarop ik eigenlijk op mijn werk had moeten zijn.
De ochtendspits kan een vrolijk mens chagrijnig maken. Op het fietspad stonden auto’s dubbel geparkeerd, fietsers voor me schoten niet op, lichten sprongen steeds op rood. Het waaide hard, de wind bolde mijn jas op van achteren en de mensen voor mij trapten net zo hard op hun pedalen als ik. Het zag er vermoeiend uit. De wind maakte tranen op mijn wangen.
Omdat het stoplicht op rood stond en mijn weg versperd was, besloot ik in plaats van de hoofdweg een zijstraat in te slaan, en mij zo door de kleinere straatjes richting werk te manoeuvreren. Deze route is korter in afstand, maar frustrerender door obstakels en geniet daarom normaal gesproken niet mijn voorkeur. Even later kon ik weer linksaf slaan om op een grotere weg terecht te komen. Er kwam een busje aangezet, van opzij. Hij zou me voorrang moeten verlenen maar deed dat niet. Hij haalde mij even later in en bleef vervolgens na enkele meters voor mij op het fietspad stilstaan. Ik had vanwege het langsrazende verkeer aan de linkerkant van me geen andere mogelijkheid dan rechts de stoep (die op dat punt gelukkig net een lichte slijtageplek vertoonde) op te knallen en met hartkloppingen via het trottoir weer op het wegdek te geraken. Hierin werd ik echter belemmerd door de opgestoken hand van een in donkerblauw gestoken politieagent die mij staande hield en me vertelde dat het crossen over het voetpad zelfs in 2001 nog niet toegestaan was. En dat muziek in de oren niet tot zijn aanbeveling behoorde. Hij hield me even aan, las mij de les, maar gaf mij geen bon en ik vervolgde mijn weg na een stukje wandelen weer op het zadel. Mijn slapen deden pijn.
Bij het eerstvolgende kruispunt (halverwege huis en werk) kwam ik er met schrik achter dat ik niet alleen mijn handschoenen maar ook mijn portemonnee thuis vergeten was. En, bedacht ik me, ook mijn die dag ohzo nodige paspoort. Willekeurige vloek. Ik moest terug. Of zou ik naar mijn werk gaan en later teruggaan naar mijn huis? Maar nee, ik kon beter in één keer doorwerken en nu dus rechtsomkeert maken. Dus toog ik op mijn fietsje de weg naar huis weer terug, de wind op miraculeuze wijze nog steeds tegen mij hebbend, mijn handen openbarstend van de koude. Thuis kon ik mijn paspoort niet meteen vinden, vergat ik alsnog mijn handschoenen en wilde de deur in eerste instantie niet op slot gaan. Ik stapte vermoeid weer op mijn fiets. Het begon zachtjes te regenen. Mijn vingers konden de elastiekjes van mijn capuchon niet goed strikken vanwege de kou. Tegen de tijd dat ik (een half uur te laat) op mijn werk arriveerde, was ik door- en doornat.
Talenknobbel
Ik kan in vier talen vloeiend vragen of u uw maandverband niet in het toilet wilt gooien, maar in de daarvoor bestemde afvalbak.
Daar kwam ik zonet achter, toen ik op de WC keek of de jarenlange toiletervaringen mij nog wat hadden opgeleverd.
14.11 [Link] [twee Reacties]
Club van oude Mannen
Ik werk net. Ik netwerk. Wij werken net. Wij netwerken.
Gisteren was ik op een netwerkbijeenkomst, waar mensen zonder er moeilijk over te doen fijn aan het netwerken waren. Kaartjes werden uitgedeeld, gesprekken werden vol interesse gevolgd, schaamteloos mocht men vragen wie je was, wat je deed, en waarom.
Ik ben een slechte netwerker (ik heb niet eens een kaartje), maar tegelijk een goede. Ik ben een slechte netwerker op dit soort avonden. Ik heb de hele avond maar met één man gepraat, die professioneel geenszins in mijn straatje zat, maar ik vond hem aardig en heb een leuke avond gehad.
Vóór het genetwerk mocht ik mij, bij uitzondering, in het gezelschap voegen van de club van oude mannen, zoals mijn vader zijn eetgroep noemt. Dit is niet zomaar een eetgroep, maar een jarenlange traditie die in twee van de (huidige) zes mannen zijn oorsprong vindt. Mijn vader schuift er nu al een jaar of negen bij aan, maar voor deze twee mannen is de dinsdagavond al ruim vijfentwintig jaar vaste prik, vaste plaats. Nog voordat zij hun echtgenotes leerden kennen, zaten zij op dinsdagavond reeds met elkaar aan tafel en moesten hun vrouwen dat bij de huwelijkse voorwaarden maar gewoon accepteren. Niets tussen te krijgen, behalve een vreselijke ziekte, of de dood, zo werd mij toevertrouwd. En de dood heeft inmiddels al enkele tafelgenoten een goed excuus gegeven om niet meer te komen.
Het zijn zes mannen die vanaf een afstandje op elkaar mogen lijken, maar infiltrerend in het geheel ineens compleet verschillend zijn. En toch hetzelfde, want delen van gesprekken kon ik niet volgen omdat ze zo goed op elkaar ingespeeld waren. Grappen over mensen die ik niet kende, of erger, die ik niet snapte omdat mijn referentiekader niet breed genoeg was. De mannen hebben in ieder geval één ding gemeen: een voorliefde voor cultuur in de ruimste zin van het woord. Ze babbelen tijdens het eten over Hoog Intellectuele Dingen op een vanzelfsprekende manier, en over de nieuwe vriendin van één van hen. Het was jammer dat zij zich vast inhielden omdat ik er bij zat, maar je krijgt niet dagelijks de kans om het met zes mannen te hebben over de nieuwe vriendin van één van hen. Vrouwen moeten een crime zijn voor mannen. Ik verontschuldig me hierbij alvast voor de aandachtvragende dwarsheid die ik tentoon ga spreiden.
Tijdens het eten had ik het geluk dat ik naast anderen zat dan bij het borrelen vooraf, waardoor ik met (bijna) iedereen wel even heb gesproken, en vermaakte ik mij tot mijn vaders plezier (het is niet zomaar dat er een vrouwmens aan tafel mag zitten!) opperbest. Dat kwam misschien wel door de openingszin van één van hen die begon over mijn glazenwasser. Ah, het huiswerk was gedaan! En misschien ook wel door de laatste zin van de avond: 'Ga je nu over ons schrijven?'. 'Wie weet', zei ik. 'Wacht maar af'.
09.02 [Link] [acht Reacties]
18 december 2001
Urbanbite
Ha! Fijne spam! Van urbanbite (alwaar ik elke keer dat ik eten bestel - een enkele maal gebeurd tot nu toe - weer tevreden ben over de aflevering) een vel mooi vormgegeven magneetjes met persoonlijk voornaamwoorden, ingrediënten, bijvoeglijk naamwoorden, persoonsvormen en voorzetsel. Maak uw eigen zinnen op uw koelkast! En maak hierbij reclame, niet alleen voor urbanbite, maar ook voor lastminute.com.
Als u dan even op die sites gaat kijken, maak ik even wat zinnetjes. 'Ik kneed gretig een rijpe verse mango en mors een exotisch pikant pittig lekker jong sap. Daar heb ik zin in'. Verbazingwekkend, wat een creativiteit krijg ik hiervan. Sorry, ik ben even bezig.
23.21 [Link] [negen Reacties]
Glazenwasser
Kedaeng. Boink. Hmm... wat is mijn buurvrouw aan het doen? Doef. Is er iemand bij mij in huis? Kadoink. Huh? Hoe laat is het?
