|
|
31 januari 2002
IFFR (3)
Het filmfestival in Rotterdam doet mij denken aan vervlogen tijden. Goede tijden, donkere zalen, fel daglicht bij buitenkomst, vierkante ogen, flesjes water, geplette broodjes en riante stoelen. De goede nostalagie druipt er van af, en het allerfraaiste ervan is: het gebeurt elk jaar weer. Elk jaar meer goede herinneringen en een heerlijk gevoel.
De films waarvan ik eerder verhaalde dat ik die zou gaan zien, klopten niet helemaal. De eerste film wel. De Aap (in de enige echt slechte zaal van het festival - Venster 1) was het derde deel van een drieluik over een jongen die opgroeit in Kirgizië. Het mooie van het filmfestival is dat ik nu weet dat de mensen in Kirgizië er blank, Aziatisch, en zwart uitzien, dat ik weet dat de meisjes korte broeken dragen omdat het er warm is, de jongens er zeer trendy gekleed uitzien, dat er redelijke rijkdom is en dat jongeren er anno 2001 dansen op Venus van Shocking Blue. Verder nogal fragmentarisch, weinig diepgaand, maar prachtige plaatjes.
De tweede film was Tirana Year Zero. Voor topologisch wijze mensen verraadt de titel het land van herkomst reeds. Het mooie van het filmfestival is dat ik nu weet dat er van de vier miljoen inwoners in Albanië sinds de val van het dictatoriaal bewind in 1990 ongeveer 1,1 zijn geëmigreerd naar het Westen (vooral Italië en Frankrijk). Deze film ging over een man van ongeveer mijn leeftijd die juist niet wilde emigreren, trots was op zijn vaderland en daar een bestaan op wilde bouwen. Maar waarom hij ineens zonder iets uit te leggen zijn vriendin verliet, aan een zuidelijke Albanees strand lag, en er een Franse topless journaliste opdook, snapte ik niet helemaal. Wederom mooie plaatjes.
Derde film, Strike a Light, was, zoals de regisseuse het uitlegde, geen videoclip, geen film en geen documentaire. Waarmee ongeveer alles inderdaad gezegd was. Het was een beetje van alles wat, en een beetje van alles niets. Vrouwen uit New York vertellen over hun verhouding ten opzichte van de man in het algemeen. Met de vrouwen in de film kon ik me geenszins identificeren, als man zou ik een regelrechte hekel krijgen aan het vrouwelijk deel van de mensheid, en de tekst was zowel moeilijk te volgen als niet bijster interessant. En natuurlijk werd ze lesbisch aan het eind. Het was tenslotte een Amerikaanse, niet-commerciële film.
De laatste film was inderdaad de nieuwe Coen brothers film en maakte de vorige film meer dan goed. Prachtig hoofd van Billy Bob Thornton, prachtige beelden, prachtige wijsheden over het leven en dan toch lekker niet, ruimteschepen en, nou, u moet eigenlijk zelf maar gaan kijken. Want die redt de bioscoop in ieder geval.
Zondag nog vijf films en volgend jaar meer dagen vrijnemen. Mmm. :-)
21.18 [Link] [Reageer]
Dutch Bloggies (2)
Trots, en dank ook aan u. Ik zal de prijs (eeuwige roem, tenminste voor een jaar) koesteren! En tevoorschijn halen in tijden van wanhoop. En in tijden van nu ervan genieten.
00.49 [Link] [zestien Reacties] 30 januari 2002
IFFR (2)
Dag vrij! Op het programma:
De Aap.
Y tu mama tambien.
Variola Vera.
en als uitsmijter met dubbele dooier dan eindelijk:
The Man Who Wasn't There.
09.20 [Link] [zeven Reacties]
Vrouw en Man
Op de roltrap stond een Hele Dikke Vrouw. Ze droeg een zwarte nepleren broek, met een zwarte nepleren jas. Een wit doorschijnend T-shirt kwam onder haar jas vandaan en kleurde mooi bij haar sportsokken die door de te korte broek prominent in beeld waren. In haar linkerhand een volle Leen Bakker tas, in haar rechterhand een Zeeman tasje. Ze wilde graag sneller reizen dan de roltrap, wachtte niet totdat hij haar automatisch zou brengen, maar liep tegelijk met de opwaartse beweging naar boven.
Dat ging niet makkelijk. Ze was erg groot en haar gewicht speelde haar parten. Met de twee tassen in haar handen was ook de coördinatie zoek. De goedkope vaalgele gympjes aan haar voeten boden geen steun. Ze verplaatste haar ene voet naar een trede hoger en wankelde naar haar andere heup. Ze raakte een klein beetje uit balans en botste met haar bovenbeen tegen de rand van de roltrap - haar Leen Bakker tas nog net in veiligheid gebracht. Eerst een duwtje aan de ene kant, maar toen ze haar lichaam geschrokken gecorrigeerd had, ook een duwtje aan de andere kant. De hele breedte van de roltrap werd door haar in beslag genomen. Ze had duidelijk haast om boven te komen, maar ze schoot niet erg op. Na de helft van de af te leggen afstand bleef ze toch staan. Haar tasjes hingen inmiddels aan haar polsen en haar handen klemden zich vast aan de zwarte roltrapband.
Boven aan de trap stond een mannetje. Niet zo groot, vrij iel, ongeschoren, in een spijkerjasje. Ik had hem eerst helemaal niet gezien vanwege het grote lichaam van de vrouw, maar hij had zijn handen uitgestoken. Hij lachte.
De vrouw was boven aangekomen. De man pakte haar tassen en stelde haar lachend gerust. Hij gaf haar een zoen op haar mond. Zij haalde haar handen door haar bezwete haar en begon honderduit te vertellen over haar belevenissen van die dag. Hij liep lichtvoetig naast haar over het perron, keek haar af en toe aan terwijl hij de weg voor haar vrijmaakte, ging even later in de metro met een liefdevol oor naast haar zitten, en luisterde.
01.08 [Link] [twaalf Reacties]
Klaar dan Maar
Chagrijnig, uitgewrongen, opgekookt en gedesillusioneerd over het leven kwam ik de trap opgesjokt op mijn werk. Een mij onbekend meisje keek mij met grote ogen aan. Mijn collega zei: 'Merel, dit is onze nieuwe medewerker Eva. Eva, dit is Merel, altijd vrolijk, altijd blij, maakt altijd grappige grapjes, kan je gerust bij aankloppen als je wat wil vragen'. Ik zei: 'Dag Eva, ik ben Merel, ik ben chagrijnig, uitgewrongen, opgekookt en gedesillusioneerd over het leven'.
Ze lachte met haar hand voor haar mond over mijn grappigheid. Humpf. Ik was hier toch heel serieus. Wat nu? En ach, waarom ook niet. Vijf minuten later was ik vergeten dat ik chagrijnig was, uitgewrongen, opgekookt en gedesillusioneerd over het leven. Ik haat aangeboren optimistische levensinstelling.
:-)
00.44 [Link] [twee Reacties] 29 januari 2002
Storm
Gisterenochtend werd ik wakker van mannen op straat in oranje pakken die bezig waren de straat te effenen vanwege het hoge bezoek aanstaande zaterdag. Alle enigszins losse stenen die ik in de afgelopen zeven jaar in mijn straat had zien liggen, en waar nooit iets aan werd gedaan, werden gisteren verwijderd, verplaatst, vervangen, vergeten. Er werden borden geplaatst met het parkeerverbod erop aangegeven, blauw met geel, met grote letters. De parkeerbordjes werden met een ijzerdraadje vast gemaakt aan de hekken langs de kant.
