31 maart 2002

Paasinkopen
Vanaf de Munt lijkt de Kalverstraat een broeierige zee van mensen. Voornamelijk blanke gezichten schitteren in het zonlicht, kale hoofden weerspiegelen, haardossen lichten op. De massa als massa triomfeert. Bijna alle gezichten staan vermoeid, chagrijnig, behalve die van de jongeren. Dat wat jeugd wordt genoemd schuifelt met plezier voort in de lange rijen, belt mobiel, koopt van het gespaarde geld dure, trendy broeken en lacht uitdagend. Naar elkaar.

Ik sta te wachten onder de Munttoren. Het is duidelijk dat de toren in de nachten voordat ik hier stond vaak als openbaar toilet gebruikt is. De geur van pis vermengt zich met de geur van bloemen, die de mensen vanaf de Bloemenmarkt bij zich hebben. Grote boeketten, grote bossen geurende rozen en lentebloeisel trekken aan mijn neus voorbij.

Jemig wat is het druk in de Vroom & Dreesman. Een man roept blije dingen om door de speakers van het warenhuis. Dat de kleine eitjes al de hele dag in de aanbieding waren, maar dat vanaf 16:00 uur de grote chocolade-eieren nu ook afgeprijsd zullen zijn. Dan zie ik u zo!, roept hij enthousiast door de microfoon. Ik verzucht dat het wel heel druk is, wat niet een heel intelligente opmerking is, maar wel even noodzakelijk, waarop de kassière zegt: 'Ja, de iedereen moet tóch zijn paasinkopen doen'. Paasinkopen? Heb ik iets gemist?

Ik heb mijn woordenboek erop nageslagen. In 1961 bestonden er nog geen paasinkopen. Ik wil geen paasinkopen doen. Ik wil terug naar 1961.
12.26 [Link] [vijf Reacties]

Zomertijd
Net op weg naar huis waren zelfs de hoogste kerktorenklokken al op de zomertijd ingesteld. In gedachten zie ik een oud gebocheld mannetje zijn wekker uitzetten om de barre tocht in de nacht te ondernemen, de duizend treden naar boven te sluipen en de wijzer precies een uur te verzetten. Om vervolgens met een tevreden gevoel weer bedwaarts te keren.

Maar het verzetten van die klokken zal wel automatisch gaan. Den'k.
04.20 [Link] [vier Reacties]

30 maart 2002

DVD
Dat was de tweede keer in een week tijd dat ik een video huurde die zo slecht van kwaliteit was, dat het kijkplezier er bijzonder onder had te lijden. De eerste keer (All Things Fair) zat er een witte balk over de gehele band - op een derde van het scherm en dus op ooghoogte van alle personages. Ik bracht de film terug bij de desbetreffende videotheek (Movie Centre), en kreeg daar excuses plus een gratis keer video huren terug.

Gisteren had ik bij een andere videotheek (Videoland) een film gehuurd (Sliding Doors) die veel strepen vertoonde en boel slechte beeldkwaliteit had ontwikkeld in de loop van de kijkjaren. Ik bracht hem terug, en de chagrijnige man achter de balie zei dat ik dan maar gewoon DVD moet aanschaffen. Nu weet ik zelf ook wel dat ik DVD zou moeten aanschaffen, maar ik ga naar een videotheek en niet naar een DVDtheek dus ik vind dat de video's het ook goed moeten doen op mijn ouderwetse videorecordertje. Sukkel.

Ik vond Sliding Doors trouwens niet zo sterk. Het concept (wat gebeurt er als je die metro wel haalt, en wat gebeurt er als je die metro niet haalt) was leuk, maar had veel beter uitgewerkt kunnen worden. Het script was niet orgineel en zelfs John Hannah had zichtbaar moeite zijn teksten op een fatsoenlijke manier uit zijn mond te krijgen. Gwyneth Paltrow vond ik uitermate vervelend en moedeloos en de mij onbekende John Lynch was wel zo een karikatuur dat elke geloofwaardigheid op slag verdwenen was. Toch maar eens La Double Vie de Veronique van Kieslowski bekijken. En dan uiteindelijk een DVDspeler kopen.
11.30 [Link] [tien Reacties]

29 maart 2002

Goede Vrijdag
Ik had nooit zo veel met Goede Vrijdag, maar vandaag had ik vrij.



Er fietste iemand langs het terras waar ik mij met een drankje midden op de dag midden in de zon had neergezet. De jongen keek boos naar het terras. "En allemaal vrij vandaag!", riep hij. Hij had duidelijk geen vrij vandaag.



Vanaf een uur of vijf werd het terras steeds voller, hele kantoren liepen uit. Al snel was ook de straat bezet met vrolijke drinkers. Er belde een jongen naar zijn vriendin dat hij wat later thuis zou zijn. En nee, hij zou hun afspraak niet vergeten, en ja, hij zou oppassen met de drank. Een kelner kwam met een dienblad vol witbier aangezet.



Goede Vrijdag is goed, man.
18.45 [Link] [Reageer]

Op de fiets (21)
Voor mij fietsten twee toeristen. Ze hadden alle tijd van de wereld en de zon in hun gezicht. Op hun gehuurde fietsen bezetten zij het hele fietspad en kropen zij traag als blije slakken voor mij uit. Links inhalen was onmogelijk, want teveel verkeer. Zij wezen elkaar dingen aan, oh wat mooi en zou dat het Rijksmuseum zijn of niet. Bij het uitsteken van hun arm werd hun evenwicht verstoord waardoor zij moesten grinniken en de slakkengang niet alleen langzaam maar ook gevaarlijk werd, daar zij bij de evenwichtsstoornis de wit gesteepte lijn van het fietspad meermalen overschreden.

Ik haalde in over de stoep. Enkele meters later kwam ik weer op het fietspad uit.
Een mannetje dat voorovergebogen over zijn stuur hing en vlakvoor de toeristen fietste, mompelde iets over mijn onorthodoxe rijstijl. 'Haast, haast', brabbelde hij. Ik had helemaal geen haast.

Wegdek voor mij alleen.
Stoplicht op rood. Gevaarlijke kruising, dus even wachten. Spitsuur Van Baerlestraat van noord naar zuid is geen pretje.
Op het moment dat het stoplicht op groen sprong, kwam net het mannetje dat ik achter mij had gelaten langsgereden. Omdat ik nog stil stond, haalde hij mij in rustig tempo in. 'He, he', zei hij. Hij was wel grappig. Hij had een petje op, waaraan een spiegeltje bevestigd was. Een achteruitkijkspiegel, met ijzerdraad vastgezet. Ik kon zien hoe hij in zijn spiegeltje naar mij keek. Ik glimlachte, maar zei hem dat ik hem toch weer ging inhalen.

Voor mij nu een jongen met een bakfiets. In de bakfiets zaten, behalve een huisraad met een uitstekende kast, twee kleine, blonde kinderen. Zij speelden oorlogje en gingen ombeurten dood. De bestuurder van de bakfiets had het zwaar. Zijn lichaam ging bij de ene trap naar links, bij de andere trap naar rechts. Toen er geen verkeer was, haalde ik hem in. Ik werd door één van de blonde jongetjes doodgeschoten, maar bleek toch gewoon verder te kunnen fietsen. Het mannetje met het spiegeltje kwam op hetzelfde moment langs de bakfiets. Ik bleef hem voor. 'Daar heb ik je toch bijna weer ingehaald', sneerde hij.

Ik fietste door. De bakfietsjongen had het extra zwaar, want ik zag pas nu dat er een man in een rolstoel voor hem zat zonder benen, maar met twee stokken aan de zijkant waarmee de rolstoel vooruit kwam. Hij ging nog aardig snel.

Voor het volgende stoplicht moest ik ook stoppen. Ik drukte op de gele knop die het groene licht zou moeten voorspoedigen. Er gebeurde vooralsnog niets. Het bleef rood.
En jawel, het menneke met spiegeltje kwam weer op gelijke hoogte. 'Hehe, daar ben ik weer', zei hij.

Hij vertelde een wijs verhaal. Als je op hetzelfde tempo blijft fietsen, je je niet druk maakt om opstoppingen, je rustig blijft ten allen tijden en je geniet van de schijnende zon, dan kom je op precies hetzelfde moment aan op je bestemming. 'Kijk maar naar mij', zei hij. 'Jij rijdt als een kip zonder kop over de stoep, langs razend verkeer, mensen inhalend, en verbeten kijkend, terwijl ik heel rustig op hetzelfde tempo precies even snel ben als jij'.

Ik complimenteerde hem met zijn mooie spiegeltje, maar toen het licht op groen sprong, vloog ik er als een speer vandoor.
13.02 [Link] [vijf Reacties]

2,20371
Ik heb steeds de neiging om getallen die niets met geld hebben te maken ook door 2,20371 te delen.
De stad Amsterdam heeft op het moment 718119 euh... 325868 inwoners. In een klas zitten 32 euh 14,5 kinderen. Ik moet morgen opstaan om 12:00 euh 5:45 uur.
00.16 [Link] [elf Reacties]

28 maart 2002

Sneeuwbal
Wat ik wel soms heel erg mis, is het telefoontje van de sneeuwbalcentrale dat de docent van het eerste uur ziek is. Jippie! Vrij! Snel doorbellen!
07.31 [Link] [drie Reacties]

27 maart 2002

Keep Lijn
Het is alweer laat.

Tijd om de ogen te laten rusten.

Mijn keel te ontspannen.



Mijn keel vindt het even niet zo leuk, vandaag.

Hij zet zich uit.

Hij protesteert.

Hij wil niets dan verzorging.



Maar als ik puf gehad had voor verzorging,

als ik hem had kunnen smeren,

zijn leed had kunnen verzachten,

dan had ik nu heus geen keelpijn gehad!



