Op de fiets (19)
Verval komt met de jaren. Eerst langzaam, ongemerkt, sluipend. Op een gegeven moment komt er een indirecte aanwijzing richting verval. In de binnenkant van mijn broekspijp, op mijn bovenbeen, zat een slijtageplek in mijn broek. Het onderliggende garen stak door de bovenlaag heen. Ik dacht aan slijtage van de broek door het vele dragen van dit favoriete kledingstuk, maar niets bleek minder waar.
Daarna werd het verval duidelijker, schrijnender, onafwendbaar. Tijdens het fietsen merkte ik dat ik lichtjes bleef haken tijdens het trappen, op precies dezelfde plek waar in mijn ene broek de slijtageplek was ontstaan (inmiddels een volwassen gat). Ik checkte de oorzaak van het haken: er stak een pinnetje uit mijn zadel waardoor (inmiddels al) mijn broeken naar de knoppen gingen. Ik verwijderde het pinnetje en gooide het in de prullenbak. Zal je leren.
Aan de achterkant resulteerde het verwijderen van het ene losse pinnetje in een ander los pinnetje. Dat pinnetje viel er spontaan uit bij het racen over één van de verkeersdrempels die onze hoofdstad rijk is. Evenals het twee pinnetje aan de achterkant. Mijn zadel zat nog aan één pinnetje vast. Dat was anderhalve week geleden. Het gehele proces nam zo om en nabij een maand in beslag.
Vanwege de wind trof ik de kap van mijn zadel elke ochtend omgeklapt op het ijzeren gedeelte aan. Regen zorgde voor een lekker vogelbadje in mijn zadel, vegetatie bloeide 's nachts met volle teugen, om vervolgens weer door mij om zeep geholpen te worden als ik het zadel terugklapte en erop ging zitten met mijn volle gewicht. De waterplekken in mijn broek zorgden voor grote hilariteit op mijn werk. Het laatste pinnetje begon nu ook te protesteren en maakte alras nieuwe slijtageplekken aan de andere kant van mijn broek.
Vanochtend was de kap van mijn zadel weg. Ik zocht onder, naast en in de buurt van mijn fiets, en vond hem na een tijdje terug in de bosjes. Ik legde de kap op het zadel en fietste naar de fietsenmaker. Daar aangekomen stapte ik af, nam mijn zadel in mijn afstap mee en legde het onderdeel op zijn toonbank.
Verval komt met de jaren, sprak hij wijs en kom vanavond maar terug. Ik heb nu een nieuw zadel, maar het veert helemaal niet. Voordeel is wel dat er geen pinnetjes aan de zijkant zitten.
01.37 [Link] [vijf Reacties]
27 februari 2002
Buren
Ik ben verbouwereerd. Stomgeslagen. Verbaasd. Ook wel gekwetst. Maar vooral verbouwereerd.
Het begon een jaar of drie geleden. De buurvrouw van één hoog verliet het huis na 25 jaar hier gewoond te hebben om de 55 vierkante meter in te ruilen voor 120 met tuin voor hetzelfde bedrag, dezelfde stad, andere buurt. Altijd spannend om te kijken wie de nieuwe buren zijn. En jawel, enkele dagen later betraden J. en P., vroege dertigers, hun nieuwe woning.
In de eerste week gebeurde er niets. Ik kwam ze niet tegen, had slechts van bovenaf hun kruinen op straat gezien, kende hun achternamen via de post en hun smaak via de Telegraaf. Geen klop op mijn deur, geen hallo richting mij (nu de langstwonende, ha!), geen briefje met een aantekening dat zij de woning hadden betrokken. En inderdaad, ik had ook zelf het contact kunnen leggen, maar in eerste instantie deden we van beide kanten niets.
Al snel kwam ik P. geregeld tegen op de trap, werd ik uitgenodigd om op het balkon een kop koffie te drinken in de zon (het was toen blijkbaar zomer en ik was nog student en oh wat was het leven goed), we praatten over elkaars leven, over dat ik student was en zij niet meer, over kinderwensen en over tweeverdieners. Woorden werden omgezet tot werkelijkheid en al snel was P. zwanger van J.
Op een ochtend liep ik de trap af naar beneden en achter hun deur hoorde ik een baby huilen. Het kinderke L. was geboren! In 'mijn' huis, twee verdiepingen beneden mij, was die nacht een klein wonder geschied. Ik ging om kraamvisitie, ik kocht kadootjes, ik legde de krant 's ochtends alvast voor haar deur. En af en toe kwam ik nog op bezoek voor een kop koffie terwijl zij de borst gaf en vertelde over het moederschap.
Ik bood mijn hulp aan als oppas mochten ze er ooit om één verlegen zitten, ik bood mijn hulp aan als ik iets anders kon doen, en verder liet ik ze rustig alleen. We kwamen elkaar nog steeds geregeld tegen in het trappenhuis, wij groetten elkaar, bespraken ons beider gemoed met steekwoorden, en leefden zoals buren dat zouden moeten doen, met elkaar op vredige, niet opdringerige en zeer aangename wijze.
Sprong in tijd. Heden. Vanochtend werd ik wakker van gestommel en lawaai. Niet alleen de wind bleek daar debet aan te zijn maar vooral een tweetal verhuizers die banken, kasten, planten en ander huisgerei in een grote wagen aan het laden waren waarbij zij geen rekening hielden met de krapte van het trappenhuis. Mijn nogal voordehandliggende vraag (huh? gaan P. en J. verhuizen?) werd met een nogal voordehandliggend antwoord bevestigd (ja). J. en P. waren zelf niet bij de verhuizing aanwezig, maar reeds vertrokken naar hun nieuwe woning. Waar weet ik niet.
Nu kom ik thuis, en het huis op één hoog is leeg. De deur staat open. Er staat helemaal niets meer in, er hangt helemaal niets meer aan de muur, er is geen stofje wolk te zien. Er ligt geen briefje op de trap, er staat geen bericht op mijn antwoordapparaat. Er ligt alleen een tweetal sokken voor de deur die lang geleden van mijn wasrek naar beneden zijn gekukeld en op een plek terecht waren gekomen waar ik er niet bij kon.
00.14 [Link] [zeventien Reacties]
26 februari 2002
Whoosh Whoosh
En hoe vaak bent u al omgevallen vandaag?
17.02 [Link] [dertien Reacties]
A Beautiful Mind
Daar ik recht van spreken wilde hebben bij het afkraken van de film die in maart de meeste Oscars in de wacht zal gaan slepen, ben ik (nadat ik Fellowship of the Ring natuurlijk al had gezien) naar A Beautiful Mind geweest. Deze Hollywood film over de schizofrene Nobelprijswinnaar John Nash stond mij reeds lang geleden bij het zien van de eerste trailers al tegen, en toch werd ik er al vanaf het begin af aan naar toe getrokken. Tijd voor een proef op de som dus.
Het ambivalente gevoel dat ik van tevoren had, heb ik ook nu na het zien van de film. Ik zou het geen goede film willen noemen, maar ik kan er ook niet echt iets op afdingen. De manier waarop schizofrenie in beeld wordt gebracht, is volgens mij zeker voor een Amerikaanse film vernieuwend en als toeschouwer vanwege een goede uiteenzetting van het verhaal zo goed en kwaad als dat gaat redelijk realistisch. Het schijnt dat John Nash in het echt (want natuurlijk is de film gebaseerd op een waargebeurd verhaal) veel onhandelbaarder is/was dan in het verhaal dat de bioscoopbezoekers voorgeschoteld krijgen, maar ik was zelf soms (aangenaam) verrast door de botheid en mensschuwheid die door Russell Crowe tentoongespreid werd. De verregaande romantisering van menselijk leed waar de Amerikanen patent op hebben, viel me daarom nog wel mee, hoewel het eind toch weer jammerlijk genoeg louter bedoeld was om tranen te trekken. Maar goed. De film is gemaakt om vermaak te bieden voor een groot publiek en vermaakt heb ik me wel.
Maar iets stuit me tegen de borst. Misschien is het mijn indruk dat ik deze film niet goed mag vinden, misschien is het Russell Crowe die ik de helft van de tijd vooral heel dom vond ogen, misschien is het om het feit dat er helemaal niets te lachen valt. Waarschijnlijk is het zo dat het onderwerp mij zoveel trekt, dat de film op zich nog weinig hoeft te doen. Toch heeft deze film mij verschrikkelijk slecht doen slapen, dromen laten hebben waarin ik zelf schizofreen was, waarin bijna alle mensen uit mijn gehele leven plus nog wat verdwaalde onbekenden mij kwamen opzoeken, en waardoor ik geradbraakt wakker werd. En dat kunnen films toch niet zo vaak bij mij bewerkstelligen.
Winterspelen
Mij is onrecht aangedaan. Mij is twee weken lang fijne televisie kado gedaan en het is me ontnomen zonder duidelijke aanleiding. Ik had er niet op zitten wachten, maar toen het er eenmaal was, merkte ik dat ik niet anders kon dan meegezogen worden in de stroom heroïsche daden die dagelijks aan mij verscheen. Mijn televisie was eerst met recht beledigd omdat hij al in zoveel tijden niet meer was aangeraakt, maar hij ontdooide al snel toen hij merkte dat ik hem nu bij thuiskomst steeds meteen aanzette. De avonden die doorgaans gevuld werden met sociale uitspattingen, zat ik zonder enig probleem in alle allenigheid uit, thuis op de bank. Versnaperingen dichtbij de hand, slaapzak gereed om onder te gaan liggen, gitaar binnen handbereik voor de wat langdradigere momenten, vlaggetjes opgehangen als steunbetuiging voor den Ollanders.
In het begin sloop het er ongemerkt in. Ik was niet van plan - ik wist niet eens dat het die avond zou worden uitgezonden - om te gaan kijken. Maar eenmaal over de streep was er geen weg terug. Mijn dagelijkse portie moest worden gescoord en al was het maar een dubbele arabesque op de piste waar ik mij eerder nog nooit over had verwonderd, ik wilde het graag zien. En hoewel de commentatoren reeds na de eerste twee dagen in herhaling begonnen te vallen, bleek het noodzakelijk om mijn afspraken af te zeggen en mijzelf in eenzame opsluiting op de beeldbuis te richten. De televisie en ik.
