Koninginnedag 2002
Vorig jaar schreef ik dat ik nog nooit zo weinig had gedronken op Koninginnedag als dat jaar. Dit jaar is echter mijn absolute record gevestigd. Ik ben 2,5 uur buiten geweest, heb voor het gevoel één biertje gedronken, en ben vervolgens weer huiswaarts gekeerd.
Vroeger kon ik wekenlang naar Koninginnedag uitkijken. Heel vroeger omdat ik ging verkopen en blokfluit ging spelen op de hoek van een straat, en iets minder vroeger omdat ik heel veel bier ging drinken, feesten en dan de kater uitslapen in het zonnetje in het Vondelpark.
Tijden veranderen en ineens was het vandaag. De dikke druppels regen die ik vanuit mijn raam naar beneden zag komen, in combinatie met mijn afkeer van grote menigten vol schuifelende mensen, hielden mij tot twee uur thuis. Via mijn eigen buurtje en de uitgestalde troep van mijn onderbuurmeisje fietste en liep ik naar het Vondelpark. Het was bijzonder rustig. Ik hoefde maar een paar keer af te stappen omdat de mensen te dicht bevolkt waren. Achter me liep een meisje. Ze belde mobiel. 'Het is hier verschrikkelijk druk', riep ze met een harde stem. Ik keek om me heen. Er was nagenoeg niemand op dit stuk straat. 'Het duurt nog wel even voor ik er ben', schreeuwde ze. Ik vroeg me af waarom ze schreeuwde. Er was geen hard geluid in haar buurt op het moment. 'Misschien haal ik het wel helemaal niet. Het staat hier zwart van de mensen. Ik kom er niet doorheen'. Ik had sterk de neiging het mobiele apparaat uit haar handen te rukken en ze roepen dat ze loog. Gnigni.
Traditiegetrouw gooide ik in het Vondelpark al mijn kleingeld in de potjes, blikjes en trommels die keurig op straat staan voor een kind dat ijverig een willekeurig instrument bespeelt. Zo is Koninginnedag eigenlijk op haar best. Met mijn euro's ging het snel (zeker toen ik bedacht dat een euro geen gulden is).
Ik kocht Briefgeheim van Jan Terlouw, één van mijn favoriete boeken van vroeger. Een klein meisje met een heel grote bril en een bos krullen stond achter het kleed waar het boek op lag. Ik vroeg hoe duur het was. Ze keek me observerend aan. 'Hoeveel wil je ervoor betalen?', vroeg ze. Ik zag het boek. Het was de pocketuitgave. 'Eén euro', zei ik. De ogen van het meisje die door de sterkte van haar bril al groot waren, werden vele malen groter. Ze keek alsof ik haar een miljoen euro wilde betalen voor een stapel oud papier. 'Dat is goed', stamelde ze. 'Het is een heel spannend boek hoor', zei ik. Dat was ze met me eens. Zorgvuldig borg ze haar euro op in haar moneybelt.
Cesar Zuiderwijk van acht kreeg ook een euro, evenals Berdien Stenberg van zeven, Harry Saksioni van tien, André Rieu van zes in vrouwelijke uitvoering, en een klarinettist van veertig. Twee meisjes, dansend op een kleedje op een nummer van Abba, kregen tien eurocent omdat mijn euro's op waren. Ik won een euro met het spelen van een goudvissenrace. Ik had ingezet op nummer drie en die zwom het eerste bij de eindstreep. Ik had al meteen gezien dat nummer drie het intelligentste was.
Ik kocht een dobbelsteen. Op elke kant van de teerling een lijsttrekker. Voor de echt zwevende kiezer. Ik gooide de eerste keer Thom de Graaf (D66), de tweede keer Paul Rosenmöller (Groen Links) en de derde keer Balkenende (CDA). Ik denk dat ik hem ga ruilen, want nu zweef ik nog steeds.
Ik liep langs een tentje. Schuilen 0,50 euro p.p.p.m. (per persoon per minuut). Een zwartwitte hond met een oranje kraag stond te kijken naar de voorbijschuifende mensen. In een plas water lag een oranje kroon. Het bleef droog zolang ik buiten was.
Nu ben ik thuis. Er staat een bijzonder aangenaam muziekje op. Ik heb thee gezet. Het Parool lag in de bus alsof het geen Koninginnedag was, er is AT5 op televisie zometeen en mijn mobiele telefoon gaat uit. Ik heb het wel goed, zo in mijn eentje.
17.35 [Link] [tien Reacties]
De dag voor Koninginnedag
Het Vondelpark lag er gisterenmiddag sereen stil bij. Alleen de Dixi toiletten die in een rijtje op een trailer waren vastgesnoerd, en de minimale opening van de ingangen verraadden dat er iets ging gebeuren. Er waren geen afgebakende stukjes straatweg waar namen op schreeuwden dat dit hun stukje was. Het was er stil, en het regende lichtjes. Een deel van het park was afgezet omdat er opnieuw gezaaid ging worden.
Iets verderop, op het Museumplein, stond een enorm podium te midden van alle musea. Grote lappen stof over de boxen heengehangen met reclame erop van megagrote bedrijven uit binnen- en buitenland. De soundcheck was in volle gang. Gedurende enkele seconden knalde een Top 40-hit uit de boxen, waarna de rust gedeeltelijk terugkeerde. Mensen bleven staan en joelden. Feest. Het Concertgebouw overzag het plein en schudde op haar grondvesten.
In de grotere straten van de Pijp was elk stuk stoep met witte tape bezet. Territoria afgebakend met namen. Henk en Klaas, bezet. Van mij, bezet. Wit krijt hield het niet lang vol en werd door de miezerige regen langzaam uitgewist. Ter hoogte van het Sarphatipark zag ik het territorium van mijn onderbuurmeisje. Haar naam stond met dik tape op een bijzonder groot vlak. Eenmaal thuisgekomen kon ik de weg naar boven moeilijk vinden. Een enorme hoeveelheid dozen waar Koninginnedag op geschreven stond, blokkeerde het gangpad. Ik klauterde eroverheen naar mijn veilige thuishaven. Morgen zou ik wel zien wat ik ging doen.
12.21 [Link] [vijf Reacties]
29 april 2002
Kamperen in de loods
Werken in de loods is net als kamperen. In de loods staan verschillende projecten die allemaal hun eigen stukje vierkante meters hebben gehuurd. Sommigen maken een grootse theatervoorstelling, anderen knappen hun zeilboten op die op hoge schragen staan opgebaard, en weer anderen bouwen een grote skatebaan met ingewikkelde hobbels.
In ieder geval wordt er veel gebouwd. Toen wij een grote emmer nodig hadden, gingen wij op zoek naar mensen die gisteren ook aan het werk waren. Stukje rechtdoor, even linksaf, en jawel: daar zaten ook mensen die bezig waren. Met een grote emmer. Grote emmer geleend. Waar staan jullie dan? Even rechtsaf en dan stukje rechtdoor. Oh, die met die groene portacabin, ja die. Even later kwam iemand die onze superdeluxe grote stofzuiger had gezien, langsgelopen om te vragen of hij hem mocht lenen. Ja, natuurlijk. Waar sta je dan? Ik sta voorbij die witte boot, als je onder het gordijn doorloopt daarachter bij dat decor met die hoofden. Aha.
Ook de WC doet denken aan kamperen. Er is geen WC papier standaard, dus neemt ieder op zijn beurt een rol mee en hangt hem er op voor de andere gebruikers. Op weg naar het sanitaire blok kruis je verschillende mensen die je al eerder hebt gezien en wordt er vrolijk gegroet.
Eenmaal aangekomen bij de WC blijken er dikke spinnen aan het plafond te hangen. Ik haat spinnen. Er hangen er veel, maar vooral eentje boezemt mij grote angst en kippevel in. Mijn enkele minuten rust die ik gedurende deze lange dag op de WC probeerde te vinden, worden ruw verstoord door de angstvallige gedachte dat de spin naar beneden zou kunnen vallen. Dan valt hij precies op een plek waar ik hem niet wil hebben. Hij hangt vlakbij de deur. Ik moet de deur voorzichtig opendoen, om de spin niet aan het bungelen te krijgen. De spin verroert zich nauwelijks en ik sprint het hokje uit. Deel één van de vele toiletbezoekjes is geslaagd. Ik haal opgelucht adem.
Mensen die van de WC afkomen, hebben het allemaal over de spin, dus ik ben heus geen mietje want hij is echt heul dik. Behaard ook, en met gemene ogen ook al kan ik ze niet zien. Bovendien is hij, schijnt het, op zoek naar meisjes om aan te vallen.
De volgende keer dat ik naar de WC ga, kijk ik eerst in de hoek om de spin te zien. Hoewel ik de spin liever niet zie, zegt mijn psyche blijkbaar dat ik wel even moet checken of de situatie eender is als tevoren.
De spin is weg. Ik kijk verder, ik speur het plafond af, maar de spin is nergens meer te zien. Hij zou toch niet? Mijn hart staat even stil. Waar is de spin naar toe gegaan?
Een dikke spin die op het plafond zit, is minder erg dan een dikke spin die niet meer op het plafond zit.
10.37 [Link] [zes Reacties]
28 april 2002
Hup Valerie
Dat is grappig. Ik ken de winnares van de Soundmixshow.
00.48 [Link] [acht Reacties]
RTL Lijsttrekkersdebat
De enige opmerking die mij van het RTL lijsttrekkersdebat (ik heb niemand een lijst zien trekken) bij is gebleven, is die van Paul Rosenmöller:
'Of je kiest voor een progressief antwoord op Paars, of voor een conservatief antwoord op Paars'.
Dat lijkt mij duidelijk.
Zullen we over vier jaar in plaats van op een partij, op een coalitie stemmen?
00.34 [Link] [twee Reacties]
27 april 2002
Jippie merelroze.com 1 jaar
27 april 2001. Walter zegt: 'Tik maar iets in'. Ik tik: 'Ik.... ben Merel en vanaf nu ook aan het loggen'. Ik druk op send.
We gaan naar buiten, broodje eten, en als ik terugkom, zie ik ineens allemaal reacties staan. Help! Dat gaat snel. Hoe weten al die mensen dat ik dat net heb getypt?