De cijfers van de wekker vermelden mij dat het precies een minuut is voordat ik moet opstaan. Wat een kwelling. Ik wil helemaal niet opstaan. Kletter. Doink. Wat is dat? Mijn wekker springt aan en zingt een kerstnummer. Snooze. Onder mijn dekbedden (ik heb het erg koud boven in mijn slaapkamertje) maak ik een hol alwaar ik mij gelijk een katachtige oprol en mijn ogen en oren nog niet aan de nieuwe dag hoef te laten wennen. Het is er heerlijk warm en die droom van net kan nog wel even worden voortgezet. Kedaeng! Is er werkelijk iemand in mijn huis? Wordt er ingebroken?
Tijdens de negen extra minuten snoozetijd waarin ik mij in zo een toestand bevind dat ik de plek in mijn bed belangrijker vind dat het vangen van inbrekers, bedenk ik mij dat het de glazenwasser moet zijn. Maar het is nog donker! Althans, in mijn slaapkamer. Hij gooit zijn ladder van beneden tegen mijn raam op de derde verdieping. Vervolgens beklimt hij hem met veel lawaai. Hij lapt mijn raam, dan het raam beneden mij - maar die ladder leunt nog steeds tegen mijn raam en klettert steeds door. Kletter. Kadoef. Dan het raam weer daaronder. Kadaeng. Om zijn ladder goed te kunnen plaatsen, moet hij hem vanaf de grond enkele keren tegen mijn raam gooien (in de loop der jaren is mijn raam dan ook licht beschadigd geraakt), totdat hij stevig staat en de wasser niet zal vallen. Mijn wekker besluit dat de negen minuten voorbij zijn en vindt in Marco en Sita een alternatief voor mijn rust.
Ik zal er nu echt uitmoeten, maar als ik mijn trappetje afkom van boven, zal ik recht in het gezicht van de glazenwasser kijken, en daar heb ik geen zin in. Eerst mijn slaperige hoofd vanuit mijn luik naar beneden steken en checken of ik hem zie. Het bloed loopt op deze manier snel naar mijn hoofd - geen prettig gevoel zo op de vroege ochtend. Bij het kijken zie ik wel de bovenkant van zijn ladder, maar geen man, dus haast ik mij naar beneden en ren snel het hoekje om de badkamer in. Ik stap onder de douche die vandaag ineens een heel andere instelling nodig heeft dan anders. De koudknop moet een aanzienlijk langer stuk doorgedraaid worden om mijzelf niet levend onder het water te laten verbranden. Kijken of het morgen nog zo is. Na het douchen bedenk ik mij met schrik dat ik in de haast geen schoon ondergoed mee de badkamer in heb meegenomen. Ik stap met de handdoek om mijn lichaam uit de dampende stoom in de ijskoude kamer, steek mijn hoofd om het hoekje, zie de ladder die nu naar het andere raam verschoven is, en hoor de glazenwasser beneden op straat met iemand praten. Ik ren naar mijn ondergoed, grijp wat kleding en schiet snel terug de warme badkamer in. Ik kleed mij aan. Ik loop de badkamer uit. De ladder is verdwenen. De bel gaat.
'Glaaaazewassseer!' roept iemand van beneden. Ik loop de trappen af en betaal hem. 'Hee, moppie', zegt hij, 'ik dacht daje nog sliep - dat heb je snel gedaan'.
08.54 [Link] [Eén Reactie]
17 december 2001
Kerstverlichting
De overburen hebben bossen kerstverlichting aan hun balkon gehangen. Drie balkons worden in beslag genomen door geel/oranje lampjes die om de beurt flikkeren, af en toe uitgaan en soms volledig branden. Er zit zeker een systeem in. Als ik niet zou kunnen slapen, zou ik het patroon ontcijferen. Maar ik kan slapen, en goed ook.
00.34 [Link] [vier Reacties]
16 december 2001
De Dijk
Soms doe je dingen omdat je het nu eenmaal altijd doet. Gisteren ging ik naar De Dijk, in Paradiso. Dat is, zolang ik mij kan heugen, een jaarlijkse traditie met een grote groep vrienden. Omdat vriend Kasper de 16e jarig is (hee dat is vandaag, gefeliciteerd) en het concert altijd rond die datum wordt gegeven, is het ook een goed excuus voor een feestje.
Maar toen ik gisteren naar het concert op weg was, bedacht ik me dat ik eigenlijk helemaal niet zo'n zin had in De Dijk. Dat ik de leeftijd een beetje ontgroeid was dat ik De Dijk leuk vond. En dat ik mezelf niet meer zo vond passen in het meezinggeheel.
Het concert vorig jaar was een emotioneel gebeuren. Het ging niet zo goed met me, maar wel beter dan de maand ervoor, en ik was blij met mijn vrienden en mijn broer en toen waren de teksten van Huub ook nog eens zo doeltreffend, poeh! Ik hield het niet droog.
Nu gaat het wel goed met me. Heel goed zelfs. Ik voel me blij, tevreden, wijzer. De decembermaand met haar jaarlijks repetatieve ingrediënten zoals de feestdagen en onder andere dit concert, geeft aanleiding om dingen te vergelijken met vorig jaar - iets wat ik aan de lopende band doe. De uitkomst van deze optelsom is immer positief.
Gisteren hield ik het uiteindelijk ook niet helemaal droog. Daar, met al die vrienden, zingend, blij, vol in het leven - het was een geweldige avond. Ik moest alleen veel denken aan Margit, groot De Dijkfan. En dan wij, zo blij met z'n allen, dansend, en af en toe even naar elkaar kijken bij teksten die er niet om logen. 'Onderuit. Doodgaan, en opstaan, in een T-shirt van haar'. 'Je wordt geboren en gaat dood - en dat was het wel'. En tegen elkaar zeggen dat het juist goed is, plezier maken en toch aan haar denken.
Gelukkig speelden ze 'Bloedend Hart' niet.
13.56 [Link] [vier Reacties]
15 december 2001
Georgina and Main
Drie fans van Georgina Verbaan hadden via altavista een oude reactie gevonden van Hinke op een oud logje van mij waarin zij Georgina in een kwaad daglicht zet (heel goed, Hinke!). Toen ik hun reacties even bekeek, zag ik in dezelfde rij comments een rijtje films, aanbevelingen van Parel. Parel reageerde een tijdje vrij vaak op mijn stukjes, maar de laatste maanden heb ik haar niet meer gezien. Jammer, want ze reageerde altijd heel leuk. In ieder geval besloot ik gisterenavond een film uit het lijstje te kiezen om te huren. Veel had ik al gezien, maar Happiness op de een of andere duistere reden nog niet. Ik ben al een paar keer van plan geweest om ernaartoe te gaan toen hij nog draaide, maar dat lukte vanwege verschillende oorzaken nooit. Gisteren was hij uitgehuurd bij de videotheek op de hoek, en had ik geen zin om naar Movie Centre te fietsen. Dus werd het State and Main. Leuk! Lief filmpje.
13.58 [Link] [tien Reacties]
14 december 2001
Vertaal
In het Engels:
Ik ben melig.
De kleuter zat in een hoekje te knutselen.
17.21 [Link] [twaalf Reacties]
Meisje in de Trein
Er werd een deel van het stadsblad op mijn schoot neergelegd. 'Die is voor jou!', zei een meisje met twee blonde staartjes, en ze rende weer terug naar de plek waar haar moeder zat. Toch keek ze even om het hoekje om mijn reactie af te wachten. 'Sjemig', zei ik 'dat is fijn'. Ze grinnikte en verdween uit het zicht.
