Libelleweek
De coupé was leeg. Ik ook, van mijn werk.
Ik nestelde mij in één van de vierzits en las een Metro van die ochtend. De reis zou twintig minuten duren. Het zou in deze coupé niet voller worden, want bij het volgende station moest ik eruit.
De stem door de microfoon meldde een storing in Weesp, waardoor de trein maar 40 kilometer per uur mocht rijden. Zucht.
Hij schommelde in slakkengang over het spoor. Ik kon de koeien tellen.
Vlak voordat de trein het Flevose zou omruilen voor het Noord Hollandse, begon de microfoon alweer te sputteren. We maken een extra stop in Almere Strand in het kader van de Libelleweek.
Wat?
Stukje voor stukje. Eén. Almere Strand. Almere Strand bleek een station opgebouwd uit steigers en tijdelijke vloeren. Twee. Libelleweek. Libelleweek bleek een bijzonder goed bezocht vrouwelijk evenement op het strand van Almere.
In de verte zag ik grote groepen divers gekleurde jassen. Nog verder partytenten met witte daken en vlaggetjes. Op het perron stonden honderden vrouwen te wachten, met kaki kleurige Libelletassen onder hun arm.
Voor ik wist, kwamen ze mijn coupé in. Ze kirden en ze kakelden, en gingen zo snel mogelijk zitten. Anja, Anja, hier is nog een plekje.
Anja ging naast mij zitten, ontdeed zich van haar schoenen en draaide haar in panty gehulde voet enkele malen rond. Ze zuchtte. Het was een zware dag geweest. Maar wel erg leuk.
Al snel werd er gebeld naar het thuisfront en kwam ik erachter dat de Libelleweek vooral bedoeld was om heel veel te kopen, en veel te eten. Alle artikelen uit het afgelopen seizoen konden hier nu gewoon worden gekocht. Daarom ook die grote tassen, die kreeg je er gewoon gratis bij.
Toen de trein zich binnen een paar minuten tijd gevuld had met honderden vrouwen die om mij heen zaten en stonden, reden we verder. 40 kilometer per uur. En nul kilometer per uur toen de trein voor het station een kwartier stil moest blijven staan. Al die tijd kwam ik meer te weten over het fenomeen vrouw. Ik begrijp mannen steeds minder.
De reis duurde uiteindelijk een uur en tien minuten, in plaats van twintig.
08.52 [Link] [tien Reacties]
30 mei 2002
Dagmaker
Ze weet het niet. Ze weet het niet, maar ze maakt mijn dag. Ze maakt geregeld mijn dag. 's Ochtends, als ik moe en afgemat uit mijn dromen de drukke ochtendspits induik op het Centraal Station, waar niemand oog voor elkaar heeft en iedereen chagrijnig kijkt, dan maakt ze mijn dag. Als ik de lange rijen zie voor koffie en ik de stationsklok check of ik het ga halen om me daarin te wurmen en er op tijd voor de trein met een cappuccino weer uit te komen.
Als ik in de rij merk dat fanatieke mensen met leren aktentassen voordringen op mensen die de slaap nog uit hun ogen moeten wrijven. Als ik zie dat maar weinigen bereid zijn alvast te kijken hoe duur hun bestelling is en het geld reeds voor de mensen achter de toonbank klaar leggen. Als ik bedenk dat ik hier nooit zou willen werken, omdat iedereen gehaast is en murw, en de mensen achter de toonbank van de weeromstuit traag en nonchalant.
Dan maakt ze mijn dag. Ze is vol energie. Ze is vriendelijk tegen iedereen, en rechtvaardig als mensen voor hun beurt proberen te praten. Ze krijgt iedereen stil. Ze draait de toko vol flair, werkt snel en zichtbaar met plezier. Helpt iedereen zonder de mens achter de bestelling te vergeten. Benut de dertig seconden per klant maximaal door je het gevoel te geven dat jij anders bent dan de chagrijnige massa om je heen. Haar lichaam zwiert rondjes tussen de koffieautomaat, de broodjes en de frisdranken. Haar lach is oprecht. Haar fonkelende ogen kijken je aan, in plaats van langs je heen. En ondertussen spoort ze haar collega's aan om klantgericht te zijn, maakt ze grapjes met hen, en met ons, vertelt ze verhalen.
Zij is een vrouw om van te houden. Ze maakt geregeld mijn dag, zo 's ochtends vroeg. Maar ze weet het niet.
09.27 [Link] [zes Reacties]
29 mei 2002
Druk
Ik voel me een beetje als Michael Douglas in Falling Down.
Als Basil uit Fawlty Towers als er meer dan twee gasten tegelijk in het hotel binnenkomen.
Als Annabella Sciorra in The Hand that Rocks the Cradle wanneer ze haar inhaler kwijt is.
Als Bruce Willis in Die Hard, Die Harder en Die Hard with a Vengeance. Als The Incredible Hulk vlak voor het moment dat hij groen wordt en gaat ontploffen. Als Chunk in The Goonies als hij wordt ondervraagd door de Fratelli’s. Als Geert de Jong in Mama is Boos.