27 april 2002. Dit is postje 609. Een deel van de postjes is verloren gegaan toen de host in de VS het begaf, maar het merendeel is nog in stand. Mijn mapje Comments geeft 3520 aan (maar daar zitten vast ook die 123 bij die Joost ooit op één postje plaatste). Het aantal (totaal niet unieke bezoekers) hits staat op 113508. De drukst bezochte dag was Valentijnsdag 2002 (vanwege Gaby). Het aantal fietsstukjes staat op 25.
Ik vermaak me prima. Ik ga nog even door, hoor.
13.06 [Link] [38 Reacties]
26 april 2002
NDSM
Voor mijn werk zit ik de komende tijd veel in Amsterdam Noord. 'Kinetisch Noord', wel te verstaan. Kinetisch Noord ligt op het terrein van de voormalige Nederlandsche Dok- en Scheepsbouwmaatschappij (NDSM). Het terrein is zo groot als zeventien voetbalvelden, maakt deel uit van belangrijk industrieel erfgoed van het Amsterdamse havengebied, en dient nu als cultuurloods, evenemententerrein, atelier en wat mensen maar kunnen bedenken zolang het maar iets met kunst te maken heeft.
De NDSM-werf ligt in een afgelegen gebied. In de zomer, tijdens het Over het IJ Festival, gaat er een pont vanaf het Centraal Station naar de werf toe. In de overige maanden niet. Met de auto is het industrieterrein goed bereikbaar. Zo af en toe komt er een bus voorbij. Ik ga op de fiets. Het duurt 45 minuten.
Met de fiets van het zuiden van Amsterdam, door de drukke binnenstad, naar het Centraal Station. Achter het Centraal Station gaat de pont naar Noord. Het pontje gaat elke vijf minuten, dus je hoeft nooit lang te wachten. Horden mensen verdringen zich met fiets of zonder fiets om op de boot te komen. Het uitzicht over het IJ is prachtig: hier is Amsterdam breed, open en wijds. Het is jammer dat het pontje binnen twee minuten de overkant heeft bereikt.
Amsterdam Noord oogt meteen compleet anders dan het centrum van Amsterdam. Hier staan kleine arbeidershuisjes, sommigen van hout, op je te wachten naast de vaart. Vervolgens lange straten nieuwbouw, sociale woningen met af en toe een rijtje winkels onder een afkapping. Veel groen, maar ook veel grote wegen met lawaaiige auto's en rotondes. Ik moet naar links, de Klaprozenweg op. Daar houden de huizen op. De Klaprozenweg is lang, en gaat maar door. Vele minuten fiets ik als enige fietser langs de razende auto's en vrachtwagens. Aan de Klaprozenweg zitten bouwbedrijven, industrieterreinen, aannemers, garages, groothandels, en snackbar de Klaproos. Maar snackbar de Klaproos is alleen overdag geopend, en ook de bedrijven zijn 's avonds dicht. Er is bijna niemand.
Behalve op de NDSM-werf. Daar is het nog tot 's ochtends vroeg druk, en levendig, en vol van alles. Het is een klein juweeltje in eindeloos grijs gebied, zeventien voetbalvelden groot.
Kinky
Omdat ik even vergeten was hoe dat ene boek van Kinky Friedman ook alweer heette, ging ik op googlepad. De eerste entries gaven geen Kinky Friedman. Wel Milton and Rose D. Friedman, Milton Friedman, Carl Friedman en David D. Friedman, maar geen Kinky.
Had ik het verkeerd gespeld? Volgens mij niet. Ineens zag ik: "Het woord "kinky" werd uit de zoekbewerking gefilterd omdat Google SafeSearch geactiveerd is".
Terras
Op het tafeltje voor ons komt een grote man zitten. Hij is kaal, heeft een gescheurde spijkerbroek aan en een motorjack zonder mouwen. Zijn blote armen tonen diverse tatoeages. Degene het dichtst bij mij is een donkerblauw zonnetje, met stralen die langzaam in zijn arm verdwijnen. Hij bestelt een ricard en nestelt zich in zijn stoel.
Zijn kale hoofd glimt in het zonlicht. Hij zit in zijn eentje en leest de Telegraaf. Auto's en fietsers komen in hoog tempo ons terrasje voorbij.
Een vader en zijn zoontje komen aangewandeld en nemen de plek in aan het tafeltje naast de grote man. Het jongetje gaat op een stoel zitten, zijn rugzakje nog om zijn schouders, en begint met zijn benen te bungelen. Hij ziet de man. Zijn grote ogen bekijken de cowboylaarzen, de scheuren in zijn spijkerbroek, de tatoeages op zijn armen, het motorjack met gevaarlijke print, het kale hoofd met de scherpe neus.
Het jongetje knijpt zijn ogen een beetje dicht. Zijn vader is inmiddels naar binnen vertrokken. De benen van het jongetje stoppen met bungelen. Hij heeft nog nooit zo'n gevaarlijke man gezien, maar hij is niet bang.
Hij kijkt de man aan, en vraagt, met zijn hoofd een beetje schuin: 'Geloof jij in God?'
10.36 [Link] [zeven Reacties]
Front van Oude Vrouwtjes
Het front van oude vrouwtjes is de laatste tijd weer erg actief. Zou het aan het weer liggen? Dat als de zon gaat schijnen, de oude vrouwtjes massaal uit hun oude huisjes gekropen komen, omdat zij de winter hebben overleefd?
Feit is dat de oude vrouwtjes een steeds groter groeiende bron van ergernis zijn. Ik zie de krantenkoppen al. Ergernis één in Amsterdam: hondepoep. Ergernis twee in Amsterdam: oude vrouwtjes. Wellicht is het oude-vrouwtjes-front in Amsterdam actiever dan elders in het land, maar ook buiten de oevers van de hoofdstad heb ik het front meermalen aan het werk gezien.
Let op. Niet alle oude vrouwtjes behoren tot de beweging die zoveel irritatie bewerkstelligt. Om leden van het front te kunnen herkennen, is kennis van zaken, objectiviteit en geen (!) medelijden vereist. Sommige oude vrouwtjes zijn beter in het zwijgzaam volbrengen van hun taak dan anderen, dus pas op, en blijf waakzaam, want voor je het weet, trap je erin.
De oude vrouwtjes van het front gaan meestal als volgt te werk:
In de bakker is het druk. Er staat een lange rij. De rij is zo lang, dat er mensen buiten al wachten. Omdat er geen nummertjes zijn, houdt iedereen in de gaten wie er aan de beurt is. Voordat er heel hard 'ik' wordt geroepen, wordt even met de medewachtenden gecheckt of het inderdaad klopt. De sfeer is gemoedelijk.
Er komt een oud vrouwtje binnen dat de ziel van het front uitdraagt. Het oude vrouwtje wurmt zich door de mensenmassa naar voren, gebruikt daarbij haar ellebogen op een bijzonder daadkrachtige en dus pijnlijke manier, steekt haar hand op als ze in de buurt komt van de toonbank en zegt dat zij aan de beurt is.
Dit is nog tot daaraantoe. Maar nu komt het. Vaak wordt er door de omstanders weinig van deze brutale actie gezegd. Men sluit zijn ogen wegens respect voor de ouderen, laat het oude vrouwtje genadeloos voordringen en toont slechts naar elkaar toe een schuddend hoofd over de lompheid van de (let wel, vrouwelijke) ouderdom.
Soms, heel soms, is er echter een held die er wel wat van durft te zeggen. Het is vaak een meisje, van mijn leeftijd, dat zelf nog niet aan de beurt is, maar wel bijna, en vindt dat het oude vrouwtje ook best even had kunnen vragen of zij veertien plaatsen in de rij mocht voordringen. Dat het dan geen probleem was geweest om voor te gaan.
De heldin van de bakkerszaak wordt dan echter niet onthaald als winnares van de strijd voor gelijke rechten en herinvoering van ouderwetse normen en waarden, maar wordt door het oude vrouwtje van het front benaderd als een te verdelgen insect, een jeugd van tegenwoordig, een uitschot in de maatschappij zonder respect voor ouderen!
Quatsch! De oude vrouwtjes van het front hullen zich in schaapskleren terwijl zij schuldig zijn! Zij prikken mij in mijn zij, zij kijken mij aan met hun priemende ogen, zij bezien mij vol haat.
Ik roep hierbij op de oude vrouwtjes van het front te herkennen, ze te wijzen op hun onrechtvaardige daden, en ze daarvoor te straffen. De straf mag mild zijn. Ik denk aan achter in de rij aansluiten.
08.21 [Link] [negentien Reacties]
22 april 2002
We are the world
De allerlaatste popquiz van het seizoen (jemig! wat gaan die seizoenen snel voorbij tegenwoordig) gisteren in café de Koe was een klein juweeltje. Hoewel de quiz volgens sommigen geen enkele moer met popmuziek te maken had (herken het liedje, de band, en de reclame/televisieserie/film)(herken het liedje, de band, en de cameo's die in de clip voorkomen), vond ik hem juist bijzonder leuk en gezellig. Wellicht kwam het doordat mijn team redelijk goed scoorde, waardoor ik ineens heel fanatiek werd en ik de alcohol iets doeltreffender door mijn lichaam voelde stromen dan ik gewend ben.
Niet in de prijzen gevallen (Els wel!), maar dat mocht de pret niet drukken. Om u ook een beetje mee te laten genieten van deze favoriete zondagbesteding en waarom wij, terwijl de zon buiten zo haar best deed, de ganse middag binnen hebben doorgebracht, is hier de allerlaatste opdracht van deze allerlaatste popquiz van dit seizoen. Download 'We Are the World', van 'USA for Africa', luister en huiver, en bedenk wie welk zinnetje ook alweer zong. Veel succes. Vaak worden zinnen door twee personen gezongen (2). Ik wist er maar vier met zekerheid. De helft van de mensen was ik alweer helemaal vergeten.