Gehuild heb ik, gelachen ook, mijn hart vastgehouden en mijn keel schorgeschreeuwd. En nu ik vanavond de televisie aanzet, krijg ik er niets voor terug. Ik kijk in de gids, ik check Teletekst, ik bel de NOS of er misschien een fout is gemaakt. Het is over. Het is uit. Net nu ik er helemaal in begon te komen.
00.59 [Link] [twaalf Reacties]
24 februari 2002
NL Top 100
Ha, lijstjes, altijd leuk. OOR brengt in samenwerking met 3 FM een lijst uit met de Top 100 Nederlandse nummers allertijden. En wij, de lezer/luisteraar, mogen stemmen. Tot 28 februari. Dit is mijn top 10, die voor sommigen van u, de ‘echte’ muziekliefhebber, vast niet om aan te zien is, in alfabetische volgorde. Stemt u ook, maar levert u hieronder ook even bij mij uw top 10 in? Da vink leuk.
Bløf * Harder dan ik hebben kan
Caesar * Before my Head explodes
Claw Boys Claw * Rosie
De Dijk * Als ze er niet is
Doe Maar * Pa
Fatal Flowers * Younger Days
Boudewijn de Groot * Welterusten Mijnheer de President
Johan * Tumble and Fall
The Scene * Blauw
Tröckener Kecks * Ik denk nooit meer aan Jou
Overigens mis ik een boel nummers die ik anders had gekozen. Ik vind Welterusten Mijnheer de President helemaal niet het beste nummer van Boudewijn de Groot. En in de keuze van de Urban Dance Squad nummers kon ik me ook niet vinden. En Johan, Caesar en Fatal Flowers staan er bij mij op omdat ik ze een warm hart toedraag, niet omdat dit hun beste nummers zijn. The Scene met Blauw is onvervalst jeugdsentiment. En ik miste ‘De Stilte Valt Zo Hard’ van Van Dik Hout want dat is eerlijk waar gewoon een erg mooi nummer. Nu ga ik popquizzen in Café de Koe.
11.49 [Link] [40 Reacties]
23 februari 2002
The Great Escape
Vanavond The Great Escape op TV gezien - toen ik eindelijk het kanaal V8 op mijn televisie had gevonden (hij zat verstopt tussen Extreme Sports en Kleurnet).
The Great Escape is cool. Zo is Hollywood op haar best. Natuurlijk waargebeurd, natuurlijk aangedikt, natuurlijk een geweldige sterrencast (o.a. Steve McQueen, Donald Pleasance, Richard Attenborough, James Garner), natuurlijk veel slechte Duitsers, natuurlijk veel isoleercel ('the cooler'), natuurlijk veel heldenrollen, natuurlijk een realistische cameravoering.
Maar ook adembenemend spannend, zelfs voor de zoveelste keer. Drie uur lang. En een einde dat je volgens Hollywoodwetten niet zou verwachten. Zelfs niet voor de zoveelste keer. Wow.
23.42 [Link] [vier Reacties]
De snoep
Ter ontspanning van mijn werk loop ik vaak even naar de kamer ernaast. Daar maak ik een babbeltje met de mensen die daar zitten en dan kijk ik even uit het raam (in mijn kamer kan ik ook uit het raam kijken, maar dan zie ik alleen een muur op een halve meter afstand. Tenzij ik links voorover buig en me achter de computer uitrek. Dan zie ik 3 meter verderop de achterkant van een huis). Uit het raam van de kamer naast mij zie ik door de luxaflex heen het stationsplein van Almere. Een treurig plein, maar er lopen boel mensen die ik kan bekijken van bovenaf, en als de zon schijnt, is het nog best vrolijk, daar op het plein. Ik ben benieuwd naar de zomer in Almere.
In de linkerhoek van het stationsplein, vanuit mij gezien, zit een snoepwinkel. Op de pui en boven de pui en op de vlag aan de pui staat: Oud Hollandse Snoep.
Daar erger ik me aan. Elke keer dat ik het zie, denk ik dat er Oud Hollands Snoep moet staan. Of Oud-Hollands Snoep zelfs. Maar niet die e, Hollandse. Het is toch het snoep? De snoep? Geef mij de snoep eens aan. Geef mij het snoep eens aan. Na een tijdje weet ik niet meer of het nou het snoep of de snoep is.
Dan ga ik in mijn hoofd af wat er zou moeten staan als er bijvoorbeeld Paard (het paard) zou hebben gestaan. Oud-Hollands Paard. Oud-Hollandse Paard. Het eerste, denk ik, op dat moment. Tot ik denk: ja, maar, het is toch 'het oud-Hollandse paard'? Maar blijkbaar als je 'het' er niet voorzet, dan is het zonder e. Dus ben ik weer terug bij: oud-Hollands snoep. Zonder e. Tenzij het 'de snoep' is. De snoep zat in een pot in de kast verstopt omdat alle kinderen er anders van zouden snoepen. Nee, toch? Het snoep zat in een pot in de kast verstopt omdat alle kinderen er anders van zouden snoepen. Nou ja, en zo breng ik dus steeds die minuten van ontspanning door op mijn werk. Het maakt me gek!
Van Dale wijst mij er net op dat het de snoep is. Snoep is mannelijk en niet onzijdig. De winkel in Oud-Hollandse Snoep heeft het bij het rechte eind. En toch leg ik me er niet bij neer. De snoep, tss. Dat kan toch niet.
Waar ik me eigenlijk nog het meest aan erger, is dat ik door al dat denken meestal heel veel zin krijg in de snoep in die winkel. Bakken vol kleurige chemische troep die je zelf met een schep mag storten in een zakje, mmm. Gisteren heb ik me voor het eerst niet kunnen bedwingen en heb ik een zak schepsnoep gekocht. In de trein ben ik heel misselijk geworden en nu ook weer. Fijn! De snoep. De snoep is goed!
13.12 [Link] [negen Reacties]
22 februari 2002
Heel Mooi
Sommige mensen stralen onbedoeld maar extra overtuigend een bepaald soort suffigheid uit. De man had bruin, vettig haar dat naar voren was gekamd met een halve scheiding in het midden en idem dito kleurige kleding. Zijn bril was veel te groot en had bruine, dikke randen die door de jaren heen dof waren geworden. Achterop zijn hoofd had hij een hardnekkige kruin, waar het kortgeknipte haar in kleine piekjes naar boven stond. Zich blijkbaar bewust van zijn opstandige kapsel, streek hij zijn kruin af en toe even glad, naar voren toe. Hij had een tik aan zijn ogen.
Naast hem zat zijn zoontje. Zijn zoontje was een jaar of acht, maar verder een exacte kopie van zijn vader. Eenzelfde bril waar hij op school ongetwijfeld erg mee gepest werd, en in plaats van een piekend kapsel een Ajax muts met een bolletje. Zo’n bolletje dat je krijgt als je een hele bol wol om je wijsvinger en duim wikkelt, het midden met een draadje vastbindt en dan de uiteinden van de lusjes doorknipt. Het bolletje zat precies op de plek waar de kruin zat van zijn vader. Zijn benen bungelden, want het bankje was te hoog. De vader pakte zijn hand, het jongetje keek naar zijn vader op en ze hadden het over de koeien in de wei. Het jongetje vond zijn vader stoer en wijs. Het was een mooi gezicht.
Er kwam een Heel Mooie vrouw binnen. Ze was lang, had lange blonde krullen en ze vlijde zich neder op de zitplaats tegenover het jongetje. De vader trok geschrokken zijn benen wat naar zich toe om plaats te maken voor haar toen ze langskwam. Hij keek angstig naar de fabuleuze uitstraling van de Heel Mooie vrouw alsof hij al lang geen vrouwelijk schoon had mogen aanschouwen - in het echt. Het jongetje bungelde inmiddels niet meer met zijn benen, want dan zou hij de schenen van de vrouw raken. De vrouw bleek behalve heel mooi ook nog heel kindvriendelijk en vroeg hem of hij net naar Ajax was geweest. Het jongetje zei verlegen dat Ajax natuurlijk helemaal niet hoefde te spelen vandaag. De vader lachte. Haha, zei hij lachend als een boer die kiespijn heeft, terwijl hij elk mogelijk aanknopingspunt in zijn hoofd afging, alle openingszinnen die hij de afgelopen jaren had gespaard intern uitproberend, loze woorden opsommend, om vervolgens niets te zeggen. Het gesprek, voor zover er sprake van was geweest, viel dood. De Heel Mooie vrouw keek uit het raam. De vader keek naar haar. Hij leunde daarbij zelfs een beetje naar voren, zijn benen over elkaar geslagen, zijn handen tussen zijn knieën. Het was bijna gênant, maar de vrouw leek zich er niet aan te storen. Dat krijg je misschien als je Heel Mooi bent.
Hij mocht drie haltes naar haar kijken. Toen verliet ze de metro, hem zenuwachtig, grootogend en in totale verwarring achterlatend.
Stemwijzer
Daar ik nauwelijks benul heb wat ik zal gaan stemmen bij de gemeenteraadsverkiezingen en ik zwevender ben dan ooit tevoren, kwam ik via ex-logger Martijn uit bij Stemwijzer. Bij Stemwijzer krijg je 30 vragen en indien je deze naar alle oprechtheid invult, rolt er een staafdiagram uit met de deelnemende partijen in volgorde van overeenkomst met jouw antwoorden. 'Amaai, wat fijn - want dan kom ik erachter wat ik moet gaan stemmen!', dacht ik. Testje gedaan. Slechts paar keer 'neutraal' ingevuld. Nergens 'geen mening'.
Mijn uitslag: 1. Actieve Stad, 2. Arabische Democratische Partij, 3. Groen Links.