Als William H. Macy in Fargo wanneer hij, nou ja, als William H. Macy in Fargo.
Gelukkig zijn het allemaal speelfilms of series, en lopen ze altijd goed af.
08.53 [Link] [tien Reacties]
28 mei 2002
Huismtoofr
Het nadeel van sms-en met het woordenboek van Nokia is wel, dat je goed moet controleren wat er door het vlijtige typen uiteindelijk in het sms-je komt te staan.
Zo toets ik altijd maar als ik naar bedoel, en zij als ik wij bedoel, en huismtoofr als ik huisnummer wil zeggen. Ik snap niet zo goed waarom hij huismtoofr wel kent, en huisnummer niet.
22.50 [Link] [zeven Reacties]
Het Parool
Dat is fijn. Ik heb een drie weken abonnement op Het Parool afgesloten zonder verdere verplichtingen, maar ik krijg hem nu al voor de zevende week binnen.
Het is onbewust een bijzonder goede actie van Het Parool, want ik raak verschrikkelijk aan de krant gewend.
08.19 [Link] [veertien Reacties]
27 mei 2002
AKO
De nieuwe AKO in de stationshal is groot. Gestrande reizigers kunnen er naar hartelust rondhangen als zij een tijdspanne moeten overbruggen, als zij willen bladeren in diverse binnenlandse of buitenlandse tijdschriften, of als zij een boek willen kopen. Het laatste gebeurt relatief weinig volgens mij. De winkel fungeert meer als legale hangplek voor volwassenen dan als plaats waar handelsartikelen verkocht worden (van Dale).
Op één van de eilanden in de winkel lagen boeken in de uitverkoop. Een moeder en dochter hingen boven het eiland en lazen verschillende titels voor. De dochter ontdekte blijkbaar voor het eerst de boeken van Yvonne Kroonenberg.
'Moet je kijken mam, Alles Went Behalve een Vent', zei ze. Grinnikte ze.
Even later:
'Nou ja, hier ook: 'Het zit op de bank en het zapt!'
Gekir.
De dochter was een jaar of zestien. De moeder was iets meer dan het dubbele.
'Meneer als ik u zie, krijg ik zo'n zin in ruzie!' riep de dochter uit.
Vol ongeloof pakte ze één van de boekjes en begon de achterflap te lezen.
'Kan ik hem nog ruilen? hahaha'
De moeder was inmiddels stukken minder blij gaan kijken. Haar lippen waren dun geworden, en haar ogen stonden oorlogszuchtig.
Ze trok het boek uit de handen van haar dochter.
'Kom', zei ze, 'laten we zo'n boekie voor je vader kopen'.
08.58 [Link] [Eén Reactie]
26 mei 2002
Foam in het Vondelpark
In het Vondelpark hangen op het moment 150 foto's aan 75 lantaarnpalen. Bij alle café's in het park kan je terecht voor een gratis bijbehorend boekje dat tekst en uitleg verschaft. Het zijn de mooiste foto's van verschillende fotografen, amateur en professioneel, door henzelf uitgezocht.
Het nieuwe fotografiemuseum in Amsterdam heeft de tentoonstelling georganiseerd, onder andere om naamsbekendheid te krijgen. Dat is gelukt. Ik had nog nooit van Foam gehoord en nu ben ik fan.
Op het eerste gezicht fiets je de foto's zo voorbij. Ze zijn klein en hangen vaak een beetje verscholen. Als je in tweede instantie de foto's wel bekijken gaat, vormt de tentoonstelling een bijzondere combinatie tussen een speurtocht van langvervlogen kinderpartijtjes en een volwassen foto-expositie.
Er is boel afwisseling mogelijk. Zo kan je eerst de uitleg lezen en dan pas de foto bekijken, en concluderen dat de uitleg stukken mooier is dan de foto zelf. Je kan op zoek gaan naar verloren nummers met interessante titels, of de foto met een toevallige passant bespreken op verschillende symbolische gedachten die aan het werk ten grondslag liggen. Niet alle foto's zijn even bijzonder, maar dat mag de pret niet drukken.
De vreugde wordt verhoogd door andere geïnteresseerden die heel af en toe je pad kruisen. Het boekje in hun hand duidt op deelname aan dezelfde culturele uitspatting. Voorzichtig wordt er geknikt. Mensen die langsfietsen vragen zich af waarom je met een boekje naar een lantaarnpaal staat te loeren. Sommigen stoppen om te vragen waar je het boekje kan halen.
Toen we bij het Blauwe Theehuis foto 067 en foto 068 aan het bekijken waren, maakte een vrouw net haar fiets los die aan dezelfde lantaarnpaal vastgeklonken zat. Ze vroeg ons wat we van de tentoonstelling vonden, en toen we enthousiast reageerden, zei ze dat zijzelf foto 012 was. Die hadden we nog niet gezien. Op naar foto 012.
We drentelden door het park, op zoek naar plaatjes. Ons niet bewust van het feit dat er een plattegrond in het boekje stond, liepen we tegen de richting in, van het pad af, en zonder volgorde. Zo was het goed.