Op de voorkant stond een foto met zwanen. 'Zwanen hebben het ook koud' was de kop die er in dikke letters boven stond. Het meisje met de staartjes kwam mijn kant weer op. 'Halllllooooo', zei ze tegen mijn buurvrouw, terwijl ze haar lichaam naar links over liet hellen. 'Wie bent u?' De mevrouw glimlachte en zei haar gedag, maar de stem van de moeder klonk van een aantal rijen verder met de boodschap dat ze terug naar haar plaats moest komen. Het meisje huppelde terug.
Even later kwam de railtender onze verdieping verblijden met koffie en broodjes. Niemand wilde wat. Omdat ik in de laatste wagon zat, moest de railtender aan het einde de hele weg weer terug. Het blonde meisje besloot de vrouw te helpen. 'Wilt u koffieieie?' zei ze tegen de mensen die ik niet kon zien. Streng keek ze de mensen aan en stapte parmantig voor de kar uit, alsof ze aanvoerder was van het majorettencorps, op zoek naar slachtoffers. Maar hoewel ze de rol van verkoper erg aanlokkelijk op zich nam, en de hele coupé inmiddels voor zich had gewonnen, hapte niemand toe. Van haar moeder mocht ze niet de coupé uit, maar eigenlijk wilde ze mee, de rest van de trein van versnaperingen proberen te voorzien. Ze rende op en neer, het gangpad door. Af en toe bleef ze stil staan, voerde ze als gevierde actrice een formeel gesprekje met een reiziger, en liep ze weer door.
Ik had het geluk dat ze er pas in Leiden uit hoefde. Toen de trein het station al had verlaten, zagen we haar handschoenen liggen. Klein, zwart, wollig. Verloren op het gangpad, in de haast van het rennen.
En in de van haar wegrijdende trein vormde zij de aanleiding voor een gesprek. Over hoe je vroeger als kind wanten had die met een touwtje aan elkaar zaten zodat ze in de mouwen van je winterjas gehangen konden worden en je ze niet kwijt zou raken. Dat was cool.
15.00 [Link] [vijf Reacties]
13 december 2001
Donkere Dagen
Nog acht nachtjes slapen en dan is de kortste dag voorbij. Dat klinkt altijd zo mooi, maar ik vertrouw het niet helemaal, want elk jaar vind ik januari en februari nog veel donkerder dan december. Ik vind het niet prettig om in het donker op te staan en in het donker thuis te komen. Maar zolang het dit weer blijft, vind ik alles best. Als het maar niet gaat regenen. En sneeuw in Amsterdam is ook alleen maar de eerste tien minuten leuk. Zoals het weer nu is, kan je hele stukken fietsen om jezelf warm te krijgen, sjaal om, handschoenen aan, maar zelfs als die vergeten zijn dan word je nog wel warm. Dan is dit weer heerlijk en aangenaam. Maar binnen, op de plekken waar ik werk, wordt het slechter warm. Na een dag werk voel ik me net een fles witte wijn die voor het uitserveren nog even in het vriesvak is gelegd.
Ik wens alle mensen die ziek zijn in deze donkere dagen voor de kerst veel beterschap - maar wees blij dat je lekker binnen mag blijven.
08.32 [Link] [twee Reacties]
12 december 2001
Op de fiets (11)
Op sommige kruispunten is het maar beter om met de fiets in twee keer over te steken - als je naar links wil, dat is. Dit is vooral gunstig wanneer het druk is, er een tramlijn is waar behalve trams ook taxi's over heen mogen, en er een grote rij wachtende auto's staat die rechtdoorgaand verkeer vertegenwoordigen, evenals de voetgangers die het zebrapad willen oversteken op het moment dat jij net de andere weggebruikers met gevaar voor eigen leven hebt ontweken.
Wat je doet, is rechtdoor rijden in plaats van voorsorteren op de kruising, waar het levensgevaarlijk is en je een doorn bent in het oog van moordlustige taxichauffeurs en nare patserauto's. Neen. Je rijdt rustig rechtdoor maar zet, wanneer je bijna bij de overkant bent aangekomen, je fiets in enen stil met je stuur naar de kant toe waar je eigenlijk van plan was naar toe te gaan (eerder met 'links' aangeduid). Niet helemaal richting het stoplicht waar auto's en fietsers staan te wachten om rechtdoor (nu ook jouw beoogde richting) te gaan, maar ook weer niet midden op het wegdek, daar de auto's die in jouw stroom mee rechtdoor zijn gegaan bijzonder nare routeafwijkingen kunnen hebben. Aldaar wacht je geduldig tot je kan oversteken en je route kan hervatten. Dit is vaak nog voordat de voetgangerslichten op groen gaan - en altijd voordat de wachtende automobilisten (inmiddels achter je) optrekken.
Zo stond ik vanochtend te wachten op het moment dat ik aan het tweede gedeelte van mijn oversteekroute kon beginnen. Het was spitsuur en de drukte raasde langs mijn nog slaperige hoofd. Naast mij kwam een jongetje van een jaar of tien. Hij parkeerde zijn mountainbike met een gigantisch gave slipactie inclusief slippend geluid precies naast mijn Gazelle. Ook hij had mijn oversteekmethode gekozen en moest nu aan zijn tweede deel van het oversteken beginnen. Hij stond klaar in de startblokken om zo weg te scheuren, zijn handen stevig vastgeklemd om de handvatten van zijn stuur, zijn lichaam in een lichtoverhellende doch stevige houding.
Er kwam een vrouw aan van achteren. Zij had niet gekozen voor de oversteekmethode, aangezien ze alleen rechtdoor wilde. Dat wilde ze zo graag, dat ze te ver naar voren reed alwaar zij te dicht in de buurt kwam van eerder genoemde auto's met eventueel afwijkende routes (vanwege slaperigheid of het verkeerd inschatten van de ruimte). Ze schrok - deinste terug, maar had een fiets waarvan de rem (net zoals de mijne) blokkeert bij het achteruitrijden. Ze schoot omhoog, steigerde lichtjes, en tilde toen met een weinig sierlijke beweging haar bagagedrager op om op deze manier, met haar achteropje in de hand, haar benen aan weerszijde van de fiets, een stukje terug te lopen. Naar ons. Op onze hoogte.
Bij het opveren had zij echter uit haar jaszak een pakje papierenzakdoekjes verloren waarop in grote gele letters Sunny stond, evenals een zonnebloem. Het jongetje had dit gezien en strekte zich uit om zich over het pakje te ontfermen voordat het door een auto of fietser zou worden overreden. Het pakje lag echter net buiten zijn bereik. Hij leunde nog wat naar voren, maar hield zijn beide benen stevig op de grond. De stang van zijn fiets zat nu in de weg. Waar hij zich eerder al had afgevraagd wat het nut van een stang was, wist hij nu helemaal zeker dat dat stuk metaal niet op een handige plek was neergevleid. Maar. Hij zorgde ervoor dat hij in zo'n balans kwam, dat zijn fiets naar het wegdek overhelde, maar hijzelf, zijn evenwicht bewarend door zijn rechterbeen een stuk in de lucht op te steken terwijl zijn linkerbeen steeds verder gebogen werd, net een stuk verder naar voren kon reiken dan even eerder het geval was. Zijn geel met blauwe rugzak met een uit zweetgaatjes bestaand voorvakje belemmerde hem door ook naar links over te hellen en hem uit zijn evenwicht te brengen. Hij strekte zijn arm net iets verder, en wist in een fractie van een seconde het pakje papierenzakdoekjes op te pakken en meteen weer terug te keren in de stand zoals hij stond toen er nog niets gebeurd was. Hij keek de vrouw van wie de papierenzakdoekjes waren heldhaftig aan, liet de greep om het pakje die zijn knokkels rood deed worden verslappen en bood de vrouw haar eigendom aan.
Zij liet hem weten dat ze ze niet nodig had.