Qué?
Actieve Stad? Wazzda? Als de gemeente Amsterdam niet de naam van deze partij had genoemd in een opsomming, was Actieve Stad in het geheel niet op Het Internet te vinden. Zodoende zal ik zometeen de tweede link naar deze partij vormen wanneer Google mijn pagina heeft gespiderd. Hoe kan ik nou stemmen op een URL-loze partij? Wat ís Actieve Stad? Iemand een idee?
En dan. Arabische Democratische Partij? Hein? Hierbij wel een link. Maar geen eigen site. Wel een partijprogramma op kleurnet (met een spelfout in de URL). Waarin als derde agendapunt: minder nadruk op ICT/computers. Vandaar. Ben het met teveel punten niet eens.
Groen Links dan maar? Hmpf. Ben in geheel niet overtuigd. Probeert u het ook eens, maar de Stemwijzer werkt maar voor 9 gemeenten in Nederland. Vanaf 12 maart staat hij online voor de landelijke verkiezingen.
22.40 [Link] [veertien Reacties]
Snoozer
Wat zou effectiever zijn voor een uitgeslapen gevoel (voor de rest van de dag)?
5x snoozen of de wekker gewoon 45 minuten later zetten?
Update 10:20 uur:
Vooralsnog voel ik me Heel Erg Uitgeslapen en daarbij bjizonder opgewekt. Ten eerste omdat de 5x 9 minuten mij elke keer weer 9 minuten diepe slaap met mooie dromen en warm dekbed opleverden, en ten tweede omdat ik op miraculeuze wijze niet later op kantoor ben aangekomen dan ik had gepland. Ik heb er 1 uur en 5 minuten over gedaan om mjin lichaam in Amsterdam uit bed te krijgen en mijn computer op werk in Almere op te starten. Een wereldwonder mag het heten.
Update 15:40 uur:
De luiheid die zich tentoonspreidde bij het ontwaken is weer terug. Hoewel ik de eerste uren bergen werk heb verzet, vind ik dat ik nu wel weer terug naar bed mag gaan. Mijn ogen voelen zwaar. Nog even volhouden.
Update 21:21 uur:
Ik raad het iedereen aan om 5x te snoozen. Maar doe dat wel als de wekker met datgene in het achterhoofd is gezet.
08.52 [Link] [dertien Reacties]
20 februari 2002
Winterkunst
Ik heb het verschil geleerd tussen kunstschaatsen en ijsdansen. Bij de ene mag je springen, bij de ander moet je almaar rondjes blijven schaatsen maar mogen beide schaatsen niet tegelijkertijd het ijs verlaten. Het is wat.
Ik heb ook skiërs gezien die zonder stokken een bergje opgingen, een salto met een halve schroef maakten en weer recht moesten neerkomen.
Er worden ook op snowboards in een halfpipe kunstjes vertoond waarna de jury mag beslissen wie het het mooiste kan.
Die jury zit me dwars. Net als bij het Amerikaans rechtssysteem trouwens.
Rob Hoveling, op oog-en-oorlog, zegt dan ook terecht:
"Citius, Altius, Fortius is Sneller, Hoger, Verder natuurlijk. En in dit Olympisch Motto staat Mooier niet bij..."
23.32 [Link] [zes Reacties]
Zorro
Ik gaapte. De schappen waren tot de nok toe gevuld met etenswaren en ik kon niet bedenken welke ervan ik zou kopen om eenmaal thuis aangekomen in een maaltijd voor één persoon te verwerken. Ik gaapte nogmaals, dit keer nog uitbundiger dan de eerste keer. Ik smakte even met mijn mond. Mensen doen dat, als ze hebben genoten van het gapen. Rare eigenschap.
'Jij gaapt', zei een klein ventje met een zorromasker op. Hij had een zwaard in zijn hand waarmee hij vervaarlijk in mijn richting aan het prikken was en waarop met heel grote letter BAS geschreven stond. Hij sprong een stukje dichterbij, zichzelf Zorro wanend. Hij was cool, dat zag je zo. Even verderop probeerde zijn broertje zich uit zijn buggy los te wurmen, wat hem niet lukte. 'Jij gaaaapt', schreeuwde het jongetje en in zijn gedachten was ik een zware crimineel die aangeklaagd moest worden wegens gapen in de supermarkt. 'Ik ben van de pliesie', zei hij. Ohjee. Politie. Zorro zit toch helemaal niet bij de politie? Hij begon me in zijn eentje te omcirkelen, met vertraagde passen. Slow motion. Hij keek bedreigend, en ik keek hem met heel grote, schuldbewuste ogen aan. Op zijn zwarte cape, die door de wind lichtjes opveerde, stond ook met grote, rode letters BAS geschreven. 'Zo, Bas', zei ik, 'En wat wil je daar nou aan doen dan?'.
De blik van het jongetje veranderde van heel erg cool naar heel erg argwanend. Zijn wenkbrauwen fronsten. Ken ik dit meisje? Volgens mij niet. Waarom weet ze dan dat ik Bas heet? Ik lachte, voldaan over mijn overwinning op deze gevaarlijk politieagent, en sloeg mijn armen over elkaar (wat nog niet zo makkelijk was omdat ik in de knoop kwam met mijn lege mandje). 'Jaha, probeer je daar nu maar eens uit te redden', zei ik, neerbuigend naar beneden kijkend om zijn blik te aanschouwen.
'Maaaammmmaaaaa', zei het jongetje, en liep zo hard als hij kon terug naar de buggy waar zijn moeder zijn broertje bevrijdde dat inmiddels in zijn elastieken buggygespen verstrikt was geraakt.
19.11 [Link] [negen Reacties]
Doping
Zijn er ooit ook schaatsers op doping betrapt (behalve die ene keer met Sjepel)? Wordt er eigenlijk wel net zo streng gecontroleerd als bij andere sporten? Niet dat ik twijfel aan het kunnen van die springende showmexiamerikaan, maar toch, ik vroeg het me ineens af.
00.00 [Link] [acht Reacties]
19 februari 2002
Ambtenaar
Als ik later groot ben, dan word ik ambtenaar. Want veel ambtenaren die ik ken, zijn lekker vrij deze week. En hebben duizend adv of atv dagen per jaar. En nemen te pas en te onpas lange weekenden vrij. En ook nog hebben ze een goed pensioen en zijn ze vaak om 17 uur klaar met werken.
Amaai zeg. Dat is fijn! Maar zijn zij ook gelukkig?
Ja. De meeste ambtenaren die ik ken stralen een boel geluk uit. En hebben welopgevoede kinderen, een mooi huis, een autootje en huisdieren. Nu is het alleen nog wachten tot ik later groot ben.
17.25 [Link] [acht Reacties]
Liftelijk Schouwspel
Op het perron was het koud, maar net iets verderop, waar de zon scheen, was het behaaglijk warm. Toen ik naar het punt liep waar de overkapping ophield, merkte ik ineens een lift op. Die had ik nog nooit gezien, maar nu gingen toevallig de deuren open toen ik er langs liep. Ik schrok van het ijzeren geluid dat de lift maakte en stapte opzij. Er zat niemand in. De deuren sloten zich en de lift vertrok weer naar beneden. Ik bleef staan in het zonnetje helemaal aan het einde van het perron, en baadde mijn wangen zoals de pimpelmeesjes vroeger bij ons in de tuin hun pootjes baadden in het waterbakje.
Het rode lampje naast de lift begon te branden. Weer gingen de deuren open. Er zat nu wel iemand in, een junk, die bezig was met een stukje zilverfolie. Hij zag me staan, keek me aan, schrok zodat hij bijna zijn veroverde portie liet vallen, en drukte snel op het knopje om de deuren te sluiten. Ik had hem drie seconden gezien. Een bleek, ingevallen gezicht met zwart piekend haar en nietszeggende grote ogen. Merkwaardige verschijning, zo in de lift op het Centraal Station. Ik bleef even naar de gesloten deuren kijken.
Ik gaapte, rekte me uit, lurkte aan het rietje van mijn shake van Shakie’s (Very Berry), leunde tegen het vertrektijdenbord en pakte mijn MP3-speler uit mijn tas.
De deuren van de lift gingen weer open. Nu stonden er drie junks met verbaasde ogen naar me te kijken. Twee van de zes ogen behoorden tot de junk die ik net ook al had gezien. Zijn blik stond net zo wagenwijd als even tevoren. De junks zeiden niets. Deden even niets. Ze keken me aan. Het meisje van het stel, gekleed in vaalroze legging met pumps, pakte haar aansteker en wilde de deuren dichtdoen, maar dat lukte niet. Ze viel om. De jongen naast haar drukte tijdens haar val het knopje in, zodat ik de val niet af kon kijken. Ze waren weer verdwenen. Alsof ik aan het zappen was en er maar af en toe iets gebeurde. Even later kwam de lift weer leeg omhoog.
Ik luisterde naar het nieuwe liedje van Heather Nova. Daar word je blijer van als je blij bent en heel chagrijnig van als je chagrijnig bent. Ineens zag ik de liftdeuren op het volgende perron opengaan. Dezelfde drie junks stonden er in, versteend, als een stedelijk theatraal schouwspel op locatie. Een prachtig plaatje, een filmisch beeld, een indrukwekkende foto. De deuren bleven een tijdje open, toen sloten ze zich vanzelf, en bleef de lift verder beneden.
09.39 [Link] [drie Reacties]
18 februari 2002
Sport
Twee weken geleden op zondagavond wist ik het zeker. Die maandagochtend zou ik, voordat ik naar mijn werk ging, gaan zwemmen. Ik moest weer eens sporten, want dat was wat ik miste, en dan zou ik me een stuk beter gaan voelen. Want sporten geeft energie en voldoening en fijn.