There comes a time when we heed a certain call
When the world must come together as one (2)
There are people dying
Oh, and it's time to lend a hand to life
The greatest gift of all (2)
We can't go on pretending day by day
That someone, somehow will soon make a change
We're all a part of God's great big family
And the truth
you know love is all we need (2)
We are the world, we are the children
We are the ones who make a brighter day
so let's start giving
There's a choice we're making
We're saving our own lives
It's true we'll make a better day
Just you and me (2)
Well, send'em you your heart
So they know that someone cares
And their lives will be stronger and free (2)
As God has shown us
By turning stone to bread
And so we all must lend a helping hand
We are the world, we are the children
We are the ones who make a brighter day
so let's start giving
There's a choice we're making
We're saving our own lives
It's true we'll make a better day
Just you and me (2)
When you're down and out
There seems no hope at all
But if you just believe
There's no way we can fall
Well, well, well, let's realize (deze is makkelijk)
That one change can only come
When we
stand together as one (3!).
09.30 [Link] [elf Reacties]
21 april 2002
Aan en uit
Wat is nou beter (voor de computer en voor het milieu)?
Optie 1. De computer bij afwezigheid aan laten staan en zo min mogelijk herstarten (wel de monitor uitzetten).
Optie 2. Na gebruik de computer helemaal uitzetten en weer opstarten als hij weer nodig is.
13.16 [Link] [veertien Reacties]
20 april 2002
Op de fiets (25)
Het werd ineens donker.
We stonden binnen en zagen de regen als bewegend behang naar beneden komen kletteren.
Mensen haastten zich om de plotselinge bui te ontwijken. Onder de vele afdakjes, portiekjes, de winkelgalerij stond het ineens vol verzopen personen. De straat was binnen een aantal seconden, op enkele auto's en koppige fietsers na, verlaten.
We stonden binnen in de supermarkt in de rij en we keken naar buiten. Iedereen keek op. Het regende hard. Dat zei iedereen ook.
Een enorme donder raasde over de stad. Hij hield lang aan. Dichtbij, verderweg, ver weg, gerommel in de verte. Het geluid, zo onverwacht aan de hemel ontsnapt, deed ons denken aan zwoele zomerdagen, waarin de regen als verlosser komt, het zweet en de rode wangen wegspoelt, en de uitgemergelde grond weer voeding geeft.
De bliksem kwam er snel achteraan. Het was vandaag helemaal niet warm geweest. De bliksem en de donder klopten niet.
Onze boodschappen waren afgerekend en we stonden bij de open- en dichtgaande schuifdeuren voor de beslissing of we zouden gaan of niet. Om ons heen stonden twijfelende mensen. Van buiten kwamen mensen naar binnen gesneld om hun natte hoofden als ware zij honden uit te schudden. Er waren geen paraplu's. Het zou helemaal niet gaan regenen.
We keken naar de lucht links en we keken naar de lucht rechts. Beide luchten beloofden weinig goeds. Grote, grijze massa's zonder eigen karakteristieken zouden de rest van deze middag het weer bepalen. Mijn fiets stond verderop tegen een vuilnisbak te rillen in de regen. We besloten te gaan.
Dikke, snel op elkaar volgende regendruppels vielen op ons hoofd. Ik rende naar mijn fiets, haalde het slot eraf en begon te fietsen. We reden naast elkaar. Eerst snel, om eerder thuis te zijn. De regen stroomde breeduit over onze jassen, over ons haar, over onze broeken. Ik proefde de druppels die via mijn haar mijn lippen bereikten. Regen is zoeter dan kraanwater.
We waren al doorweekt voor we bij de eerste hoek waren aangekomen. We lachten. Dit was heel erg lekker.
Het geraas van de Weesperstraat bulderde langs ons heen. Grote auto's, zware voertuigen snelden zich naar de plek van bestemming, de stoplichten op groen. We moesten schreeuwen om elkaar te kunnen verstaan. We schreeuwden hard. Er was verder niemand op straat. Ik begon te zingen. Het liedje deed er niet toe, het zingen wel. We lachten breeduit. Een vrachtwagen reed met grote snelheid door een diepe plas. De waterhoos die daardoor ontstond, werd genadeloos over ons heen gekieperd. Het was goed. De donder knalde keihard op ons hoofd. De bliksem schoot haar pijlen langs ons in de grond. Even was de wereld één. Alle zonden werden weggespoeld, alle verdriet ging mee de bodem in, alle futiliteiten stroomden onder dit hemelgeraas via de putten onder mij de riolen in.
Ik trapte een aantal slagen extra hard en stak vervolgens mijn benen uit terwijl de fiets bleef rijden. Ik joelde.
11.18 [Link] [zeven Reacties]
Sinaasappel
In de hal van de Westvleugel van het Centraal Station in Amsterdam stond een wat verwarde man met een lange baard en een Albert Heijn tas langs zijn lichaam. De stationsklok had net negen keer gepingeld en de ochtendsspits was in volle gang. De man stond stil. Mensen renden voor hun trein, stonden in rijen voor te dringen voor koffie en thee, duwden elkaar haastig weg voor de kaartenautomaten.
Langzaam reikte de verwarde man naar zijn plastic tas. In een vertraagde beweging pakte hij uit de vuile boodschappentas een oude sinaasappel. De sinaasappel was droog geworden, een beetje beschimmeld ook, en in de schil zaten diepe groeven. Hij legde de sinaasappel voor zich op de grond. Hij bleef staan.
De vloer van de Westvleugel van het Centraal Station in Amsterdam loopt af. De verwarde man gaf een klein trapje tegen de sinaasappel. Hij begon te rollen. Eerst zacht, daarna harder. De man stond stil en keek ernaar. Het vaaloranje rondje kreeg zo veel vaart dat het soms even van de grond kwam voor hij verder rolde. Een haastige man struikelde net niet. De naaldhak van een stewardess op weg naar Schiphol prikte de sinaasappel bijna tot stilstand. Maar de sinaasappel rolde voort.
Voorbij de AKO, waar grote krantenkoppen het nieuws van de vorige dag verhaalden, voorbij de koffie en de thee, waar mensen dekseltjes op hun bekers klikten om naar de trein te kunnen rennen. Voorbij de Shakie's waar verse, kleurige vruchten tot shake werden geperst.
De sinaasappel botste tegen de pilaar naast de Giromaat, schommelde heen en weer, en bleef duizelig liggen. De verwarde man ontdooide zijn bevroren houding en liep langzaam vooruit. Hij nam grote passen op weg naar de vrucht.
Eenmaal aangekomen, pakte hij de sinaasappel op, en stopte hem terug in zijn tas. Hij liep terug naar de plek waar hij vandaan kwam. Het spel begon opnieuw.
12.44 [Link] [zeven Reacties]
17 april 2002
Concordia Formatie
Er waren zo weinig kaarten verkocht voor Huub van der Lubbe in de Concordia formatie dat de stoelen van de schouwburg in Almere vanuit de zaal op het podium waren neergezet. Toen het dertigtal enthousiaste bezoekers plaats had genomen op de naar de muur gerichte rode stoeltjes, sloot het voordoek zich en zaten we ineens in een piepklein theatertje.
Dat was een goede beslissing. In de normale zaal zou dit charmante initiatief van Huub van der Lubbe, Bart de Ruiter en Jan Robijns nooit zo goed tot zijn recht zijn gekomen als nu. Gedichten van Huub, maar ook enkelen van Bart en Jan, afgewisseld met liedjes waarin Bart contrabas en Jan piano speelde, en Huub zich nu eindelijk eens aan de gitaar mocht wagen.
Laatstgenoemde blijft een charismatische man met een mooie stem. Onhandig friemelt hij met de papieren waarop hij zijn gedichten heeft uitgetypt. Hij legt ze weg op de vleugel, waar ze vanwege het hellend vleugelvlak steeds weer naar de grond toe afglijden. Het maakt niet zoveel uit. Hij heeft zijn beste pak aangetrokken, redt zich uit elke situatie, en zegt mooie dingen.
Het was na bijna een half jaar werken in Almere mijn eerste theatervoorstelling in de Metropole. In gezelschap van vriend K. verbaasde ik me over de matheid en zwijgzaamheid van het publiek gedurende de voorstelling en het onevenredig enthousiasme tijdens het slotapplaus. Alsof ze samen hebben geleerd tijdens een optreden stil te moeten zijn, en na afloop pas alles uit de kast te mogen gooien. Er werd zelfs heel even gejoeld door iemand naast mij die tijdens het optreden opmerkelijk stil gebleven was.
Mijn collega's die ook aanwezig waren, dachten vast dat vriend K. mijn partner was. Ik zag ze kijken. Ah, daar heb je Merel met haar vriend.
Aangezien vriend K. zeker tot de mooiste mannen van Amsterdam behoort, zal ik ze nog even niet op andere gedachten brengen.
16.52 [Link] [zes Reacties]
16 april 2002
Elvis Costello
De zanger (47) zette het laatste nummer in. De timing was perfect. Zijn grootste hit tot het laatst bewaard, begonnen terwijl het voorlaatste nummer van de avond nog niet eens helemaal tot een einde was gebracht. Het werd stil. Overal om mij heen vonden man en vrouw elkaars hand alsof er een teken was gegeven elkaar even vast te houden. Meisjes lieten zich door jongens omarmen. Sttt, niet te hard, geen geluid maken. Hij is aan het zingen, en oh, wat kan hij dat goed.
Vijf minuten lang was Paradiso stil. Alleen ergens achter bij de bar was wat geroezemoes te horen. De zanger fluisterde haast, maar bleef wel zingen. Begeleid door minimale klanken bracht hij zijn liefdesobject vol overtuigingskracht zijn serenade. Hij nam steeds meer afstand van de microfoon. Soms bijna onversterkt stuurde hij de teksten daadkrachtig doch ingetogen de zaal in. Om vervolgens een paar tellen zijn gitaar op zijn hardst te laten brullen.
En weer stil. I want you / If you need a second opinion as you seem to do these days / I want you / You can look in my eyes and you can count the ways / I want you.
Hoewel de uitvoering balanceerde op het randje van de leer der pathetiek, maakte kippenvel zich vanuit mijn schouders naar de topjes van mijn vingers meester. Even niet ademen, niets zeggen, anders gaat het moment verloren. Dit moment mag niet aan kracht verliezen. Even niet bewegen. Vastgenageld en gebiologeerd.