22.46 [Link] [zes Reacties]
Laaf
Af en toe zit ik voor mijn werk in Utrecht. Midden in het centrum, stukje lopen vanaf Centraal Station, geen gedoe met bussen. Fijn plekje, beetje klein, maar daardoor niet minder gezellig. Er is alleen één ding.
Laaf.
Tegenover het bureau waar ik vaak zit, is een raam. Dat raam kijkt uit op een platje, of een laag dakterras, dat een meter of twee van ons raam verwijderd is. In het huis dat bij het platje hoort, zijn ze aan het verbouwen. Soms loopt er een werkman voorbij van het slag dat geen hallo zegt als je oog in oog komt te staan. Op het platje hebben ze voor het gemak de achtergebleven spullen gezet die nog in het huis aanwezig waren toen ze gingen verbouwen. Denk ik. De vorige of (erger nog) huidige bewoners waren fan. Van Laaf.
Ik haat Laaf. Laaf is de verschrikkelijkste verzameling objecten die je ooit via de televisie kon bestellen. Geef mij een op negen manier verstelbare ragebol, een autokapcleaner met vierendertig verschillende hulpmiddelen of een Abflex die belooft alleen je buikspieren te trainen en je benen met rust te laten - maar geen Laaf. Ik kan naar alle onzin kijken, maar niet naar Laaf. Laaf is ziek. Vooral die Laaf die je moet kopen om de afstandsbediening en de televisiegids naast je luie stoel te dragen. Getver! Of de Laaf die je bij de WC Pot zet en nou ja, u begrijpt het al. Laaf heeft ook een land. De Laaf op dat platje is denk ik Lelijke Laaf. Hij kijkt echter heel blij met zijn ronde rode wangetjes en zijn helblauwe priemoogjes op zijn gerimpelde gezicht, ondersteund door zijn vettige armpjes, zijn beentjes met zijn puntige schoentjes vrolijk te lucht inschoppend. Hij kijkt mij recht lachend aan, staat precies naar mijn kant toe gericht en ik word er boel zenuwachtig van.
Er komt een dag dat ik de werkmannen zal vragen het ding om te draaien, of liever nog te verwijderen. Met een Laaf in mijn buurt kan ik niet werken.
09.13 [Link] [dertien Reacties]
11 december 2001
Kapitein Haddock
Volkskrant vandaag. Het leven is een stripverhaal:
"Het Pentagon heeft bekend gemaakt dat sinds het begin van de oorlog meer dan 12 duizend bommen en raketten zijn ingezet boven Afghanistan. Zestig procent daarvan bestond uit precisie-geleide munitie, de overigen waren 'domme bommen'."
21.43 [Link] [twee Reacties]
Storing
Ik heb gisteren gekookt voor 36 mensen. In een gigantische keuken met potten en pannen en schalen en glazen en keukengerei en ingrediënten in alle denkbare vormen. Het walhalla voor de graagkokende mens. Ik heb gemaakt: Gambas alla Romana met knoflook en rozemarijn en zelfgemaakte mayonaise met rucola, Patate Milanese en Asparagi al Forno (geblancheerd). En het was erg lekker en ze hadden geen metalen zeepje waarmee de knoflook van de vingers afgescrubt kan worden. :-)
Oké, ik deed het niet alleen. Ik deed het samen met een mij tot nu toe onbekende collega. En we werden flink geholpen door het Keizer Culinair team dat alle 34 andere collega's ook aan het werk zette aan één van de andere gerechten. Uiteindelijk leerden wij een gerecht maken, het mooi op het bord neerleggen en het op een juiste manier uitserveren. Ik denk altijd dat uitserveren een contaminatie is van uitdelen en serveren, maar het woord bestaat echt en mag daarom zonder strafpunten als zodanig gebruikt worden.
Tijdens het eten (een zesgangenmaaltijd) was ik op een goede plek gaan zitten. Degene die ik het 'beste' ken naast me, links van me een gemoedelijke technicus, tegenover me de jonge systeembeheerder, linkstegenover me een gemoedelijke technicus, en rechtstegenover me de personeelszakenmedewerker met wie je erg kan lachen. De jonge systeembeheerder had net een nieuwe digitale camera. Het was de mijne, alleen dan één model nieuwer en vooral ontworpen door Porsche. Van de camera kwamen we op websites, en ik kon nog een aardig eindje meebabbelen. Ik riep wat a href en target=_blank en er ontvouwde zich een gesprek over internet, html, servers, hosts, en providers en het leek zowaar alsof ik er heel veel verstand van had. In ieder geval waren ze best onder de indruk. Toen wilde ik een foto maken met zijn Fujifinepix, en omdat hij de camera pas net had, had hij nog niet alle functies ontdekt. Ik legde er wat van uit, voelde me wel stoer dat ik net zo'n ding had, en hij werd nog blijer met zijn nieuwe toestel. Op een gegeven moment legde ik hem het knopje uit dat je drie foto's kan nemen binnen de seconde en dat je kan kiezen welke van de drie je bewaart. Ik zei: 'Bij mij geeft deze knop altijd storing, maar eens kijken hoe het bij jouw spiksplinternieuwe toestel zit. En hoewel hij bij mij altijd storing geeft, slaat hij de foto wel gewoon op. Heel raar eigenlijk'. Ik maakte de foto's en ook bij hem in het schermpje stond: 'storing'. Ik zei: 'Huh?'
De systeembeheerder zei: 'Euhm. Storing is een Engels woord'.
Ai.
De technische mannen zeiden: 'Welke functie ging jij hier nou ook alweer bekleden?'
08.37 [Link] [zeventien Reacties]
10 december 2001
Gitaar
De topjes van mijn vingers van mijn linkerhand zijn gevoelig. De kussentjes zijn opgezet en de groeven van mijn vingerafdruk zijn op sommige plaatsen lichtjes ingedeukt. Dat is een fijn gevoel, want dat komt omdat ik gisteren eindelijk weer eens een hele tijd achter elkaar gitaar heb gespeeld. Ik ben blij met mijn gitaar. Ik heb hem gekregen op mijn vijftiende verjaardag en hij heeft al een boel meegemaakt. Mee op vakantie naar Frankrijk en Hongarije, gebracht naar Schotland omdat ik hem in eerste instantie niet mee wilde nemen maar daar steeds de gitaar van mijn bovenbuurjongen leende omdat ik hem zo miste, mee tijdens voorstellingen en op het podium en spelend in een bandje dat nooit van de grond kwam. In moeilijke tijden een onvoorwaardelijke bondgenoot, troost bij ontroostbaar verdriet, uitlaatklep in geval van onbeantwoorde liefdes, ideaal opvulmiddel bij wachten, bron van inspiratie.
Soms mis ik hem ineens, als ik een paar dagen van huis ben. Maar vaak genoeg staat hij dagen lang onaangeraakt naast me. Meestal tokkel ik een oud liedje als ik domme televisie kijk, en leg hem vervolgens weer weg - de drang om even te spelen is te groot om het niet te doen, maar de verveling slaat snel toe vanwege hetzelfde repertoire. En soms, steeds minder, besluit ik om er echt voor te gaan zitten, een nummer uit te zoeken of nieuwe muziek en tabs van internet te halen.
Zo'n dag was gisteren. Fijne, nieuwe liedjes waar ik over na moest denken en waar ik niet uitkwam in eerste instantie, maar dat het uiteindelijk toch redelijk lukt. Mijn gitaar deed een aardig potje mee.
08.46 [Link] [elf Reacties]
09 december 2001
Mannen met Baarden
Er kwamen drie mannen het café uitgelopen in de mij welbekende steeg in het centrum van Amsterdam. Ik kwam net aangefietst.