Tsk. Die keel van mij snapt het echt niet.
23.05 [Link] [Reageer]

Theo Nijland
Gisterenavond naar Theo Nijland geweest, in Klein Bellevue. Theo Nijland (45), ex-Shooting Party, wil naar het schijnt maar niet doorbreken, terwijl zijn talent, zijn schrijversschap en zijn stem de helft al zouden moeten doen.

Het is een grote man in pak met een zwarte bril. Hij zit achter de vleugel bijna opgevouwen op zijn krukje over de toetsen heen. Hij speelt goed. En hij zingt goed. De liedjes zijn soms mooi, soms verdrietig, soms grappig, soms pijnlijk. Hij doet een beetje nerveus, vertelt tussen door korte verhaaltjes aan het publiek, en stopt ook tijdens het spelen van de nummers niet met het terugduwen van de bril op de neus wanneer deze een klein stukje afgegleden is. Zonder bril geen Theo Nijland. Aan het eind heb je het idee dat je hem kent.

Het is jammer dat de liedjes soms erg mooi beginnen, maar het einde niet altijd halen. Er waren maar een paar liedjes die mij gisteren van begin tot eind konden bekoren - maar dan waren ze wel meteen heel sterk. Er konden diverse CD's worden gekocht (hij maakt ook filmmuziek voor onder andere Frans Weisz), maar het was er zo druk, dat ik niet meer heb gekeken. Maar als het zo druk was bij die CD-tafel gisteren, breekt hij vast nog wel eens door.
10.04 [Link] [drie Reacties]

26 maart 2002

100000
Ik kreeg net mail van iemand:

'De 100.000e bezoeker gaat jouw site vandaag bereiken'

Holy Smoke! Zoudt u zo vriendelijk willen zijn en een screenshotje willen maken en opsturen als dat getal passeert? Vink leuk. Krijgt u presentje.
08.34 [Link] [twaalf Reacties]

Overgangsperiode
De favoriete ex-barman van onze ex-favoriete kroeg dook gisteren op bij het verjaardagsfeestje. We waren in een ander café nu dan vroeger altijd, nu op een maandagavond in plaats van op welke avond dan ook, met de werkdag de volgende ochtend in het verschiet, in plaats van een zee aan uitslaappraktijken.

Het ging goed met de favoriete ex-barman. Hij vertelde over zijn bedrijfje, over zijn rijbewijs, over zijn optredens op 2 en 8 april, en over zijn kids.



Heimwee naar vroeger tijden maakte zich terstond van mij meester. Ik keek de tafel rond. Vrienden nog steeds in een overgangsperiode van vrije tijd naar werk, van café naar kantoor. Zoekend naar wat we willen als we later groot zijn. Met één been nog vastgeklampt in de veiligheid van vroeger, met de andere zwevend boven onbekend gebied.



In korte tijd veel veranderd. Het T-shirt van de favoriete ex-barman won de prijs voor beste statement. Van zijn jongste (2) zaten er resten Olvarit op zijn borst, van zijn oudste (4) een scala aan haarglitters.
08.22 [Link] [Reageer]

25 maart 2002

Academy Awards 2002
Het politieke en commerciële spelletje van de Oscars is vannacht weer gespeeld.
A Beautiful Mind werd geheel niet verrassend gekozen tot beste film, en zoals het de Hollywood tradidtie betaamt werd deze film de grootste winnaar van de avond (Jennifer Connelly de Award voor beste actrice, Ron Howard die voor beste regie, Akiva Goldsman de prijs voor Best Adapted Writing).

Wel redelijk verrassend vond ik dat de prijs voor de mannelijke hoofdrol niet naar Russell Crowe ging die zijn neuroses zo mooi had ingestudeerd, maar naar Denzel Washington, voor Training Day. Zijn tweede Oscar inmiddels.

En jawel, in de hele geschiedenis van de Oscaruitreikingen heeft nu dan ook een zwarte vrouw de Award voor de Beste vrouwelijke hoofdrol in de wacht weten te slepen (dat duurde maar 74 jaar): Halle Berry voor Monster's Ball. Wat ook meteen het Oscargesprek van de dag zal worden: twee zwarte winnaars!

Klik hier voor een overzicht van alle winnaars. No Man's Land werd de beste buitenlandse film.

Ik heb niet gekeken. Heb nog even met de gedachte gespeeld, maar toch maar niet. Aan de ene kant jammer, aan de andere kant is het een lang, vermoeiend drama met incidentele hoogtepunten waarbij ik mezelf waarschijnlijk toch niet wakker had kunnen houden.
08.41 [Link] [Eén Reactie]

24 maart 2002

IE6
Internet Explorer 6 crasht bij mij de hele tijd. Vooral met popup-jes, en vooral als ik sneller ben dan de explorerende zelf.

Aanvankelijk werd ik heel boos en gefrustreerd. Ik sloeg op mijn computer, ramde mijn toestenbord door elkaar, gaf mijn monitor een tik.
Maar nu weet ik dat ik Internet Explorer 6 heel dankbaar moet zijn. Hij doet het namelijk alleen als ik echt eens achter die computer vandaan moet komen.
12.03 [Link] [twee Reacties]

Lentebier
Lente maakt dronken.
Al vroeg begonnen de eersten op het terras in de zon alcoholische dranken te bestellen. Veel plezier en langlevedelolgevoelens weerklonken alras vanaf de buitenstoelen de medemens tegemoet. Ik ontmoette een vriendin die mij met dubbele tong wilde overtuigen van het feit dat de lente het mooiste seizoen was. Het overtuigen was niet nodig, ik was reeds overtuigd. 

Om iets voor zessen kwam ik een vriend tegen die bijna weg wilde gaan van het terras waar hij al de hele middag had gezeten. Ik riep hem, hij liep naar mij toe, een witbiertje met citroen in de hand, zijn andere naar mij uitgestoken. De zon als warme douche over ons heengegoten. In de schaduw bitterkoud.

Ik fietste verder, naar mijn afspraak, en vele (7) uren later fietste ik op weg naar huis langs hetzelfde terras. Daar stond hij, op precies dezelfde plek als waar ik hem zeven uren eerder had aangetroffen, op het punt om naar huis te gaan. 'He llallo! Llang niet gezien!', en er ontrafelde zich een mooi nachtelijk gesprek over niets.

Mijn buurmeisje kwam even later aangezwalkt over de stoep. Was ze even aan de linkerkant, corrigeerde zij zichzelf, en week uit naar de rechterkant. Eenmaal bij de rechterkant van de stoep aangekomen schrok zij van haar afwijking en corrigeerde zij zichzelf snel naar links. Haar sleutel wilde lange tijd niet passen in het slot. Ze lachte naar mij, dacht dat ze dit morgen niet meer wilde weten, en zei tegen mij dat ze vanmiddag door de zon al vroeg was begonnen.
01.19 [Link] [drie Reacties]

23 maart 2002

Nobody expects the Spanish inquisition
Studeren in Glasgow heeft mij voornamelijk kennis van de Spaanse taal en liefde voor de Spaanse mens bijgebracht. Wonend in een Schotse studentenstraat waar de gemiddelde leerling Spaans was, leerde ik stapje voor stapje meer kennen over en van de Spaanse cultuur. Eerst kon ik voornamelijk heel goed vloeken in het Spaans, en weldra leerde ik woorden combineren tot extreem korte zinnetjes die uitmonden in uit het hoofd gestudeerde volzinnen waarmee ik de Spanjaarden aan het lachen kreeg. Ik was in rap tempo door de Spaanse taal en cultuur veroverd geraakt.

Er volgde een bezoek aan Spanje, en nog een, en soms kwamen de Spaanse vrienden naar Amsterdam. Altijd leuk.

Dit weekend zouden er tenminste twee Spanjaarden komen om mijn huis te bezetten. Er te slapen, te eten, te koken, te doen. Zoals al eerder vernoemd op dit log is mijn huis vaak in zo een troepstaat dat alleen ik als dagelijkse bewoner de weg kan vinden van voordeur naar slaapkamer zonder op breekbare, uitglijbare en schone spullen te stappen. Daar ik gedurende zeer lange tijd de enige bezoeker van mijn huis was, was de noodzaak tot opruimen niet zo sterk bij mij aanwezig. De Spaanse Inquisitie bood goede reden om eens flink te ruimen. Daar gingen wij.

Het is nu piekfijn schoon bij mij. Ik nodig iedereen uit om nu een blik te werpen op mijn huis en dan eens op een gewone dag terug te komen. Quel surprise! De zon die zo lenteachtig bij mij naar binnen schijnt, maakt de aanblik er nog beter op.

Maar nu kreeg ik een SMSje. De oma van mijn Spaanse vriend heeft een attack gehad. Hij is rechtsomkeert terug gevlogen naar Zaragoza.
11.46 [Link] [acht Reacties]

22 maart 2002

Belangrijk nieuws over het gebit van Merel
Het gaat boel rap, zo'n werkweek, als je de eerste twee dagen vrij hebt.

Terwijl ik deze, en andere evenzo belangrijke dingen aan het overpeinzen was, zittend aan mijn bureautje en achter mijn computer, nam ik tot mij: één dropje. En dat terwijl ik had besloten geen onnodige etenswaren meer tot mij te nemen!

Ik slikte het dropje snel door, mij schuldig voeldend over het gebrek aan discipline, en trof in de daling van het dropje in mijn slokdarm richting maag ineens een bijzonder hard en hardnekkig stukje aan. Hela, dat voelde niet fijn. En bovendien: wat deed het harde en hardnekkige stukje daar waar mijn dropje zo zoet en zo zacht was geweest?

In het laatste stukje van mijn slik kwam mijn wang tegen mijn achterste kiezen.
Een onprettig gevoel maakte zich van mij meester. Er stak iets uit mijn kies. Of nee, een deel van mijn kies leek weg te zijn.