Dinsdag is vuilnisophaaldag. Alsof de straat massaal was uitgelopen om haar vuilnis nu alvast buiten te zetten omdat het vrijdag ineens niet mag deze week, stond de straat vannacht vol met vuilniszakken.
Vanochtend bij het ontwaken trof ik een straat vol troep. Vuilniszakken liggen her en der verspreid over het wegdek en de stoep, opengescheurd, het vuil eruit. De parkeerbordjes zijn van de hekken losgeraakt en liggen verlamd tegen bomen aan, het houtje waar ze eerst op leunden geknakt. De paaltjes die waren geplaatst om de nieuwe stenen af te bakenen, zijn meters opgeschoven. De nieuwe stenen liggen niet meer zo mooi op hun plaats. Mijn lieve fiets weerloos op de stoep, op het het roze barrel van mijn buurmeisje. Mijn vuilnisbak opengevallen, mijn balkon een zooitje.
Ik denk dat de Argentijnse mistral vannacht haar zegje heeft gedaan over het aankomend huwelijk. Maxima kijkt de laatste dagen helemaal niet blij. Er is een scheiding op komst.
08.36 [Link] [Reageer]
Ronja
Jemig. Liep ik dit weekend nog met Ronja de Roversdochter te leuren naar iemand die er nog nooit van gehoord had, lees ik net ineens (pas) dat Astrid Lindgren dood is. Vier-en-negentig jaar geworden, dat is niet slecht, maar toch voelt het gek en geeft het maar weer eens aan hoe betrekkelijk het leven is. En hoe je misschien beter de dag kan plukken in plaats van af te wachten tot het ooit zal gaan gebeuren. Ik word er bijna filosofisch van, op mijn oude dag.
Note to self: Moet oppassen dat ik voor mijn 27e geen oud en verbitterd wijf geworden ben.
00.27 [Link] [zeven Reacties] 28 januari 2002
Bah
Welnu.
Dat ging in het geheel niet volgens plan en verwachting. Ik ga nooit meer, ik laat me nooit meer, ik doe nooit meer.
10.28 [Link] [zes Reacties] 27 januari 2002
Weekendje logeren
Martinitoren, Grote Markt, ActieReactie, Koek (Oude Wijven), Museum, Peerd van Ome Loeks, A-Kerkhof, Familie, Herestraat, Pe Daalemmer en Rooie Rinus, Ede Staal, Noorderslag, Vera, Oosterpoort, Grand Theatre, Drie Gezusters, Helpman, nieuwe hal Centraal Station, Bert Visscher, Zwolle, Meppel, Hoogeveen, Beilen, Assen, Haren, eindpunt van deze trein, er gaat niets boven, moi, me dunkt, pannenkoekenschip, Jean Pierre Rawie, Rutger Kopland, RUG, FC.
17.26 [Link] [elf Reacties] 26 januari 2002
Op de fiets (16)
Gisteren fietste ik voor het eerst in Almere. Normaalgesproken doe ik alles daar noodgedwongen lopend, maar nu moest ik wat verder weg en een collega van mij was zo aardig om haar fiets aan mij uit te lenen. Het was wel een oud ding, zei ze. Het oude ding was vergeleken met mijn stadsbarrel een waar paradijs. Handremmen, geen wrijving, tikketik horen als je achteruit trapt. Inclusief kinderzitje, dus ik waande me zelfs nog even moeder.
Bij mijn werk ging ik linksaf, stukje rechtdoor, busbaan over, wat is fietsen toch fijn, grote markt over, kruispunt, rood stoplicht. Ik stond klaar in de starthouding om op mijn supersonische fiets weg te scheuren op het moment dat het stoplicht een groen schijnsel zou vertonen. Ik zette me schrap, mijn handen stevig om de handvatten geklemd.
Plotseling bemerkte ik dat de weg waar ik op stond en het stoplicht waar ik op stond te wachten enkele maten groter waren dan ik in Amsterdam gewend ben. Het kruispunt voor me leek wel een kruispunt op een autoweg. Ik keek naar achter. Een auto stond achter me te wachten en de automobilist keek me vragend aan wat ik daar deed. Ik keek naar links en zag verderop wat schoolkinderen fietsen.
Een fietspad! Ik stond op de autoweg! Het fietspad was in dezelfde kleuren steen aangelegd als de stoep en ik had het helemaal over het hoofd gezien. Ik draaide me om, zo goed en kwaad als dat met een stilstaande fiets gaat, verontschuldigde mij ten opzichte van het doorgaand verkeer en kroop beschaamd het fietspad op.
Even later was ik een beetje verdwaald. Min of meer expres, denk ik, om nog even wat langer van de frisse lucht en de frisse fiets te kunnen genieten voordat ik mij weer in mijn werkhok zou moeten terugtrekken. Ik fietste een woonwijk in en kwam terecht in precies een buurt waar ik ben opgegroeid: lage rijtjeshuizen met een pleintje met garages en een stuk groen in het midden met wat verdwaalde speeltuinartikelen. Een bal, een resonerende garagedeur, een springtouw en stoepkrijt - het was er allemaal. Alleen was dit Almere en was ik hier nog nooit geweest. Ik bekeek de moeders die zo oud waren als ik en hun kroost dat rondtuimelde en schietspelletjes speelde. Hun wereld niet groter dan dit pleintje. Ik zag de kinderen over twee jaar bij elkaar aanbellen en aan de ouders vragen of Henk mocht komen buitenspelen. Henk zou eerst zijn eten moeten opeten en zou zich daarna vol overgave storten op een spelletje blikkietrap. Die boom aan de linkerkant leek me uiterst geschikt om je achter te verstoppen.
De wegen liepen dood en ik moest tussendoor, tussen twee garages door, weer terug naar het fietspad. Op het fietspad herkende ik meteen waar ik was. Terug naar werk.
11.02 [Link] [vier Reacties] 25 januari 2002
Begroeten
Gisteren was ik op een gelegenheid waar ik een groot gedeelte van de mensen van vroeger kende. Sommigen kende ik goed, anderen minder, sommigen vond ik vroeger vervelend maar wilde ik nu best waarderen, anderen vond ik vroeger leuk maar door andere gebeurtenissen ineens minder interessant.
De begroeting was lastig. Moest ik zoenen, een hand geven, vagelijk zwaaien vanuit de verte? Op iemand aflopen en met mijn armen gespreid gillend de naam van diegene uitspreken, zoals ik op mij heen zag gebeuren? Blijer zijn dan ik me voelde? Mezelf inhouden?
De meeste begroetingen gingen natuurlijk geheel vanzelf, hoewel ik verbaasd was dat de ene zich geheel van mij afzijdig hield en me kort toeknikte als gedagzegging, en iemand anders me omhelsde, me op wilde tillen, me dood wilde knuffelen, terwijl ik best een hand had willen geven. Iemand naar wie ik erg had uitgekeken om hem weer eens te zien, deed cool en ongeïnteresseerd, maar draaide later bij. In principe ging uiteindelijk alles volgens verwachting.
Behalve de man die ik van iets geheel anders kende dan de rest. Met wie ik niet meer had dan een zakelijke en afstandelijke relatie. In het begin van de avond had ik hem zien staan en had ik hem vagelijk toegewuifd, mimend: 'hee wat grappig ben jij er ook, dat had ik niet verwacht maar nu je er toch bent ga ik niet naar je toe komen lopen want zo goed kennen wij elkaar nou ook weer niet en nu ga ik weer verder met mijn gesprek'. Na afloop kwam hij naar mij toe, uitzinnig, mij drie grote zoenen gevend, mijn schouder omarmend, zich naast mij neerzettend, en een groot deel van de avond enthousiast naast mij blijvende zittende. Ben benieuwd naar de volgende keer dat wij elkaar zullen gaan zien. Ik vind het wel zo iemand die mij dan vagelijk toewuift omdat het hem even niet zo goed uitkomt.