Op zondagavond zo vlak voor het in slaap vallen is de wereld heel anders dan maandagochtendvroeg wanneer de wekker gaat en de oplichtende cijfercombinatie door een nog half slapend persoon als krankzinnig wordt beschouwd. Bovendien was het bij het uitsteken van mijn been onder de dekens bijzonder koud nog, en ook donker. Zwemmen? Ik lijk wel gek. Van zwemmen word je nat en koud en krijg je nat haar of de rest van de dag hangend haar en bovendien met al die mensen in zo'n bad, brrr... geef mij maar een extra uurtje slaap.
En zo geschiedde.
Ik heb een tijdje gehad dat ik mijn sportschoenen aandeed en naar buiten ging om te rennen. Dat tijdje heeft de klemtoon op de laatste lettergreep.
De gedachte aan het aerobicscentrum waar ik een gedurende een jaar kwam, deed mij huiveren. Bij het werken met apparaten kijk je of in de spiegel of tegen allemaal glimmende pakjes danwel breedgeschouderde kerels aan terwijl ik me roodhoofdig aan het vervelen ben met steeds dezelfde beweging. De lessen in het aerobicscentrum waren nog wel leuk, maar 's avonds belachelijk druk en daarom ging ik altijd overdag maar dat is nu niet mogelijk vanwege werk. Het is ook lastig om rekening te moeten houden met de tijden van de lessen. Bovendien kwam ik erachter dat ik bij sport een competitief element nodig heb.
Competitief. Tennissen. Tennissen vind ik leuk. Ik ben alleen nog niet zo goed, en een tennisbaan is heel groot als je speelt met twee mensen die allebei niet kunnen tennissen. Met mensen die wel goed kunnen tennissen vind ik het erg leuk om te spelen, maar ik kan me voorstellen dat die mensen daar anders over denken. De dichtstbijzijnde tennisbaan is overigens een behoorlijk eind fietsen - zeker als ik met de trein vanaf mijn werk kom. Bij squashen is de baan veel kleiner, en komt de bal automatisch terug, en squashen heb ik dan ook een tijd gedaan. Squashen is goed, maar squashen is 's avonds be-lach-e-lijk duur. En bovendien heb ik na een dag werk meestal weinig zin om eerst te koken, en dan nog eens van huis te gaan om te gaan sporten.
Kortom. Hoe doet een werkende vrouw dat? Sporten en werken combineren? Misschien moet ik elke ochtend maar een stuk omfietsen ofzo. En dan op mijn allerhardst.
09.02 [Link] [achttien Reacties]
17 februari 2002
525 dagen
Terwijl ik binnenzittend van de zon genoot die het Nederlandsche polderlandschap zo een wonderschone aanblik gaf dat ik mijzelf een geïnspireerde Hollandsche meester waande, kwam een oudere heer tegenover mij zitten. Hij knikte me toe bij het neerstrijken op het bankje. Dat vind ik nou een aardige gewoonte die getuigt van normen en waarden en medemenselijkheid: een kort knikje om duidelijk te maken dat hij heeft gezien dat ik er zit, dat hij tegenover me gaat zitten, en dat wij zolang onze wegen zich niet scheiden een bepaalde verbondenheid hebben. Ik knikte terug. Hij pakte de Metro die op het tafeltje lag en ik keerde terug naar mijn raamstaren. Welk een rust- en hoopgevend uitzicht mocht ik hier toch aanschouwen. En wat is de zon toch warm zo achter het raam waar hij eenmaal buiten zijn kracht nog niet kan waarmaken.
Plotseling werden mijn overpeinzingen over de schoonheid van de wereld ruw verstoord door de man tegenover me. Hij stootte me aan. Hij duwde de Metro in mijn handen en wees agressief met zijn wijsvinger een ANP bericht aan. ‘Here. Read this’, beval hij.
En ik las. In het bericht stond dat een jongen (29) die zijn vader vermoord had en vervolgens had onthoofd, was veroordeeld tot 525 dagen en tbs met dwangverpleging. De man tegenover mij vroeg wat ik daar nou in godsnaam van vond.
Vele gedachten kwamen in mij op. De ene gedachte wilde nog liever dan de andere gedachte en daarom dacht ik even helemaal niets. Ik keek de man aan en zei dat ik heel verbaasd was vanwege de geringe straf. Het woord ‘verbaasd’ was ongelukkig gekozen en de man begon aan een tirade in het Zuid-Afrikaans-Engels over de Nederlandse wetgeving, de belachelijke straffen, de regelgeving rond buitenlanders, tolerantie, legaliseren van drugs. ‘Astonished?’ riep hij uit, mijn medereizigers op doen schrikkend van zijn harde stemgeluid. Met zijn oude vingers begon hij het stukje uit de krant te scheuren. Hij zou zijn Nederlandse vrienden wel eens laten zien hoe belachelijk alles hier was. Dit kon toch niet!
Ik opperde dat, hoewel het dan alsnog en sowieso en überhaupt een heel lichte straf was, er misschien wel meer achter het verhaal zat dan die twee zinnen die er in de Metro aan waren gewijd. Dat maakte hem niet uit. Zijn dikke zwarte bril was door alle opwinding licht verschoven. Zijn hoofd rood aangelopen. Het zat me dwars. Ik was ook bijzonder verbaasd door de 525 dagen cel die al in het voorarrest waren doorgebracht, maar ik kon me er niet zo druk over maken als die man tegenover me. Dat stoorde me. Ik vond dat ik eigenlijk in de bres moest springen voor de Nederlandse samenleving, of dat ik de man volkomen zijn gelijk moest geven, of dat ik die man nu zou kunnen vertellen hoe het precies zat, of dat ik mijzelf nu zou aansluiten bij een willekeurige extremistische beweging.
Ik was blanco. En blanco is weinig overtuigd. Ik wendde me af en keek uit het raampje. We waren er bijna. De man stond alvast op en beende weg, heftige gebaren makend met zijn armen, als was hij Sjef van Oekel. Wat met die bril op eigenlijk wel klopte.
Later thuis vond ik in de Volkskrant een uitgebreider artikel.
10.25 [Link] [acht Reacties]
16 februari 2002
Gerard
Nog nooit heb ik zo hard gewild dat zoveel mensen nog zouden vallen, zouden struikelen, elkaar in hun val zouden meeslepen, blokjes niet zouden zien, pilonnen aan zouden rijden en de finish niet zouden halen.
Bij schaatsen zit het venijn meestal in de staart. Ik kan me 10.000 meters herinneren die ver-schrik-ke-lijk spannend waren, maar waarbij immer de grootste kanshebbers in de laatste duo's ten tonele verschenen.
Dit was omgekeerde spanning. Dit was onmenselijk en waarachtig prachtig. Dit was genieten tot op het bot. Dit was heroïsch en verdiend.
(Dit maakte zelfs mijn besluit om mijn avondje Andrew WK te laten schieten, positief).
23.37 [Link] [drie Reacties]
Zo wat
Ha! Onnoot heeft zijn eigen domein!
Weet iemand nog leuke liedjes die ik vandaag kan downloaden?
Het één heeft niets met het ander te maken, maar om er nu twee postjes van te maken, is ook weer zo wat. Ik betrap mezelf erop dat ik de laatste tijd heel vaak zeg 'maar dat is ook weer zo wat'. Dat is lelijk man! En daarom zeg ik het ook, maar toch.
16.52 [Link] [vijftien Reacties]
Glazenwasser (2)
Terwijl ik fijn met mijn zaterdagochtendgevoel een beetje in nachtpon door mijn huis rommelde, werd ik inenen opgeschrikt door de glazenwasser. Nog net niet door de glazenwasser zelf, maar vooral door zijn ladder die met grote klappen tegen mijn raam op drie hoog werd gelanceerd. Shit, dacht ik. Mijn huis een troep en dan zo'n vervelende vent die zomaar naar binnen kan kijken - ik was binnen no time in de keuken waar geen glazenwasser kan komen.
Omdat de glazenwasser de glazen van alle verdiepingen wast, duurt het altijd even voordat hij weer helemaal weg is. Ik stond in de keuken en bedacht me dat ik daar nog wel even wat tijd door zou moeten brengen.
Ik begon met de afwas. Dat was maar goed ook, want de afwas (slechts glazen, bestek en ontbijtbordjes - maar wel in torenhoge groten getale - ik had de dag ervoor 's ochtends nog een bordje en een glas moeten afwassen omdat ik door mijn voorraad heen was - en dat wil wat zeggen) moest nodig gedaan worden. Muziekje aan, meezingen, afwassen is zo erg nog niet. Dat zou ik vaker moeten doen!
Even uit de keuken om het hoekje koekeloeren of de glazenwasser al klaar was met zijn werk. In de spiegeling van een foto in een niet ontspiegelde wissellijst zag ik de ladder nog staan. De ladder bewoog en dat wilde zeggen dat de wasser elk moment zijn hoofd kon laten zien. Zoef. Ik was weer terug in de keuken. Goh, wat fijn. De afwas is al gedaan. Wat nu?
Keukenkastje! Ik opende het keukenkastje waarin ik levensmiddelen verzamel. Ik bekeek de inhoud eens goed en schoof de voorste dingen wat opzij zodat ik voor het eerst sinds jaren de achterliggende artikelen kon zien. Wat schetste mijn verbazing? Had ik die dingen allemaal in huis? Ik ruimde het kastje uit. Ik kwam tegen: witte bonen in tomatensaus (houdbaar: 11-98), kidneybonen (houdbaar: 02-99), couscous (houdbaar: 12-01), instant misosoep (houdbaar: 04-98), gepelde tomaten in blik (08-00), geconcentreerde tomatenpuree (03-98), kreeftensoep culinair (01-02, amaai! bijna nog goed!), zilvervliesrijst (11-99), Tacopakket (11-01), Moussakapakket (10-01), met als klapper op de vuurpijl bechamelsaus, houdbaar tot december 1996. En nog wat dingen waar ik het liever niet over heb, die denk ik uit kerstpakketten afkomstig waren.