'Mensen weten tegenwoordig niet meer wat gezelligheid is!', riep één van de mannen uitbundig, terwijl hij zijn sjaal met een ingewikkelde draai om zijn nek knoopte. 'Ohjee', zei ik, nooit te beroerd om mij te mengen in gesprekken met compleet onbekenden, 'is het zo ongezellig dan, daarbinnen? Ik wilde net naar binnen gaan'. De man keek mij aan. Hij was een jaar of vijftig. 'Nou, nee, dat is het niet, het is er best gezellig - voor mensen van jouw leeftijd dan. Wij zijn mannen met baarden. Voor ons is het er dus niet gezellig'. Hij wriemelde even aan zijn sik. De jongste van de mannen zei: 'Ja, dat bedoel ik nou! Ik heb geen baard. En ik ben tien jaar jonger en ik wil blijven. Ik vind het wel gezellig'.
Er ontrafelde zich een bizarre discussie. De man die het laatst gesproken had, was inderdaad een stuk jonger dan de andere twee, die veel weghadden van Roel van Duijn. Hij had geen baard, en ook geen bril. Hij was bovendien niet grijs. De twee anderen probeerden hem over te halen om zijn baard te laten staan, zodat hij zou weten hoe het voelde om geen gezelligheid van de jongere generatie meer te kunnen voelen. Ik zei: 'Als jij wil blijven, dan blijf je toch? En als de voorwaarde voor gezelligheid het niet-hebben van een baard is, waarom scheren jullie twee je baard dan niet af?'. De eerste man zei: 'Wij kunnen onze baarden niet afscheren, want wij zijn Intellectueel'. 'Ow', zei ik. 'Dat is logisch, ja'. De derde man, die nog niets gezegd had maar wel heel goed heel vaag kon kijken, zei: 'Ja, wij zijn intellectueel en wij willen nu naar een Literair Café. Een café met zachte muziek, bij voorkeur djezz, waar we elkaar kunnen verstaan, veel kunnen drinken en een goede discussie kunnen voeren over ja, nou, over Belangrijke Zaken. En wij hebben de jongeman hier nodig om zich te mengen in onze discussie'. De 'jonge' man keek berustend, haalde zijn schouders op en wenste mij veel plezier in het café.
15.35 [Link] [vier Reacties]
Voordeeluren
Enige tijd geleden berichtte ik dat ik mijn tijdelijke NS Voordeelurenkaart nu eindelijk was vervangen door een echte, maar dat de maand en de dag tot wanneer hij geldig was, helaas waren omgedraaid (waardoor de kaart een half jaar minder lang geldig zou zijn).
Ik deed een onderzoek. Elke keer dat ik in de trein werd gecontroleerd, legde ik het euvel uit. Van elke conducteur kreeg ik een geheel ander verhaal te horen. Soms kreeg ik een formulier, soms werd ik doorverwezen naar het loket, soms moest ik bellen. Maar door zeer weinig zin om in de rij van het loket (waarschijnlijk de juiste oplossing, omdat dat antwoord het meest werd gegeven) te wachten had ik nog steeds geen actie ondernomen om de datum op de kaart te veranderen.
Gisteren kreeg ik een brief van de NS. Dat er op de dag van het drukken van mijn kaart een computerstoring was geweest waardoor de maand en de dag op de kaart waren verwisseld. Zij boden hun excuses aan en voegden een nieuwe (goede) kaart bij, zodat ik zelf geen actie hoefde te ondernemen. Dat zijn nog eens voordeeluren die ik maak, bedacht ik me! Ik was blij verrast door zoveel behulpzaamheid! Zelfs zo blij, dat ik weer een beetje vertrouwen in 's lands enige railbestierder had. Ik besloot de NS hiervoor 1 punt geven. Het staat nu 249 (ik) - 1 (NS).
13.26 [Link] [zeven Reacties]
Hammam
Mijn hekel aan de sauna is vast ontstaan door traumatische jeugdherinneringen. Op de lagere school had ik een vriendinnetje. Zij had drie zussen. Zij hadden allemaal lange blonde vlechten en gingen op vakantie naar Duitsland. Na schooltijd ging ik vaak bij haar spelen en soms gingen we dan met z'n allen naar de sauna. Ik wilde niet mee, maar was die middag aan hun klauwen overgeleverd, dus ik moest wel. Het was een saunacomplex met zwembaden en stoombaden. Ik wilde nooit mijn kleren uitdoen, maar werd ertoe gedwongen want dat moest nu eenmaal in een sauna. De kleine, warme ruimtes maakten me claustrofobisch en de blote lichaamsdelen van de vriendelijk naar mij glimlachende mannen en vrouwen in mijn buurt ervoer ik als beklemmend en bedreigend. En vies ook. Bah. Dus spendeerde ik het grootste deel van de tijd in het zwembad, ín het zwembad welteverstaan, en niet er buiten, want bloot zijn vond ik daar niet fijn. Tijdens het zwemmen zwom er wel eens een blootmens tegen me aan, maar dat gebeurde in een echt zwembad ook wel dus dat kon ik aan.
Op een dag was ik daar in het zwembad. Ik was denk ik negen. Er was een man. Hij keek steeds naar me terwijl ik aan het zwemmen was en probeerde met plagen contact te maken. Ik vond hem stom en wilde het zwembad uit. Ik zocht het dichtsbijzijnde trappetje op en hees me op aan de glimmende leuningen. De man kwam achter mij en legde zijn handen van achteren op mijn handen. Zijn natte, naakte lichaam duwde hij hard en lang tegen mij aan. Hij was groot en behaard en sterk. Hij duwde zich harder tegen mij aan en ik hoorde hem zuchten. Ik kon mezelf gedurende een paar veel te lang durende seconden niet losrukken. Ik wilde naar huis. Maar we waren er pas net.
Gisteren werd ik door twee vriendinnen getrakteerd op een verrassingsuitje. Ik werd ontvoerd en meegenomen naar een geheime locatie. Het bleek de Hammam te zijn, een Oosters badhuis voor vrouwen (en ook wel voor mannen volgens mij, maar dan mogen de vrouwen weer niet). We moesten aanbellen om binnen te komen. Mijn schoenen moesten uit bij de ingang. We gingen naar een kleedruimte zoals je ze in zwembaden hebt: houten bankjes, zilveren haakjes, metalen lockers. Vooralsnog niet veel nieuws. Maar even later stond ik, in mijn onderbroek met korte pijpjes (mijn vriendinnen hadden er gelukkig aan gedacht dat ik dergelijke dingen niet toevallig bij me had) in een warme ruimte met gedempt licht, gekleurde tegeltjes aan de muren, stoom uit de douches, en bakken vol water, tussen een hele hoop blote vrouwen (op slip na). Het was vooral heel normáál. Het was zo normaal dat ik helemaal geen last had van schaamte. Ik werd gescrubt, kreeg emmers warm water over me heen, ik werd ingesmeerd met modder, kreeg emmers warm water over me heen, ik werd ingesmeerd met henna (mijn haar is nu oranje), kreeg emmers warm water over me heen. We gingen in het het hete stoombad, en onder de ijskoude douche. Ik dacht er niet aan dat ik me zou kunnen schamen, dat ik bijna naakt was en beter niet in kleermakerzit kon gaan zitten omdat de druk op mijn bovenbenen dan resulteert in putjes. Het was vooral superdeluxe fijn. En gezellig bovendien. Ook door het juiste gezelschap. En stom genoeg was het aangenaam dat er geen mannen waren.
12.51 [Link] [tien Reacties]
07 december 2001
Threesome
Als Kylie zo'n leuk liedje maakt, en Robbie ook, en als Kylie en Robbie samen een leuk liedje maken, en Robbie en Nicole ook, zou Nicole dan ook een leuk liedje maken?