08.29 [Link] [acht Reacties] 24 januari 2002
Rode Schoenen
Ik was gisteren in een schoenenzaak die een poepchique naam heeft (want frans) maar waar het binnen allemaal best meevalt, soms. Ik was helemaal niet van plan om naar binnen te gaan, maar mijn aandacht werd getrokken door grote posters met uitverkoop erop en bovenop de uitverkoop nog eens 25% eraf. Aangezien dingen kopen soms erg helpt in geval van blehgevoelens, besloot ik vlak voor sluitingstijd toch maar even naar binnen te gaan.
Er stond een man in de winkel met een broodje. Hij was heel erg verveeld. Op de rekken aan de linkerkant stonden alle uitverkoopschoenen keurig tentoongesteld. Dat waren er heel erg veel, en in gekke maten. 36, 43. Ik vroeg of ze de schoenen die er stonden ook nog in andere maten hadden. De man met het broodje keek even nog iets verveelder, drukte op zijn borstkas, maakte een terugspoelgeluid en zei met gefingeerde mechanische stem: nou-mevrouw-dit zijn-niet-de-enige-exemplaren. Dat stond nergens aangegeven, dus ik had dat niet kunnen weten. Er stond wel echt overal in de winkel dat er nog 25% van de reeds afgeprijsde prijs afging. Ik zei met mechanische stem: gaat-er-écht-nog-25%-van-de-reeds-afgeprijsde-prijs-af? De man drukte met zijn wijsvinger op de broodkruimels op het bordje en at de broodkruimels op. Hij twijfelde of hij nog chagrijniger zou worden of dat hij normaal zou gaan doen.
Hij koos voor het laatste. Dat werd nog een leuk kwartiertje in de winkel. Ik heb rode schoenen/laarzen gekocht. En er ging nog 25% af.
09.23 [Link] [acht Reacties] 23 januari 2002
Vroeg
Ik was voor 18 uur thuis vanavond. Dat is, zeker de laatste tijd, een unicum. Dat ga ik vieren!, dacht ik net. Geen champagne, geen kado's. Nee, een avond zonder computer en vroeg naar bed. Ooh, ik heb er nu al zin in.
18.16 [Link] [drie Reacties]
Mirrorproject
Met een vertraging van vier weken is dan nu toch mijn foto bij mirrorproject geplaatst. :-)
08.48 [Link] [zeven Reacties] 22 januari 2002
Raar woord
Ecritures (dacht ik) schreef een tijdje geleden een stukje over woorden die je verkeerd leest, zoals bommelding.
Ik heb vanochtend heel lang over het woord kankergen gedaan.
19.56 [Link] [twaalf Reacties]
020202
Ik kreeg een brief gisteren. 'Willem-Alexander en Máxima Zorreguieta trouwen op 2 februari 2002'. Ha, dat wist ik al!
Het komt erop neer dat ik die zaterdag vanaf middernacht tot halverwege de middag mijn straat niet in mag rijden / fietsen vanwege het hooggeëerd bezoek dat voor een deel blijkbaar ook een beroemd pand in mijn straat zal aandoen. Ik krijg boete als ik mijn vuilnis neerzet op het verkeerde tijdstip (het mag die vrijdag alleen tussen 0:00 uur en 07:00 uur 's ochtends). Auto's die geparkeerd zijn, worden weggesleept. Er mag niet worden geladen en gelost.
Ik denk dat ze het liefst willen vragen of je onopvallend in een hoekje binnen wil blijven zitten, zeker als je er niet bijzonder representatief uit ziet. Ik ben benieuwd wat ik die zaterdag te zien krijg. Ik moet naar Rotterdam maar volgens mij kom ik de stad niet eens uit.
08.40 [Link] [negen Reacties] 21 januari 2002
Vlekje
Er zit iets in mijn oog. Sinds gisterenochtend. Mijn rechteroog. Als ik kijk, zit er in mijn beeld een vlekje. Niet helemaal in het midden, maar iets daarboven. Als ik naar het vlekje kijk, word ik niet alleen scheel, maar springt het vlekje steeds weg. Een zeer frustrerende aangelegenheid omdat ik toch steeds ernaar wil kijken. Als ik lees, verspringt het vlekje telkens, als een fruitvliegje dat me wil pesten. Het ziet eruit als allemaal piepkleine rondjes van bij elkaar 2 millimeter. Voor zover ik het kan zien.
Ik heb alles geprobeerd. Wrijven in het oog, soms alleen naar neuskant, soms alleen naar de buitenkant. Heel hard en heel vaak knipperen en kijken of het vlekje verandert van plaats. Het blijft steeds zitten waar het zit. Het vlekje verrassen, door heel snel weg te kijken en weer terug te kijken naar de originele plek. Heeft geen resultaat. Oogdruppels. Niets. Het vlekje zit er en weigert te vertrekken. Soms lijkt het even of het weg is, maar dan zie ik het weer zitten.
Ik begin een hekel aan het vlekje te ontwikkelen. Het vlekje moet weg.
09.59 [Link] [22 Reacties] 20 januari 2002
Zondagochtendgevoel
Toen ik vanochtend om 6 uur opstond, vroeg ik mij af waarom het zoveel erger is om vroeg op te staan op zondag of zaterdag, dan door de week. Ik struikelde slaapwandelend door het donker mijn trappetje naar beneden af, wreef wat in mijn ogen en keek naar mijn uitzicht. Alle ramen van het tegenoverliggende huizenblok waren donker en begordijnd. Allemaal mensen die nog lekker lagen te slapen. Oh, ik wilde dat ook! Mijn oren ontwaarden geen geluid anders dan het ruisen van de bomen. Nog geen auto's, nog geen vogels, nog geen mensen.
Metrostation Wibautstraat. De eerste metro van zondag, of iets daaromtrent. In de metro bijna niemand. Een meisje dat vast naar haar werk ging net als ik. En een man met een ranzige baard en een lange jas met bontkraag. Hij hing als een volleerd stripteasedanseresje aan een paal waar je je normaal aan kan vasthouden om niet om te vallen. Hij viel om. En vaak ook. Draaiend. Hij werd er misselijk van, maar het kwam gelukkig niet tot een uitbarsting.
Hij had M&M's gekocht, gele. Hij probeerde het zakje uit zijn jaszak te halen, maar de coördinatie ontbrak hem. Het zakje gleed steeds weer terug, de met bont gevoerde zak in, waarop hij luidkeels begon zingen. Toen hij het zakje uiteindelijk te pakken had, vielen bij het openscheuren alle M&M's op de grond. Hij volgde hun rollende spoor en keek mij aan. 'Met pinda's', zei hij.
De stationshal was leeg. De stationshal van Amsterdam CS is nooit leeg. Wel op zondagochtend. Erger nog dan dat: er was geen koffie. Geen thee. Geen broodje, geen niets. Geen AKO open, geen Le Pain, geen Shakie's, geen DE standje, geen AH. Ik en zondagochtend, daar moest ik het mee doen. Ik liep alvast het perron op. Daar de trein naar Almere altijd nogal leeg is, kwam het lege perron niet als een shock. Sterker nog, tot mijn verbazing ontwaarde ik twee mensen op een bankje in de verte. Het waren twee junks, die schrokken van mijn aanwezigheid, maar zonder schaamte doorgingen met het injecteren van heroïne.