Het was de afsluiting van een mooi concert. Ouderwetse bandbezetting, een zanger die ook lead guitar speelt, een zanger om wie het allemaal draait, een zanger met wie de avond valt of staat. Gisterenavond stond. Zonder decor, zonder lichtshow.
En dat terwijl hij een hele reeks voor mij onbekende nummers speelde. De nieuwe CD moet het beluisteren waard zijn.
Elvis ontdekt de drumcomputer. Hij voerde naast zijn drumcomputertje kleine toneelstukjes op en zette zijn teksten extra kracht bij door haast clowneske gebaren te maken.
Ik was niet de jongste. Ik vroeg aan een jongen naast me hoe oud hij was. Hij was jonger dan ik.
08.17 [Link] [twaalf Reacties]
15 april 2002
Op de fiets (24)
Vanochtend kwam ik tot de ontdekking dat Natalie Merchant in mei ons koude kikkerlandje aandoet, en nog wel met een speciaal akoestisch concert. 'Maar dat klinkt spannend', dacht ik, en ik checkte de Paradiso-site. Nog niet uitverkocht.
Vanmiddag fietste ik iets eerder weg van werk om kaartjes te kopen. In de rij bij de AUB Ticketshop op het Leidseplein zag ik haar naam echter al bij de uitverkochte concerten staan. Balen. Hoewel ik Natalie Merchant eigenlijk niet zo goed ken, had ik mijn zinnen inmiddels toch wel op het concert gezet.
Om de een of andere reden bleef ik toch in de rij staan. Mijn nogal domme vraag of het concert écht uitverkocht was, werd gelukkig met een aardige blik ontvangen. 'Het is net uitverkocht, vandaag hebben we de laatste kaarten verkocht'. Fuckerdiefuck zeg, net te laat.
Gelukkig weet ik inmiddels dat er ook zaken zijn die niet aangesloten zijn bij het computersysteem van de Ticketshops. Ik vroeg of ze het nummer van Get Records had. Dat had ze, en ik belde.
'Er zijn nog drie kaarten', sprak de meneer door de telefoon. 'Jippie', zei ik. 'Ik kom ze zo halen!'. De meneer aan de andere kant van de lijn was heel aardig, maar zei: 'Ik reserveer geen kaarten. Normaalgesproken niet, maar nu zeker niet, want ik werd zojuist ook al gebeld voor twee kaarten. Diegene is vast nu ook onderweg om de kaarten te komen halen'.
De kaartjes voor Natalie Merchant moesten ineens écht écht in mijn bezit komen. Een ware strijd! Ik keek naar mijn fiets. Ik keek op mijn horloge. Het was 16:46 uur. Het is anderhalve kilometer fietsen, van Leidseplein naar Utrechtsestraat. Ik vloog ervandoor. Ik ontweek de hardrijdende taxi's van het Leidseplein, haalde een vrouwtje in op een scooter en fietste langs Paradiso de Weteringschans op.
Een snelste route bepalen in Amsterdam is lastig. Er moet behalve met de kortste route ook rekening gehouden worden met de meest efficiënte. Leidsekruisstraat geen optie. Spiegelgracht. Ja, Spiegelgracht, goed plan. Bij de Prinsengracht de gracht op en immer gerade aus. Geen probleem.
Prinsengracht is vervelend op dat punt! Even vergeten! De straat is er smal, de auto's talrijk, en de stoep vaak bevolkt door voetgangers. Vijf auto's stonden voor het stoplicht te wachten. Ik kon niet van rechts opzij komen. Ik week uit naar de stoep, waar ik boos werd aangekeken door een oude vrouw en een oude man en waar ik bijna een andere fietster schepte die dezelfde weg als ik gekozen had, maar niet dezelfde snelheid.
Het stoplicht op rood, maar het haakse voetgangerslicht reeds knipperend, dus geen probleem en doorrijden. De overkant van de Vijzelstraat was snel bereikt. Vrij spel, de ruimte. Trappen, trappen. Zoef.
Waarom ook alweer deze haast? Ja. Natalie Merchant. Pas sinds kort bij mij bekend, nu al een (mooie) herinnering. Wel verdrietige liedjes ook. Beetje cynisch, maar daarom niet minder waar. Nooit live gezien, zelfs maar één keer op een foto. Is Natalie Merchant eigenlijk wel leuk? Hadden die andere mensen niet veel meer recht op die kaartjes dan ik? Nee, ik had net zoveel recht. Ik moest en zou die kaartjes onderscheppen. Een ware wedstrijd kent maar één winnaar.
Op de hoek van de Utrechtsestraat en de Prinsengracht sloeg de auto naast mij rechtsaf, terwijl ik rechtdoor wilde om vervolgens naar links te gaan. De automobilist zag mij niet, en reed door. Hoewel ik zag dat hij mij niet had gezien, was ik te laat, werd ik geraakt, en viel ik met fiets en al op de grond. Ohjee. Mijn been lag onder de fiets, mijn hand voelde ik schuren over de straatsteentjes.
De auto remde met veel poeha. De automobilist stapte uit. Omstanders begonnen een scheldkanonnade (kan je niet uitkijken eikel); hij maakte wanhopig zijn excuses. Ik had eigenlijk helemaal geen pijn. Bovendien had ik een missie. Ik zei dat het allemaal niet erg was, ik pakte mijn fiets op en fietste snel de laatste 150 meter naar de winkel.
16:51 uur. Ik liep naar binnen. Er waren nog drie kaartjes, zei de meneer achter de toonbank. Hij vroeg of ik degene was die net belde, of een half uurtje geleden. Ik belde net, zei ik trots. Dan zijn ze voor jou, zei hij. Dan ben ik blij, zei ik. Dan ben ik ook blij, zei hij.
Mijn gedachten gaan uit naar de andere beller.
18.26 [Link] [twaalf Reacties]
Fantastische Film
Vorige week is het Festival van de Fantastische Film voor de 18e maal in Amsterdam van start gegaan. Gisteren vond in de Balie een symposium plaats over de positie van de Fantastische Film in Nederland. Gasten waren ondermeer Paul Verhoeven, Burny Bos (intendant bij het Filmfonds en producent van ondermeer Minoes) en San Fu Maltha (producent van ondermeer Soul Assassin en Costa!). Het gesprek werd geleid door Dana Linssen. Uitgangspunt van het symposium was dat in Nederland een basis voor het produceren van ‘fantastische’ films ontbreekt.
Er zaten vijf overwegend heel dikke mannen in pakken en één vrouw op het podium. De zaal was beter gevuld dan ik had gedacht. Jong, filmliefhebbend publiek, waartussen ook veel oude rotten, critici en filmmakers zich hadden verzameld voor een discussie over de positie van makers en producenten van fantastische films en of deze juist wel of juist niet gestimuleerd moest worden.
Men verzuimde een definitie te geven van het begrip ‘fantastisch’. Onder fantastische films worden volgens mij films verstaan die niet-realistische eigenschappen bevatten. Indien deze definitie wordt gehandhaafd, vallen wel heel veel films onder het kopje ‘fantastisch’, en dat is meteen een beetje de makke van Het Manifest voor de Verbeelding dat De Fantasten in 1999 lanceerden, waarin wordt gepleit voor meer verbeelding en fantasie in de Nederlandse film en op televisie. Op deze manier is ook Minoes een fantastische film, terwijl het de De Fantasten volgens mij vooral gaat op paranormaalheden, buitenaardse wezens en vliegende objecten.
Conclusie van de middag was dat de producenten van fantastische films zich nogal miskend voelen in Nederland. In Nederland worden fantastische films per definitie gezien als films zonder inhoud, zeggen zij. Het polderdrama, het gootsteendrama en de realistische geschiedenisverfilming staan hier zo hoog in het vaandel dat er geen ruimte is voor spectaculaire, fantastische films voor een groot publiek, waar er in Amerika juist veel geld voor uit wordt getrokken. Het Filmfonds, zo zeggen de voorstanders van meer fantastische films, weigert initiatieven voor fantastische films te stimuleren en te subsidiëren. Maar die paar centen die het Filmfonds te besteden heeft voegen bijna niets toe aan de budgetten die bij grote fantastische films worden ingezet. Een fantastische film kan natuurlijk ook voor minder geld worden gemaakt, maar dan zegt men weer dat het er amateuristisch/Nederlands uitziet. Kortom, er moet veel geld komen, willen de producenten kunnen maken wat ze denken te moeten maken.
Ik zeg. Laat het Filmfonds er zijn als publieke omroep, als kwaliteitsbewaarder en als subsidiënt voor kleine tot middelgrote films. En laat een Joop van den Ende en wat andere commercieel denkenden die andere films maar financieren, in coproducentschap of op andere wijze. Zodat we met z’n allen naar Volle Maan of een Fantastische Film kunnen gaan, maar ik naar een andere film.
08.46 [Link] [drie Reacties]
14 april 2002
Vlooienmars
Ping. Ping. Pling.
Vanuit het huis van mijn onderburen komt ineens het geluid van een piano. Dat geluid heb ik nog nooit gehoord sinds ik hier woon.
Ping. Ping. Doing.
Tiedeliediedie tiedeliediedie tiedeliediediedie-diediedie tiedeliediedie tiedeliediedie tiediediediediedie-die-die (= vlooienmars).
Er wordt op mijn voordeur geklopt. 'Hallo Merel, ik heb een piano gekregen', zegt mijn onderbuurmeisje vrolijk. Ik zeg: 'Ik hoor het zeg! Jemig de pemig'. Zij zegt: 'Ik kan nog niets spelen behalve de vlooienmars dus sorry als het wat eentoning klinkt'. Ik zeg: 'Ik kan ook alleen maar de vlooienmars spelen'. Zij zegt: 'Ik ga op les'. Ik zeg: 'Dat is goed, dan kan je meer dingen leren spelen'. En zij zegt: 'Nou, dat worden voornamelijk toonladders, dus ik kom mijn excuses alvast even overbrengen. Als je er last van hebt, moet je het altijd zeggen, hoor. Dan stop ik meteen'.