En jawel, met mijn tong kan ik goed voelen dat mijn kies getroffen is door een afbraakinvasie. Er zit een enorm gat in. In het gat past bijna een kokkindje. De helft van mijn kies is weggeslagen - zomaar van het ene op het andere moment. Terwijl ik niets deed!
Het voelt raar. Mijn tandarts doorzag de spoed van deze onverwachte aanslag op mijn gebit en zei dat hij over twee weken wel een half uur voor me vrij kon maken. In de avonduren.

En dat terwijl ik vanavond pannenkoeken ga eten.
17.29 [Link] [vier Reacties]

De man
Er is een man. De man is kaal op een manier waarop mannen dat soms zijn: rondom de schedel, bij de slapen, en op het achterhoofd, zit een redelijke bos haar. In het midden, op de schedel, glimt de huid echter als een biljartbal de hemel tegemoet. Lichtbruin is het haar dat deze man wel heeft. Hij is niet lang, zeker niet klein, niet dik, niet dun, niet gedrongen, ook niet iel. Hij is bijzonder gemiddeld maar hij valt me al jaren erg op. Hij heeft een tas aan zijn schouder hangen, vaak een leren tas zoals schoolmeesters hebben, maar soms een linnen tas met de opdruk van een platenzaak zoals schoolmeesters hebben. Ik denk dat hij schoolmeester is. De tas hangt aan zijn rechterschouder en hij weerhoudt hem van teveel bungelen door het hengsel met zijn linkerhand steeds weer op de plek op zijn schouder te schuiven. Hierdoor loopt hij een beetje naar voren gebogen, een beetje mank.

Ik zie hem vaak in Amsterdam. Hij stevent recht op zijn doel af, wat dat doel ook moge zijn. Hij loopt vastberaden een kant op, treuzelt nooit, neemt grote passen. Vroeger zag ik hem vaak bij de universiteit. Nu zie ik hem geregeld op het Centraal Station voor me uit lopen.

Ik ken hem niet. Hij mij ook niet. Wij bevinden ons gewoon vaak op dezelfde plekken in Amsterdam. Ik val hem niet op, denk ik, dus begroet ik eenzijdig. Oh, daar heb je die man weer.

Gisteren stond ik weer eens op het station in Almere. Na een lang weekend weg geweest te zijn, zijn dat de dingen die de sleur er meteen weer inhameren en je de rust van het weekend automatisch en ongewenst doen vergeten. Ik stond op het perron, vijf minuten te vroeg, en ik keek zoals iedereen de kant op waar de trein zich weldra zou komen melden.

Ik schrok me dood. Een kale kruin glom in het laatste beetje zonlicht van die eerste lentedag onmiskenbare als de zijne.
Daar stond de man!
In Almere!
Wat deed hij in Almere? Waarom namen wij dezelfde trein? Hij mag mijn pad best kruisen in Amsterdam, maar toch niet hier!

Hij draaide zich om omdat de trein nog niet kwam. Hij keek me aan, maar meteen langs me heen. Hij bleef op zijn plek totdat de trein was gearriveerd. Ik stapte in een andere wagon dan hij. Even later, op het station in Amsterdam, zag ik hem lopen, voor me uit, grote, manke passen. Ik dacht er het mijne van.
08.36 [Link] [twee Reacties]

21 maart 2002

Duinpan Avonturen (2)
The Hooded Woman!
18.43 [Link] [twee Reacties]

Lenteroep
"Stop je vingers maar in je oren", zei Ronja, "want nu komt mijn lenteroep!" En er kwam een roep, zo hard, dat die door de bergen weerkaatst werd.

"En het zou ook raar zijn als jij met al je gehuppel straks niet op je neus in de rivier belandt."
"Dat zijn mijn lentesprongen", zei Ronja.
Birk zei lachend: "Lentesprongen, daar is dit pad nogal geschikt voor!"
* Uit: Astrid Lindgren, Ronja de Roversdochter.

Elk jaar op 21 maart doe ik mijn lenteroep. Dan schreeuw ik de lente tegemoet. Soms doe ik dat op straat in gezelschap, soms doe ik dat thuis, in mijn eentje. Dat hangt een beetje van mijn stemming af. Daarbij doe ik mijn lentesprongen.

Vandaag ga ik er eens goed voor zitten. Kijkend naar het gemiezer buiten, is het boel hard nodig om de lente te verwelkomen!
Als u wat hoort bulderen in de verte, dan weet u dat ik het ben.
08.12 [Link] [negen Reacties]

20 maart 2002

Duinpan Avonturen
We kozen voor 'rondwandeling (5 km)'. We bevonden ons in een bos, vlakbij de Hondsbossezeewering bij Petten, Noord Holland. De hond, die we voor het weekend in bruikleen hadden, kwispelde bij het zien van de uitgestrekte meters bomen, trok hijgend zijn riem bijna kapot, en dampte stoom uit zijn verlekkerd druipende muil. Eenmaal los was hij al snel in draf uit het zicht verdwenen. Kataklop, daar hij ging.
De paaltjes die we moesten volgen, waren provisorisch geplaatst en door de boswachter al lang geleden in de grond gehamerd. Sommigen hingen los, van anderen was de verf afgebladderd en sommigen waren door de tand des tijds van richting veranderd. Eens te meer gaven de pijlen slechts dichtbegroeid struikgewas aan, in plaats van een door de mens geschapen pad.

Wij liepen voort. Wij spraken van liefde het oud verhaal, wij fantaseerden onze toekomst, wij verheerlijkten het verleden. Wij spraken woorden van verlangen, van zekerheid en van vertwijfeling.

De pijlen waren weg. De pijlen waren weg en wij stonden in het midden van een bos. De hond, een Ierse setter die zelfs de zwaarste inbreker met vrolijk gekwispel zou begroeten, drentelde ontspannen om ons heen, zijn neus naar de grond gericht als waren er onder het naaldendek truffels verstopt. Wij testten ons richtingsgevoel en stevenden af op de uitgang, die snel gevonden was, maar aan de andere kant dan waar wij waren begonnen. 
Wij zagen dat het strand nog maar een klein eindje weg was. Wij liepen door naar de kolkende Noordzee die zichzelf in regelmatig ritme tegen de zeewering te pletter sloeg. De wolken waren donker en zwanger van opgespaarde regendruppels. We zouden weldra kleddernat geraken.

Terug in het bos waren de pijlen nog immer uit het zicht verdwenen. Ons gevoel zei ons naar links te moeten afslaan, het grote pad te moeten verlaten, maar er volgde geen zijpad waarmee we die manoeuvre konden bevestigen. De hond rende kleine stukjes vooruit maar vond ook geen andere doorgang dan immer rechtdoor de weg te vervolgen.

Halverwege het grote pad ontwaarden wij een afgetrapte strook aarde, bergopwaarts, die met veel overdrijvingszin een weg genoemd zou kunnen worden. Het paadje was omringd door struiken, kale takken en grote stukken mos, maar nodigde uit om in gebogen houding en met handen voor het gezicht beklommen te worden.
De hond ging eerst en rende vol enthousiasme over zoveel avontuur meteen een flink stuk voor ons uit. Wij volgden. Na gehurkt de top van het bergje bereikt te hebben, zagen wij voor onze ogen een idyllische duinpan opdoemen. In de idyllische duinpan stonden twee mensen van middelbare leeftijd - op het punt de liefde te bedrijven.

Wij zouden ons uit plaatsvervangende schaamte terstond uit de voeten gemaakt hebben, ware het niet dat de hond in de enkele seconden voorsprong reeds bezig was vrienden te worden met het zojuist ontdekte middelbare stel. Dartel kwispelde hij om de blozende vrijers heen, zijn snuit stekend in zaken die hem geheel niet aangingen, zijn kop uitnodigend naar ons toe gespitst om ons ook kennis te laten maken met zijn nieuwe kameraden. Onze nieuwe kamaraden keken naar ons. Wij keken vanaf de duintop in gehurkte houding naar hen. Wij knikten de mensen, die onze ouders hadden kunnen zijn, vriendelijk toe en zorgden dat wij zo snel mogelijk de duinpan konden verlaten - ons schavend aan de uitstekende takjes en de doornen van de rozenstruiken, en uitglijdend over vochtige stukken mos.

Grinnikend troffen wij aan de andere kant van de duinpan onze auto aan. Toen het dikke druppels begon te regenen, gingen onze gedachten uit naar de vrijers in de idyllische duinpan. Al snel verdrong de ene speculatie de andere en kwamen we tot de conclusie dat het schoolhoofd van het dorp vreemd ging met de vrouw van de managehouder.
18.06 [Link] [vier Reacties]

Gastvrouw Merel
Lieve W.,

Ik ben thuis hoor. Het is wat later dan verwacht, maar toch.
Geen R&C gehoord vandaag. Wel op zitten wachten.
Het is een gek gevoel om thuis te komen en te kijken of de oppas inderdaad alle koekjes en snoepjes heeft opgegeten, of dat de voorraad redelijk in tact gebleven is. Of het liefst: een beetje van beide. En of het kind het zo leuk vond dat hij bij het ontwaken het over niets anders kan hebben dan over hoe leuk het met de oppas was.
Vooralsnog ziet het er veilig uit. Fijn overigens ook dat de oppas zich weer heeft gestort op eigen kind. Ik hoopte al zoiets te kunnen bewerkstelligen.

Ik moet slapen nu. Het zou zonde zijn om de uitgeruste uren opgedaan in het heerlijke weekend meteen al te verspillen aan het beantwoorden van mijn mail (en dat is boel, moet je weten), en het schrijven van een stukje hier. Later meer, dus.
M.
00.20 [Link] [twee Reacties]

19 maart 2002

Laatste brief naar de duinpan
Lieve M.,

Fijne R&C-dag! Je raadt nooit welk liedje City FM speelde toen ik vanochtend de postkamer binnenliep en de radio aanzette. Echt hoor! Ze doen het erom. City FM heeft een kartonnen doos met plaatjes die ze elke week door elkaar husselen, en af en toe komt dat deuntje weer naar boven.