09.01 [Link] [acht Reacties]
06 december 2001
Perron 5a/b
Omdat ik geen krant meer had gekocht en er geen Metro of Spits in de trein was blijven liggen kon ik weinig anders doen dan om me heen kijken om mezelf te vermaken. De trein stond nog stil. In mijn oren vond ik afleiding in fijne muziekjes en in mijn ogen in de mensen om me heen, in de trein en op het perron. Ik bedacht me dat alle liedjes die ik deze week met een bepaald gevoel op mijn MP3speler had gezet wel een eind in de richting kwamen, maar dat de tekst van een liedje nooit helemaal de lading kan dekken van wat je er eigenlijk van wil. Soms gaat een liedje heel lang goed. Maar vaak zit er net een verkeerd woord in, een hij wordt bijvoorbeeld in een zij veranderd, of de uitleg van een zin is dubbelzinnig, of alleen het eerste couplet hoort eigenlijk bij datgene waar ik naar op zoek ben. Los daarvan waren de muziekjes wel fijn en beïnvloedden zij zoals zo vaak mijn hele stemming.
Op het perron stond een blinde man. Op de heenreis had ik tegenover een blinde man gezeten, en ik had overdag los van elkaar twee blinden vrouwen en een blinde jongen gezien op Hoog Catharijne. Wellicht was het vandaag blindendag, bedacht ik me terwijl ik deze blinde man zonder hond zag passeren, of hebben ze in Utrecht meer blinden dan waar dan ook ter wereld. Aan toeval had ik nog niet gedacht. Met zijn stok voor zich uitstekend vond de man moeiteloos de weg naar de ingang van de wagon. Ik had zelf net nog moeite gehad om mij door het smalle gangpad te bewegen zonder de zittende mensen aan te stoten met mijn zware tas, maar hij deed het me beter na.
De stationsklok op het perron liet de seconden wegtikken. De vertrektijd van de trein was 18:16 uur. Het was nu 18:15 uur. Ik besloot mij te concentreren op de secondewijzer die bij een stationsklok altijd even op de 12 blijft stilstaan. Ik zou er vanavond eindelijk achterkomen waar die verloren seconde naar toe gaat. Zoals ik wel vaker uit gewoonte doe en altijd al heb gedaan probeerde ik tegelijk mijn adem de hele minuut lang in te houden. Niet zoals kinderen dat doen door hun wangen te bollen en hun neus dicht te knijpen, maar rustig, onopgemerkt terwijl niemand het ziet. Toen de secondewijzer bij de 12 was aangekomen, en ik de weddenschap met mijzelf had gewonnen, gebeurde er iets raars. De wijzer bleef stilstaan. Veel langer dan de tijd die hij normaal stilstaat. Ik knipperde even met mijn ogen. Wel een hele minuut, nee wel twee. Hij stond stil, precies op dat moment! Er gebeurde niets. Het bleef, zolang de trein er stond, 18:16.
Wat dus wel betekende dat de trein op tijd wegreed.
23.43 [Link] [vier Reacties]
Kiek
Het woord stiefmoeder (zie o.a. vorig postje) is stom. Stiefmoeder klinkt als de boze vervelende op machtbeluste rotvrouw uit Sneeuwitje en Assepoester. En dat is mijn stiefmoeder niet. Maar. Ze is ook niet mijn moeder.
Vaak wordt het 'de vriendin van mijn vader', maar dan lijkt het net alsof mijn vader elk jaar een ander heeft, en dat hij haar nu pas net heeft leren kennen. Ze zijn niet getrouwd, dus 'de vrouw van mijn vader' kan ik niet zeggen. Ik weet ook niet of ik me met die omschrijving gelukkig zou kunnen voelen - dat is een nog gekkere zin dan 'de vriendin van mijn vader'. Als ik het over hen beiden heb, zeg ik wel 'mijn ouders'. Surrogaatmoeder, bijnamoeder, niet-biologische moeder. Het zijn allemaal stomme omschrijvingen. Ik ben al jaren op zoek naar een mooi synoniem.
Kiek is niet zomaar de vriendin van mijn vader. Kiek heeft nu al langer een relatie met mijn vader dan mijn vader ooit met mijn moeder heeft gehad, als ik het goed uitreken. Kiek heeft mij vanaf mijn zevende opgevoed en is dus misschien wel niet mijn biologische moeder, maar dan toch zeker wel mijn opvoedkundige moeder. Kiek heeft grote (goede) invloed gehad op mijn vader die zonder Kiek bijvoorbeeld misschien wel met ons in Zaandam was blijven wonen (gelukkig niet!). Kiek is goed.
Maar 'moeder' zeggen als ik het over haar heb, voelt na al die jaren nog steeds niet juist. Dan heb ik het gevoel dat daar ergens, een denkbeeldige lijn trekkend vanaf de rechterkant van mijn achterhoofd naar het wolkendek, iemand heel even heel erg haar adem in moet houden.
08.46 [Link] [zeven Reacties]
05 december 2001
Sinterklaasstress
Ik ben groot fan van pakjesavond. We vieren het altijd met 'het gezin', uitgebreid met de vriendin van mijn broer, de vader van mijn stiefmoeder en zijn nieuwe vrouw (jaha). Zeven mensen. Voor elk kado een gedicht. Tenminste dus zes gedichten schrijven. Eén surprise voor degene die je getrokken hebt (ga ik niet verklappen). Het is altijd boel gezellig.
Het schrijven van gedichten lukt me doorgaans wel, maar dit jaar heb ik nog slechts een paar misbaksels uit mijn mouw getrokken en moet ik de helft nog maken. Het suprisemateriaal ligt thuis, maar de constructie moet nog uitgevogeld worden. Ik heb voor vier kado's nog geen gedicht. Ik moet werken tot vijf uur, en ik hoor net dat we om vijf uur gaan beginnen. Wat nu? De Sinterklaasstress slaat toe. Ik kan wel eerder weg van mijn werk, maar ik heb iets wat ik af moet maken en dat gaat me niet lukken in een paar uur. Ik kan niet zonder surprise en zonder gedichten aan komen zetten. Ik moet mijzelf verdelen.
In ieder geval moet ik geen logje plaatsen nu, maar hard aan de slag. Ik hoop dat ik meemoet naar Spanje in die grote zak, want daar is het lekker zonnig.
10.11 [Link] [zes Reacties]
04 december 2001
Denken Schenken
Omdat het niet zo wilde lukken met mijn dichtinspiratie besloot ik eens een rijmwoordenboek te raadplegen. Ik was niet de enige.
20.40 [Link] [twee Reacties]
Witte Strepen in de Melkweg
Vanavond ga ik naar The White Stripes in de Melkweg. Ik heb de CD vorige week gekocht en ik moet zeggen dat ik er erg vrolijk van word. Behalve dat Tonie al maanden loopt te roepen dat het een geweldige band is, en het een enorme elitaire hype is, weet ik nauwelijks iets van The White Stripes af. Dat is gek, want meestal weet ik wel waar ik naar toe ga, maar nu laat ik me fijn verrassen. Volgens Els wordt het een groot extravaganza. Dat klinkt veelbelovend!
Het is lang geleden dat ik naar een concert ben geweest (op Crossing Border na, wat ook alweer een tijdje terug is) en het wordt hoog tijd dat ik de spanning van de donkere zaal en de pijnlijke rug van het staan weer eens ga ervaren. En de voetjes van de vloer niet te vergeten en niet er aan denken dat ik morgen weer moet werken. En me verheugen op de andere concerten die ik deze maand nog ga zien. December concertmaand.
16.05 [Link] [vijf Reacties]
03 december 2001
Reclameraden Walter zat naast mij op de bank. Wij keken naar het kwaliteitsprogramma Goede Tijden Slechte Tijden om diepere... euhm, nou gewoon, omdat we dat leuk vonden. Halverwege werd de serie plots onderbroken door een reclameblok.