Verdwalen in eigen park is het ultieme vakantiegevoel op zaterdagmiddag. In het bijzonder omdat de grote, zwarte wolken overwaaiden, de zon tot het eind haar best bleef doen, en het ineens vier uur later was.
13.10 [Link] [Eén Reactie]
25 mei 2002
Natalie Merchant
Vroeger begonnen concerten in Paradiso nooit op tijd. Sterker nog, als op het kaartje aanvangstijd 20:30 uur stond, en je was daadwerkelijk om half negen binnen, dan werd je meewarig aangekeken door het opstartende barpersoneel, woei er nog een koude wind door de oude kerk vanwege absentie van publiek, en voelde je je een domme puber omdat je er zo vroeg was gekomen.
Ik leerde om te laat te komen. Stond er 20:30 uur, dan was het 22:00 uur. Bij echt stoere bands kon je rekenen op 23:00 uur. Je kwam laat binnen en trof een Paradiso aan vol mensen, vol rook, vol drukte. Tien minuten later zou het concert beginnen. Perfecte timing.
De tijden zijn veranderd. Letterlijk. Als er staat 20:30 uur, dan is het 20:30 uur. Op de minuut nauwkeurig. Bovendien hangt er tegenwoordig bij elk (Amerikaans) concert waar ik kom een bordje of ik niet wil roken. Men houdt zich er redelijk aan. Als iemand aan het eind van een uitverkocht concert een sigaret opsteekt, en de geur van brandend tabak mijn neusgaten bereikt, moet ik altijd even denken wat voor geur dat ook alweer is.
Gisteren kwamen we voor het concert van Natalie Merchant om iets voor negenen binnen. Er hing niet alleen een bordje of we niet wilden roken, maar ook mochten we niet praten. We stapten door de deur om erachter te komen dat de zaal al vol zat, dat Natalie Merchant al bezig was met haar vierde nummer, en dat we gedoemd waren tot het eind van het concert (akoestisch, dus geen beweging) helemaal achteraan te blijven staan. Toen min of meer bleek dat het nummer waarvoor ik naar het concert wilde, Motherland, reeds de revue was gepasseerd, was de slechte start compleet.
Het werd al snel beter. Natalie Merchant vertelt tussen de liedjes door grappige verhaaltjes waar je van moet lachen. Ze heeft iets fragiels en iets sterks tegelijk, en vooral een stem die er niet om liegt. Je gaat de liedjes in met een brede glimlach om je mond vanwege haar verhalen, om vervolgens door de bas in haar stem tot een melancholieke treurigheid uit te barsten wanneer ze begint met zingen. Ze weet te balanceren tussen uithalen en inhouden, tussen groots en subtiel. Steeds als je bijna denkt dat ze nu even niet, dan doet ze ook even niet.
Paradiso was stil.
Het was de eerste keer dat ik in de zaal een mobiele telefoon af hoorde gaan. Natalie Merchant had het publiek volledig op haar hand en speelde ermee alsof het niets was. Het akoestische concert maakte me erg benieuwd naar een niet-akoestisch optreden. Aan het eind van de avond kwam ze van haar krukje en wiegde ze heup op het laatste nummer. Ze deelde tulpen uit aan de mensen op de eerste rijen. Toen de twee andere muzikanten al lang naar achteren vertrokken waren, stond zij nog een tijd met de steeds kleiner wordende bos rode bloemen op het podium.
Het smaakte naar meer.
11.55 [Link] [vier Reacties]
Eten Dhr Fabriek en datgene wat hij eet (denk ik)(op dat stukje dat nu net wat anders gekleurd is kan je klikken, dan kom je uit op waar het over gaat. Dat heet linken).
Je krijgt er honger van, zo op het nachtelijk uur.
01.59 [Link] [Eén Reactie]
24 mei 2002
Contrast
Het contrast tussen het bijzonder blij kijkende en muzikale zigeunertrio waarvan vooral degene met de accordeon een imposante glimlach van oor tot oor vertoonde, en de gezichten van het publiek, de treinreizigers, was opmerkelijk groot.
16.20 [Link] [zeven Reacties]
Mempartij
De boezem van mijn buurvrouw was prominent vertegenwoordigd. Van zichzelf moest zij al wel behoorlijk zijn bedeeld, maar het was duidelijk dat er onder de kleding extra druk was uitgeoefend om haar rondborstigheid nog meer tot uiting te laten komen. Het hout voor haar deur schoot bijkans uit haar strak geslagen topje. Ik kon niet anders doen dan er naar kijken en weer wegkijken. Er naar kijken en weer wegkijken.
Over het topje heen droeg ze een blousje dat door de omvang van haar décolleté naar de zijkanten van haar lichaam werd geduwd. Ze schoof het blousje terug. Als ze aan het woord was, met de aandacht op haar gericht, voelde ze zich blijkbaar niet geheel op haar gemak met haar opvallende mempartij. Ze trok het terugvallende blousje steeds weer over haar borsten heen, waardoor ze alleen maar meer opvielen. De gleuf die ontstond was onvermijdelijk om naar te kijken. Ik moest denken aan Janet Jackson in één van haar laatste clips, aan Bridget Maasland bij die ene test, aan Vanessa in het algemeen. Hier was duidelijk opzet in het spel om haar omvang in vergrote versie aan de wereld te laten zien, maar tevens spijt dat ze met deze outfit bij ons in de vergadering zat.