Ik vertrouw er op dat je een fijn lang weekend hebt gehad. Je was in goed gezelschap, tenslotte.

O ja: de reigers vliegen weer. Het jeukte.

Liefs, W.
10.29 [Link] [Eén Reactie]

18 maart 2002

Derde brief naar de duinpan
Ha die M.,

Het weer werkt niet echt mee voor je. Jullie zullen wel heftig aan het Catannen zijn, na in ieder geval van de mooie zaterdag genoten te hebben.
Wij zijn zaterdag naar Enkhuizen gegaan. Op Sloterdijk op de trein gestapt en richting Zuiderzee geboemeld. Langs het spoor hebben we wel twintig voetbalvelden gezien, en elk veld werd druk bespeeld. Bonkige mannen met lange haren in de nek die magere spitsen aan hun shirtjes trekken, dikke keepers die tegen hun paal staan te leunen tot zijn maten uitgeruzied zijn, aan de overkant van het veld.

Collega G. vertelde net dat ie z’n schouder had verrekt, van het weekend, omdat z’n man niet neer wilde gaan toen ie ‘m bij zijn kraag greep.
"Wat onsportief van ‘m," zei ik. Ze hadden 4-4 gespeeld tegen de Vechtstreek, en dat is de doodsvijand van Wodan. G. speelt in het tiende. Spijkerharde verdediger, met matje in de nek. Feyenoordfan voor het leven. En hij geeft niks om het nederlands elftal. Hij weet alles van de Engelse lagere divisies, dus hij houdt niet alleen van Feyenoord, maar ook van voetbal; en Oranje doet ‘m niets. "Gemengd zooitje - bah," zegt ie.

Gisteren met S. Studio Sport zitten kijken. Ze vroeg zich af waarom zoveel clubs in het rood en wit spelen. "Je kan toch ook in het groen en geel spelen," zei ze.
- Ado Den Haag, zei ik.
- Of rood en oranje.
- AS Roma!
- Of paars en wit.
- Anderlecht!
Zo gingen we nog even door.
Als het buiten regent, kan je beter binnen spelletjes doen, wil ik maar zeggen.
Het is ons gisteren bij Snack 88 niet gelukt om ons eigen record met Trivial Pursuit op de Photoplay te verbeteren, trouwens.

Probeer nog een beetje te genieten, ondanks de regen.
W.
10.24 [Link] [twee Reacties]

17 maart 2002

Tweede brief naar de duinpan
Lieve M.,

Heb je er wel eens bij stilgestaan dat atomen uit ruimteschepen bestaan? Ik ook niet, tot voor kort, maar ik had er al veel eerder over na moeten denken, want ik zag al jaren hetzelfde kaartje in het gratis advertentiebord bij de supermarkt.

Atomen bestaan uit ruimteschepen, staat er op het kaartje, met een mooi symbool van een atoom (dat dus bestaat uit ruimteschepen, dan) en "gratis informatie toegestuurd" - met een telefoonnummer.

Als atomen uit ruimteschepen bestaan, dan bestaan wij uit ruimteschepen.
Dat bedacht ik me, toen ik het kaartje weer eens zag.

Maar stel je voor: een gemiddeld ruimteschip blijft niet zomaar in de lucht. Dat heeft bemanning nodig. Zelfs als het heeeel kleine ruimtescheepjes zijn. Dan heb je, wat Star Trek-kennis in gedachte houdend, een stuurman nodig, een navigator, lijkt me, en iemand om de motoren draaiende te houden.
Dus toch gemiddeld zo'n drie man per ruimteschip.

En uit hoeveel atomen is je lichaam opgebouwd? Dat zijn er toch miljarden, lijkt me, en vast nog wel meer ook.
Dus dan heb je die miljarden maal drie aan ruimtevaardertjes in je lichaam.
Dat is een heel eng idee.

En, merkt S. terecht op, die bemanningsleden bestaan ook weer uit atomen. Die dus vervolgens ook weer uit ruimteschepen bestaan.
Ze willen me gek krijgen.
Wedden dat die kaartjes worden geplaatst door mannetjes in kleine ruimtescheepjes?

Ik denk dat ik vanavond ga bellen voor informatie. Miljarden maal drie!
Wens me sterkte.

O ja - ik heb de planten water gegeven. En je afwas opgeruimd.

Later, W.
13.26 [Link] [tien Reacties]

16 maart 2002

Eerste brief naar de duinpan
Hoi M.,

Omdat jij niet kon, zijn wij maar naar Paradiso gegaan. Londen riep, zoals iemand al in een mailtje zei van de week, en wij gaven gehoor.
We hadden ‘s middags op de site van de vpro al naar liedjes van de bandjes geluisterd, spraken af met mensen die ook gingen, en we waren onhip vroeg. Aan de overkant van Paradiso stond een politiefuik om onverlichte fietsers te vangen - je had zo nummer 21 van je op-de-fietsserie kunnen schrijven.

Voor de deur stond een portier die ik kende. "Als ik had geweten dat Hassanin had gewerkt, had ik geen kaartjes gekocht," zei ik luid, maar hij hoorde het niet. Da’s best lullig als je cool probeert te zijn. Hij moest ook drie keer kijken voor ie me herkende, dus ik zal nooit meer zo hard zeggen dat ik connecties heb bij Paradiso.

De andere mensen die onhip vroeg waren, zagen er gek genoeg toch heel hip uit. "Mensen uit een tijdschrift," zei S. We zagen vooral heel veel Brits Haar.

Het eerste bandje dat we zagen, Desert Hearts, had een meisje op de bas. Dat was stoer. Ze kwamen overigens helemaal niet uit Londen, maar uit Belfast. De jongen die gitaar speelde, was heel goed in Rockster zijn. Hij bewoog zo heftig over het podiumpje van de kleine zaal, dat het een wonder mag heten dat ie er niet af is gevallen. Het was leuk, hoor, maar als je drie liedjes had gehoord, wist je hoe het vierde zou gaan: zachtjes beginnen en dan een loeihard stukje (en stuiteren over dat podium, natuurlijk).
We gingen naar beneden voor British Sea Power. Zij waren, zover ik er verstand van heb, een stuk geraffineerder dan het eerste bandje. Wij bleven er bij zitten, op de rand van de verhoging, links vooraan, maar aan het eind van het optreden, toen de gitarist zijn instrument neerzette, gebeurde er iets waardoor ik wel op moest springen.

Hij had een plastic reiger.
Echt waar.

Ergens uit een hoek op het podium pakte hij een plastic reiger, en hij zwaaide er mee. Iedereen in ons groepje zag in wat voor Groots Moment dit moest zijn voor mij. Een reiger!
Het spreekt vanzelf dat ik nu fan voor het leven ben. British Sea Power!

Verder zagen we nog wat bandjes die me tot de conclusie brachten dat dit soort avonden toch niet echt mijn ding zijn: ik vind het fijn nieuwe muziek te leren kennen, maar dan wel via mp3, bijvoorbeeld. Ik luister eerst wel naar de liedjes, en besluit dan of ik naar een concert wil.

London Calling is als naam voor het weekend overigens nogal raar. In de kleine zaal was nog een bandje waarvan de zanger zijn tekst was vergeten en hij verontschuldigde zich daarvoor met een zwaar scandinavisch accent, en het laatste bandje dat wij hoorden voordat we moesten rennen voor de laatste tram, bleek bij googlen een .dk te hebben.
Britpop calling zou een betere titel zijn geweest.

Maar ik ben blij dat we gegaan zijn.
Al was het maar voor die reiger.

Liefs, W.
13.26 [Link] [vijf Reacties]

15 maart 2002

Gastheer Vandenb
Na mijn werkdag vandaag keer ik terug naar de duinpan van twee weken geleden, naar het strand, naar de bossen, naar de zeewering, naar lucht die frisser inademt dan die in Amsterdam, naar vrijheid en blijheid, naar uitgebreid ontbijten 's ochtends of 's middags, naar Catan spelen tot diep in de nacht, naar boeken lezen, en ook naar rust.

Vier dagen weg, dat is. (vreugdekreet)

Ik ben zo vrij geweest om een oppas te regelen. De oppas zal er op letten dat deze pagina op het grote, boze internet zich niet in de steek gelaten voelt, dat er elke dag (minstens) één nieuw stukje op zal komen te staan, en dat ze, net als het in het echte leven gaat, soms extra lang op mag blijven. Dagen met een oppas voelden vroeger net zo aan als dagen vakantie, dus hierbij schenk ik u allen een beetje van mijn vrijheidsidee.