Mijn twee verdiepingen tellende keukenkastje ruikt nu naar citroenen en is thans nagenoeg leeg. Ik weet dat ik voor april veel spaghetti moet eten met frambozenazijn en linzen. En dat ik elke keer in de komende maanden dat ik mijn keukenkastje open doe, het gevoel zal krijgen dat ik een opgeruimd mens ben. En dat ik dat allemaal te danken heb aan de glazenwasser. Whaapaa!
13.39 [Link] [drie Reacties]
Wakker
Ik sta net op het punt eens heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel lang te gaan slapen, maar nu lees ik dit op de site van Low.
Daar ga ik eens een nachtje over slapen.
02.07 [Link] [vier Reacties]
15 februari 2002
Dido
"Dido was this week named as Britain's most successful female performer. But who exactly is buying her CD, and what else is in their collection? (...) Here's how to find out if you are part of the Dido demographic. If you have 12 of the following albums among your CDs, you're a Dido. If you have any more than that, seek help. We're not sure from whom, but seek it anyway."
Poeh. Ik had er maar 10 uit het rijtje. Waarvan 1 trouwens op bandje (Tracy Chapman). Maar ik zou de Lightning Seeds best nog willen hebben en The Strokes heb ik bijna compleet op MP3. Ohjee! Living on the edge.
(via northernlake)
09.15 [Link] [tien Reacties]
14 februari 2002
My Funny Valentine
Toen ik 12 was, was ik verliefd. Hij zat bij mij op atletiek. Hij had blonde stekels en ik was op hem verliefd omdat iemand mij had gevraagd op wie ik verliefd was. Ik had ineens zijn naam gezegd. Het was handig, want hij zat niet bij mij in de klas, dus kende niemand hem dus kon ook niemand hem stom vinden. Want je kan niet zomaar verliefd worden op iemand die stom gevonden wordt. Als iemand vroeg hoe hij eruit zag en ik wist dat diegene op donker viel, dan was hij donker. Als iemand vroeg of hij een brommer had, schatte ik het percentage stoerheid dat in de geest van diegene aan het hebben van een brommer verbonden was in, en zei ik ja of nee.
Ik zag hem twee keer per week. Hij trainde met de jongens, en ik met de meisjes, maar de trainingen vielen op dezelfde dag. Nadat ik had gezegd dat ik verliefd op hem was, ging ik hem eens goed bekijken. Ik viel niet echt voor zijn blonde stekels, maar hij deed wel aardig tegen me, en dat was belangrijk. Hoewel ik er eerder niet om maalde, werd ik nu ineens rood als hij wat vroeg, en was ik chagrijnig als hij me een keer genegeerd had. Ik zat langs de kant te kijken hoe hij voorbij snelde, de kogel stootte, de discus wierp en de hoogspringlat ruggelings overvloog.
Het was vlak voor Valentijnsdag 1988. Mijn superleuke oppas van vroeger was for old time’s sake op bezoek. Ook van haar de vraag op wie ik verliefd was. Ik vertelde haar van mijn object van verlangen, over hoe de liefde nog steeds niet was beantwoord, maar dat hij geen ander vriendinnetje had voor zover ik wist. En dat hij ook best aardig deed.
Zij kwam met het idee. We kochten samen een Valentijnskaart. Best een grote, weet ik nog, maar het was moeilijk er eentje te vinden die niet zo meisjesachtig was, en niet zo roze. Ik citeerde de tekst, zij schreef hem op. Met een gouden pen.
Ik weet heel zeker dat hij er nooit achter is gekomen dat de kaart van mij was. Een aantal jaren terug zag ik hem op Studio Sport in zijn strakke, korte broekje, en ik vond het niet zo erg.
17.04 [Link] [twee Reacties]
Anonymous
Januari 1997. Ik studeer in Glasgow aan Glasgow University. Glasgow University ligt op een heuvel in een park. Of is het een berg? Het park begint waar ik mijn voordeur uitloop. Halverwege de kilometerlange heuvel, waardoor ik elke dag merk hoe slecht mijn conditie is, ligt het Computer Science Building. In het hoofdgebouw van de universiteit krijg ik op mijn eerste dag een briefje met een inlognaam en een password. In het Computer Science Building moet ik naar de tweede verdieping, het gangetje door en de eerste deur rechts.
E-mail. Alle studenten aan de universiteit hebben gratis e-mail. Na tien keer inloggen ben ik erachter hoe ik toegang krijg tot het universiteitssysteem. Ik heb nog nooit echt ge-emaild, of nou, wel eens iets met hotmail verstuurd. Hier voor mij een uitgeruste computer. Pegasus Mail. Netscape. Ik mag gratis op internet maar ik weet niet waar naar toe. Volkskrant. Parool. Altavista. En maar weer naar Volkskrant. Ik krijg gemiddeld één e-mail per twee dagen. Inclusief wekelijks universiteitsnieuws.
Valentijnsdag 1997. Ik krijg een e-mailtje. Een mailtje in het Engels, anoniem. Ook zonder afzender in de ‘from:’-kolom. Dat ik de zon ben in zijn sterrenhemel, de prinses op een wit paard, of ik met hem het leven wil ontdekken of iets dergelijks. Grappig geschreven, fijn overdreven, veel zelfspot. Ik ben sprakeloos. Kijk links van me. Een ijverige student. Kijk rechts van me. Niemand. Kijk voor me, achter me, weer naar het mailtje. Van wie? Boel spannend. Ik denk lang na. Wie zou mij een e-mailtje kunnen sturen? Ik ben hier nu anderhalve maand, en ken veel buitenlandse studenten, maar weinig Schotten. De Schot die ik leuk vind, ziet mij niet staan. Maar ik hoop even toch heel erg dat het mailtje van hem is. Het Engels in het mailtje is goed. Te goed voor het Spanenglish dat de meeste van mijn Glasgow vrienden spreken.
Kortom, concludeer ik, het is een Nederlander. Een Nederlander die mailt. Valt bijna mijn hele Nederlandse kennissenkring af. Alleen echte nerds in Nederland mailen. De UvA heeft nog geen enkele openbare e-mailmogelijkheid. De universiteit in Tilburg of ergens daaromtrent wel, heb ik ergens gelezen. Ik ken een paar echte nerds. Met één daarvan heb ik regelmatig e-mail contact. Ik vraag hem of hij toevallig weet hoe je anoniem moet mailen. Hij geeft me uitleg, zegt dat hij het niet weet, en is niet oorzaak van mijn valentijnsmail. Tweede nerdvriend weet het ook niet. Andere Nederlandse nerdvrienden heb ik in Glasgow niet echt contact mee. Is nog wel iemand aan wie ik denk, maar lijkt mij niet degene. Het blijft een raadsel. Maar een leuke, want ergens op deze planeet zit iemand die de moeite heeft genomen om mij te e-mailen met dit mailtje. Ik word op slag in beperkte mate verliefd op anonymous.
Anonymous blijft lang anoniem. Ik denk er soms aan, kijk af en toe achterdochtig om me heen, maar mijn loverboy dient zich niet aan. Replyen op het mailtje gaat niet, want anonymous. Een verlegen Valentijn, die niets meer laat horen.
Tot op een gegeven moment. Ik weet niet meer wanneer. En ook niet meer precies hoe. Maar volgens mij hoor ik hem, terug in Nederland later dat jaar, eens zeggen dat hij een aantal vrienden en vriendinnen op Valentijnsdag een anoniem mailtje heeft gestuurd. Ik hoor het aan, ben verbaasd dat het mailtje van hem kwam. Niet onaangenaam verrast. Maar ook wel een beetje beledigd dat ik tezamen met een reeks vrienden en vriendinnen werd aangeschreven.
Inmiddels is er natuurlijk veel veranderd. Vorig jaar nog moest de brandweer er op Valentijnsdag aan te pas komen om mijn voordeur open te krijgen. Stapels post lagen tussen deur en tweede traptrede op de deurmat en blokkeerden de doorgang. En dat terwijl mijn onderburen de niet door de postbode bezorgde pakketten al boven hadden neergelegd.
08.50 [Link] [vier Reacties]
13 februari 2002
Laatste keer
Ik heb een stokje ontvangen. Ik vind stokjes stom. En ik wil er geen meer ontvangen. Stokjes zijn verleden tijd.
Oké... alleen deze dan nog.
Het duurde even tot ik wist wat het onderwerp was van het stokje. Noem vijf mensen die niet naar de weblogmeeting komen (1 mrt) van wie je wel wil dat ze komen.
Ik ga niet naar de weblogmeeting. Ik heb namelijk geen zin. Ik ben uitgeweblogmeetingd. Ik ga die avond fijn naar Leiden.
Maar mochten de vijf mensen (jemig wat een boel) die niet op de weblogmeetinglijst staan zich nou toch aanmelden, zal ik er nog even over nadenken. Maar ze mogen ook met mij mee naar Leiden, als ze willen. Roel, Onno, Vido Liber, Cockie, Hinke.
Ik heb ze nog nooit gezien, ken ze ook niet, maar van alle vijf weet ik wel bijna zeker dat ze er met geen haar op hun hoofd aan denken om te komen. En dan laat ik nu het woord aan Ton.
En nu geen stokjes meer!!
19.36 [Link] [zes Reacties]
Roosje
Nu we het toch hebben over Valentijn en inbox, dan toch nog even vermelding van het mailtje van mcj29 gisteren:
"Heb je al op de Paroolsite gekeken? Daar staat je roosje..."
Mijn roosje (dat niet mijn roosje was ooit, maar nu toch voelt als het mijne) is geript!
12.39 [Link] [vijf Reacties]
Pedro mi amore
Ook in mijn inbox gisteren (ik doe een beetje Onno Zweers na):
"Lieve webschoonheid,
Ik bewonder je dagenlijks op je site en wil omdat het bijna de dag van de liefde is vragen of ik een keer met je zou mogen dansen in het maanlicht.
Ik ben een normale jongen die op zoek is naar een pittige vrouw zoals jij.
Kan valentijn onze start zijn?