De mannen aan de overkant van de tafel waren allemaal keurig opgevoed en de hele vergadering bezig om dertig centimeter boven het in het oogspringende gebied haar in haar ogen te kijken. De vergadering duurde twee uur en de energie van de betrokkenen was voor de rest van de dag afwezig. Zij hadden nog nooit zo zwaar vergaderd.
Toen we naar buiten liepen, zei ze tegen mij op een kribbige toon, en alsof niets door haar kwam en alles door de verregaande lompheid van het mannelijk geslacht:
'Die vent tegenover me zat de hele tijd naar mijn borsten te kijken'.
Duh.
08.28 [Link] [tien Reacties]
Regenpak
De regen kwam met bakken uit de lucht. Ik leunde tegen de deurpost en probeerde aan de overkant van de straat mijn fiets te ontwaren. Het was geen makkelijke opgave. De druppels waren dik en veel.
In keek naar mijn droge kleren, ik keek naar mijn horloge en ik keek naar de lucht. Mijn droge kleren waren een prettig gevoel, mijn horloge vertelde dat ik nu echt moest vertrekken, en de lucht liet geen stukje blauw zien, slechts een grijze huilende massa. Met deze regen zou ik nog voor de hoek van de straat doorweekt zijn.
Ik moest de hele dag nog. Ik stak mijn hand even buiten de deur omhoog, om te checken. Regen galore.
Dat regenpak. Twee weken geleden, toen ik elke ochtend tot op mijn onderbroek natregende vanwege lange fietstochten in huilend weer, had ik mijzelf voorgenomen om een regenpak aan te schaffen. Mijn stellingname dat ik in het geheel niet van regenpakken hou, dat ik ze vies vind zitten en dat ze plakken aan mijn huid, moest ik nu maar eens laten varen. Evenals het probleem dat een regenpakken niet charmant zijn. De gedachte een hele dag in natte kleren te moeten rondlopen, of gedurende de fietstocht even niet charmant over te komen, maakte de keuze vrij eenvoudig. Bovendien bleek het tevens weinig charmant om belangrijke mensen in een vergaderingen te ontmoeten met een doorweekte broek die watersporen op het nieuwe tapijt achterliet.
Ik ken mijzelf. Grootse plannen, maar vervolgens geen regenpak aanschaffen. Dit keer zou ik het anders doen. Regenpakqueeste was nu begonnen. Ik ging naar de Hema, ik ging naar de V&D, ik ging naar Perry Sport, ik ging naar een winkel waarvan ik de naam niet meer weet, en ik ging naar de Dumpstore.
Resultaat nul. Hema uitverkocht op één rare kleur na maar ver-schrik-ke-lijk duur, V&D heeft er geen, Perry Sport heeft ze alleen voor kinderen, winkel waarvan ik de naam niet meer weet had ze niet, de Dumpstore had ze wel, goedkoop, cool ook, mooi geel, maar in het geheel niet opvouwbaar en dus niet handig. Toen werd het mooi weer.
Daar strandde mijn regenpakaanschaf. Gisteren stond ik in de deuropening te kijken naar de regen. Ik moest nu weg. Ik had het zelf zo ver laten komen. De regen spatte voor de deur op de stoep uiteen. Ik stapte naar buiten en liep naar de overkant. De regen maakte zich van mij meester. Nog voordat ik mijn fiets van het slot had gehaald, was de onderkant van mijn broek al donkerder gekleurd. Bij de hoek van de straat al sijpelde het zoete water via mijn haar in mijn mond. Een taxichauffeur droeg zijn steentje bij door naast mij heel hard door een plas te rijden en vervolgens te toeteren.
Op mijn werk werd ik meewarig aangekeken. Het duurde tot de lunch voor ik droog was. Maar heb je dan geen regenpak, vroegen ze.
NS Humor
Twee conducteurs stonden op het perron voor zich uit te staren. De trein was er nog niet. Ze hadden een snor. Op het bord stond bestemming Rotterdam. Via Schiphol en Den Haag HS.
Een vrouw die een meisje zou zijn geweest als zij niet een outfit droeg die haar leeftijd vele malen omhoog gooide, keek op het bord en liep door naar de conducteurs.
'Is dit de trein naar Rotterdam?'
De conducteurs beaamden, dat indien de trein zo zou komen, hij was overigens niet vertraagd, dit inderdaad de trein naar Rotterdam zou zijn, zoals op het bord, dat zij net gelezen had, vermeld stond. De vrouw zei dat ze dat inderdaad al had gelezen, bedankte, liep weg van de conducteurs, en bleef halverwege het perron staan wachten op de trein.
De ene conducteur gaapte. De andere conducteur zei:
Negen maanden
Gisteren zou Margit 28 jaar geworden zijn. Of, zoals haar moeder het zei, gisteren had Margit 28 jaar moeten worden.