Ik presenteer uw gastheer: Walter van den Berg! Voor sommigen onder jullie beter bekend als (tijdelijk?) wijlen vandenb.com. Walter, pak aan die stok! En tenminste één stukje over reigers.
08.16 [Link] [21 Reacties]

14 maart 2002

Teletijdmachine
Op de vernieuwde en uitgebreide playlist van mijn MP3 speler word ik heen en weer geslingerd tussen mijn eindexamen, zomervakantie 1996, het heden, december vorig jaar, zomervakantie 1999, twee weekenden geleden, nogmaals het heden, Glasgow 1997, voorjaar 2001, Rotterdamperiode najaar 2001, zomervakantie 1995, toekomst (wellicht), 26 december 2001, nogmaals heden, postje over Top 21 Nederlandstalige nummers maart 2002, Lowlands 2000, stamkroeg 1995-2000, 8 maart 2002 en tenslotte een periode die ik niet precies kan plaatsen.
Volgens mij is het hebben van een MP3speler met oordopjes niet eens zo slecht voor je gehoor, maar eerder voor je innerlijke rust.
20.46 [Link] [zeven Reacties]

Gosford Park
Een feest der herkenning! Michael Gambon, Kristin Scott Thomas, Maggie Smith, Laurence Fox, Jeremy Northam, Bob Balaban, Helen Mirren, Emily Watson, Richard E. Grant, Kelly MacDonald, Stephen Fry, om er maar een paar te noemen.
De nieuwe van de oude knar Robert Altman: Gosford Park, gaat dat zien. Genieten, kijken, grinniken, en acteurs (niet) herkennen.
09.18 [Link] [acht Reacties]

13 maart 2002

Natje droogje
Op een doordeweekse avond televisiekijken een aantal weken geleden sprong ik van kanaal naar kanaal zonder ergens langer te blijven hangen dan een minuut. Een vrouw met een donkerharig boblijntje stond voor een kleurig bord met cijfers en letters waarvan sommigen verlicht waren. Onder in beeld stond een telefoonnummer. De mevrouw zei tegen mij, terwijl ze op het telefoonnummer wees: 'Wat wordt natter terwijl het droogt?', en beloofde mij een prijs als ik nu meteen zou bellen. Zap. Volgend programma. Zap. Zapzap. Zap. Zap. Zapzap.
Voetbal. Toto divisie. Zapzap. Zap.
TMF. Mental Theo. BOX. Enrique. Zap. MTV. Negers. Zap.

Ineens drong het tot me door dat ik het antwoord op de enkele minuten ervoor gestelde vraag niet wist! Hoe kon dat? Paniek sloeg toe. Snel zappend terug naar het programma dat mij die vraag had gesteld, begon ik alle opties in mijn hoofd af te gaan. Wijn? Tampons? Zout? Douche? Regen?
Ik kon het programma niet op tijd meer vinden. Toen ik erachter was waar ik de vragenstellende vrouw met telefoonnummer gebleven was, was het item veranderd in de vraag: 'Hoe heet de kale, homosexuele lijsttrekker van Lijst Fortuyn?'.

De hele dag zat ik met de vraag in mijn hoofd. De dagen die erop volgden kwam de vraag meermalen terug. Weken later kwam de vraag nog steeds sporadisch bij mij op. De frequentie is inmiddels afgenomen, maar af en toe springt hij als een irritante en hardnekkige popupreclame mijn netvlies op. Help mij.

Wat wordt natter terwijl het droogt?
18.03 [Link] [negentien Reacties]

Op de fiets (20)
Gisterenochtend fietste ik in den vroegte door het centrum van Amsterdam. Vrachtwagenbestuurders waren aan het laden en lossen, chagrijnige vuilnismannen zwiepten hun bezem expres vlak tot voor mijn wentelende wiel, mannen met wallen in pakken stapten uit glimmende wagens en op de universiteit waren alle ramen nog donker.

Een vrouw met gestreepte rok, een roze maillot en een groene gebreide muts op, fietste mij tegen de richting van het verkeer in tegemoet. Met veel poeha rinkelde ze haar bel, stak ze haar been recht naar voren uit om mij te kunnen trappen en jengelde dat ik haar in de weg zat. Ik schoof al rijdend op de fiets even aan de kant, waardoor ze mij niet raakte en zij haar evenwicht verloor. Er kwam een auto aan die luid toeterend voor de stuurloze vrouw tot stilstand kwam.
Mijn routes werden geblokkeerd door werkzaamheden aan de weg. In de uitwegen die ik wilde kiezen, werd ik gehinderd door tegenliggende voetgangers, dikke moeders met dikke kinderwagens of fietsers zoals ik. Ik fietste om en koos de ruimere wegen.

Eenmaal in de Nes aangekomen wist ik waarom ik die route nooit moet nemen 's ochtends vroeg. Vrachtwagens met voorzieningen voor de theaters en café's blokkeren de rijweg, en als ik er langs wil schieten komt net op dat moment de lader en losser uit het betreffende etablissement. Soms met niets in zijn handen, soms met lege vaten die hij gevaarlijk voor zich uitdraagt en waar ik dan juist tegen aanfiets. Kletter.

Aan het einde van de Nes zit een steegje. In het steegje zit mijn oude stamkroeg. Ik kan het nooit laten om even te kijken als ik er langs fiets. Toen ik gisteren in volle vaart langs het steegje schoot, en even naar rechts keek, zag ik nog net drie figuren uit de kroeg rollen. Lallend, lachend, frutselend met hun sleutels om hun fietsen los te maken. Ik lachte breeduit. Ik lachte breeduit, en een intense herinnering aan mooie vroeger tijden maakte zich van mij meester.
Maar wist niet zeker of ik wilde ruilen.
09.39 [Link] [drie Reacties]

12 maart 2002

Almsterdam

In een interviewtje met Almeerse jongeren vroeg ik hen naar hun ervaringen over de stad. Ze zaten in een kringetje en wachtten af tot er iemand zou beginnen met praten. Iemand zei dat het een beetje saai wonen was, dat de wijken allemaal echt wijken waren, dat Haven leuker was dan Stad. Iemand anders zei dat er veel te veel hangjongeren waren en dat er weinig georganiseerd werd om de jongeren te vermaken. Een derde vond het jammer dat er geen oude dorpskern was, en dat alle inwoners er relatief kort woonden. Iemand zei dat er helemaal niets leuk was aan Almere. Een meisje zei dat de winkels allemaal onorigineel waren. Haar vriendin constateerde dat helemaal niemand trots was op Almere.

Ik vroeg of ze ook nog positieve dingen te melden hadden over de stad waar ze aan het opgroeien waren.
Het was even stil.

De jongeren keken naar de grond, of weg, of uitermate vragend. De gedachten schoten door de ruimte heen, maar niemand kwam tot een conclusie.
Tot een meisje met blonde dreads zei: ‘Het enige positieve aan Almere is, dat het vlak bij Amsterdam ligt’.
07.39 [Link] [dertien Reacties]

11 maart 2002

Eerste zuchtje lentewind
Het geflirt was niet van de lucht! In Albert Heijn, op straat, op de fiets. Aan de telefoon zelfs, bij de bank. Men keek elkaar net even iets langer aan, men knipperde iets minder vaak met de ogen, men maakte een praatje over niets.
De lente is daar.
18.29 [Link] [vier Reacties]

Requiem
Vanuit het pluche klapstoeltje helemaal vooraan in de zaal had ik mooi zicht op het orkest en het orgel en op de in lijstjes geschilderde namen van bekende componisten. Zo ook op de naam Lulli, die nog immer een beetje lullig tussen al die mooie namen hangt. Ik bedacht mij dat ik Lulli eigenlijk alleen maar ken van zijn geschilderde naam in het Concertgebouw en niet van zijn muziek.
Naast mij zat een oude man. Een stokoude man. Een heel dunne stokoude man met een krijtstreep driedelig pak. En grijs haar op hoofd, uit neus en uit oren. Hij zat stokoud met zijn benen over elkaar gekruist en zijn handen in zijn schoot te wachten tot het concert zou beginnen. Af en toe deed hij zijn mond maximaal open en vervolgens weer dicht, zoals sommige oude mannen plegen te doen. Niet te verwarren met gapen, maar meer te zien als een spieroefening voor de kaken, denk ik.
Toen het concert begonnen was, gingen bij de oude man al snel de ogen toe. Hierbij knikkebolde zijn grijze hoofd in rustig tempo naar beneden om op het diepste punt tot stilstand te komen. Bij de wat hardere stukken waarbij het koor en het orkest op volle kracht vooruit vol enthousiasme musiceerden, schrok de oude man op, waarna hij enkele minuten rechtop en geconcentreerd voor zich uit bleef kijken. Om niet weer in slaap te vallen, ging hij halverwege verzitten. Hij verwisselde zijn bovenste been van de gekruiste houding en kwam daardoor een beetje scheef in zijn stoel terecht, met als resultaat dat hij een deel van mijn leuning inpikte. Ik schoof wat dichter naar vriendin S. toe.
Het Requiem van Verdi ging intussen unverfroren door. John Barry, de man achter de originele James Bond Theme, moet het Requiem van Verdi gehoord hebben toen hij aan het componeren sloeg. Vriendin S. en ik stootten elkaar op sommige momenten even aan: daar heb je 007 weer. Taaa-da-daaa-da. Ik zag hem (meestal in de gedaante van Sean Connery) de boeven achtervolgen terwijl de strijkstokken van de cellisten overuren maakten en het spuug uit de trompetten kwam.
De oude man viel wederom in slaap en leunde daarbij nu rustig op mijn schouder. Hij ademde wat zwaarder dan eerder, maar hij snurkte niet. Wel kwam uit zijn driedelig pak een bijzonder muffe geur opgestegen. Ik duwde hem lichtjes doch dwingend terug in de houding die hij even ervoor had gehad.
Hij schrok wakker en keek me kort maar vernietigend aan. Hij opende zijn mond nogmaals tot maximale openingswijdte om hem vervolgens weer te sluiten. Hij plukte even aan zijn neus. De sopraan had het postuur van een operazangeres. De tenor werd belachelijk rood tijdens het zingen. De drie kleine Amsterdamse kruisjes op het orgel lichtten op door de weerkaatsing van de kroonluchter.