'Jaaaaa!!! Reclameraden!!!' riep ik overenthousiast om aan de vervelende onderbreking een plezierige draai te geven alsmede een prestatiegerichte invulling. Ik veerde op, ging op het puntje van de bank zitten en riep bij de eerste reclame heel hard: 'Hugo Boss!!!'. Oké, ik vervolgde zuchtend dat ik heus wel wist dat het al in beeld had gestaan toen ik het riep en dat het dus niet meetelde voor de stand.
Walter keek me van opzij vragend en vies aan alsof ik hij een ondefinieerbaar object in zijn avondmaaltijd had gevonden. De volgende reclame kwam voorbij. 'Peugeot!', riep ik. 'Renault! Mazda! Smart! Mitshibisuhsihi!' (ik zag een vrouw in een auto waarvan ik het merk niet herkende). Ik stootte Walter aan. 'Hallo, hee, je moet wel meedoen, anders is er niets aan!' zei ik streng doch overtuigend.
Walter zei: 'Waarmee?'
In zijn eenendertigste levensjaar kwam Walter van den Berg er achter dat er zoiets bestond als reclameraden. Ik kan me geen jeugd zonder reclameraden voorstellen. Samen met mijn broer, aan de buis gekluisterd, alle merknamen schreeuwend en opverend opnoemend als er iets voorbijkwam dat ons bekend voorkwam. Dat was in de tijd dat er nog maar vier reclameblokken per dag waren. In de tijd (snif) dat RTL4 nog niet bestond.
Walter versloeg me overigens nog bijna. Beginnersgeluk.
23.59 [Link] [tien Reacties]
Lunch
Bij het betalen van de diverse broodbelegsoorten die ik voor de lunch op mijn werk had willen aanschaffen, moest ik tot mijn spijt constateren dat er geen geld in mijn portemonnee zat. De bulk papier die ik in mijn postitieve gedachtengang voor geld had aangezien, bleek een verzameling kassabonnen en Volkskrantcouponnen. In de kleingeldpartitie van mijn portemonnee zaten behalve een consumptiebon en wat spaarzegels van de Hema slechts een aantal dubbeltjes en stuivers verscholen.
'Fuck', zei ik. 'Ik heb geen geld'. De populaire slagerij stond vanwege het lunchuur juist nu boordevol mensen. Ik zag iemand vanuit mijn ooghoek zenuwachtig van standbeen wisselen. Een ander slaakte een kort zuchtje. Terwijl het voor mij nog wel het vervelendste was! Ik liep nu namelijk, als ik niet snel iets slims bedacht, mijn zojuist uitgekozen lekkernijen mis.
Er werd al bijna een front gevormd van ongeduldige klanten toen de slager behulpzaam werd door voor te stellen dat ik met pin zou betalen. Dit was niet gebruikelijk moest ik weten, maar ik mocht naar achteren meekomen omdat de pinautomaat eigenlijk alleen gebruikt werd voor grote partijen vlees met grote bedragen die door grote bedrijven werden besteld en opgehaald. Ik vond mijn bedrag ook behoorlijk groot gezien de minimale porties die ik in de bakjes had zien gaan, maar ik was allang blij met de geboden oplossing. In goed humeur en in bezit van diverse soorten beleg liep ik door de volle winkel terug naar buiten.
Ai. Brood. Vergeten. Voor die paar centen in mijn portemonnee kon ik geen brood kopen bij de bakker aan de overkant. Geen pin in de bakker aanwezig. Met mijn kraag rechtop om mijzelf tegen de koude decemberwind te beschermen begon ik aan de wandeling naar de dichtstbijzijnde pinmogelijkheid. Eenmaal aangekomen bleek de bank te worden verbouwd en de buitenpin het niet te doen. Een briefje verwees mij door naar een binnenpin die mij op zijn beurt excuses aanbood dat hij gedurende de komende tijd niet zou werken. This machine is temporarily out of order. Hmm. Geen andere bij mij bekende pinautomaten in de buurt. Ik besloot het voorvakje van mijn tas te doorzoeken op zoek naar vergeten guldens of desnoods kwartjes die ik er ooit in haast had ingegooid. De opbrengst van deze zoekactie was slecht vijftig cent. Ik had een heel brood nodig.
Peinzend of ik terug naar kantoor zou gaan om daar te wisselen, op straat uit bedelen zou gaan of bij de bakker zou gaan vragen of ik later zou mogen betalen, hoorde ik ineens een ping. Een geluid alsof er een computer werd aangezet. Ik draaide mij om en zag op het blauwverlichte scherm van de pinautomaat in vier verschillende talen staan dat ik mijn pas kon invoeren. Alsof er een wonder was gebeurd, haalde ik, na in het intoetsen van mijn pincode 100 gulden (andere bedragen waren niet mogelijk) uit de machine. Vers van de pers, gladgestreken en glimmend kwam het gouden bankbiljet mij stralend tegemoet. 'Ha!', zei het bankbiljet.
Met een vrolijk humeur liep ik terug naar de bakker. Ik bestelde een heel gesneden elfzaden brood en toonde de vrouw achter de toonbank trots mijn honderdje. De mevrouw achter de toonbank keek niet blij. Ze hadden gans geen wisselgeld.
17.54 [Link] [zes Reacties]
02 december 2001
Sinterklaas (1)
Gisteren vierde ik het Groot Kapitalistisch Sinterklaas Spel. Men heeft nodig: een grote groep mensen die voor het grootste gedeelte verbonden zijn door genegenheid en persoonlijke voorkeur (vrienden), en tenminste 30 gulden. Het gaat als volgt: iedereen die op de feestplek is uitgenodigd neemt eten en drinken mee, alsmede één kado van twintig gulden of tien Euro en twee kadootjes van tweeëneenhalve gulden of één Euro (ook wij ronden de Euro graag in ons rekenvoordeel af). De kadootjes uit de laatste categorie worden ook wel de onzinkadootjes genoemd en zijn vaak compleet zinloos, maar de truc is om de goedkope kadootjes leuker te maken dan de dure 'echte' kado's.
Nadat een ieder zijn (of haar) zelfgemaakte eten heeft neergezet op de zogenaamde eettafel en er enkele flessen wijn van verschillende merken zijn ontkurkt, men elkaar heeft gecomplimenteerd met de wonderbaarlijke keukenprestaties en het heen en weer gesleep van huis naar de feestplek, worden alle kadootjes op een grote hoop gelegd. Dat is, niet in de laatste plaats door al het kleurrijke inpakpapier, een feestelijk gezicht! Ook hier is het wenselijk het dure 'echte' kado onopvallend en klein van vorm te laten zijn, zodat het lijkt alsof het hier gaat om een fopkadootje terwijl er in werkelijkheid een vreselijk mooi present in verstopt zit. Men zit in een kring en heeft rode wangen van de gezelligheid/drukte/warmte/spanning/opwinding.
Vervolgens worden de regels opnieuw bepaald omdat de vorig jaar gehanteerde regels niet in het geheugen zijn blijven hangen. De zelfgemaakte grote kartonnen dobbelsteen die het jaar wel heeft overleefd, wordt tevoorschijn gehaald en er wordt besloten: bij 5 of 6 ogen mag de werper één van de kadootjes van de grote stapel pakken en uitpakken. Bij het gooien van 3 of 4 pakt de gelukkige een willekeurig kadootje van een willekeurige andere in de kring af en mag dat houden zolang iemand anders geen 3 of 4 gooit en het afpakt. Of de teerling moet de volgende ronde 1 of 2 aanwijzen, waarna diegene een willekeurig kado af moet staan aan een willekeurige andere in de kring. Zo speelt men het spel totdat alle kado's van de grote stapel zijn uitgepakt en er nog twee rondes dobbelsteengooien in de kring zijn geweest. Dan gaat de één naar huis met een schat aan kado's (die moet tevens afwassen), en de ander met helemaal niets (die krijgt na afloop van het spel van barmhartige samaritanen uit medeleven alsnog wat kleine presentjes).