Sindsdien klinkt beneden mij wat gezellig geplingelplangel op de piano. Vaak a, b, c, d, e, f, g, a, b, c, d, en dan ineens toch maar weer de vlooienmars, even ontspanning voor tussendoor.
Sinds eergisteren heeft mijn onderbuurmeisje een nieuw liedje erbij. De klanken van Goede Tijden, Slechte Tijden komen, met één vinger gespeeld, continu naar boven, mijn huis tegemoet. Ik leef steeds in de vooronderstelling dat het al acht uur 's avonds is (of tien uur 's ochtends). Ik moet steeds aan Robert Alberts denken. Ik droomde over Ludo Sanders! En ik zing de hele dag.
De tijd van onbezorgdheid is voorbijijij, vandaag begint de lange dag naar morgen... Je dromen komen als een vlinder vrijijij, niet langer in verborgenheid verborgen.
Maria Stahlie
Het eennalaatste boek dat ik las (daarna kwam De IJsdragers van Anna Enquist), was Honderd Deuren van Maria Stahlie.
Ik had het boek gekregen van mijn stiefmoeder, die een kort verhaal van haar had gelezen en daarbij aan mij moest denken. Ik had nog nooit van Maria Stahlie gehoord. Ik begon met lezen en trad de wereld van het boek binnen. Prachtig. Mooi geschreven, spannend verhaal waarin alles op zijn plek valt, hoofdpersoon die me erg aansprak. Het verhaal speelt zich af op een Grieks eiland, waar een meisje uit Amsterdam een jaar met haar moeder en stiefvader doorbrengt, terwijl haar tweelingzusje, met wie ze tot dan toe lief en leed heeft gedeeld, in Amerika zit.
Ik vroeg mij af wie Maria Stahlie was. Omdat de hoofdpersoon in Honderd Deuren jong was, stelde ik me haar onbewust voor als jonge schrijfster.
Gisteren in de Volkskrant stond een uitgebreid artikel over Maria Stahlie en haar nieuwe roman. Superlatieven te kort. Mooi artikel, waarin meteen de uitspraken van Lisa Kuitert aan de kaak werden gesteld. Maria Stahlie bleek geen jonge schrijfster, maar een Madelien Tolhuizen (1955). Het artikel las ik in de trein, liet de krant in de trein liggen, en de Volkskrant heeft geen webruimte voor het artikel ingeruimd. Jammer. Bovendien is er zeer weinig te vinden op Het Internet over haar, terwijl ze prijzen bij de vleet wint, maar blijkbaar te weinig lezers heeft.
En nu weet ik ineens niet meer hoe de nieuwe roman van Maria Stahlie heet die ik ga kopen. En u, natuurlijk.
12.33 [Link] [vijf Reacties]
12 april 2002
Sietse Wildeman
Toen hij nog maar net leraar was, vloog er in de klas op een dag een papieren vliegtuigje in zijn oog. Een recalcitrante puber had met een proefwerkblaadje een vliegtuigje gevouwen en was waarschijnlijk verbaasd geweest over de vliegcapaciteiten van het ding. Het gehavende oog was niet meer te redden en de leraar kreeg een glazen oog.
Het afwijkend oog vond ik altijd een beetje eng, maar ook wel spannend. Hij zag eruit als een zeerover, groot en sterk, en hij had een witte baard. Kapitein Iglo.
Hij was de vader van mijn beste vriendinnetje. Mijn beste vriendinnetje en ik deden tot mijn elfde alles samen, ontdekten alles samen en deelden alles samen. Totdat ik verhuisde naar de grote stad en het contact langzaamaan wat minder werd, tot nagenoeg nooit meer.
Haar vader de zeeman nam ons 's zomers mee op zijn scheepje naar het IJsselmeer. Naar Harderwijk, naar de Eemhof, naar de Wadden. We sliepen in het piepkleine vooronder, en hij sliep op de dingen die overdag de banken waren. We moesten plassen in een emmer of het ophouden tot we in een haven waren aangekomen. We speelden kaart, ruilden stickers en zongen liedjes van Madonna.
Mijn beste jeugdvriendinnetje kwam ik laatst voor het eerst sinds tijden op het station in Almere tegen. Ze belde me vanmiddag op mijn werk. Dat is leuk, dacht ik, wat grappig dat ze belt.
Haar vader was gevallen, zei ze. Terwijl hij aan zijn boot aan het klussen was. Een keukenladder. Kaboem. Ambulance. Ziekenhuis. Verregaande verwonding aan zijn hoofd. Zwellingen. Erg, erger, uitzichtloos. Hersendood. Ineens.
'We gaan mijn vader zo laten overlijden', zei ze op een informatieve toon. 'Ik moest zo aan je denken, dat ik je maar even bel'.
Wortelsoep
Aan het tafeltje naast ons kwamen een jongen en een meisje zitten. Aan de hele wand achter mijn tafelgenote zaten spiegels, waardoor ik zowel de jongen als het meisje heel goed kon zien. De spiegels waren echter zo geplaatst, dat ik mezelf niet zag als ik naar voren keek. Gelukkig maar.
De jongen was redelijk groot. Hij had een ruitjesoverhemd aan met een Ralph Lauren trui eroverheen. Het tafeltje was maar klein en hij kon zijn benen niet goed kwijt. Hij zat daardoor een beetje scheef en bleef maar draaien om een fijne zithouding te vinden. Tegenover hem zat het meisje keurig netjes met haar benen over elkaar aandachtig het menu te bestuderen. Ze droeg een zwart, strak jurkje, met zilveren ringen als sluiting langs haar benen. Haar blonde haar zat bij elkaar door middel van gouden speldjes.
Ze kenden elkaar nog niet zo lang. Het was, denk ik, de eerste keer dat ze met elkaar uit eten gingen. De jongen keek onrustig naar de kaart. 'Ze hebben hier geeneens gewone biefstuk', zei hij. Het meisje vertrok alleen haar wenkbrauwen. De jongen keek met peinzende ogen naar de kaart, zijn grote lichaam dubbelgevouwen op de stoel om met zijn armen op het tafeltje te kunnen steunen. Hij lachte: 'Ik weet van sommige dingen niet eens wat ze zijn!'. Hij bekeek de kaart aandachtig. 'Ieh! Er is ook wortelsoep! Kost 7 euro 50!' Het meisje zat keurig netjes tegenover hem en lachte niet.
De bevallige serveerster kwam vragen of ze alvast iets wilden drinken. De jongen bestelde bier, het meisje een Spa Rood met een citroentje. Toen de Spa Rood was gearriveerd, drukte ze met de stamper voorzichtig het schijfje citroen uit, tikte de stamper even af tegen de rand van het glas, en legde hem voor zich op tafel op haar servet. 'Weet je al wat je wil eten', vroeg ze de jongen op een toon alsof ze liever had dat ze al klaar waren met hun diner. Ze vouwde haar handen onder haar kin. De jongen antwoordde dat hij waarschijnlijk de lamsrug ging eten, met huisgemaakte patat. 'Ah', zei het meisje. 'Laten we dan bestellen'.
De bevallige serveerster kwam de bestelling opnemen. De jongen zei dat hij de lamsrug ging eten, met huisgemaakte patat, en al die dingen waarvan hij niet wist wat ze waren, erbij. De serveerster gniffelde even. Het meisje zei: 'Ik neem de wortelsoep'. 'Alleen de wortelsoep?', vroeg de serveerster, die eigenlijk al gezien had dat dit typisch een meisje was dat alleen maar wortelsoep zou gaan bestellen. 'Ja, alleen de wortelsoep', zei het meisje. De jongen keek een beetje moeilijk, maar vond het duidelijk wel spannend, zo'n mooi meisje tegenover hem dat niet lachte om zijn grapjes en weldra wortelsoep zou gaan eten. Toen de serveerster wegliep, pakte hij haar hand. 'Je bent leuk', zei hij. Zij keek emotieloos voor zich uit en glimlachte fijntjes.
08.22 [Link] [twaalf Reacties]
11 april 2002
Hand in Hand
Hup Feyenoord!
(nooit gedacht dat ik dat nog eens zou zeggen)
20.34 [Link] [vijf Reacties]
Billy Bob Thornton
Men neme een jaren zeventig gordijn met grote bloempatronen als achterdoek. Men neme een aantal gebatikte lappen die over wat tafeltjes en de keyboards worden gedrapeerd. Men neme een aantal kaarsen, een aantal verschillende kandelaars en lichte wierook. Men neme een filmacteur die eigenlijk het liefste zanger had willen zijn, en men creëre een huiselijk sfeer in de MAX-zaal van de Melkweg.
Billy Bob Thornton, vroeger zanger in een bandje, maar bekend geworden als acteur (in o.a. het prachtige The Man Who Wasn't There), heeft zijn oude hobby weer opgepakt en trekt langs zaaltjes om daar met zijn band het publiek te vermaken. Het publiek bestond uit filmcritici, een enkele muziekcriticus, filmliefhebbers, en een paar dronken, luidruchte groupies uit Dublin.
De band was oké, een beetje uitgebreid (twee drummers, drie gitaristen waarvan eentje af en toe op de citer, een bassist, een toetsenist met twee toetsenborden, een achtergrondzangeres en Billy Bob), het geluid was goed. Billy Bob kon alleen niet zo goed zingen en stond achter de microfoon alsof hij verlamd was en alleen zijn mond kon bewegen. Heel soms tapte hij met het ene been ritmisch met de muziek mee, waardoor zijn korte T-shirtje zijn navel blootgaf. Zijn iele benen in zijn strakke rode broek ('Billy Bob we want to see your knob', riep een meisje uit de zaal vanwege weinig zichtbare bobbel) en het glitterende sjaaltje dat op zijn hoofd geknoopt was, deden mij denken aan de hoogtijdagen van Axl Rose. De gitaarsolo's deden mij niets, de teksten van de muziek waren banaal en lachwekkend doch serieus bedoeld, en al snel had ik het eigenlijk wel gezien met deze Billy Bob.