Pedro"
Sorry, Pedro, maar daar trap ik niet in. Zo een algemeen mailtje kan je wel naar iedereen sturen. Even checken bij een andere webschoonheid, en ja hoor. Ben benieuwd naar wie je hem allemaal uit hebt gedaan. En dagenlijks is zonder n.
11.38 [Link] [dertien Reacties]
12 februari 2002
Tickgouten
In mijn inbox:
"Er zitten opvallend vaak tikfouten in jouw schrijfsels de laatste tijd.
Woorden als patriottisch en evenement lijken daardoor zelfs spelfouten."
Mijn oprechte excuses! :-)
Gelukkig mag deze persoon mij altijd corrigeren. Ik zal er beter op letten, want ik kreeg een tijdje geleden ook al klachten. Het is allemaal de schuld van de kringeltjes in Word. Daar ben ik zo aan gewend geraakt dat ik - als ik geen kringeltjes zie - denk dat ik tikfoutloos schrijf. Even vragen of Bob het in Pivot kan stoppen.
23.56 [Link] [twee Reacties]
Lars
Soms vind ik dat mensen heel erg op elkaar lijken wanneer anderen dat helemaal niet vinden. Vooral met één vriendinnetje heb ik daar altijd onenigheid over. Ik vraag me af hoe dat kan. Blijkbaar kijk ik heel anders, naar iets heel anders, en zie ik eigenlijk iemand anders dan zij. Een bizarre gedachte.
Vergelijk: Erben Wennemars met Lars Rudolph.
Who the f... is Lars Rudolph, zult hoogstwaarschijnlijk denken. Ik hing gisteren voor de televisie en dacht ineens: Nu weet ik het! Hij lijkt op die ene Duitse acteur uit Lola Rennt, Tirana Year Zero en Der Krieger und die Kaiserin. En ook uit Die Siebtelbauern maar die heb ik nog steeds niet gezien. Dat is nou Lars Rudolph. Hij lijkt boel.
07.47 [Link] [zeven Reacties]
11 februari 2002
Schaatspak
Er valt ook boel te lachen bij het kijken naar de Winterspelen. Ik noem de pakken van de schaatsers. De pakken zijn bijkans belangrijker dan de schaatsen of de schaatsers zelf, zoveel wordt er over gesproken, geschreven, geproblematiseerd en gedaan. De Canadezen hebben schijnbaar de interessantste pakken. Zij hullen zich in spidermankleding met extra strepen en strips (niet te verwarren met de stars and stripes). In de spidermankleding komen de dijen van de sporters bijzonder goed uit. Elke rit met Canadees verbaas ik mij over zoveel dij. De man loopt van breed naar smal naar extra breed naar schaats. Een lust voor het oog, kan ik u zeggen. Maar helaas raakt in die pakken het kruis ernstig gedevalueerd, waardoor de stoere mannen op die plek net meisjes lijken. Neem dan de pakken van de Nederlandse rijders die in de zogenaamde Swift Skin Suits van Nike vol trots hun mannelijkheid laten zien. Beetje gek zijn wel die zweetplekken onder de armen en tussen de benen valk onder het viriele goed. Bovendien twijfel ik over die handschoentjes die bij het pak schijnen te horen. En de schoenen die aan de binnenkant een andere kleur hebben dan aan de buitenkant... leuk bedacht, maar het leidt af. Toch geef ik de pakken van de Hollander een gunstiger juryrapport dan die van de Canadees. De pakken van de Nederlanders zijn vast minder aërodynamisch dan die die door de Canadees gedragen worden, maar ze geven beduidend beter zicht.
Ik heb nog geen Noor gezien, maar die schijnen pakken te hebben, ontworpen door de Universiteit van Delft, die delta's bevatten. 'Vooral schaatsers met dikke, rijkelijk van delta's voorziene, bovenbenen zouden in het voordeel zijn', aldus de nos. Dat treft. Weet ik alvast wat ik deze zomer ga dragen.
23.13 [Link] [zes Reacties]
Sporttranen
Bij grote sportevenementen waarbij op enigszins heroïsche manier wordt gewonnen, pink ik graag een traantje weg. Toen de Boer de bal naar Bergkamp passte waardoor hij met behulp van een polletje 2-1 kon scoren tegen Argentinië in 1998: tranen. Toen Krajicek Wimbledon won en ik in Nice aan een radiootje gekluisterd de wedstrijd volgde: huilen. Yvonne van Gennip 3x goud: ogen niet droog. Ajax wint Europacup in 1995: drie dagen zakdoeken. Ellen van Langen wint goud in Barcelona in 1992 op de 800 meter en wordt bij thuiskomst gehuldigd: tranen met tuiten.
Sport is het enige middel dat mij kan helpen het grote nationalistisch en pattriotisch gevoel van (bijvoorbeeld) de Amerikanen te begrijpen. Ik ben altijd voor Nederland. Ook al ken ik de sporter niet, ook al ken ik de sporter wel en heb ik een hekel aan hem, het maakt niet uit. Ik sta vierkant achter hem, of haar. Op het puntje van mijn stoel of bank zittend, opspringend als het inderdaad tot overwinning leidt, meeschreeuwend, aanmoedigend, lachend en huilend. Het best komen de tranen wanneer in de loop van het sportevenment wordt verteld dat de sporter een moeilijke of emotionele tijd achter de rug heeft gehad, de 35 al is gepasseerd, na lange ziekte eindelijk weer op de been is, zijn of haar vader net heeft verloren, net een kind heeft gekregen, nooit kon kiezen of hij nou wilde sporten of studeren, of ruzie met de vervelende coach heeft gehad en het nu helemaal alleen naar de top moet doen. Ik ben er allemaal uitermate vatbaar voor.
Winterspelen. Genieten. Tranen gisteren in de herhaling van de overwinning van Jochem Uytehaage. Had hem niet eens in de echte race gezien - maar zijn verbazinguitstralende glimlach, zijn opperste geluk, zijn tranen even later, weerhielden mijn traanbuisjes ervan droog te blijven. Vierdubbelde aansporing vanaf mijn bank bij Gretha, Tonny en Renate gisteren. Het mocht niet baten voor goud, maar dan tenminste wel voor andere mooie plekken en plakken. Geen tranen. Maar daar wacht ik dan wel mee tot de 5000 meter, wanneer Gretha (met een voor dramatiek voorbestemd achtergrondverhaal) de winst op heroïsche wijze zal pakken.
08.34 [Link] [vier Reacties]
10 februari 2002
Op de fiets (18)
Toen ik eergisteren fris en fruitig naar buiten stapte, de deur achter mij sloot, de frisse lentewind inhaleerde en mijn trouwe tweewieler van het slot wilde halen, ontwaarde ik een gigantische hoeveelheid kots die over mijn fiets verspreid was. Mijn ene fiets staat immer vastgeklonken aan mijn andere fiets tegen een muurtje aangeleund. Op de plek waar ooit mijn zadel zat, lag een plas braaksel waarvan een deel nog redelijk herkenbaar was als voedsel. De rest van de maaginhoud van degene die eerder die nacht over mijn fiets heen had gehangen, was verspreid over het frame, de trappers, de kettingkast, en het slot. Er kwam vanuit de fietsen een zurige geur opgestegen.
Het was nog vroeg 's ochtends en het brak mijn dag. Ik stond een aantal seconden stil, kijkend naar de wit/oranje uitwerpselen die langzaam vanaf mijn fietsen op de grond druppelden, en ging mijn opties na. Ik moest uiteindelijk tot mijn spijt concluderen dat er niets anders op zat dan mijn fiets op dat moment te reinigen. Ik keek even achterom om te zien of er geen toekijkers waren die wachtten totdat ik mijn fiets in deze staat zou aantreffen. Behalve de hoogbejaarde buurvrouw die ik aan dit overgeefsel geen schuld toedacht, was er niemand te zien. Ik ging naar binnen, beklom mijn drie trappen, deed mijn drie sloten van het slot en pakte wat schoonmaakgerei. Zuchtend over het werk dat mij te wachten stond, liep ik naar beneden. Ik vroeg me af hoe ziek je moet zijn om precies over fietsen heen te kotsen, als er naast de fietsen ruimte zat is om de behoefte in alle vrijheid daar te doen. Terwijl ik mijn zadel sopte, mijn slot met voorzichtige halen van het braaksel bevrijdde, door mijn mond ademde vanwege de ranzige stank, kwamen vele vroege ochtend gangers op weg naar hun werk langs mij gelopen met een meewarige blik.
Het doekje, dat nu verzadigd was met wat eerder waarschijnlijk een vegetarische rijstmaaltijd geweest was, moest worden uitgeknepen. Ik liep naar boven, legde het doekje in een bak water, gebruikte de mogelijkheid van stromend water optimaal, en keerde terug naar mijn fiets met papier om mijn stalen ros droog te deppen. Mijn ene fiets, waar ik nu snel op naar mijn werk moest peddelen, was nu enigszins schoon te noemen. Mijn andere fiets, met een plastic kettingkastbeschermer waarvan ik nooit gedacht had dat het zulke voor vuil aantrekkelijke gaten had, stond nog vies en stinkend tegen de muur.
Ik ben nog nooit zo blij geweest met regen als eergisteren en gisteren. Toch heb ik gemerkt dat het even zal duren voordat de geur geheel weg is, en ik mijn fietsen zonder herinnering aan de onwelkome begroeting van vrijdagochtend kan berijden. Met vriendelijk verzoek of niemand meer over mijn fiets heen zou willen kotsen.
14.12 [Link] [tien Reacties]
09 februari 2002
Vrije dag
Vandaag had ik mijn eerste echte heel erg vrije dag van het jaar. Pas om 18:00 uur was mijn eerste verplichting en de rest van de dag stond er helemaal niets in mijn agenda (tenminste, als ik het goed onthouden heb, want dat ding ligt nog steeds in Almere). Op het programma stonden: meters stof in stofzuiger doen nadat ik mijn huis aan een grondig schoonmaakprogramma had onderworpen, belangrijk uitziende post van de afgelopen drie weken openen, belangrijke post van de overige weken in mijn prachtige belangrijke postmap sorteren (daar ben ik heel trots op), mensen bellen die ik al heel lang moet bellen, mensen mailen die ik al heel lang moet mailen, televisie kijken, heel lang in pyjama rondhangen, uitgebreid de krant lezen (die ik na de eerste dag niet meer heb gekregen, maar goed), heerlijk ontbijten (waarvoor alle benodigde dingen gisteren in huis gehaald), en ook eindelijk uitslapen.