De vertrektijd verscheen maar niet op het bord. Terwijl de zon heel dapper maar heel langzaam op probeerde te komen, kwam ik erachter dat de sneltrein naar Almere niet rijdt op zondagochtend. Ik zou kunnen eindigen met: 'en het beloofde nog een lange dag te worden', maar het ging vanaf dat moment alleen maar beter.
18.52 [Link] [Eén Reactie] 19 januari 2002
Merkwaardig
Het voordeel van mobiel bellen is dat je dan ook op het dak kan telefoneren.
07.25 [Link] [zes Reacties] 18 januari 2002
Station Weesp
Er gebeurt niets. Het is donker. Het station is omgeven door zwarte nevel, de bewoonde wereld lijkt ver weg. De wind waait en heeft veel vat. Er klappert een doek in de verte. Een station zonder wachtenden.
Twee vertrektijdborden naast elkaar. De ene van perron 3. De andere van perron 4. Dezelfde tijd op beide borden.
Er gebeurt niets. Het is stil. De aankomsttijd is nog vijf minuten ver weg. De stationskiosk straalt een zwak, oranje licht uit. Er is niemand binnen. Het is koud.
In de verte begint het te rommelen. Op blote voeten zou je de lichte trilling, die tegelijk met het rommelen ontstaat, kunnen voelen. Adem wordt stoom in kou. Er is niemand.
Twee gele koplampen in de verte komen alras naderbij. De trein, precies op tijd, komt piepend en steunend tot stilstand op perron 3. Binnen een mum van tijd staat het zwart van de mensen. Met vermoeide gezichten, sjaals tot aan hun neus opgetrokken, leren werktassen slapjes in de hand, bevolken zij en masse het perron. Ze zetten een aantal stappen maar gaan niet weg. Blijven staan. Afwachtend. Men kijkt op het horloge. Men wiegt heup en kijkt verveeld.
Dan klinkt in de verte een eender geluid als even tevoren. Na enkele seconden doemen uit het zwart wederom twee gele koplampen op. De trein zet zich hijgend en rammelend stil naast perron 4. Grote drommen mensen komen naar buiten, passeren de wachtende mensen op het perron, lopen enkele passen. Terwijl de wachtende reizigers in de ene trein stappen, stappen de aankomenden in de andere, aan de overkant van het perron.
De trein die als laatste kwam, vertrekt immer als eerste. Dat lijkt onlogisch maar dat is het niet.
Twee minuten later is het doodstil. Nog een half uur wachten tot de volgende wisseltruuk.
20.05 [Link] [negen Reacties]
Helaas!
Aan al het goede komt een eind, deel 19003. Bonga stopt.
Gelukkig is er leven na het internet.
09.10 [Link] [zes Reacties] 17 januari 2002
Op de fiets (15)
Toen ik vorige week vrijdag als een zatlap zigzaggend naar huis was gefietst, was ik bij thuiskomst vergeten de lampjes van mijn fiets te halen. Mijn vertrouwen in de mensheid werd enigszins opgekrikt toen ik ze de volgende ochtend nog vastzittend aan mijn fiets ontwaarde. Helaas waren de batterijen op.
Nog geen nieuwe gekocht fietste ik vanavond naar huis. Miezerige doch zeer natmakende regen sijpelde vanaf mijn schouders op mijn broek. Ter hoogte van Paradiso aan de overkant van de straat een fel licht, vele fietsers op een kluitje en een groot spandoek met het woord politie erop. Ah! Lampjescontroleerpost. Oei. Mijn hand voelde aan de lampjes in mijn jaszak. Ik schatte mijn kansen in.
Het was druk. Donderdagavond, 23 uur, uitgaansavond. De vele politieagenten waren druk bezig. De politieagenten aan mijn kant van de weg gebaarden naar de fietsers vijftig meter voor me dat ze af moesten stappen. Ai. De fietsers treuzelden. Op het moment dat ik de agenten was genaderd, blokkeerden zij net het wegdeel waar ik af zou moeten stappen. Ik reed door. Nonchalant. Niet te hard, maar wel hard genoeg. Na enkele malen trappen had ik de agenten achter mij gelaten. Ha!
Even later kwam er een zilveren BMW van opzij. De auto manouvreerde gevaarlijk zich dichtbij. Er werd kort getoeterd. Het raampje ging geleidelijk open. Een grote neger keek me aan. Ik checkte even of het geen politiewagen was. Er werd gelachen door de bestuurder. De bijrijder stak zijn arm uit het raampje, zijn duim omhoog. 'Waaaaah cool man, je reed zó die politie voorbij'.
23.23 [Link] [zeven Reacties]
Ondertiteling
"Nou heb ik dus geen tijd meer om iets te schrijven."
"Zal ik wat voor je schrijven?"
"O, dat zou grappig zijn! Wil je dat doen?"
"Ja hoor. Ga ik over Baantjer schrijven."
"Ja! Over de ondertiteling bij de VRT. Maar dat was ik al van plan, hoor."
"Dat zei je gisteravond al, ja."
"O ja."
"Dat ze Baantjer ondertitelen om Nederlanders te pesten."
"Ja, omdat wij Jambers ondertitelen."
"Ja, maar Baantjer is toch goed verstaanbaar? Iedereen die in Baantjer speelt, heeft leren ar-ti-cu-le-ren."
"Misschien voor de typisch Nederlandse begrippen."
"Ja. Zoals Klerestreek."
"Wat werd ondertiteld met klierstreek."
"En het woord pleite kennen ze natuurlijk niet."
"Nee. En nu denken alle Vlamingen dat Nederlanders niet grappig zijn. Er zaten slechte grappen in, man."
"Maar Baantjer gaat ook om de spanning."
"Maar het was ook niet spannend."
"Nee."
"Waarom zenden ze het eigenlijk uit?"
"Om de Westertoren zoveel mogelijk in beeld te krijgen."
"O ja! Dat was het."
"Het stond ook bij de aftiteling: mede mogelijk gemaakt door de Westertoren."
"Genoemd net na de catering."
"Ja. Heb ik wel eens over Nico D. verteld? Dat ie al jaren in Amsterdam woonde maar nog nooit de Westertoren op was geweest?"
"Nee, ik geloof het niet, nee."
"Nou, Nico ging dus een keer de Westertoren op en hij stond daar van het uitzicht te genieten. Toen stapte er een Amerikaan op 'm af en die zei: Hi, I'm from Texas, where are you from?
Nico wees schuin naar beneden en zei: from right over there."
"Die is wel leuk."
"Ja. Zal ik een stukje voor je schrijven?"
"Ja, leuk man."
"Over Baantjer."
"Is goed - Ow."
"Ow?"
"Ik heb nu m'n tweede trein ook gemist."
"Ow. Moet je nog eten?"
"Ja! Goed idee!"
"Nou, eten dan. En werk ze, straks."
"Ok! Doei!"
"Doei!"
13.45 [Link] [veertien Reacties] 16 januari 2002
Lollie
Het meisje zat op de barkruk naast haar moeder. Haar jasje had zij nog aan. Haar wanten hingen uit de mouwen en bewogen rustig op het ritme van haar bungelende benen. Voor haar stond een glas oranje limonade met een geel, niet buigzaam rietje. Op de vraag of ze een klein of een groot glas wilde, had ze groot gezegd. Met enige verbazing in haar stem. Het glas stond nu al enige tijd onaangeraakt voor haar. Ze hield zich bezig met haar omgeving.