Ze werd het niet. Negen maanden geleden vond zij door een noodlottig ongeval op de Dam de dood die haar verjaardag met een onweerlegbare waarheid tot rouwdag maakte.
Waar ik lang kon denken dat ik Margit even uit het oog was verloren, zo vaak zag ik haar nou ook niet meer, werd in negen maanden tijd wel duidelijk dat Margit niet meer terug zou keren. Niet meer voor de Albert Heijn haar fiets tot stilstand zou brengen om even bij te praten. Niet meer tijdens het uitgaan toevallig in dezelfde kroeg zou belanden als ik.
Negen maanden. Lang en kort tegelijk. Gisterenavond werd in de Jacob Obrechtkerk op haar verjaardag op hetzelfde moment door een heleboel mensen op dezelfde muziek aan hetzelfde gedacht.
In negen maanden tijd fietste ik ontelbare keren over de rottige steentjes van de Dam. Vaak met koude rillingen over mijn rug, kippenvel, maar soms juist met extra moed en levenskracht. Ik begroette haar kleine, ronde gedenksteentje dat tussen de steentjes verzonken ligt. Soms met een knipoog en een duim omhoog, dan weer met een brok in mijn keel en een groot gevoel van onrechtvaardigheid. Er ging geen enkele keer voorbij dat ik op de Dam was, en niet aan haar dacht.
In negen maanden tijd dook Margit te pas en te onpas op in de geschreven media, zodat ze me steeds liet schrikken. In de trein naar mijn werk, in een volle vierzit, sloeg ik de krant nonchalant open om plotseling haar foto te zien. Tranen terstond. Ik trof Het Parool aan op de mat achter mijn voordeur met haar naam in vette letters dikgedrukt op de voorpagina: ‘Margit Widlund had geen kans’. Op momenten dat ik er helemaal niet aan wilde denken, wegdrukken, of vergeten, werd ik met haar geconfronteerd.
In negen maanden tijd sprak ik veel meer over haar dan in de negen maanden ervoor, en dacht ik nog talloze keren vaker aan haar zonder het over haar te hebben. Dacht ik zoveel keren vaker aan haar dan ik in de rest van mijn leven had gedaan.
In negen maanden tijd werd het eerst herfst, toen winter, en toen lente.
In negen maanden tijd kan een kind verwekt en geboren worden. Negen maanden na de begrafenis zaten we gisteren met z’n allen aan het bier, te genieten van de avondwarmte. Te lachen, te huilen ook, te praten. Dat was goed. We waren het eens. Opdat er maar veel verwekt en geboren mag worden, en weinig mag worden doodgegaan de komende maanden.
08.02 [Link] [zes Reacties]
20 mei 2002
Op de fiets (27)
Van alle nare dingen die geheel onverwacht maar niet geheel onlogisch mijn pad kunnen kruisen, staat het ontdekken van een lekke band zeker in mijn top 5 van grootste ergernissen. Iedereen die mij goed kent, kan dat met een verzuchting beamen.
Ik háát lekke band.
Merel + Lekke band = boel chagrijnig.
Ik loop niet graag rond het nachtelijk uur in mijn eentje door Amsterdam. Ik reis niet graag met het openbaar vervoer. Ik vind taxi's veel te duur en onnodig als er ook andere oplossingen zijn.
Toen ik erachter kwam dat mijn band gelijk een verschrompelde ballon was, vloekte ik eenmalig en heel hard zonder iemand bij de naam te noemen. Vervolgens overzag ik mijn plannen voor de avond en de problemen die door het leeglopen van mijn band veroorzaakt waren.
Mijn broer en vriend J. keken met meelijwekkende blik naar mijn buitenband die naast de velg lag. Zo plat was mijn band nog nooit geweest. Er moest wel een heel groot gat in zitten om hem zo uitgeput te doen laten geraken. Gelukkig had ik steun aan mijn broer en aan vriend J. We besloten met de fiets in de richting van het huis van mijn broer te lopen, alwaar een fietsenmaker zat die misschien om half 11 op vrijdagavond nog wel geopend was. Toen dit niet het geval bleek, besloten wij de fiets eigenhandig te repareren met de Simson bandenplakset van mijn broer.
Vriend J. draaide de fiets professioneel om zodat hij op zadel en stuur op de grond steunde. We bekeken de band. We openden het Simson bandenplaksetje. We draaiden het ventiel los, legden het dopje op een zichtbare plaats op het troittoir, en duwden het ventiel door het gaatje in de velg. De binnenband was vrij. En dat zonder bandenlichters. We voelden ons echte bandenplakkers. We kregen er schik in.
We pompten de band op. De band liep meteen leeg. Na enkele malen pompen, ontdekten wij het gat. Terwijl vriend J. zijn duim op het gat hield, knipte mijn broer een stukje van het plakmateriaal af. Hij smeerde lijm op de binnenband, terwijl ik probeerde de folie eraf te halen. Dit lukte aanvankelijk niet zo goed, maar gelukkig kreeg ik mijn nagel uiteindelijk zo ver dat de folie en het plakmateriaal uiteenweken.