Ik ben net vijf minuten wakker. Door de wekker (gelukkig gezet vanuit een gekke gedachte dat ik de hele dag wel eens zou kunnen slapen). Jemig! Ik wist dat ik moe was, maar zo moe?
16.28 [Link] [vijf Reacties]
08 februari 2002
Onschuldig Kijken
Er was vast iets gebeurd. En de politieagenten waren naar dat iets op zoek. Er stonden er vier bij de roltrap aan de ene kant, en vier bij de roltrap aan de andere kant. Ik moest er bij de andere kant uit. De vier stonden strategisch opgesteld, een beetje versprongen, de benen uit elkaar, de handen klaar om de boeven te grijpen. Petten op. Drie man, één vrouw.
Daar moest ik langs en ik had geen zin in controles. Ik had niets gedaan. Niemand vermoord, geen verdachte pakketjes aangenomen, geen zwerver onjeus behegend, zelfs mijn volledige aantal strippen gestempeld waar ik er soms eentje van laat schieten. Maar toch. Ze keken streng. Mijn taak was het nu om zo onschuldig mogelijk te kijken. Een vrouw in de verte werd gefouilleerd. Onschuldig kijken. Ik keek nonchalant naar links, vervolgens nonchalant naar rechts, ontspannen naar het plafond, en ontwaarde tenslotte op geheel natuurlijke wijze iets op de grond waar ik naar moest kijken. Goh. Kauwgom. En hup, weer onschuldig recht vooruit.
Toen ik binnen oogcontactafstand kwam, besloot ik dat ik er heel onschuldig uit zou zien als ik ze in de ogen zou kijken. Wegkijken duidt op schuld, vond ik. Ik keek de agenten aan, rustig, een voor een. En vervolgens gaapte ik, want dat zou ik normaalgesproken ook hebben gedaan, bedacht ik me, op dit tijdstip. En even door mijn haar gaan. Krabkrab aan het hoofd. Heel nonchalant. Nog een keer gapen, rustig doorlopen. Onschuldig kijken. De roltrap was nog maar een meter of twee verwijderd. Ik leefde in oorlogstijd en zat in het verzet. Ik had een belangrijke missie. Ik moest niet aangehouden worden. Ik moest onschuldig kijken. Ik wilde mijn voet al uitsteken om hem op het bewegende ijzer te zetten, haalde opgelucht adem, voelde me trots omdat ik net net de wereld van de ondergang gered had, toen ik plots door één van de agenten werd aangehouden. Of hij in mijn tas mocht kijken. Even dacht ik erover om mijn tas te grijpen en heel hard weg te rennen, de barricades langs, de loopgraven door, de achterafstraatjes inslaand, over de daken en schoorstenen, via mijn dakraam, naar huis. En daar hijgend en voldaan over zoveel gewiekstheid me tegen de muur naar beneden laten zakken.
Ik gaf ze mijn tas.
Ze konden niets vinden.
Als ik al niet onschuldig kan kijken als ik onschuldig ben, hoe moeilijk moet het dan zijn als ik schuldig ben.
09.35 [Link] [acht Reacties]
07 februari 2002
Onthand
Dinsdag mijn mobiele telefoon vergeten mee te nemen van huis naar werk. Me in tijden niet meer zo onthand gevoeld. En tevens belachelijk, dat ik mezelf zo onthand voelde door het ontbreken van mijn mobiele telefoon.
Gisteren in het AUB Uitburo om kaartjes te halen en een hele lijst dingen die ik nog moest kopen in mijn hoofd, bleek dat ik mijn portemonnee thuis had laten liggen. Erg onthand wederom. Denk aan geen geld, geen kortingskaart voor trein, geen strippenkaart, geen pinpas, geen ziekenfondspasje net nu ik naar de apotheek moest. Geen identiteit ook.
Kom net thuis van werk en merk dat ik mijn agenda in Almere heb laten liggen. Wegens omstandigheden ben ik er pas dinsdag weer. Ik voel me erg onthand. Moet wat mensen bellen en heb geen nummers (ook niet in de mobiele telefoon, die ik nu bij de hand heb).
En ik heb misschien wat meer rust en regelmaat nodig in mijn leven.
20.51 [Link] [vijf Reacties]
Gold
Wanneer je vol spanning staat te wachten in de overvolle zaal van Paradiso, de lichten eindelijk dempen, de mensen zich allemaal omdraaien, je de adrenaline in de zaal lichtjes voelt stijgen, er wat gefluit ontstaat binnen de achterste regionen van het publiek, en je de volgspot daadkrachtig richting podium ziet draaien, is het een beetje teleurstellend wanneer de band inclusief gedoodverfde zanger nonchalant het podium op komt gesjokt, zijn gitaar nog even stemt, een vage groet richting publiek brengt, nog wat babbelt met een roadie en vervolgens zonder theatraal besef het eerste nummer inzet.
Het publiek was lauw. Lauw, maar wel erg lang en breed en niet van plan zich ook maar een beetje te bewegen – noch op de muziek, noch voor de mensen die er langs moesten. Het was raar publiek ook. Veel mensen die hadden gehoord dat het heel hip was om naar dit concert te gaan en op hun leeftijd wel weer eens iets hips konden gebruiken. Toen er een grap over de Dire Straits gemaakt werd, draaide de besnorde doch kalende man voor mij zich om en zei tegen zijn vriend: ‘Ja, daar ben ik ook nog eens geweest’.
Ryan Adams. Na de wat onbeholpen maar in zijn ogen waarschijnlijk supercoole opening kwam de interactie met het publiek (waar het gedurende de eerste pakhembeet vijf nummers geheel aan ontbrak) toch wel op gang. En wat voor gang. Ryan wiegde en swingde en swong op en over het podium, waarop de zaal zijn enthousiasme uiteindelijk toch voorzichtig besloot te volgen. Hij deelde biertjes uit aan de eerste rijen, brabbelde wat onverstaanbaars, vertelde over zijn kapsel (maakt het kapsel tussen lang en kort haar in heel populair, dan hoeft niemand meer zo tegen die fase op te zien wanneer je je haar wilt laten groeien), maakte een aantal goede grappen, wachtte af en toe wat lang met het beginnen van het volgende nummer, was duidelijk niet alleen heel stoned maar ook heel dronken, maar speelde de sterren van de hemel. Een cool concert. Hij was goed hoor, poeh, en maakte bijna alle hoge verwachtingen na zijn Nu Al Beroemde Vorige Concert waar. Een gouden stem, een fijne band, een aantal mooie liedjes, een aantal grappige covers, een aantal geweldige roooocksongs, het was er allemaal. En dat ruim drie uur lang. Ryan is waar voor je geld. Ook al kom je gratis naar binnen.
17.55 [Link] [zeven Reacties]
06 februari 2002
Mopje op Woensdag
Komt een blinde man met zijn hond een winkel binnengelopen. Eenmaal binnen begint hij als een gek met de hond te zwaaien, boven zijn hoofd. Terwijl hij daar met de hond aan de riem staat te lasso-en komt de winkelbediende haastig aangesneld.
'Kan ik wat voor u doen, meneer?', zegt hij terwijl hij zich moet bukken om de rondslingerende hond te ontwijken.
De blinde man zegt: 'Nee hoor, ik kijk alleen even rond'.
08.54 [Link] [veertien Reacties]
05 februari 2002
Vernieuwde Metro
De vernieuwde Metro doet zelfs het katerigste dinsdagochtendgevoel verdwijnen. Een greep uit het belangrijkste nieuws van de krant:
Verdacht pakje in Salt Lake City In de aanloop naar de Olympische Winterspelen in Salt Lake City, die vrijdag beginnen, is het eerste verdachte pakketje aangetroffen. Het bleek echter loos alarm te zijn.
Nederlander in januari half ons zwaarder Alle Nederlanders zijn in de eerste maand van het nieuwe jaar bij elkaar 800.000 kilo aangekomen. Dat is 50 gram per persoon, zuigelingen en grijsaards inbegrepen. Maar het afgelopen jaar is de Nederlander pakweg een onsje kwijt geraakt.
Stutvoet nieuwe directeur Vuurvast De raad van commissarissen van de vuurvaste stenenfabriek Gouda Vuurvast heeft L. Stutvoet benoemd als nieuwe directeur.
Zo 's ochtends in de trein valt er best iets te lachen.
15.11 [Link] [drie Reacties]
Gedachtenlezen
In het gangpad stond een jongen. Met zijn rug leunde hij tegen een eersteklasstoel, waar mensen inzaten met tweedeklaskaartjes. Als de tweede klas volzit, en het gangpad van de tweedeklas ook, dan mag je je menselijkerwijs verplaatsen naar de eerste klas. En om daar nou te blijven staan terwijl vele stoeltjes leeg zijn, is ook zo wat. Eersteklasreizigers vinden het niet leuk, maar de tweedeklasreizigers ook niet, dus kijkt iedereen nogal chagrijnig zo staand en zittend in de eerste klas.
De jongen in het gangpad niet. Hij had een vage glimlach rond zijn mond. Een snodeplannenglimlach, wel te verstaan. Hij leunde tegen de stoel en hield zijn mobiele telefoon in zijn hand. Niet losjes, maar streng naar voren gericht. Ik dacht even dat hij zou gaan bellen, of zou gaan SMS-en, maar hij deed er verder niets mee. Aan het eind van de wijsrichting stond ik. Ik voelde me alsof ik onder schot stond van zijn mobiele telefoon. Ik keek de jongen aan, maar hij mij niet. Hij keek uit het raam. In de oren van de jongen zaten oordopjes. Ik kon geen snoertje ontwaren.