Ze keek nieuwsgierig rond naar de mensen die aan het ontbijten waren. Ze beet op haar onderlip en wierp wantrouwende en peinzende blikken het café in. Op een gegeven moment bleef haar blik rusten op het uiteinde van de bar. De kassa. Naast de kassa een kistje met 'fooi' erop geschreven die volzat met glimmende euromuntjes. Naast het kistje een pot met lollies waar het haar duidelijk om te doen was. De lollies hadden gele en oranje papiertjes. Terwijl haar benen langzaam stopten met bungelen bedacht zij een plan om een lollie te veroveren. Ze keek even naar links, haar moeder aan. Haar moeder belde mobiel. Het meisje tuitte haar lippen, ontblootte haar voortanden door haar lippen strak omhoog te trekken en dacht eens diep na over de aanpak van deze queeste.
De barman. De jongen achter de bar had haar blik opgevangen. Ze lachte verlegen en drukte haar kin naar haar borst, maar bleef hem aankijken. Een verleidende glimlach rond haar mond. De barman liep naar haar toe. Kan ik iets voor u doen?, vroeg hij belangstellend. Het meisje knikte langzaam doch zelfverzekerd. Ik wil zo graag een lollie, zei ze. De barman glimlachte, zei dat hij dat al dacht en pakte een lollie uit de pot. Hij presenteerde hem vol bravoure, maar het meisje keek een beetje teleurgesteld. Ik wil er graag zelf eentje uitzoeken, zei ze zachtjes met een pruilende lip. De barman, enigszins beledigd omdat zijn aardigheid niet meteen beloond werd, stopte de lollie terug in de pot en liet haar zelf kiezen. Ze koos een andere lollie, dezelfde kleur. Haar ogen groot vanwege haar verovering.
Terwijl ze bezig was het papiertje los te peuteren, beëindigde de moeder haar telefoongesprek en pakte de lollie af. Je weet toch dat ik dat niet goed vind. De benen van het meisje begonnen verveeld te wiebelen.
18.11 [Link] [acht Reacties]
Discussie
Een discussie. Voor degenen die later binnen zijn komen vallen in het fenomeen dat ook wel weblog wordt genoemd.
09.44 [Link] [drie Reacties] 15 januari 2002
Goh
Het is net 17 uur geweest en het is al helemaal donker. Ik zie alleen maar mezelf weerspiegeld in het raampje in mijn kantoorhok.
17.23 [Link] [drie Reacties]
Zo een dag
Het is al bijna 9 uur en het is nog steeds donker.
08.51 [Link] [acht Reacties] 14 januari 2002
Stemmen
Ohjee. Het is zover. De nominaties van de DutchBloggies zijn binnen. Nu kan er worden gestemd. Ik geloof dat ik nog nooit ergens anders voor genomineerd ben geweest en ik vind het een hele eer. Poeh. Nu ga ik even genieten. Waarvoor dank.
17.29 [Link] [vier Reacties]
Oceans Eleven
Eens in de zoveel tijd ga ik met drie vriendinnen naar de film. Meestal gebeurt dat als Johnny Depp een nieuwe film uit heeft, maar soms willen we nog wel eens een uitzondering maken en naar andere films gaan met mooie mannen.
En inderdaad, we gingen gisteren naar Ocean's Eleven. De remake van de film met Frank Sinatra en Dean Martin uit 1960, dit keer met George, Brad, Matt en Andy. We waren het er na afloop allemaal over eens. Het was geen geweldige film, maar hij was uiterst vermakelijk, ook vanwege de grote hoeveelheid prachtige pakken (het tweede pak van Brad Pitt - wow), vanwege de broeierige blikken van de mannen naar elkaar, vanwege de lol die de film uitstraalde, vanwege de muziekjes. Met name Brad kon het in het begin niet zo best redden met zijn tekst maar maakte dat ruimschoots goed door stoer door het beeld heen te lopen. Iets waar Julia Roberts nog even op moet oefenen.
Ik zeg Oscar voor beste kostuums. ;-)
09.03 [Link] [Eén Reactie] 13 januari 2002
K
Ik was een maand oud toen zij ter wereld kwam. Haar moeder was goed bevriend met mijn moeder en dus bekropen wij samen onze eerste centimeters in deze wereld, vol nieuwsgierigheid en grote ogen. Mijn broer was twee jaar ouder en haar broer drie jaar. Terwijl de jongens met stokken op hun eerste avontuur gingen en de planeet onderzochten, tekende zij en ik met viltstiften onduidelijke kleurrijke voorstellingen, treuzelden wij samen bij het wandelen en brabbelden wij samen mooie verhalen.
We gingen een paar keer samen op vakantie. Onze ouders dronken voor de tent wijn tot diep in de nacht terwijl wij onder de Franse sterrenhemel in kleine bedjes lagen te slapen. Op oude, schokkerige filmpjes uit die tijd is te zien hoe zij en ik de kontjes van het stokbrood afeten, op weg naar de tent terug. Hoe wij samen spelen met een deken waaronder we ons verstoppen, dubieuze dingen doen en vervolgens uiterst vrolijk weer tevoorschijn komen. Men dacht dat wij zusjes waren. Wij hadden een mooie, vanzelfsprekende band, denk ik.
Ik was zes en mijn moeder ging dood. Toen ik het nieuws hoorde, was ik bij hen thuis. Ik rende de trap op, naar haar kamer, en lag op haar bed te huilen.
Het contact tussen de beide gezinnen verwaterde om verschillende redenen vrij snel daarna. Ik miste haar, maar ik was heel jong, en dan gebeuren de dingen zoals ze gebeuren. Achteraf gezien is het gek dat ik zo vaak aan haar dacht, maar dat ik nooit actie ondernam om haar weer te zien. Eén keer zijn we nog naar hen toegegaan. We waren vijftien denk ik en heel erg puber. Het voelde gek om haar weer te zien. Ze was anders dan ik had gedacht. Ik waarschijnlijk ook dan zij had gedacht. We deden moeilijk.
Maar vandaag precies een jaar geleden was er ineens een reünie. Nu allebei 25. Op een uitzondering na, 19 jaar nadat we elkaar voor het laatst hadden gezien. Twee gezinnen, met aanhang nu (over haar vriend vertel ik later wellicht nog eens een mooi verhaal), met honger naar uitwisseling van alle gebeurtenissen in al die jaren. De huiskamer werd op slag gevuld met enthousiaste stemmen, de aanknopingspunten bleken ontelbaar, de humor hetzelfde, de interesses eender.
Voor ik het wist zat ik bij haar thuis en keek ik in een boekenkast die een kopie was van de mijne, en - wellicht nog belangrijker - een CD-collectie waarvan ik bijna alles ook in huis had, of zou willen hebben. Geweldige gesprekken volgden tot 's ochtends vroeg met net zoveel wijn als onze ouders vroeger dronken. Alsof er 19 jaar lang niets veranderd was, alsof we terugkwamen van een lange vakantie en verhalen wilden uitwisselen.
19 jaar in een oogwenk ingehaald.
Ze is mooi, ze is lief, ze is bijzonder ontroerend. Ik ben superdeluxe blij met haar. Ze mag nooit meer weg. En zeker geen 19 jaar.
12.43 [Link] [veertien Reacties] 12 januari 2002
Avondje Leien
Ik kan het iedereen aanraden om eens bij Low te eten. Hij kookt goed, en als je het heel lief vraagt, mag je de cherrytomaten halveren, de bosuitjes choppen en de Parmaham in reepjes scheuren, maar meer niet. En dan ineens staat er een Geweldige Maaltijd voor je neus.