Vriend J. zei dat we drie minuten moesten wachten met plakken, omdat anders de lijm niet goed gedroogd zou zijn. Mijn broer en ik vonden dat wat overdreven, en plakten de band en het plakmateriaal al na anderhalve minuut op elkaar. Er volgde een discussie over vaders en bandenplakkers en vriend J. voorspelde een lekke band vanwege de korte tijd die wij gewacht hadden op het drogen van de lijm. Wij checkten de binnenband (dat had ik dan weer van mijn vader geleerd) op scherpe onderdelen, en jawel, een dikke doorn danwel spijker kwam door de buitenband gestoken. Wij verwijderden de dikke doorn danwel spijker. We staken het ventiel weer in de velg, draaiden het dicht, stopten de binnenband in de buitenband, en pompten de band op. We drukten de buitenband in de velg.
Het laatste stukje is altijd het zwaarst en ik liet het over aan mijn broer en vriend J. We draaiden de fiets om, zetten hem op zijn standaard, en gingen naar binnen. Hoopvol.
Een uur later was de band nog steeds vol lucht. Wij prezen onszelf. Wij waren de koningen van het bandenplakken. Wij roeleerden hard. Aan ons konden alle padvinders een voorbeeld nemen. Onze samenwerking maakte iedere socialistische partij jaloers.
Ik fietste met mijn fiets naar de stad, en ik fietste 's nachts naar huis weer terug. Mijn band en ik. Dikke vrienden.
Sinds eergisteren staat mijn fiets buiten tegen het hek geleund. De band is zo lek als maar kan. De buitenband ligt naast de velg. Het is een treurig gezicht.
14.34 [Link] [twaalf Reacties]
19 mei 2002
Chocolade en drank
De desserts op de kaart vielen tegen.
De mandarijnenparfait, de mokkabavarois, de mangomousse met mintsaus en de diverse soorten ijs spraken niet tot onze verbeelding.
We wilden geen culinair gezeur met interessante combinaties, maar chocolade.
Diepzwarte chocolade gevuld met een verrassende inhoud.
We wisten dat ze even verderop in een ander restaurant van die gigantische bonbons hadden, ambachtelijk vervaardigd, gevuld met de puurste chocolade en andere zoete ingrediënten die onze tong en onze plotseling opgekomen honger naar chocolade zouden bevredigen.
Enig probleem was dat het een restaurant was, geen café, en dat wij ons afvroegen of je het voor- en hoofdgerecht zomaar mocht overslaan om meteen tot de koffie met bonbons te geraken. We besloten het erop te wagen.
De kelner van het chique en monumentale pand keek even verbaasd toen wij bij binnenkomst aankondigden dat wij niet wilden eten, maar alleen voor de bonbons waren gekomen. En dat we voor de vorm best een kopje koffie erbij wilden bestellen. Vervolgens placeerde hij ons aan de moderne bar, gaf ons een knipoog en zei dat we aldaar mochten wachten tot hij de bonbons zou presenteren.
Hij vulde de schaal met alle bonbons die ze in voorraad hadden en gaf ons de bijbehorende kaart. Bonbonkaarten zijn geweldig. Lang tuurden wij naar de zoetigheden op het schaaltje en vervolgens naar de uiteenzetting op papier. We kwamen tot de conclusie dat we er niet wijzer van werden en kozen voor twee bonbons die er op het schaaltje het spannendst uitzagen. De vriendelijke kelner keek even om zich heen, en toen niemand keek, fluisterde hij zachtjes dat we er nog wel eentje mochten nemen, sttt, niet zeggen hoor.
Smikkel smikkel. Ook de koffie was bijzonder lekker. Het was fijn.
Na de koffie en de bonbons bekeken we de uitgebreide reeks flessen drank die achter de bar in mooie rijen stonden opgesteld in alkoofjes met veel licht en interessante spiegels. Onze eerste barman had inmiddels vrijaf.
Een tweede barman was ons evenwel net zo goed gezind als de eerste en vroeg of hij ons wat te drinken in mocht schenken. Hij prees enkele dranken aan, en daaruit maakten wij een keuze. Mijn keuze, zei hij erbij, was wel een heel dure. Maar hij zou ons wel matsen, sttt, niet zeggen hoor.
En zo kwam het dat ik dronken van de chocolade en de drank geheel gelukkig huiswaarts keerde.
16.10 [Link] [drie Reacties]
Haarspoeling
Ik heb een beetje een nietszeggende kleur haar. De een noemt het blond, de ander donkerblond, een volgende kijkt er heel lang naar met peinzende ogen, en weet het echt niet. Peperenzout.
Ik besloot vandaag mijn haar te verven. Doe eens gek zeg zo vlak voor Pinksteren. In de winkel stonden allemaal potjes en tubes en doosjes met kleuren, spoelingen, behandelingen en permanenten. Ik bekeek de kleuren. Ik keek naar mijn haar. Dat was nog niet zo makkelijk zonder spiegel in de buurt. Ik hield de doosjes naast mijn haar om de kleuren te vergelijken.
Hennarood leek me wat overdreven. Echt blond wat ordinair. Bruin te bruin. Zwart te heftig.