Er waren welgeteld twee spannende momenten. Het eerste spannende moment was bij binnenkomst. Op de pilaren in de zaal hingen talloze briefjes dat er op verzoek van de band niet gerookt mocht worden. Tijdens het optreden zou de bar in de oude zaal open zijn, de bar in deze zaal gesloten. Een grote security-vrouw liep de zaal door op zoek naar mensen met witte smeulende staafjes in hun handen. Deze werden, indien gevonden, rigoreus afgepakt wat tot hoongelach leidde bij de bezoekers en later tijdens het optreden tot recalcitrantie.
Het tweede spannende moment vond plaats toen Billy Bob een nummer inleidde over zijn dode broer. Zijn broer was dus dood. Van het ene op het andere moment. In 1988. Zoveel jaar geleden. Nog steeds dacht hij elke dag aan hem.
Het was een nogal pathetisch moment, zoals eigenlijk het hele concert nogal pathetisch was. De overdrevenheid, de weinige diepgang, maar de torenhoge pretentie die van dit optreden afdroop, vroegen erom om commentaar uit de zaal te krijgen. Het commentaar kwam niet eens van iemand die schoon genoeg had van Billy Bob en zijn emotionele, weinig zeggende gezwets, maar van iemand die een grapje maakte.
Het grapje over zijn overleden broer schoot bij Billy Bob in het verkeerde keelgat. Hij gooide de microfoon om, trapte er tegen aan, stond een tijdje vol vertwijfeling en woede de zaal in te kijken en verliet vervolgens het podium.
De helft van de zaal reageerde met groot, sarcastisch gelach over zoveel vertoon. Toen hij na een halve minuut het podium weer betrad ('now for the ones who do deserve it'), kreeg hij van de andere helft van het publiek groot applaus en respect over zoveel emotie.
Voor mij had hij afgedaan. Ik vond Billy Bob gisterenavond een Amerikaanse zeikerd, een pretentieuze mafketel die het bloed van zijn Angelina aan een ketting om zijn nek heeft hangen om zo dicht mogelijk haar te zijn, een talentloze zanger en een begenadigd acteur.
09.31 [Link] [twaalf Reacties]
Op de fiets (23)
De straat was nagenoeg leeg. De nacht was weer wat kouder en huiverend fietste ik het stuk naar huis. Ik hoorde lawaai.
Rechts van me zag ik een persoon wegduiken. Ik zag zijn hoofd. Een bos zwart haar en een flinke baard. Een trainingsjasje. Een junk. Hij was bezig in de auto waarachter hij weggedoken was in te breken. Ik zag hoe hij de klik probeerde te maken waardoor het slot zou openspringen.
Hij keek me recht aan. Schuldbewuste, op heterdaad betrapte ogen. Klein paniek weerspiegeld in mijn vragende ogen. Wat te doen? Afstappen, en eisen dat hij moest ophouden met inbreken? Negeren, en doen alsof ik niets gezien had? Er kwaad van spreken en de politie bellen?
Ik wist het even niet. Een man was bezig een autodeur van iemand in mijn buurt te forceren en ik werd er sprakeloos van. Niemand op straat. Wellicht was de junk gek en gewapend en zou hij toeslaan op het moment dat ik er wat van zou zeggen. Ik dacht aan degene van wie de auto was, die morgenochtend naar zijn werk zou gaan en zijn auto vernield zou aantreffen. Ik dacht aan mezelf, gehavend in het ziekenhuis.
Ik fietste door. Toen ik de junk was gepasseerd, keek ik even om. Hij was me met zijn blik gevolgd, hij keek me nog steeds aan. Grote, donkere ogen. Ik schudde langzaam mijn hoofd. Keek hem afkeurend aan. Fietste door, zonder verder nog iets te doen.
01.01 [Link] [zes Reacties]
10 april 2002
Parooltheater Het Parooltheater is mijn favoriete theater in Nederland. Ik was er tot gisteren nog nooit geweest, maar ik ben als een blok gevallen. Kaboem. In één keer goed.
Het Parooltheater was vroeger een poppentheater. Als je binnenkomt, heb je het idee dat je een reus bent, een huis in Madurodam betreedt, of dat iemand het huis op een te hoge temperatuur heeft gewassen. Het rood pluche gordijntje, het franse balkonnetje, het hele kleine podium.
Er waren door de organisatie dertig stoelen neergezet. Toen de meeste mensen waren gaan zitten, bleek echter, dat dankzij de te lange benen van de bezoekers de dertig stoelen niet eens allemaal gevuld konden worden - sommige mensen bleven liever staan dan zich tussen de reuzen in op de klapstoeltjes te wurmen.
Corrie Verkerk was in gesprek met Rick de Leeuw, over zijn favoriete 15 nummers allertijden. Een heel klein zaaltje vol mensen die met z'n allen naar 15 liedjes zitten te luisteren. Mooier kan het bijna niet! Dat was leuk. Corrie Verkerk was ook leuk.
Omdat ik een ontzettende scooper ben, is hier de top 15 van Rick.
David Bowie - Wild is the Wind
G Love and Special Sauce - Baby's Got Sauce
Dusty Springfield - I just don't know what to do
Alice Cooper - Elected
John Cale - Leaving it up to You
Blur - Boys and Girls
Macy Gray - I Try
U2 - One
Van Morrisson - Into the Mystic
The Jam - Beat Surrender
Steve Earle - Valentine's Day
Bruce Springsteen - Point Blank
Creedence Clearwater Revival - I put a spell on you
Kinks - Dead End Street
Chrissy Hynde - I'll Stand by You.
11.06 [Link] [zes Reacties]
09 april 2002
Gremlin katten
Ik heb twee katten te logeren. Gisteren werden ze gebracht.
Ze snuffelden even aan de vloer, en ze snuffelden even aan de plant, en ze snuffelden even aan de kast. Toen voelden ze zich thuis en liepen ze parmantig door mijn huis te paraderen.
Ze verstopten zich achter dingen waar mijn stofzuiger lange tijd niet geweest was. Ze werden verraden door hun genies.
Vooral het trappetje naar mijn slaapkamer vond gretig aftrek. Ze klommen erop. Ze probeerden op alle mogelijke manieren naar beneden te komen. Ze lagen er te slapen. De ene op het bovenste treedje, de ander op het treedje eronder. Ik lag op de bank, keek televisie, en om mij heen dartelden de katten af en toe voorbij op zoek naar hun favoriete plekje.
Inmiddels heb ik sterk het vermoeden dat de katten Gremlins zijn. Hoewel ik ze niet bewust met water heb bespat, veranderden ze vannacht in verschrikkelijke monsters. Ik werd wakker om 4 uur van groot lawaai. Dingen vielen om. Er werd beneden als een gek gerend op het parket. Heen en weer, lawaai, rennen, een gevecht.
Ik tuitte mijn lippen en trachtte boven het lawaai uit te komen door de katten te roepen met wat oorstrelend geluid. Geen reactie van benedenaf. Ik was moe, had geen zin om naar beneden te gaan, maar vreesde wel dat mijn onderburen (niet in de wetenschap dat er nu boven hen twee katten gestationeerd zitten) 112 zouden bellen als het lawaai nog langer aan zou houden. Zoef. Daar gingen ze weer. Kedeng, daar viel iets naar beneden. Mijn stoel schoof over het parket. De tafel kraakte.
De REMslaap uit mijn ogen wrijvend trof ik beneden een waar slachtterrein. Spullen lagen her en der verspreid. Een glas was gebroken.
In het donker keken vier reflecterende ogen mij eventjes aan. Ze vlogen er vandoor. Ik struikelde over een boek.
Ik zou ze in de keuken opsluiten, dan maakten ze minder lawaai en kon ik me concentreren op mijn slaap. De ene, Gijs, rende na enkele wilde achtervolgingen zelf gelukkig de keuken in. Deur dicht. De andere, Roos, liet zich helaas niet zo makkelijk vangen. Ze liep te sissen, te blazen, met haar voorpoten te zwaaien. Ik kon niet bij haar komen. Na een vermoeiend kwartier hield ik het voor gezien.
Toen ik bed lag, hoorde ik Roos in vol galop door de kamer struinen, vast op zoek naar Gijs, die spoorloos verdwenen was. Ik viel weer in slaap. Mijn huis net in totale chaos aangetroffen.
Nu zijn ze poeslief. Ze geven me kopjes. Ze lopen een beetje rustig aan te banjeren. Ze komen langs mijn been gevleid. Niet voeden na middernacht.
08.39 [Link] [twaalf Reacties]
08 april 2002
Mobiele Muziekjes
Sommige mensen vinden het muziekje van hun mobiele telefoon blijkbaar zo mooi, dat zij in totale verwondering al kijkend naar het apparaat het gehele muziekje afluisteren, om vervolgens, net voor hun beller de voicemail krijgt, op te nemen.
Ik vind de muziekjes van hun mobiele telefoon doorgaans helemaal niet zo mooi als zij.
17.53 [Link] [negen Reacties]
Drie kleine kleutertjes
Omdat mijn stukje brood in de kaasfondue was gevallen, moest ik een liedje zingen. Dit oude ritueel had ik net nog aan mijn tafelgenoot uitgelegd in de wetenschap dat ik nooit zo stom zou zijn om mijn stukje brood in de fondue te laten vallen. Tsk, ben echt niet onhandig ofzo. Maar anders geschiedde. Ik zong het eerste liedje dat in me opkwam.
Drie kleine kleutertjes die zaten op een hek
bovenop een hek.
Drie kleine kleutertjes die zaten op een hek
op een moooooie dag in september.
Zo, dat was eruit.
Nog een stukje brood. Terwijl ik mijn stukje brood langzaam in de warme kaas doopte, vroeg ik mij ineens ten zeerste af wat die kleuters daar op dat hek deden. Ik kwam niet verder dan dit eerste couplet.
Ik vroeg het mijn tafelgenoot. Wij dachten lang na. Wij kwamen er niet op. Maar we waren het over één ding eens: één van die kleuters valt aan het eind van het hek op de grond.
Maar wat blijkt nu?! Er gebeurt helemaal niets! Zij vielen gans niet! Zij spráken slechts ergens over. En wel over krekeltjes en korenbloempjes blauw, korenbloempjes blauw, over krekeltjes en korenbloempjes blauw, op die mooie warme dag in september. Waarom wisten wij dan zo zeker dat er iemand af viel?