Ik kan het niemand aanraden om eens met Low na het heerlijke eten naar zijn stamkroeg te gaan. Het is er gezellig, de bevriende barman schenkt de wijn rijkelijk bij zodat het glas nooit leeg is, de kroeg sluit maar twee uur later zit je er nog. De mensen zijn aardig, nieuwe vrienden zijn zo gemaakt, en zelfs de barvrouw werpt je na uren negeren een voorzichtige glimlach toe. En dan sta je daar, na een route achterop de fiets bij Low, dwars door Leiden, ineens op een tochtig station, het vertrektijdenbord geeft 02:38 uur aan, zo laat is dat toch niet en waarom voel ik me dan zo draaierig. En dan zit je in de trein samen met een aantal mensen die er net zo belabberd uitzien als jij, waarschijnlijk want je ziet jezelf alleen in de reflectie van het raam en daarin zie je altijd wit dus misschien valt het wel mee, en de trein stopt op Schiphol en je moet heel nodig plassen maar je bent bang om om te vallen als je opstaat. Bij Schiphol wil er niemand in en niemand uit maar de vertrektijd is 3:00 uur en we zijn te vroeg dus moeten we een paar minuten voor niets stilstaan en je kijkt naar de glimmende wanden en probeert een vast punt te vinden zodat de draaierigheid ophoudt maar het lukt niet. De trein gaat weer rijden en je zakt wat onderuit zodat de rest van de coupé niet kan zien hoe hard je meeplaybackt met de muziek, jezelf bluesster wanend en we schieten nachtelijk Hoofddorp voorbij of was dat een ander station. En dan ga je uit de trein op Amsterdam Centraal Station en alleen de westkant is nog open maar je fiets staat aan de oostkant dus je moet helemaal omlopen van de aardige beveiligingsmannen in reflecterende pakjes en dat is niet eens zo erg, al die frisse lucht lekker, het duurt alleen een tijdje en zigzaggen gaat minder snel dan rechtlopen en waar had ik die fiets nou gezet vanochtend vroeg ik kan hem niet vinden.
En dan word je wakker en is de overdag alweer bijna voorbij. En je voelt je maag protesteren tegen alles wat los en vast zit en je drinkt een kopje slappe thee en voelt je hoofd bonken. En je besluit voortaan na het eten bij Low rustig richting trein te gaan, niet meer het café in te gaan en nooit meer tegen de barman te zeggen dat de wijn zo lekker smaakt.
14.28 [Link] [vier Reacties] 11 januari 2002
IFFR
Jemig, natúúrlijk ga ik ook dit jaar weer naar het Rotterdams Filmfestival. Helaas niet zo vaak als ik zou willen, maar in ieder geval twee hele dagen. De voorpret is al begonnen, de telefoon al in de aanslag om meteen op volgende week donderdag te reserveren, de kriebels bij de gedachte dat ik een hele dag in het Pathé theater op het Schouwburgplein onderuitgezakt mag genieten heerlijk! De festivalkrant uitpluizen, aanstrepen en plannen.
Vorige jaren was er redelijk veel geklaag over het festival. Het was leuk dat het festival voor veel mensen toegankelijk was (zeker in tegenstelling tot andere festivals), maar je moest zo lang van tevoren reserveren om de leukere films te kunnen bekijken, je moest zo lang in de rij staan voor je de kaartjes kon afhalen en het was bovendien erg duur. Ik zei dat de mensen moesten ophouden met klagen omdat ik het zo’n speciaal festival vond, maar diep van binnen snapte ik ze wel een beetje, stiekem.
De site van het festival is dit jaar weer erg mooi. Ik schrok alleen wel heel erg van de prijzen. Waren de prijzen vorig jaar al aan de hoge kant, ze zijn nu precies de helft en dan in euro’s, dus tel uit je verlies. Ik kan donderdag niet de hele ochtend bellen totdat de reserveerlijn uit gesprek is omdat ik gewoon moet werken. Vraag me af hoe lang de rijen zijn. En of de films die ik wil zien niet al uitverkocht zullen zijn.
Niet aan denken! Het is leuk! En ik heb *veel* zin!
08.04 [Link] [vijf Reacties] 10 januari 2002
Op de fiets (14)
In de verte zag ik een wit, oplichtend objectje op een auto staan. Ik vroeg me af wat het was. Het was vroeg in de avond, donker al, en het was druk op de weg. Ik fietste achter een man met een rode regencape. Het regende niet. Het vroor. De man trapte verwoed op zijn pedalen maar ging er niet veel harder door rijden.
Toen ik enkele meters van het witte object af was, kon ik het onderscheiden. Het was een emmertje met sop. Ik kon een grote, zwarte man ontwaren die met het sop uit het witte emmertje zijn zwarte sportauto stond te wassen. Op het fietspad. De man voor mij had de kerel, vanwege het avonddonker, niet gezien en moest opeens uitwijken.
'Dat is niet zo handig he', riep hij kwaad, 'om je auto in het donker te gaan staan wassen. Tering'. Hij vloekte, en reed verder. De grote, zwarte man riep: 'Nee, dat klopt, ik zie geen moer'.
19.29 [Link] [vier Reacties] 09 januari 2002
Communicatiekunde
Meteen naast mijn werk in hetzelfde gebouw zit een school voor Commerciële Communicatie. De school bestaat uit één lokaal. In het lokaal hangen, zitten, lezen en schrijven studenten van mijn leeftijd. Het is een particuliere, heel dure opleiding en hij duurt een jaar.
Mijn werk zit verstopt achter de deur helemaal aan het einde van de beige gevloerde gang. De deur is blauw. De school voor Commerciële Communicatie zit helemaal aan het einde van de gang, en dan meteen naar rechts, ook een blauwe deur, maar dan met een ander naambordje.
De leerlingen moeten roken op de gang. De jongens zijn hip en trendy en roken met het ene oog half dichtgeknepen. Hun rechterbeen steunt gebogen tegen de muur, de ander staat gestrekt ernaast. Zij dragen ribfluwelen broeken. De meisjes roken met hun handtas tegen hun zij aangeklemd omdat zij het koud hebben omdat ze heel dunne blousjes dragen. Ze hebben lang haar en glinsterende oorbelletjes. Als de jongens een grapje maken, gooien zij hun haar met een vertraagde beweging naar achter. De hals raakt eventjes ontbloot totdat het haar weer terugvalt op de door zwaartekracht gekozen plek.
De weg van de lift naar de blauwe deur aan het einde van de gang is lang. Met mijn lichaam zojuist pas door de wekker op weg geholpen, met mijn haar nog net zo warrig als gisterenavond, met mijn warme winterjas nog volledig om mijn lijf gewikkeld moet ik 's ochtends die lange weg van de lift naar de blauwe deur bewandelen. Het geluid van mijn hakken op de vloer doet de eerste jongen traag opkijken. De blikken van de meisjes volgen de blik van de jongen en de bron van het klakkende geluid. De jongens en de meisjes stoppen even met praten en kijken naar me als naar een plotseling licht in een donkere ruimte. Ik kom langzaam dichterbij, ben bijna halverwege en kijk uit nervositeit geïnteresseerd naar het naambordje op de deur die ik passeer. Mijn blik kruist even de blik van de eerste jongen. Hij vervolgt zijn gesprek, maar kijkt me aan. Nu ben ik op zijn hoogte. We kijken langs elkaar heen - rechts van me kijkt een meisje naar me en links van me volgt een jongen me met zijn ogen. Ze kijken snel weg als ik kijk, en ik ook. Ik voel hun ogen prikken in mijn rug. Ik mompel goedemorgen. Het gangetje aan het eind van de gang toont vervaarlijk zijn drie treden. Concentreren. Ik struikel niet. Ik doe de blauwe deur open, loop naar binnen en sluit hem achter mij. Ik adem uit.