Na enkele minuten turen had ik mijn keuze gemaakt. Koperroodblond zou het worden. Een kleurspoeling, na een paar wasbeurten gewoon weer weg, redelijk veilig.
Haar wassen, plastic handschoentjes (bijgeleverd) aan, haargel over haar verdelen, 30 minuten wachten, en uitspoelen maar. Een spannend moment. Wie weet zou de uiteindelijke kleur absoluut geen gezicht zijn, of wie weet had ik nu eindelijk de kleur haar te pakken die ik altijd al had willen hebben. Op de gebruiksaanwijzing stond dat het resultaat licht af kon wijken van de kleur op de verpakking. Ik wist bijna zeker dat het bij mij mis zou gaan.
Ik keek in de spiegel. Mijn haar was inmiddels droog. Ik zag mezelf. Ik zag mijn haar.
Ik zag geen enkel verschil met de Merel die ik een uur eerder in de spiegel had gezien! Een mooie boel! Zomaar 8 euro, drie kwartier wachten, en stress over het eindresultaat over de balk gesmeten!
Wel weet ik nu eindelijk welke kleur haar ik heb.
Als iemand het vraagt, zeg ik koperroodblond.
00.35 [Link] [zes Reacties]
Luilak
Met mijn collega had ik het over Luilak deze week. Ze moest vandaag heel vroeg werken en ik zei: nou, maak dan maar lekker veel lawaai!
Ze keek me aan alsof ik gek was.
Ik wist wel dat Luilak voornamelijk gevierd wordt in de Zaanstreek waar ik vandaan kom, maar aangezien de Hema dit weekend Luilakweekend heeft met grote kortingen als je voor 9 uur komt, dacht ik dat Luilak misschien landelijk was overgewaaid. Niet dus.
Voor degenen die niet weten wat het is (ongelooflijk! wat een gemis!): het is een feest waarbij langslapers worden gewekt en bespot. Traditiegetrouw hangen (kwa)jongens lege blikjes achter hun fiets waarmee ze rond zonsopgang door de straten gaan racen.
Iedereen wakker, hartstikke leuk.
Ik weet nog goed dat ik fantaseerde over wat ik met Luilak zou gaan doen. Hele scenario's met veel lawaai, orkesten, microfoons en geschreeuw passeerden in de week voor Luilak de revue in mijn hoofd. Grootse plannen had ik, de wekkers zetten in mijn hele huis, aanbellen bij de buren, heel veel kabaal maken, de stereo op z'n allerhardst, omroepwagens van het waterbedrijf inhuren, deksel van pannen tegen elkaar, megafoons, etc.
Ik heb het uiteindelijk nooit gevierd. Mijn bed was fijner dan het wekken van anderen.
Wel is onze auto een keer gejoyrided geworden op Luilak, maar dat was in Bedum, Groningen, en daar weten ze niets van Luilak.
13.35 [Link] [elf Reacties]
17 mei 2002
Viking
Het is altijd weer een mooi moment op mijn werk als er gevraagd wordt of iemand nog iets van Viking wil. Viking brengt kantoorartikelen naar het kantoor. Pennen, passers, rekenmachines, plakband, diskettehoezen, faxapparaten, maar ook waterkokers en meubilair.
Ik heb een zwak voor kantoorartikelen. Ik heb er een aantal maanden geleden een rode gel-pen besteld, en ik wil nooit meer terug. De diskettehoesjes die ik er kan bestellen, zijn niet bijzonder mooi, maar wel erg begerenswaardig. Misschien krijg ik mijn werk binnenkort wel zo ver dat ik ook via hen CD recordable's kan kopen. Of een werktas. Essentieel. Printerinkt, voor mijn printer thuis, omdat ik zo vaak thuis moet printen? Telefoontoestellen, mobiel of vast - ze hebben het allemaal.
Viking voegde bij onze laatste bestelling een presentje toe. Hoera! Een beach tennis setje! Twee rackets met een balletje in een netje. Vanzelfsprekend moest ik die even uitproberen. Ik scheurde het netje open. Hmm. De rackets waren niet van al te beste kwaliteit. Het balletje was van dun plastic en vormde zich naar alles wat je er van wilde maken. Het mocht de pret niet drukken.
Mijn collega en ik stonden enkele seconden later als twee bezetenen in het kleine kantoor te beachracketten. We waren goed, dat zag je zo. Het tikken van het balletje op de rackets maakte een onnatuurlijk geluid. Over het dunne hout van de plankjes zat een klein laagje plastic, leek het wel. Het balletje was binnen de korste keren een eitje geworden.
Maar wij gingen door. Qua niveau zeer aan elkaar gewaagd. Overspeelsessies van twintig keer waren geen uitzondering.
Het balletje schoot alle kanten op. Het is er klein, het plafond is er laag, en dus een goed obstakel om te ontwijken. Ik voelde zweet langzaam opkomen. Door de diverse apparaten in het kantoor hoefden we nooit ver te lopen om het balletje terug te halen. De ene keer zat hij vast achter het kopieerapparaat, de andere keer kwam hij door een computer eerder ten val dan op het strand het geval zou zijn geweest. Dit was sporten op ideale basis! Bovendien hadden we geen last van een zee waarin het balletje zou kunnen verdwijnen, geen honden die het balletje zouden kunnen confisqueren, geen andere mensen die ons raar aankeken.