00.05 [Link] [veertien Reacties]
07 april 2002
Godsdienstles
Bij Tonie is een interessante discussie gaande over de uitspraak van Minister Roger van Boxtel dat bijzonder onderwijs moet worden afgeschaft. "Godsdienstonderwijs doen ze maar in hun vrije tijd'', zou onze D66 Minister van Integratie hebben gezegd.
Ik vind dit een raar idee en ben tegen. Juist het bijzonder onderwijs (zoals Tonie zegt, het merendeel van de Nederlandse scholen) is een verworvenheid die we moeten koesteren, en die ons de vrijheid geeft te kiezen.
Ik heb op een openbare basisschool gezeten, en op een openbare middelbare school. Ik heb het naar mijn weten op school eigenlijk nooit over God gehad (behalve over Griekse en Romeinse) en nooit over Allah (behalve toen een islamitische klasgenoot van mij ramadande en daar zelf over wilde vertellen), en in ieder geval nooit op structurele basis. Dat vind ik nog altijd een groot gemis.
Ik weet nog wel dat ik op de basisschool op een gegeven moment mocht kiezen tussen godsdienstles en humanistiek. Ik koos (God weet waarom) voor humanistiek. Mijn grootste herinnering van humanistiek is dat we een tekening moesten maken over iets wat ons op dat moment bezighield. Een klasgenootje had een tekening gemaakt van twee struiken waarachter twee mensen schuilgingen die (aan de tekstballonnetjes boven de twee struiken te zien) elkaar oraal aan het bevredigen waren. Zij werd een dag van school gestuurd. Ik leerde twee nieuwe woorden kennen.
Op die basisschool was ik als blanke een minderheid in de klas en toch hadden we alleen projecten over het milieu, over de geschiedenis, en over ecologie, maar nooit over verschillende culturen of godsdiensten. Het was duidelijk dat veel van mijn klasgenoten 'anders' waren dan ik, en mijn nieuwsgierigheid werd ook altijd gewekt, maar er werd nooit wat mee gedaan. Op de middelbare school was er denk ik gewoon niemand die zich geroepen voelde omdat het niet binnen hun lesuren hoefde. Ik had wel een lerares die Jehova's getuige was, maar die mocht er in de les niet over praten. Nieuwsgierig als wij waren, gingen wij zelf op onderzoek uit en leerden een boel over deze geloofsbelijding.
Inmiddels schijnt de Onderwijsinspectie erop toe te zien dat elke school godsdienstlessen met diverse inslag aanbiedt. Gelukkig maar. Ik heb nog steeds het gevoel dat ik fundamentele discussies over godsdienst heb gemist waardoor ik geen enkele vorm van godsdienst echt begrijpen kan.
12.45 [Link] [negen Reacties]
06 april 2002
Roltrap
Als ik op een roltrap stap die kapot is en dus niet voortbeweegt, lijkt het wel alsof mijn lichaam dat niet wil accepteren. De eerste stap voelt altijd gek, een fractie van een seconde verwacht ik dat het ding toch gaat lopen, mij zal meenemen, de voortbeweging in gang zal zetten. Pas weer een fractie van een seconde later snap ik dat dat niet gaat gebeuren en dat ik de niet rollende trap moet zien als een gewone trap. Ook dit voelt raar. Lopen op een niet rollende roltrap is niet hetzelfde als lopen op een trap.
15.02 [Link] [vijf Reacties]
05 april 2002
Pensioen
'Veel plezier, euhm, in de rest van je leven’, sprak de secretaresse van mijn vader vorige week als laatste woorden van haar speech.
Mijn vader is sinds gisteren officieel met pensioen, of, zoals hij zelf zegt, begonnen aan zijn derde levensfase. Ik heb zelf niet lang geleden mijn eerste levensfase gedag gezegd. Mijn vader heeft 34 jaar lang op hetzelfde kantoor gewerkt. 34 jaar is 1768 weken, maal 5 dagen is 8840 dagen maal 9 uur per dag is 79.560 uren gewerkt. Gelukkig had hij ook zo af en toe vakantie. Hij ging altijd met de fiets, behalve toen hij niet in Amsterdam woonde.
Op een receptieachtig feestje nam hij gisteren afscheid van zijn cliënten die in de loop der jaren meer geworden waren dan cliënten alleen.
Dat waren er veel.
Op het hoogtepunt was de wachttijd van de rij om mijn vader te feliciteren met zijn afscheid veertig minuten.
In de grote massa overwegend saaie pakken bewoog ik mij als voor de gelegenheid ingehuurde fotograaf. Sommige mensen vroegen of ik ze nog kende. Eentje ervan was mijn blokfluitlerares van toen ik negen was, een ander de buurvrouw uit die periode. Verder herkende ik oude bekenden niet meteen. Vaak vonden ze dat niet erg, maar soms wel. Heel erg, één keer. Velen kende ik ook helemaal niet, en zij mij niet. Die kwamen naar me toe en beaamden naar elkaar toe dat ik zo vreselijk veel op mijn vader leek. Dan zei ik dat ik heel trots was dat dat zo was. Mijn vader is namelijk een toffe peer. En gisteren mocht ik dat heel vaak horen.
Vaak gestelde vragen: Wat doe je nu? Waar is je vriend (vrijer, loverboy)? Ben je al afgestudeerd? Ben jij Merel? Gaat je vader het redden zo nu zonder werk? (antwoord: ja, hij krijgt het drukker dan ooit). Vaak gemaakte opmerkingen: Je wang is blauw. Jeetje wat ben jij gegroeid (gevolgd door: sorry, dat zegt natuurlijk iedereen).
Ineens was mijn vader weg. Al zijn cadeaus lagen nog op de daarvoor ingerichte tafel. Er waren nog zo’n vijftig gasten aanwezig. De bar was nog niet gesloten. Hij had niemand gedag gezegd. Sommigen vonden dat maar gek, anderen vonden het juist wel mooi. Mijn vader houdt helemaal niet van afscheid nemen.
08.40 [Link] [drie Reacties]
04 april 2002
Kiespijn
'Ben je je ervan bewust dat je wang blauw is?'
'Ja'
'Hij is dik ook'
'Ja'
'Je praat ook heel raar, weet je dat? Een beetje moeilijk'
'Ja, khebkiespijn'
'Is dat normaal, dat je wang blauw wordt daarvan?'
'Ik zou het niet weten'
'Goh. Je ziet er echt niet uit hoor zo'
'Tsk'
15.23 [Link] [vier Reacties]
03 april 2002
Verstand kwijt
Vanavond moest ik naar de tandarts, omdat ik twee weken geleden een deel van mijn kies had doorgeslikt. Hoe dat ook alweer ging, kunt u in alle rust hier nalezen.
Het meisje dat net de deur uitkwam van de tandartsenpraktijk toen ik eraan kwam, keek gans niet blij. Ik slikte. Ik had hier over gedroomd vannacht.
De tandarts bekeek het gat in mijn kies. De tandarts bekeek de rest van mijn kiezen. De tandarts pakte een ding met een haakje en friemelde even aan mijn gebit. De tandarts kwam tot de conclusie dat hij de kies even moest uitboren, invullen, bijplakken, dichtmaken, afschuren. Oh, dacht ik, dat valt mee! In mijn droom moest de kies worden getrokken en leed ik helse pijnen achteraf.
Ik voelde mijn verzenuwde lichaam langzaam ontspannen en kreeg nu pas in de gaten hoe erg ik er tegenop had gezien. Boren en vullen dat ken ik wel. De tandarts stelde zelfs voor het onder verdoving te doen, ha, ja, doe maar - dus geen vuiltje aan de lucht.
'Wacht eens even', zei de tandarts toen hij met een ander dingetje in mijn mond had zitten poeren. 'Je verstandkies zit dwars. Eigenlijk zou ik die meteen ook moeten trekken. Schikt dat nu?'.
Er zijn dingen waarvan je je hele leven weet dat ze moeten gebeuren, dat ze ooit ook zullen gebeuren, maar waarvan je altijd hoopt dat ze pas gebeuren als je later groot bent. Blijkbaar ben ik nu later groot.
Terwijl ik mijn hals rood van spanning voelde worden, was ik even heel dapper, en zei ik dat hij nu dan maar meteen die kies moest trekken ook.
Maar hij zou eerst uitboren, invullen, bijplakken, dichtmaken, afschuren. Dit zei hij met een zeer geruststellende blik in zijn ogen, maar het kwam erop neer dat ik nog tien minuten de tijd had om mij heel erg zenuwachtig te maken voor het kiestrekgebeuren. Ik voelde de stoel onder mij warm worden. Ik keek in het felle licht van de lamp waarop de merknaam Kavolux stond. Kavolux. Xulovak. Vol. Vul. Lak. Vak. Luv. Vuk. Vuk, ja.
Alle schrikverhalen die ik ooit had gehoord, passeerden één voor één de revue. Ik had me het verstandskiestrekken altijd voorgesteld als een angstaanjagende scène uit een science fictionfilm. Felle lampen, grote boormachines met indrukwekkende zagende objecten, mannen met groene pakken en een masker voor hun mond, intens gesteriliseerde naalden, en bloed, heel veel bloed. En heel veel lawaai, vooral veel lawaai van scheurende kaken, van schgnerpende messen, van uitelkaar getrokken wortels. Ik vroeg me af of de tandarts die kies zomaar hier kon trekken, hoeveel uur dat zou duren, en of zijn assistente niet alvast die indrukwekkende apparaten ergens zou moeten ophalen (in het ziekenhuis, bijvoorbeeld). Hel.
Ik had moeten eten van tevoren. Ik voelde mijn lichaam zwak worden onder de intense dreiging van groot gevaar. Mijn benen zwabberden, hoewel ze op de stoel lagen te rusten. Mijn maag vroeg om aandacht. Het werd licht in mijn hoofd. Ik wil dit niet ik wil dit niet ik wil dit niet. Even overwoog ik terug te krabbelen. Mijn ogen dicht. Nee, mijn ogen open. Wat is beter? Mijn ogen half open. Ergens anders aan denken. Mijn ogen dicht. Ik wil weg. Ver weg. En dan op vakantie. Warm. Zee...