De jongens en de meisjes van de Commerciële Communicatie zijn weinig Communicatief met Vreemden. Maar voor de kerstvakantie moeten zij lessen hebben gehad in het groeten van mij. Sinds deze week weerklinkt een luid gegroet wanneer ik met mijn passen de gang onveilig maak, krijg ik gelukswensen voor het nieuwe jaar toegewenst en zou het me niet verbazen als ik een sigaret krijg aangeboden.
23.15 [Link] [zeven Reacties]
Euro
'Ik wil graag in Nederlandse guldens betalen'. Iedereen zegt het. Alsof we ineens in Surinaamse guldens zouden willen betalen!
15.54 [Link] [acht Reacties] 08 januari 2002
Borstzak
Mijn MP3-speler zit in de borstzak van mijn jas. Hij zit daar al maanden en op de tast kan ik zonder problemen het ding uitzetten of een nummer verder zetten, zonder hem uit mijn borstzak te hoeven halen. Soms ben ik de liedjes op mijn MP3-speler redelijk beu, en klik ik de meeste nummers door. Of wil ik een nummer nog een keer horen (2x klikken). Of zit ik te pielen met het volume omdat het eerst te hard stond en dan weer te zacht. Of druk ik het ding per ongeluk uit in plaats van een nummer verder. Bij al deze handelingen druk ik enkele malen achter elkaar geconcentreerd op mijn borstzak.
Het heeft een tijdje geduurd, maar ik ben er achter waarom sommige mannen in de metro mij zo raar aankijken.
07.29 [Link] [zes Reacties] 07 januari 2002
Mirakel
Mirakel.
Hele dag gewerkt.
Net thuis.
Bij thuiskomst plotseling huis vol warmte aangetroffen.
Keuken ruikend naar citroenen.
Afwas niet meer op het aanrecht.
Huh?
Goede fee Kiek.
Met enkele hulpmannen.
19.29 [Link] [zeven Reacties] 06 januari 2002
Vaderhulp
Mijn vader kwam gisteren even langs om te kijken of hij de schade aan mijn huis voor een deel zou kunnen verhelpen. Mijn vader heeft, naast een aantal geweldige eigenschappen, niet de handigheid met klussen die je bij een vader mag verwachten als je de media moet geloven. Maar in mijn eentje lukte het niet, en solidariteit is altijd meer dan welkom, dus nodigde ik hem van harte uit om een kijkje te komen nemen in mijn ijspaleis. Eerst belde hij op. 'Wat voor gereedschap heb je nodig?'. Ik zei: 'Ik heb hier al een nijptang en zo'n andere tang'. 'Wat voor andere tang?' vroeg mijn vader. 'Euhm.. zo eentje die op vijf verschillende standen kan en dan als ik er kracht achter zet, weer terugfliept in de verkeerde stand'. 'Ah', zei mijn vader, 'dat is een waterpomptang'. Mijn vader mag niet handig zijn, hij is wel erg op hoogte.
Hij kwam met een Bijenkorftas met wat dingen erin die ik na Oud en Nieuw had laten liggen en een aantal tangen aangezet. 'Laat mij het eens bekijken!', riep hij hoopvol. Ik liet hem de plek zien waar de CV moet worden bijgevuld, de vergane glorie van mijn keukenelektriciteit en de vorig jaar nieuw geïnstalleerde knalrode pomp die het nu weigerde te doen. Mijn vader haalde een tang uit zijn plastic tas. 'Weet je hoe deze tang heet?' vroeg hij. Ik zei: 'Engelse sleutel!'. 'Nee', zei hij, 'dit is een bahco'. 'Ah', zei ik, 'Barcardi cola'. 'Weet je hoe je bahco schrijft?', vroeg hij, niet te beroerd om mij nog wat te leren op de koude zaterdagmiddag. 'Euhm... bee aaa kaa ooo, denk ik', zei ik. En hij zei hoe het wel moest, en waar de naam vandaan kwam.
Hij stond in de keuken. Zijn handen, indien hij nog haar had gehad, in het haar. Na wat gefriemeld te hebben aan diverse zaken, vervaarlijk met wat tangen te hebben gezwaaid en serieuze blikken met mij te hebben uitgewisseld, zei hij: 'Ik weet het!'. Hoopvol keek ik zijn richting op, enigszins verbaasd ook. En hij zei: 'Hier moet iemand bij die er verstand van heeft!'
13.11 [Link] [zeventien Reacties] 05 januari 2002
Droomhuis
Tussen mijn huis en de huizen aan de overkant zit een voor Amsterdamse begrippen groot stuk tuinencomplex. Ik kan niet bij de mensen aan de overkant naar binnen kijken, tenzij er veel licht is in het huis en degene aan de overkant erg zijn best doet om gezien te worden. Dat is fijn, want dat betekent doorgaans dat mensen ook niet bij mij naar binnen kunnen kijken.
De buren links van mijn uitzicht wonen aan de Amstel. Zij hebben een prachtig uitzicht, hoge panden met indrukwekkende opgangen, trappetjes met tierlantijntjes, grote ramen en koperen deurbellen waar je aan moet trekken naast de voordeur. Het middelste huis van het rijtje is het mooist. Niet alleen vanwege de statige voorkant, maar ook vanwege de achterkant, en vooral vanwege de tuin.
De tuin loopt van de achterdeur van het huis (via een veranda die doet denken aan Amerikaanse films) helemaal naar de rechterkant van mijn uitzicht, waar een bibliotheek is die geen tuin heeft en dus is alle tuin op dat stuk eigendom van dat ene huis. De tuin is, schat ik, zo'n 30 meter lang, maar aangezien ik echt heel slecht ben ik het schatten van afstanden in meters, heeft u niets aan deze afmeting. De tuin is onderverdeeld in verschillende segmenten.
Verreweg het indrukwekkendste segment is de kinderspeelplaats. De bewoners hebben volgens mij twee kinderen en die kinderen hebben veel vriendjes (wat wil je, met zo'n tuin). In de zomer wordt er blij gespeeld op de schommel, op de glijbaan en in de zandbak, in de herfst bouwen ze een hut, en in het voorjaar spelen ze met netten in de vijver. De afgelopen dagen is het grote pret. De vader des huizes heeft een roetsjbaan gemaakt. In de sneeuw glijden de vele kinderen er met rode plastic sleetjes af. De afstand is slechts een meter of drie, maar ze kunnen er geen genoeg van krijgen. Met hun mutsen op en handschoenen aan, jassen dichtgeknoopt tot aan hun kin, gaan zij telkens weer van het besneeuwde bergje af. Uren achter elkaar.
Als ik later groot ben, dan wil ik daar graag wonen.
16.09 [Link] [twee Reacties] 04 januari 2002
Huis Kapot
Humpf.
Verwarming kapot (ai, slechte timing). Koud! (Thermostaat geeft 15 aan).
Geen electriciteit in keuken - ergens kortsluiting - stopcontact alsmede stekker verbrand (ai, maar gelukkig geen overige schade) - nieuwe stekker in aanslag - electriciteit uitgeschakeld - electriciteitsdraden met veel moeite in nieuwe stekker, die maar een heel klein stukje uit de muur komt en ergens achter zit, gemonteerd - mezelf trots voelen over zoveel vakmanschap - pijn in schouders vanwege boven mijn macht werken - nieuwe stekker blijkt niet meer in stopcontact te passen vanwege verbrand plastic waardoor stekkergaatje is dichtgeschroeid - op eerste oog niet te zien. Geen extra stopcontacten om aan muur te bevestigen toevallig in voorraad. Water in pannetje heet maken voor thee.