Na de afwas, na het inpakken van het overgebleven eten, na het proberen leeg te drinken van alle flessen wijn en na het vragen wie wat nou eigenlijk had gekocht, gaat de ene helft tevreden naar huis en de andere helft op zoek naar meer gezelligheid naar een uitgaansgelegenheid.
De dag erna heeft degene uit de laatste categorie een hardnekkige hoofdpijn, een onlesbare dorst, een drang om vette dingen te eten, maar tegelijk een blij en vrolijk gevoel over de boel gezelligheid en plezier die Sinterklaas ons dit jaar heeft gebracht (en hij is nog niet eens het land uit!). Om maar te zwijgen over het mooi vormgegeven Aziatisch kookboek, een stuk scrubzeep uit de Provence en een authentiek filmblik met een rolletje film uit Minoes, die morgen in première gaat (en een verbluffend goed voorbeeld vormt van een goedkoop kadootje dat net zo leuk is als een duur kado).
21.59 [Link] [Eén Reactie]
Lofzang op Puck
Ik ging net even uit zondagavond-lekker-vrij gevoelens naar Puck's pagina om eens te kijken wat zij de afgelopen maanden ook al weer allemaal geschreven had. Ik was een beetje aan het rondneuzen, me aan het vergapen aan die hele lappen tekst die soms afgewisseld werden door een postje van één zin, en zo verstreken er wat meer kwartiertjes dan ik me had voorgenomen, terwijl ik vooral op zoek was naar een paar reacties die me bij waren gebleven. Want de vragen die Puck haar lezers direct of indirect stelt, lokken vaak antwoorden uit die net wat verder gaan dan een opmerking alleen.
Hoewel ik de schrijfkwaliteit van Puck natuurlijk al kende, viel het me al lezend in haar archieven op hoeveel mooie stukjes ze al heeft geschreven. Ze zetten me aan het denken, maakten me blij, af en toe verdrietig, vaak aan het lachen, en bovenal heel trots. Lezen dus. Veel plezier.
19.14 [Link] [drie Reacties]
Nieuwe alles
In plaats van in Amerika draait mijn site nu in het Hollandsche. Bijna onder handbereik! Het is een veilig gevoel. Niet alleen heb ik nu een andere host en server (waarvoor dank Maarten en Wilco!) maar heb ik ook een nieuwe versie van Pivot erbij kado gekregen. Ik deed het vooralsnog altijd met de betaversie van Pivot, maar nu mag ik met de grote jongens meedoen en heb ik de volwassen Pivot hier voor me op mijn scherm. Het heeft iets fijns, maar ook wel iets triests, want ik was eigenlijk nogal gehecht geraakt aan het script waarvan de helft van de knopjes een error gaf en alleen datgene het deed waar ik het voor nodig had. :-)
Het ziet er wel mooi uit nu, moet ik zeggen. Het is bijna een Word document maar dan in het klein: alles heeft icoontjes - de leek in hmtl kan de was zo doen. Ik ga nu eens deze knop gebruiken. Ah, hiermee heb ik zojuist de 1 voor dit stukje gezet. Even enter drukken en
Jaha, 2! Ik centreer er even bij:
Ook een geheel nieuwe ervaring dat ik mijn stukje textueel kan opmaken. Ik ben benieuwd hoe het er zometeen uitkomt te zien. Ik kon al wel onderstrepen, maar nu kan het via de u in de icoontjesbalk.
Mooi wordt het er niet van, maar het is wel leuk om even uit te proberen.
Nou, hier hou ik het even bij. Dit was les 1 in volwassen Pivotteren.
DNS
Voor iedereen die hier als titel DNS ziet staan: de DNS is wat sneller omgezet dan verwacht en jullie zijn de eersten die erdoorheen zijn gekomen. Ik zelf ben echter nog niet om; ik zie gewoon de pagina met alle laatste updates erin. Deze pagina klopt dus niet helemaal meer, maar er wordt aan gewerkt. Nadat het allemaal weer op zijn pootjes terecht is gekomen zal dit postje zichzelf binnen 5 seconden vernietigen. :-)
Update: ok, ik laat het postje zichzelf nog even niet vernietigen. Ik laat het even lekker staan. Hulde aan Bob die het terwijl ik Sinterklaas aan het vieren was met mijn vrienden, helemaal heeft gepivotfixed. Dank!
14.18 [Link] [zes Reacties]
Pathe Pathé, de organisatie die een aantal jaren geleden de grotere bioscopen in bijna alle grote steden van Nederland overnam, zet zichzelf al een tijdje niet meer op de filmladder - tot mijn irritatie, want dan moet je verplicht naar hun site toe om te weten welke films er in de grote bioscopen draaien. Erger nog is het wanneer je in de stad besluit om naar de film te gaan - zonder internet in de buurt zijn er twee opties: of langs de bioscopen fietsen om te kijken wat er draait, of voor heel veel centen per minuut de Pathe computer bellen (die jouw film altijd pas als laatste opnoemt).
Nu ben ik abonnee geworden van/op Pathe e-mail: elke week een mailtje met premières en welke films waar draaien. Ik moet zeggen: het bevalt heel goed. Als ik voortaan in de stad ben en plotseling naar de film wil, heb ik nog steeds wel een probleem, maar ik leer die lijst gewoon elke week uit mijn hoofd. Of nee, ik gebruik KPN Voicemail E-mail of iets dergelijks (kreeg ik gisteren in de bus, het moet niet gekker worden).
14.07 [Link] [Reageer]
Rene Ik had hem nog een foto gestuurd, want anders zouden we elkaar misschien wel niet herkennen. Maar toen ik het café binnenkwam, keek ik recht in zijn ogen en wisten we het zeker, zonder eerst te vragen of de een wel de ander was.
Na het cafébezoek gingen we naar mijn huis - hij woonde in Nijmegen en was helemaal naar Amsterdam gekomen. Hij moest nog wel een beetje wennen aan de drukte van de grote stad, maar gedurende de jaren was dat gekke Randstadgevoel minder geworden.
Bij mij thuis aangekomen pakte hij zijn apparaat al snel tevoorschijn. Hij plugde in. En begon. De sfeer veranderde er gelukkig niet door, want ik voelde mij nog steeds op mijn gemak.
Hij stelde de juiste vragen waar ik gretig antwoord op gaf. Het is niet vaak dat er vragen worden gesteld over datgene waar jij zelf als enige alles over weet. Niemand die beter zal kunnen uitleggen hoe het voelt voor jou, wat er fijn aan is en wat minder, en aan wie je denkt terwijl je ermee bezig bent. Hij zette me aan het denken over aspecten die ik zelf nog nooit belicht had.
Het bandje was inmiddels vol. Ik vond het fijn dat hij geen weblogger was. Daarom had hij een goede afstand tot het object dat hij wil bestuderen. Met de juiste vragen erbij gesteld was het een middag waarop ik zelf gedwongen werd gedachten te vormen over ditgene wat ik dagelijks doe. Dat was leuk! Hij heeft eventueel nog een slachtoffer nodig (en aangezien ik het eerste meisje was, misschien wel een meisje - u krijgt geen spijt. En aangezien hij nog geen diehard linkdumpers heeft gehad, is hij daar ook nog naar op zoek). Stuur een mailtje naar Rene indien geïnteresseerd.
:-) 00.20 [Link] [Eén Reactie]