De stokoude man had een kriebel in zijn keel en wenste die met veel kelend kabaal te verwijderen. Dat lukte uiteindelijk en daarna werd zijn slaapje ongewild hervat, wederom tegen mijn schouder aan. Ik liet hem liggen. Na de pauze, waarin ik mijn schouder had ontdaan van enkele witte schilfertjes, was hij een stuk vaker wakker, wat mij in de gelegenheid stelde om mij te concentreren op het concert. Het concert bleek zeer te moeite waard! Na afloop stond de stokoude man als eerste op om een staande ovatie te geven. Bravo!, riep hij. Bravo!
09.31 [Link] [twee Reacties]

10 maart 2002

Belasting
Zo! Net de belasting gedaan. Met de belastingdiskette. Stukje cake! Naar mijn ouders gegaan voor eventuele broodnodige hulp, maar het wees zich allemaal vanzelf. Eitje! Alleen had ik één dingetje niet bij me, maar niet getreurd, dacht ik, ik neem het schijfje mee, en ik vul het thuis nog even aan.
Eenmaal thuis blijkt de eenmaal opgeslagen informatie niet meer opvraagbaar. Niet onlogisch, maar wel boel vervelend. Nu moet ik alles weer opnieuw doen. Kortom, dit is een waarschuwing voor eenieder die nog moet.
22.01 [Link] [Eén Reactie]

09 maart 2002

NL Top 21

Hier is hij dan: de Top 21 van Nederpopliedjes zoals verkozen door de lezers van merelroze.com (inclusief merelroze). Het duurde even voordat ik alle inzendingen goed geturfd op een rijtje had gekregen, maar hier is het resultaat (eerste cijfer tussen haakjes is de plek in Top 100 zoals OOR en 3FM hem publiceerden, tweede cijfer tussen haakjes is het aantal inzendingen):

1. (3)              * Klein Orkest - Over de Muur (7)


2. (19)            * Johan - Tumble and Fall (7)


3. (10)            * Herman Brood - Saturday Night (6)


4. (11)            * De Dijk - Als ze er niet is (6)


5. (21)            * The Scene - Blauw (6)


6. (28)            * Skik - Op Fietse (6)


7. (32)            * George Baker (Selection) - Little Green Bag (6)


8. (37)            * Urban Dance Squad - Deeper Shade of Soul (6)


9. (38)            * Claw Boys Claw - Rosie (6)


10. (50)            * Nits - In the Dutch Mountains (6)


11. (57)            * Bettie Serveert - Palomine (6)


12. (1)              * Van Dik Hout - Stil in Mij (5)


13. (27)            * Poema’s - Mijn Houten Hart (5)


14. (73)            * Fatal Flowers - Younger Days (5)


15. (-)               * Ramses Shaffy en Liesbeth List - Pastorale (5)


16. (7)              * Bløf - Harder dan ik hebben kan (4)


17. (15)            * Racoon - Feel Like Flying (4)


18. (16)            * De Dijk - Bloedend Hart (4)


19. (44)            * Frank Boeijen Groep - Zeg me dat het niet zo is (4)


20. (45)            * Tröckener Kecks - Met Hart en Ziel (4)


21. (63)            * Herman Brood en Henny Vrienten - Als je wint (4)

Twist en Sopp
Maar goed, even terug naar Paradiso, de avond van eergisteren. Er traden vier bands op van hetzelfde label die avond, onder de noemer Labelnight. Om half 9 hadden we afgesproken voor de deur, waar het belachelijk druk was en het zeker een half uur duurde voordat we binnen waren. En dat voor een avond die de dag ervoor nog helemaal niet uitverkocht was.
Eenmaal binnen bleek Coparck de avond te beginnen. Coparck werd in de bovenzaal gezet, wat erg jammer was, omdat er vanwege de kleine zaal opstoppingen ontstonden voor de deur, waardoor niemand meer naar binnen kon. Coparck heb ik alleen maar een stukje mogen horen, en niet mogen zien. Maar omdat ik ze al eerder gezien had, viel de teleurstelling mee. Wat niet voor iedereen gold.

Dus togen wij naar beneden om ons alvast voor te bereiden op The Notwist. Ik had de nieuwe CD (Neon Golden) al gekocht, had daar afwisselend met bewondering en vraagtekens maar altijd met tevredenheid naar geluisterd, en vroeg mij terdege af wat de vier Duitse nerds van veertig daar van zouden maken op het podium.
Ze bleken met zijn vijven. Vier met bril, en eentje zonder. Allen Duits en übernerd. Waar ik niet had verwacht dat de muziek in combinatie met het uiterlijk van de muzikanten zou kunnen leiden tot een bijzonder indrukwekkend concert, ontpopten de Duitsers zich als goede entertainers die mijn aandacht erbij konden houden. Het geluid was (wederom in Paradiso) niet altijd even goed, maar vanwege de grote invloed van electronica en rare geluidjes, kon je met een beetje fantasie bedenken dat het erbij hoorde. Ben wel erg benieuwd hoe hun concert in Vera was. Ik kan me voorstellen dat ze daar nog beter tot hun recht komen. Jammer dat ze mijn favoriete nummer Consequence niet speelden.

Vervolgens was de beurt aan een hiphopband in de bovenzaal, maar vanwege de ervaring ervoor, lieten we die links liggen en naar wat ik ervan hoorde, was dat niet zo erg. Toen kwam danceact Röyksopp die ik eigenlijk alleen maar kende van het liedje Poor Leno, met dat clipje met dat zielige handje. Toen de twee mannen van Röyksopp het podium betraden, gebeurde wat ik lange tijd in Paradiso zo had gemist: men ging dansen! Welk een wonder! Röyksopp maakt rechttoerechtaan electronische dansmuziek, met humor en  af en toe ook nog eens een herkenbaar melodietje erin, waardoor het feestje snel compleet was. Een hele hoop lampen erbij waardoor je als publiek pittig verblind werd, en binnen no time veranderde de zaal in een springende zee waarbij alle armen omhoog gingen. Ik vermaakte me opperbest, ook toen Röyksopp allang was opgehouden, vanwege de aanwezigheid van vrienden en bekenden, wat leidde tot het late tijdstip van thuiskomst en de pijn in het hoofd de dag erna.
12.44 [Link] [Eén Reactie]

Hoofdakker
In navolging van Misdruk, die de laatste dagen prachtige gedichten van Rutger Kopland op haar site zet, hierbij ook een gedicht van hem. Dat wel zó vreselijk mooi is en mij zelfs na honderd keer lezen nog ontroert, dat ik het u niet wil onthouden:

Tijd - het is vreemd, het is vreemd mooi ook
nooit te zullen weten wat het is

en toch, hoeveel van wat er in ons leeft is ouder
dan wij, hoeveel daarvan zal ons overleven

zoals een pasgeboren kind kijkt alsof het kijkt
naar iets in zichzelf, iets ziet daar
wat het meekreeg

zoals Rembrandt kijkt op de laatste portretten
van zichzelf alsof hij ziet waar hij heengaat
een verte voorbij onze ogen

het is vreemd maar ook vreemd mooi te bedenken
dat ooit niemand meer zal weten
dat we hebben geleefd

te bedenken hoe nu we leven, hoe hier
maar ook niets ons leven zou zijn zonder
de echo's van de onbekende diepten in ons hoofd

niet de tijd gaat voorbij, maar jij, en ik
buiten onze gedachten is geen tijd

we stonden deze zomer op de rand van een dal
om ons heen alleen maar wind

(uit: het Verlangen naar een Sigaret, 2001)
00.56 [Link] [acht Reacties]

08 maart 2002

Mijn Houten Hoofd
Het is vandaag zo stil overal dat ik mij afvroeg of het niet toevallig Goede Vrijdag was. Iedereen heeft lentevrij genomen. Of zich ziek gemeld.
Het hebben van een houten hoofd na een bijzondere avond (verslag van Röyksopp en The Notwist volgt) heeft ook zijn charme. Mijn stem is vele malen lager dan gewoonlijk en is wat schor waardoor ik er goed aan heb gedaan sommige moeilijke telefoontjes van gisteren naar vandaag te verplaatsen. Ik klink nu namelijk onwijs sexy, en de meedogenloze kater geeft me een portie nonchalance die goed van pas komt. Nu de telefoontjes zijn gepleegd doe ik weinig anders dan mijmeren en naar de zon kijken. Pompidom.
13.29 [Link] [negen Reacties]

NL Top 100 (2)
De lijst van de Top 100 van de beste Nederpopnummers volgens OORlezers en Radio 3FM luisteraars is gepubliceerd. Of moet ik zeggen: de lijst waaruit blijkt welke Nederlandse bands een goedwerkende fanclub hebben, is gepubliceerd? De Top 10:

1. Van Dik Hout - Stil in Mij
2. Within Temptation - Ice Queen
3. Klein Orkest - Over de Muur
4. Krezip - I Would Stay
5. Golden Earring - Radar Love
6. Anouk - Nobody's Wife
7. Bløf - Harder dan ik hebben kan
8. De Poema's - Zij maakt het Verschil
9. Kane - Damn those Eyes
10. Herman Brood - Saturday Night

Jaja. Die verschilt enorm met de Top 10 zoals die op mijn site uit de bus gaat komen. Ik ga er aan werken. Dan zullen we het eens zien!
10.18 [Link] [drie Reacties]

Muffins (2)
En om bijna 1 uur vannacht kreeg ik ineens in een vol Paradiso, al dansend op de muziek van Röyksopp, ineens totaal onverwacht van een onverwacht persoon een muffin uitgereikt. Eentje die zelfs door het cellofaan heel lekker rook, met nootjes, en met chocolade.
Dat was erg cool. Ik heb hem nog niet durven opeten, omdat mijn smaakpapillen op dit moment niet optimaal functioneren. Over 3,5 uur moet ik opstaan. Ik denk dat ik de muffin als ontbijt ga nuttigen en er erg van ga genieten. :-)
03.44 [Link] [vier Reacties]

07 maart 2002

(Geen) Extra Geheugen
Na lang beraad en getuur in mijn portemonnee (die ineens verrassend vol zat voor de tijd van het jaar) besloot ik dan toch maar extra geheugen voor mijn MP3 speler (Rio PMP300) te gaan kopen. Eerder had ik al warenonderzoek gedaan waarbij MyCom als verreweg de goedkoopste uit de bus was gekomen.
Als ik eenmaal heb besloten aan iets dergelijks geld uit te geven, doe ik het ook goed en kocht ik dus 128 Mb extra geheugen bij de 32 die er reeds standaard bijgeleverd worden. Het maakte me blij: meer dan 2,5 uur muziek zou ik nu kunnen afspelen op mijn MP3 speler! De verkoper was bovendien bijzonder onder de indruk van mijn MP3 speler. Ik heb mijn MP3 speler anderhalf jaar geleden gewonnen en dacht eigenlijk dat het nogal een suf apparaatje was waarmee ze mij toevallig enorm hadden verblijd. Maar hier had ik ineens goud in mijn handen, en nog met ontzettend veel geheugen ook!