In slaapkamer geen kachel. Nooit, maar nu extra gemis. Kruik 1. Kruik 2. Dekbed 1. Dekbed 2. Dekbed 3. Slaapzak.
Maar nu eerst! ER begint zo eindelijk weer! Jippie!
21.39 [Link] [vier Reacties]
Polderlimousine
Als ik eenmaal in de rijdende trein zit, en mijn versufte, naar mijn warme bed verlangende hoofd langzaam tegen het raampje laat rusten, dan kan de treinreis me niet lang genoeg duren. Het is nu niet meer aan mij: als ik nu te laat kom, is dat niet langer mijn schuld.
De diepe rust die in mij was op het moment vlak voordat de wekker ging, keert gestaag weder. De muziek in mijn oren kabbelt voort. De trein raast zonder onderbreking met constante snelheid door het landschap. In de polder zijn geen bochten, de trein raast hier subtiel. De krant op mijn schoot krijgt na de voorpagina geen aandacht meer en glijdt langzaam weg. Mijn moede ogen staren naar de langgerekte, platte polders en het immer veranderende wolkendek. De zon staat laag en doet de sneeuw schitteren.
Majestueuze elektriciteitsmasten zie ik als rijen ondenkbaar ijle populieren aan den einder staan. Grote vogels met wijde vleugels tuimelen in hun vlucht boven de akkers en boerderijen. Ik bevind mij in een grote, gele, geschakelde limousine: bijna altijd zit ik alleen in de coupé. Mijn coupé. Ik, alleen met mijn gedachten. Het fijnste rustpunt van de dag. De telefoon gaat nog niet aan. De conducteurs laten het al maanden afweten en storen mij niet in mijn gepeins. De polders kennen mijn grootste geheimen. Waar ik over denk, waar ik over tob, waar ik naar verlang. Zij blijven onveranderlijk. Geven geen advies, zijn echter wel bereid te luisteren.
14.32 [Link] [acht Reacties]
A Very Good Year
Het belooft een goed jaar te worden, vindt u niet? Ik heb al bijzonder vaak gelachen dit jaar. Geglimlacht, alsmede hardop geschaterd. Ik heb al bergen verzet, nog niet gehuild, hard gewerkt, drie films gezien, het koud en warm gehad. Ja, niets te klagen hoor, over dit jaar. Dit jaar wordt groots. Alleen. Al dat nutteloze wachten... dat begint me nu wel noten te drijven.
Wachten tot ik een pinautomaat heb gevonden die niet leeg is. Wachten in de rij voor de volle pinautomaat. Wachten bij het betalen met de Euro, omdat de valuta onbekend is. Wachten bij het betalen met de gulden, omdat er moet worden gerekend. Wachten in het restaurant omdat we klungelen met de fooi. Wachten bij de slager, omdat iedereen met ander geld wil betalen. Wachten tot de man van de kleine lunchroom zijn handen uit frustratie weer uit zijn haar heeft gehaald en weer kan lachen.
Gisteren wachten op de metro die wegens stroomstoring niet kwam. Wachten op de trein omdat ik wegens het wachten op de metro de trein had gemist (die voor het eerst op tijd vertrok). Wachten in de trein omdat hij stil bleef staan in een besneeuwde polder en niet verder meer kon. Wachten op mijn werk totdat het maandag is zodat de mensen die ik al twee weken probeer te bellen eindelijk weer eens de telefoon opnemen. Wachten in de Albert Heijn die nog nooit zo vol was geweest, maar waar de kassières zo dapper en verhit de beide valuta probeerden te beheersen, dat het wel weer grappig was. Wachten op de trein op de weg terug op een ijskoud perron. Wachten in een stilstaande metro op weg naar huis, weer vanwege een stroomstoring.
Deze zaken zijn echter allemaal van korte duur, zeg ik in al mijn optimisme. De Uiro is over een paar dagen compleet ingevoerd en zo normaal als maar kan. De treinen gaan vanaf nu allemaal op tijd rijden, en de metro's hebben anders helemaal geen stroomstorigen dus dat was toeval en dat zal de rest van het jaar niet meer voorkomen. Kortom, het belooft een goed jaar te worden, denkt u niet?
08.35 [Link] [tien Reacties] 03 januari 2002
Dutch Bloggies
Tijd voor het kiezen van de genomineerden van de Dutch Bloggies! Nomineert u ook even mee? Ik heb wel wat vragen.
Wanneer is iemand een nieuwkomer? Ik voel me een nieuwkomer, maar dat ben ik vast niet.
Mag je op jezelf stemmen? En doen mensen dat stiekem dan ook? ;-)
Wie organiseert het eigenlijk? ;-)
Mag je ook stemmen op een log dat er al vroeg in 2001 mee gestopt is?
Mag je sommige items ook overslaan omdat je niet weet wat je daar wil invullen?
En... er is toch maar één blogtool?
22.40 [Link] [zeven Reacties]
Relax
Ik had een vraag gesteld aan de online Van Dale en ik heb antwoord gekregen. Als u het niet erg vindt, deel ik het even met u.
Het voltooid deelwoord van relaxen is gerelaxt - wat ik al dacht. Dit komt omdat de stam van het werkwoord fonetisch -ks is, dus -s, dus 't kofschip, dus -t in de vervoeging. Maar, zo zegt de Van Dale, het bijvoeglijk naamwoord van relaxen is wél relaxed.
Dus je krijgt: ik ben een relaxede meisje, maar ik heb gerelaxt. Afzichtelijk.
Een rare taal, dat Nedengels.
08.27 [Link] [negen Reacties] 02 januari 2002
Harry versus Frodo
Harry Potter Frodo
Dumbledore Gandalf
Ron, Hermione Sam, Pippin, Merry
Hagrid, McGonagall etc. Aragorn, Boromir, etc.
Voldemort Sauron
Die Vladimir Propp (1895 - 1970) had toch wel erg gelijk met zijn constatering dat ieder sprookje is opgebouwd uit verschillende functies, die bijna altijd wederkeren. Een held, een probleem, een doel, helpers van de held, tegenstanders van de held, opdrachten die moeten worden beoefend om het doel te bereiken, strijd, etc. In Hollywood termen: twee films die eigenlijk wel heel erg op elkaar lijken.
Ook leuk: creëer nu je eigen Proppsprookje, en zie hoe makkelijk het eigenlijk is. :-)
21.32 [Link] [tien Reacties]
Nieuw Setje
Een nieuw jaar, een nieuw MP3-setje. Ik heb nog steeds maar 32 MB op mijn MP3-speler, dus veel past er niet op:
1. The Strokes - Barely Legal
2. Weezer - Why Bother
3. Fatal Flowers - Blackspot
4. Soulwax - Much Against Everyone's Advice
5. Cake - Long Skirt, Long Jacket
6. Morcheeba - Over and Over
7. Placebo - Special K.
8. Hooverphonic - Mad About You
9. Keith Caputo - Dew Drop Magic
10. The Clash - London Calling
En nu maar scheuren door de straten. Hiermee fiets ik in 14 minuten naar mijn werk, als de snelle nummers zich laten horen. Met alleen Morcheeba zou ik er 18 minuten over doen, denk ik. Met alleen The Strokes 12. Ik denk dat dit setje het volhoudt tot overmorgen. Dan gaan enkele nummers er weer af en komen er enkele nummers bij.
11.44 [Link] [zes Reacties] 01 januari 2002
Zuiderzee
Hij is jarig en hij is terug.
Ik ben zeer benieuwd.
23.20 [Link] [drie Reacties]
2002
Zo, nou, ik ben wakker hoor. Poeh.
Ook u
wens ik
een gelukkig nieuwjaar.
15.11 [Link] [dertien Reacties]
|