...'Zo', zei de tandarts, 'hier is hij dan'. Huh? In zijn hand aan een tang een kies. Met wortels. En een beetje bloed. Van mij. Hij stopte een prop gaas in mijn mond. Ik moest zachtjes dichtbijten. Ik stond op van de stoel. Langzaamaan, om mijn evenwicht niet te verliezen. Wiep, beetje duizelig.
'Het was niet zo'n grote', zei hij. 'Echt wel', zei ik. 'Nee hoor', zei hij, 'ik heb ze veel groter gezien'. Tsk. Alsof ik een mietje ben zeker. Hij deed de kies met de wortels en het beetje bloed voor mij in een doosje. Ik vroeg wat ik dan met dat doosje moest doen. Zorgvuldig bewaren, sprak hij vaderlijk. Ik vroeg of hij ook nog van die plastic beestjes had die ik vroeger altijd kreeg. Die had hij niet meer. Balen.
Nu zeg ik dat het trekken van een verstandskies echt een peuleschil is. Dat het hetgene is waar je het minst tegen op hoeft te zien van alles waar je je hele leven tegen op ziet.
Maar. De verdoving is nog niet uitgewerkt. Als ik lach, dan gaat alleen de ene kant van mijn mond omhoog. De andere kant blijft koppig achter. Dat is geen gezicht.
Maar ik vrees dat ik nu meer lach dan ik lachen zal als die verdoving is uitgewerkt.
20.04 [Link] [39 Reacties]
Op de fiets (22) Project: Installatie fietsbel op fiets.
Doel: Aankondigen van mijn komst wanneer ik op de fiets de straten van Amsterdam onveilig maak. Bovendien kan de fietsbel worden ingezet bij momenten van irritatie over mensen die zich niet naar mijn tevredenheid over straat bewegen. Daarbij kan de fietsbel worden ingezet voor het expres laten schrikken van mensen die niet opletten, ook al is het strikt genomen niet noodzakelijk.
Doelgroep: In principe iedereen. Maar er wordt vooral gelet op toeristen, dagjesmensen, vage types, vrouwen die hun kinderwagen voor zich uit duwen als oversteekmogelijkheid, mensen die meer oog hebben voor de omgeving dan voor mijn progressie, en mensen die ver op de linkerhelft van het fietspad rijden.
Begroting en financieel dekkingsplan: Materiaalkosten zijn 1 euro 89 (Hema - Jip en Janneke). De installatiekosten zijn verwaarloosbaar. De onkosten kunnen geheel uit eigen middelen betaald worden.
Licht
Maar dát is grappig!
Ik kom net thuis van mijn werk en het is nog licht!
Ongelooflijk, het is.
18.59 [Link] [drie Reacties]
Elf patat
Het jongetje was voor mij aan de beurt in de Febo. Hij had een trainingspak aan, kort, blond stekeltjeshaar, en hij moest op zijn tenen staan om de meneer achter de toonbank te kunnen zien. In zijn handen had hij een papiertje. Hij ademde in. Hij las voor:
'Euhm. Elluf patat met mayonaise.' Hij schreeuwde bijna. Het Almeerse accent is net Amsterdams, en dan wat vetter. Hij ging verder: 'Een broodje kroket, één patat zonder, een patatje oorlog, twee bam.. bamischijven, twee cola, twee sinas, elluf frikadel speciaal met kerrie.. ceuhm curry.'
Hij ademde uit. De patatboer vroeg of hij het zeker wist, van die elf patat met mayonaise, en die elf frikadellen. Het jongetje keek hem verbaasd aan. Hoezo? Hij keek op zijn papiertje. Hij werd heel rood. Er kwam achter hem een grote groep mensen binnen. Zijn blonde stekels vielen helemaal weg tussen de volwassenen. Hij was zichtbaar uitgeput van het op zijn tenen staan en de concentratie van het voorlezen. Ik keek mee op zijn papiertje. Er stonden twee streepjes voor 'patat met mayonaise'. Ook achter 'frikadel speciaal (met curry)' stonden twee streepjes. De moeder des huizes had geturfd.
Het jongetje keek dieppeizend van het papiertje naar de patatboer. 'Hebben jullie bezoek thuis ofzo?, vroeg hij. 'Nee', zei het jongetje. 'Gewoon'. De patatboer lachte. 'Dan moet jij er twee hebben van de frikadellen, en twee van die patat met mayo', sprak hij. 'Oh', zei het jongetje, niet helemaal zeker of hij deze man wel moest vertrouwen. Hij betaalde met een bezweet briefje van 50 euro. Het wisselgeld borg hij op in een portemonnee die aan zijn nek hing te bungelen. Hij bewoog zich door de mensenmassa naar achter in de zaak, waar een bankje stond waar hij op ging zitten wachten tot zijn bestelling klaar was.
Ik was aan de beurt. Eén patat speciaal met curry, zei ik. En een cassis. Ik betaalde. Plotseling kwam van achteren het jongetje naar de toonbank toegerend. 'Meneer, meneer, ik was nog vergeten: het is meenemen en niet hier opeten'.
08.58 [Link] [twaalf Reacties]
01 april 2002
Eerste Paasdag
Ik moest gisteren werken. Op eerste Paasdag. Ik hoefde pas ’s middags werken (tot ’s avonds laat). Ik ging ervoor lunchen met een vriend.
We zaten op het terras en aten een Full Irish Breakfast als Paasbrunch. Er was bijna niemand, de zon scheen op haar paasbest en het maakte niet uit dat het eventjes duurde voordat onze bestelling kwam. Gesprekken zo soepel en aanvullend, het leven even zo simpel en de wereld even zo van ons. Het was bijna tijd om naar werk te gaan, maar ik besloot het fijne gevoel even te rekken. Ik belde dat ik wat later kwam.
Hee wie hebben we daar in de verte? Dat zijn Maarten en Joris! Hallo Maarten en Joris! Hallo Merel, en hallo hoe heet jij? Oh ja, dit is Joost. Ik heet Joost. Hallo Joost, wij zijn Maarten en Joris. Kom erbij zitten. Ja, wat een goed idee. Lekker weer hè? Ja man het is ongelooflijk, echt heerlijk. Goed man. Mmm. Ja joh. Poeh. Jemig, wat is dit goed. We hebben net een ijsje gegeten dat voelde ook als echte zomer. Ja, zomer, zo voelt het. Vrolijk Pasen trouwens. Ja, jullie ook. Ik hoorde dat de winkels dicht zijn met Pasen en nu heb ik niets in huis. Dat is dom, want de winkels zijn altijd dicht met Pasen. Ja, nou, dat weet ik ook wel, toch vergeten. Maakt niet uit, want de zon schijnt. Lekker hè, die zon. Mmm. Fijn. Ja, dit is echt heerlijk, dit weer. Prima. De luxe. Zo zou het altijd moeten zijn. Lekker vrij, vandaag. Heerlijk.
Ik moet zo werken. Wat? Werken? Het is eerste Paasdag! Ja, inderdaad. Maar het zij zo. En ik doe toch niet aan Pasen. Het is een beetje belachelijk hoor, dat jij moet vergaderen op Pasen. Tot ’s avonds laat. Ja, nou, kortom. Maar ik denk dat ik het nog even rek, dit fijne gevoel. Ja, rek het nog maar even, dan kom je iets later. Laten we nog wat bestellen. Fijn he, die zon. Poeh. Heerlijk. Mmm.
Alles goed verder? Ja, verder alles goed. Beetje wennen he, aan dat ritme van vijf dagen per week werken. Ja, ik ook. Ik ook. Ik ook. Ja. Poeh. Allemaal. Lekker zonnetje zeg. Even mijn ogen dicht.
Ja, doe nog maar een cola. Ik neem wel een trein later. Moet kunnen. Ik word vast niet zo gemist, heb al gezegd dat ik iets later zou komen. Ja, dat moet inderdaad kunnen. Vind ik ook. Ik ook. Iets later is een rekbaar begrip. Maar vertel, zie je Laura nog wel eens? Nou, nee, eigenlijk heel weinig. Ja, stom is dat. Zou wel willen, maar weinig tijd. En zij ook. Ja, dat hebben wij ook. Maar het is goed dat het nu zomer wordt, dan gaat het allemaal wel wat soepeler. Ja, inderdaad. Dat is waar. Net als nu eigenlijk. We zouden elkaar anders nooit tegen zijn gekomen. Komt door de zon. Heerlijk zeg, die zon. Ja, jemig, poeh hee.
Mmm. Hee, daar heb je Sander! Sander hallo! Kom erbij! Dit zijn Maarten, Joost, en Joris. Hallo Maarten, Joost en Joris, ik ben Sander. Ik kom erbij. Heerlijk he, die zon? Ja man, het is heerlijk. Wat willen jullie drinken? Doe nog maar van hetzelfde. Ja, lekker. Ik heb dorst zeg. Dat komt van die zon. Of van het Full Irish Breakfast. Ja, dat kan ook, haha. Hoe gaat het ermee, Sander, lang niet gezien. Het gaat goed hoor. Nu zeker, met die zon erbij. Beetje wennen hè, aan het nieuwe werkende leven. Ja, wij ook. Haha, net nog over gehad. Lekker zeg, die zon. Ja, ongelooflijk hè. Poeh. Ik denk dat ik een biertje neem. Ja, goed idee. Heerlijk. Lekker vrij vandaag. Ik niet hoor, ik moet werken. Sterker nog, ik zal nu maar eens gaan werken. Als jullie aan het bier gaan, lijkt het mij wel een goed plan om de trein te gaan halen. Ja, dat is misschien wel een goed idee. Jammer. Maar goed plan. Oké.
Nou, het was gezellig zeg! Ja, erg gezellig. Tot snel dan he, zullen we afspreken dat als het mooi weer is, dat we elkaar dan gewoon tegenkomen in de stad? Ja, goed plan. Hee, en vrolijk Pasen. Ja, haha, jullie ook. Geniet van de zon. Ja, lekker man, die zon. Heerlijk. Mmm. (*)(**) 11.44 [Link] [twee Reacties]