Thuis aangekomen bleek de smartmedia kaart het niet te doen. Wel in mijn fototoestel, dus aan de kaart kon het niet liggen. Na zoeken op internet kwam ik erachter dat er waarschijnlijk een maximum zit aan het extra geheugen (32Mb), maar dat lijkt mij zo onlogisch. Is er iemand die weet of je op een bepaalde manier wel die 128 Mb kan gebruiken?
18.38 [Link] [zes Reacties]

Muffins
Er waren nog drie muffins. Twee naturel, ééntje met nootjes. Ze lagen op een schaaltje en ze lonkten naar mij tijdens de teamvergadering. Ik had het meest zin in die met nootjes. Twee pecannoten waren door de bakker op het topje van de muffin gelegd, of geduwd, want de noten zagen eruit alsof ze met zachte dwang op de plek van bestemming waren aangekomen. Ze zagen er lekker crispy uit.
Er waren ook muffins geweest met chocolade. Die had ik nog het allerallerliefst gehad, maar die waren vlak voor mijn beurt gekozen door mijn collega’s, terwijl ik de koffie aan het inschenken was en ik het in de drukte van het begin van de vergadering even niet had kunnen overzien.

Er was nog één collega met mij die moest kiezen. De drie muffins stonden verloren op hun schaaltje te wachten tot één van ons zou toeslaan. De naturelle muffins zagen er een beetje saai uit. Ik wilde echt heel graag die met die nootjes. Zouden er behalve de noten óp de muffin ook noten ín de muffin zitten, vroeg ik mij af. Mijn collega was nu aan het woord. Ik zou misschien de muffin met de nootjes kunnen pakken zonder dat zij het zou zien. Maar terwijl ze aan het woord was, keek ze af en toe wel heel begerig naar de muffin met de nootjes. Ik twijfelde wat ik zou doen.

Voordat ik iets kon beslissen pakte mijn collega mijn muffin! Ze legde de muffin voor zich neer, terwijl ze bleef praten. Ik keek om mij heen. Niemand scheen te merken welk een onrecht mij was aangedaan. Mijn collega’s kauwden allemaal op hun eigen muffin – met chocolade. Pruil.

Mijn pecannootcollega haalde de nootjes van de muffin af. Dat zou ik ook doen. Niemand eet de nootjes als ze nog op de muffin zitten. De nootjes dienen eraf te worden gepulkt en dan rustig te worden opgegeten. Mijn collega legde de nootjes even aan de kant. Ah, dacht ik, ze bewaart het beste voor het einde. Vanaf mijn plek keek ik toe hoe ze het witte, gekartelde papiertje tergend langzaam van de muffin afstroopte en haar vingertoppen om de beurt aflikte. Nu de muffin naakt was, kon je goed zien dat er nog veel meer lekkere nootjes in de muffin zaten verstopt. Ik nam een hapje van mijn naturelle muffin. Hij was een beetje droog.

Mijn collega legde de eerder afgepulkte nootjes in het witte, gekartelde jasje dat nu naast de muffin lag. Daarna brak ze een stukje van de muffin af. Daar trof ze een stukje noot aan. Ook dat stukje noot haalde ze uit de muffin, en legde ze op het witte papier. Ze wilde een hapje nemen, maar voordat ze de hap nam, haalde ze snel nog even een nootje uit de muffin. In het witte papiertje lagen nu heel veel stukjes noot. Mijn collega had haar muffin bijna op. Steeds legde ze de nootjes apart. Het vermoeden dat zij helemaal niet van nootjes hield, kwam inmiddels sterk bij mij op.

De nootjes bleven de hele teamvergadering voor haar op tafel liggen. Aan het eind van de vergadering stond mijn collega op, verfrommelde het witte papiertje met de nootjes erin, en mikte het propje in de prullenbak.

Ik had intussen de laatste muffin ook opgegeten.
10.52 [Link] [20 Reacties]

06 maart 2002

Stemmen (2)
De islamitische basisschool bij mij om de hoek was nog nooit nog zo druk geweest. Er waren boel mensen en welhaast alle mogelijke kleuren van de menselijke huid waren vertegenwoordigd. Ik moest linksaf en dan rechtdoor en dan rechtsaf.
De stembiljetuitreiker was tamelijk melig. Waarschijnlijk had hij al de hele dag stembiljetten uitgereikt en daarom maakte hij flauwe grappen. Ik mocht niet op Pim Fortuyn stemmen. Ha, het scheelt, sprak hij vervolgens, dat je helemaal niet Pim kán stemmen hier in Amsterdam. Hahaha.

Het was zo druk dat ik moest wachten, waardoor ik nog enkele seconden extra bedenktijd kreeg. Zweef zweef.
Het rode potlood dat voor de laatste keer was uitgerukt om door mij opgepakt te worden (op televisie kon ik heel moderne apparaten zien die ze in de rest van het land gebruiken), zweefde in mijn hand boven de rondjes. Hoewel eigenlijk al besloten, eerst eens de namen lezen. De tweede op de lijst voor de PvdA was een mevrouw en heette Politiek van achteren. Ik dacht er nog even over om hierdoor op haar te stemmen, maar koos toch voor iemand anders waar ik een (net) iets betere reden voor had. Alsof het niets was, mocht ik daarna nog een keer stemmen. Op de deelraad. Mijn stadsdeel heet sinds 1998 Oud Zuid. Vroeger heette het nog gewoon de Pijp en kreeg je de Pijpkrant in de bus (iets wat ik destijds heel grappig vond). Nu strekt mijn stadsdeel zich uit tot plekken waar ik helemaal nooit kom. Maar ook hier iemand gevonden op wie ik wilde stemmen.

De man in het stemhokje naast me was tegelijkertijd klaar. Hij wist het niet. Hij vreesde dat hij verkeerd had gestemd, maar had zo lang in het stemhokje gestaan dat hij zich schuldig voelde tegenover de wachtenden. De lage opkomst valt mijn buurt niet te verwijten! Stemmen doet mij heel even belangrijk voelen. Ik had het moment even extra gerekt.
20.53 [Link] [vijf Reacties]

Allemaal Stemmen Vandaag
Eenieder van mijn lezers die niet gaat stemmen, krijgt strafwerk.
08.36 [Link] [achttien Reacties]

05 maart 2002

Kunstfragmenten
6 van de 10. Valt me nog mee, want bij bijna elke vraag dacht ik: Hee, dat ken ik! Maar... van wie is het ook alweer?
Accessories Picture Quiz. (via Caroline)
23.38 [Link] [zeven Reacties]

Stemgedrag
Mijn uitzicht van vandaag was een kar met boel flyers waarop een rode roos en de letters PvdA. Naast de kar een vrouw met een roodwitte muts op, rode handschoenen met afgeknipte vingers en een roodwitte bodywarmer. Haar neus was ook rood, van de kou, en af en toe sprong ze even op en neer om het bloed alle ruimte te geven overal naartoe te stromen.
Toen ik even naar buiten ging, bood ze me een flyer aan, en een partijprogramma. Ik pakte het aan en ze was verrast en dankbaar. Blijkbaar had nog iemand deze ochtend enige interesse getoond voor haar missie. 'Gaat het niet goed?', zei ik, waarop ze antwoordde dat het niemand iets kon schelen in Almere. 'Vraag maar eens om je heen', zei ze.

Terug op mijn werk besloot ik tot het houden van een polletje. Eerste vraag: Ga je stemmen? Tweede vraag, indien de eerste met ja beantwoord, op welke partij ga je stemmen?

Uitslag maakte me droef. Meer dan de helft ging niet stemmen (onder wie één iemand die vroeg wanneer de verkiezingen waren), de andere helft zei meteen Leefbaar Almere, maar krabbelde soms terug als ik vroeg waarom. 'Ja, misschien wordt het dan toch weer Groen Links', zeiden sommigen van hen. Binnen vier jaar tijd kan een mens dus van Groen Links naar Leefbaar Almere uitwijken zonder enige scherts in het stemgeluid.
Almere kent landelijk het grootste aantal allochtone jongeren onder de 25 jaar. Als er onderzoek zou worden gedaan naar de mogelijkheden die die jongeren geboden worden, zou er waarschijnlijk uitkomen dat Almere het grootste aantal allochtone jongeren kent voor wie het minste wordt gedaan. Als je als allochtone jongere in Almere geen zin hebt om te jazzballetten of te boksen, dan kan je gaan hangen op straat. Wat in groten getale wordt gedaan. Wat de blanken die daar voor hun rust zijn komen wonen niet zo prettig vinden.

De Marokkaanse jongen achter de counter in de Febo ging niet stemmen. 'Ach man, het is allemaal maar slecht', zei hij. Omdat ik me gedurende de dag bijzonder kwaad had gemaakt over het feit dat bijna niemand ging stemmen, had ik mij inmiddels de haast evangelische taak opgelegd om mensen te overtuigen dat ze wel moesten gaan stemmen. En voor het gemak niet op Leefbaar Almere. Ik legde de jongen uit dat het met zijn houding niet beter zou gaan worden. Het maakte hem niets uit. Het was hier toch allemaal kut. Zijn baas wilde stemmen op Pim Fortuyn, maar daar moest hij helaas mee wachten tot de landelijke verkiezingen.