Toen ik klein was, zag ik eens een film op televisie. Ik denk een Scandinavische, en het kan ook een aflevering van een serie zijn geweest. Daarin speelde een roodblondharig jongetje met enkele sproeten dat een instrument had uitgevonden waarmee hij gedachten kon lezen. Zo wist hij precies wie er op wie verliefd was uit zijn klas, luisterde hij gedachten af van oude mensen op bankjes in het park en kon hij de antwoorden van het proefwerk via zijn leraar doorkrijgen. Waarschijnlijk voorkwam hij aan het eind een ramp. Het fascineerde me enorm. Wat, als ik zo’n instrument had, maar vooral: wat, als andere mensen zo’n instrument hadden en mijn gedachten konden lezen? Ik werd achterdochtig. En ook angstig dat het zou gebeuren.
De jongen draaide zijn gezicht naar mij toe, zijn mobiele telefoon nog steeds op me gericht. Hij lachte met zijn ene mondhoek net even iets hoger dan met de andere. Ik besloot hem te testen. Ik dacht héél hard: ‘Hee jij daar in het gangpad als je mijn gedachten nu kan lezen dan moet je je hoofd schudden, je mobiele telefoon in je zak doen en een paar keer knipperen met je ogen’. Toen er niets gebeurde, dacht ik het nog een keer heel hard. Heel hard.
De jongen deed zijn mobiele telefoon in zijn zak.
07.48 [Link] [dertien Reacties]
04 februari 2002
Lumos
Moest vandaag een lettertype vinden voor een mailing voor mijn werk. Word helemaal saai van arial de hele tijd en wist niet welke ik moest kiezen. Lettertypes zijn niet mijn sterkste punt. Heb heel lang gedaan met Times New Roman, ha!
Net kwam ik een testje tegen: welk lettertype ben jij? Ik ben Lumos: You are Lumos! You're a lot of fun and pretty damn cool, and you do things your own way. You may often be in a fantasy world, but that's just fine with you! Most likely you're also a big Harry Potter fan (who isn't, right?).
Hmm. Nu nog kijken of ik dat wel heb op de computer van mijn werk. :-)
(via rikmulder)
21.19 [Link] [acht Reacties]
IFFR (4)
Het enige jammere aan de Volkskrantdag op het Internationale Film Festival in Rotterdam is dat je niet je waardering in mag scheuren op de publieksprijsstroken aan het eind van de film. Verder is de Volkskrantdag erg aangenaam: uit 15 films waarvan ik niet precies weet hoe de selectie plaatsvindt, krijg je er 5 te zien, op de laatste zondag van het festival. En gelukkig zat er gisteren niet eentje bij die ik al gezien had.
Tezamen met heel Volkskrantlezend Amsterdam dat een weekendje Rotterdam deed, bestormden wij om 10 uur gisterenochtend het festivalterrein om daar te genieten van onze route (7). Vooral de eerste twee films waren het vermelden waard. Als eerste kregen we Donnie Darko te zien, 'Amerika's meest gewaagde independent sinds jaren'. Gewaagd in die zin vond ik hem niet zozeer, maar het was een goeddoordachte en spannende film met heel veel humor en een mooie hoofdrol voor Jake Gyllenhaal (wie kent hem niet?). En met wat onzinnige extra verhaallijntjes en leuke bijrollen voor Drew Barrymore en Noah Wyle (jawel, dr Carter). Erg genoten.
Als tweede zagen wij in het fijne Pathé theater Sex and Lucía, van Julio Medem. Met veel sex. En veel Lucía (Paz Vega - die het helemaal schijnt te gaan maken). Zoals altijd met Medem weer veel symboliek, veel lotsbestemming en veel prachtige plaatjes. En prachtige acteurs en actrices en prachtige taal en veel verbondenheid met elkaar. Hoewel ik niet zo van de symboliek ben en ook niet zo van de lotsbestemmingen was het weer een erg mooie en indrukwekkende film. Gaat u ook allemaal Tierra zien van hem.
Verder Tussenland gezien die de Tiger Award won en op de derde plek eindigde bij de Publieksprijs. Mooie Nederlandse film, erg heftig ook vond ik, maar daar verschilden de meningen over, en Taxi Para Tres, een Chileense film die niemand van ons maar een beetje kon boeien. Een deel van de zaal echter vond hem bijzonder hilarisch. De laatste film, The Warrior, ruilden wij in voor een etentje met zijn zessen. Het voelt een beetje als spijbelen om niet naar de laatste film te gaan, maar net zoals spijbelen voelde het ook wel weer een beetje lekker.
Nu nog maar een jaartje wachten voor het volgende IFFR.
10.19 [Link] [drie Reacties]
03 februari 2002
Rotterdam
Rotterdam is fijn! Morgen om 10:00 uur eerste film...
01.35 [Link] [Eén Reactie]
02 februari 2002
Op de fiets (17)
Zoals Amsterdam vanmiddag was, mag het altijd zijn. Een stralende zon, warm, een schoongezandstraalde straat voor mijn deur, glimmende pieken op de kerktorentjes in de lucht.
De zon schitterde in de ramen van de eeuwenoude gebouwen, een vogel zong een prachtig lied, een wolkje stond eenzaam in het wolkendek, en de wind blies heftig door mijn haren.
Het allerfijnste echter was de stilte. Er was niemand op straat. Een verloren fietser reed honderd meter voor me op het fietspad, het Museumplein was nagenoeg mensloos op een paar zonnebadende toeristen na, de straten lagen er uitgestorven bij midden op deze eerste lentedag. Geen geschreeuw, geen getoeter, geen mensen voor me, achter me, links van me en rechts van me. Zeëen van ruimte. In mijn gigantische stad. Intens gelukkig op de fiets.
Met dank aan Máxima en Willem-Alexander.
14.02 [Link] [acht Reacties]
Schol
Sommige dingen blijven je altijd bij. Opmerkingen die je hebt gemaakt en waar je jaren later nog een stekende pijn in je maag van krijgt als je eraan denkt. Opmerkingen die gemaakt zijn tegen je waarvan je jaren later nog boos wordt als je ze weer hoort zeggen. Meestal zijn het dingen die door de ander allang vergeten zijn, opmerkingen gemaakt in een opwelling, niet belangrijk, waar door jou met jarenlang gewicht aan getild wordt.
Ik was zes jaar oud en ik zat in de klas van Gurina Schol. Daar ik nog geen kennis had van alle voornamen in de wereld, vond ik het heel normaal dat mijn juf Gurina (spreek uit: guurienaa) Schol heette. Ze was heel lief en heel leuk, en ik voelde me als een schol in het water, bij haar in de klas.
Op een dag kregen wij een brief mee naar huis, voor onze ouders. Ik kon de brief natuurlijk niet lezen, ik was tenslotte zes, maar onderaan de brief stond een woord dat ik al kende. Alleen dan fout gespeld. 'Schol', stond er. Ha!, dacht ik, daar moet 'school' staan. Wat dom van mijn juf! Ze heeft het fout gespeld! En ik weet het lekker beter! Haha!
Ze stond in de deuropening te praten met twee ouders en een meester. Ik zou haar eens laten zien hoe slim ik was, hoe goed ik had opgelet in de klas, en hoe goed ik haar spelfout had ontdekt! Ik stapte triomfantelijk op haar af, de brief in mijn hand geklemd, en ik onderbrak, zoals zesjarigen dat doen, het gesprek dat ze aan het voeren was. 'Kijk, Gurina', zei ik, 'Je hebt een spelfout gemaakt! Hier staat schol in plaats van school!!'. Gurina keek naar haar naam onderaan het papier. De vier volwassenen begonnen heel hard te lachen. Misschien aaide één van hen over mijn bol. Ik snapte niet waarom. Gurina legde het lachend uit.
Ik voelde me gekleineerd, dom, stom dat ik zo nodig zo slim moest doen, en heel boos - op mezelf. Ik denk dat Gurina Schol zich het niet meer kan herinneren. Wellicht de hele Merel Roze niet. Maar soms merk ik dat ik eraan terugdenk en dat hetzelfde domme gevoel weer bovenkomt. Omdat ik merk dat ik dat soort dingen (denken dat je het door hebt, maar het helemaal fout hebben gezien) soms nog steeds wel doe.
11.09 [Link] [acht Reacties]
Stilte voor de Storm
Vannacht kon ik niet slapen. Er was boel lawaai buiten en bovendien werd het maar niet donker. Na een uur draaien had ik mezelf zo ver om even te gaan kijken waar al dat licht en dat lawaai vandaan kwam.
Op straat stonden politiewagens en autowegsleepmaterieel. Een aantal bouwlampen verlichtten de straat die nu bijna helemaal leeg was, op nog drie auto's na. Blijkbaar wilde mijn buurt massaal protesteren tegen de parkeerverboden die eerder deze week geplaatst waren, want nagenoeg niemand had zich eraan gehouden. Of misschien dacht iedereen dat het alleen ging om zaterdag. Vreemd ook dat vandaag de hele opnieuw betegelde straat al in opperste paraatheid gebracht is.
Zodoende trof ik vanochtend een geheel lege straat aan bij het ontwaken. Eng, hoor. Keurig netjes aan kant geveegd, gepolijst, zonder auto's, geen fietsen op plekken waar deze niet zouden moeten staan (ze hebben mijn fiets om de hoek gezet!), geen vuilnis zoals gewoonlijk op vrijdag. Het enige wat in zicht springt, is de politie. Vanuit mijn raam kan ik al 4 agenten zien. Twee staan met hun handen op de rug stil voor het monumentale gebouw waar het allemaal gaat gebeuren. Twee anderen vlak bij mijn deur, op de hoek. God weet waar ze op wachten.
Ik ben blij dat ik niet in de buurt van het Paleis woon.
08.46 [Link] [zes Reacties]