De houder van de boksschool, een kleine, gedrongen man uit Amsterdam maar al 25 jaar woonachtig in Almere, begon een partij te schelden toen ik over politiek begon. 'Flikker een end op met je pollitik', siste hij. Terwijl hij zijn vuisten balde en ik dacht dat hij mij voor een boksbal aanzag, verklaarde hij zijn voorkeur voor de PvdA.
Het is een rare stad, Almere. Evenals Nederland waarschijnlijk een raar land is. Of wordt.
22.00 [Link] [vier Reacties]

04 maart 2002

Op zondag geen Post
Zondagmiddag op het strand begon het wel even te jeuken. 's Ochtends bij het ontbijt was de drang opmerkelijk afwezig. Die avond had ik mij erbij neergelegd en dat betekende dat ik er even niet meer aan hoefde te denken.
Vanochtend bij het ontwaken creëerde mijn dwangmatige geest plichtsgetrouw een stukje - een reflectie, een gedachte, een ervaring van de vorige dag. De verse koffie verkeerd, sinaasappelsap, warme broodjes met ei en kaas en aangename muziek zetten mijn gedachten echter snel op andere dingen. Vrij op maandag is veel beter dan vrij op zondag. Ingesteld op de late avond was ook de middag met gemak te overleven, zeker al lopend door het schitterende duingebied van Noord Holland, zittend op een bankje in een duinpan genietend van de laagstaande zon, de futen in het water druk bezig met een wedstrijdje kopjeonderduiken. Al die tijd er niet aan gedacht.
Het is me gelukt.
Ik heb een dag niet gepost. Alsof het niets was! Heroïsch, ik.
22.36 [Link] [zeven Reacties]

02 maart 2002

Meeleeslectuur
Met boel nadorst en daardoor gebrek aan vele liters vocht die onevenredig waren aan mijn aantal uren slaap, stapte ik na een ferme sprint getrokken te hebben de volle spitstrein in van Amsterdam naar Leiden. Nog één plaatsje vrij en daar zeeg ik neder met een onontkoombare trek naar vettig voedsel, liters Coca Cola danwel melk, maar had totaan Leiden wegens te laat van huis vertrokken en mensen tegengekomen op straat geen tijd meer gehad om mij in deze behoeften te voorzien. Droge mond, gekkig gevoel in mijn maag.
De trein kwam meteen in beweging. Amaai. Ik reed achteruit. Wiebelwiebel. Mijn sjaal, die door het rennen en het daaruit voortgekomen zweet (nog meer vochtverlies) als een nat warm doekje dat je krijgt bij de Chinees na het eten, aan mijn hals gekleefd zat, ontknoopte ik, en legde hem op mijn schoot. Mijn benen hield ik angstvallig dichtbij me want tegenover me zat een boomlange jongen die keek alsof zijn leven nog nooit een lichtpuntje had gezien en van wie de benen tot ver over de helft van onze vierzit kwamen zonder dat hij daar iets voor hoefde te doen. Ik kon niet in de Amazone-zit gaan zitten waardoor ik mijn benen in het gangpad zou kunnen deponeren, want de man naast mij was van zo een brede afmeting, dat ik slechts ternauwernood in de rechte houding mijn zitplaats kon benutten. Schuin tegenover me een ielig ventje dat met aanzekerheid grenzende waarschijnlijkheid in Leiden de trein zou verlaten. Bril incluis.

Ik pakte de Volkskrant uit mijn tas. Het zwaargewicht naast mij begon ineens vanuit het niets in onvervalst plat Engels accent te praten. Hard ook. Voor zich uit, richting iel ventje. Ielig ventje deed niets, want kende de man niet. Ik dacht dat Engelse man probleem had met hardop in zichzelf praten, maar enkele seconden later kwam het antwoord uit de vierzit verderop in de coupé waar echtgenoot en kinderen waren gestationeerd. Het gesprek ging over drugs op een zeer banaal en vervelend (en hard) niveau. ('No dear, you have to smoke them, not eat them, hahaha'). De dikke Engelsman las The Sun die blijkbaar ergens op het Centraal Station verkrijgbaar was geweest. Op de voorpagina stond een foto van een lieflijk meisje dat waarschijnlijk vermoord was. Ik was benieuwd wat het achtergrondverhaal was, en probeerde het artikel vanuit mijn ooghoek te lezen. Het ielige ventje had zich intussen verdiept in 'Animal Species and their Revolution', van Princeton Science Library. De boomlange kerel tegenover pakte High Fidelity uit zijn tas en sloeg het open.

Ik kon het artikel van de man naast mij over het vermoorde meisje niet goed lezen omdat hij de krant bij de repliek naar zijn vrouw toe steeds weer dichtdeed en tijdelijk op zijn schoot neerlegde. Het ielige ventje, zag ik, keek niet zijn eigen boek in, maar naar de voorkant van High Fidelity en probeerde de inhoud te lezen. De lange lezer van High Fidelity keek verveeld voor zich uit - naar mijn Volkskrant. Ik keek naar Animal Species and Their Revolution, naar The Sun, naar High Fidelity en naar de Volkskrant. Las waar mogelijk de achterflap. De jongen tegenover me deed High Fidelity weer dicht. 'Wat een kutboek', verzuchtte hij. Ik zei dat ik het wel een leuk boek vond, maar dat hij het in het Engels moest lezen. Het ielige ventje zei dat je zijn boek vast in het Nederlands moest lezen, want hij begreep er geen zak van. Ze deden hun boeken in hun tas. We deelden mijn krant waarvan zij gretig een katern aanpakten. Bij Schiphol moest de Engelse blater er uit en hij liet The Sun achter.
Het meisje was helemaal niet vermoord, maar aan de heroïne geraakt.
11.34 [Link] [vier Reacties]

Weblogmeeting
Ben toch wel benieuwd hoe het vanavond in Breda was, op de weblogmeeting.
02.49 [Link] [tien Reacties]

01 maart 2002

CDs
Bij Low staat een mooi stukje over CD's branden en waarom het niet zou moeten. Ik ben er nog niet over uit. Heb wel net de CD Neon Golden van The Notwist gekocht, en als rechtgeaarde fan de allerlaatste live CD van de Tröckener Kecks. Ik sta erop! Op de achterkant, duidelijk herkenbaar (als je weet waar ik stond, als je mijn vrienden kent waardoor je mij kan plaatsen, en als je goede ogen hebt).
17.43 [Link] [vijf Reacties]

The Strokes
Heel hype- en muziekminnend (ik weet nog niet bij welke van de twee categorieën ik mijzelf indeel) Amsterdam en omstreken was gisteren uitgerukt naar Paradiso, waar kaartjes voor deur voor 100 Euro van de hand gingen. Wijzelf kwamen dankzij vriend Camiel binnen voor 16 en zagen daarvoor maar liefst drie bands: Stereo Total, The Strokes (waar het allemaal om draaide) en The Plan.

Ik dacht zelf dat Stereo Total Japans was, maar zij ontmaskerden zich als Fransozen met een voorliefde voor instrumentale meligheid en een drumstel. Wel grappig, maar niet meer zo na vijf nummers. Om de ode aan Ringo moest ik wel grinniken, maar dat was van korte duur. De zaal was al helemaal gevuld met veel oude mannen / journalisten / fotografen die, vol verlangen naar hun jeugdige uitspattingen van lang geleden, verzenuwd wachtten op de komst van het beste concert van het jaar. Het concert dat op voorhand vergelijkbaar zou zijn qua impact en qua daar-had-je-bij-moeten-zijn met het concert dat Nirvana gaf in Paradiso in 1991 (bron: Volkskrant van gisteren).

Het geluid was in het begin bijzonder slecht. Julian Casablancas, de zanger van deze als rock 'n' roll omschreven band, kwam nauwelijks uit boven het geweld van de andere instrumenten. De zaal stond stokstijfstil zoals het publiek de laatste tijd altijd doet in Paradiso en keek, nam in zich op, en aanschouwde. Geen minuut missen want The Strokes spelen nooit lang. Alles memoriseren, want wij waren erbij.
Het kwam wat moeizaam op gang, maar eenmaal op gang gebracht was het erg de moeite waard, kon ik lekker meehuppen op de muziek, de stokstijve mensen voor me aan de kant zetten, en was het na een uurtje huppen en genieten gewoon over en uit. Geen toegift. Dat was wel meteen ongeveer het enige 'gedurfde', het enige 'stoere', het enige 'gewaagde', waarmee ze hun rock 'n' roll status zouden kunnen waarmaken. Of het zou moeten gaan om de microfoonstandaard die Julian ietwat te hard neerzette of zijn afdaling de zaal in waarbij hij gewoon ongestoord bleef doorzingen. Want verder was het gewoon een leuk bandje, beetje braaf, wel erg goed, en erg genieten. Ik ben overigens voor legalisering van softdrugs, maar vind wel dat muzikanten een ding moeten ondertekenen dat zij zich inhouden totdat het concert waarvoor zij naar Nederland zijn gekomen over is.

Na afloop in de bovenzaal The Plan. Ik dacht dat ze uit Duitsland of België kwamen, maar het bleken Zweden. Een beetje een enge zanger, met een poging om zijn teksten mimetisch uit te beelden tijdens het gitaarspelen, maar met de ogen dicht was het nog niet zo onaangenaam. Ik was vooral onder de indruk van de trompettist die tevens tamboerijneerde, waarbij hij de tamboerijn gevaarlijk hoog de lucht inwierp om hem op de maat weer op te vangen.
Toen was het pas twaalf uur en speelden beneden nog de DeWaele Brothers, maar die waren gisteren niet zo goed op dreef.
12.14 [Link] [vier Reacties]

Madonna
Gelukkig is het nu maart. Al 28 dagen keek ik tegen een heel lelijk plaatje van Madonna aan en maart is een stuk beter.
02.18 [Link] [vijf Reacties]