Andere mensen. Ik keek even naar links. Terwijl wij intense sport aan het bedrijven waren, zat mijn andere collega met gefronste wenkbrauwen naar ons schouwspel te kijken, om vervolgens glimlachend weer aan het werk te gaan.
Ohja, werk. Da's waar ook.
09.43 [Link] [dertien Reacties]
16 mei 2002
Verschil
Van Amsterdam (mijn woonplaats) naar Almere (mijn werkplaats) is het twintig minuten met de trein. In die twintig minuten wordt dit verschil gemaakt (percentages):
Ook in andere gemeenten om Amsterdam heen kleurt het geel:
*
Zijn alle LPF stemmers al eerder uit Amsterdam naar omliggende gemeenten vertrokken of is links daar sterker in overredingskracht?
19.44 [Link] [zeven Reacties]
Mijn stad
Ik ben overigens wel erg trots op Amsterdam. PvdA blijft de grootste, Groen Links lijdt weinig verlies, en SP is meer dan verdubbeld. En anders hebben we Groningen nog!
14.55 [Link] [tien Reacties]
Instemmend
Ik weet nog goed dat ik de mensen mijn schoolplein op zag komen lopen. Het schoolplein van mijn lagere school was met een hek van de buitenwereld afgesloten, zonder dat het een beklemmend gevoel gaf, want verder was het schoolplein erg groot.
Op een dag kwamen er allemaal mensen het schoolplein opgelopen. Het hek dat normaal zo dicht was, stond de hele dag gewoon open!
De bezoekers waren duidelijk geen ouders, en geen leraren van onze school.
's Ochtends voordat de school was begonnen, hield ik ze nauwlettend in de gaten vanuit mijn favoriete hoekje op het plein. Het was druk. De mensen hadden papiertjes in hun hand en liepen ermee naar binnen. Op de voordeur van mijn school hingen papieren met cijfers en een pijl erbij. De mensen gingen naar binnen en kwamen even later weer naar buiten. Ze keken belangrijk.
Toen de bel was gegaan, en we in de klas zaten, legde de meester uit dat er vandaag in onze school gestemd ging worden. Onze ouders zouden vast ook zijn gaan stemmen vandaag. Aha! De helft van de klas knikte instemmend. Dat wist ik ook, dat mijn ouders gingen stemmen, maar ik wist niet dat dat zomaar in mijn school gebeurde met papieren met cijfers en pijlen erop.
Dus zo zag stemmen eruit!
In de pauze ging ik bij het hek staan. Ik vroeg de mensen wat ze gingen stemmen. Sommige mensen moesten erom lachen, gaven geen antwoord en liepen door. Sommigen wisten het nog niet, anderen gaven antwoord en probeerden mij te overtuigen van hun keuze. Het was een mooie dag. Ik wist niet zoveel van politiek, maar ik was journalist van de bovenste plank. Waarom dan? Wat dan? Waarop dan? Ik kreeg al snel mijn voorkeuren voor mensen die op bepaalde partijen stemden. Ik deelde ze in.
Een mevrouw met een grote wolk parfum om zich heen stapte vanaf de straat de veilige plek van mijn schoolplein op. Ze had platinablond haar, een bontjas aan, en gouden sieraden tot zover het oog reikte. Ik vroeg haar waar ze op ging stemmen.
Ze walste me omver. Ze zei kwaad, terwijl ze verder liep, dat het een ver-schrik-ke-lijk onbeleefde vraag was, dat je dat niet vraagt aan mensen, en dat ik daar mee op moest houden. Ze liep de hoek om. Ik was verbouwereerd. Het was toch maar een vraag? De rest van de dag stelde ik de vraag niet meer.
Gisteren liep ik het schoolplein op van de school waarin ik moest stemmen. Vanwege het mooie weer waren er veel kinderen op straat. Bij de ingang speelden twee Marokkaanse meisjes met een bal. De voetbal kwam ongeveer tot aan hun knie. Toen ik langsliep, kwam de bal tegen mij aan. Ze zeiden sorry en vroegen wat ik hier kwam doen. 'Gaat u ook daar naar binnen?', vroeg het ene meisje. Ik zei ja. 'Waarom dan?' vroeg ze. Ik zei: 'Ik ga stemmen'. Aha. 'Waaróm gaat u dan stemmen?'
'Ik ga stemmen omdat ik mee wil bepalen wie ons land gaan besturen'. Het was even stil. Zo breng je politiek inderdaad niet richting kind. Ik voelde me een beetje Melkert. Het meisje zei: 'Ja, wie de baas wordt van Nederland he, zeker'. Dit had ze blijkbaar al vaker gehoord. Ik knikte instemmend. 'Waar ga je dan op stemmen?', vroeg ze. Ik zei dat ik het nog steeds niet wist. Groen Links of PvdA. Ze keek bedenkelijk. Ik verwachtte dat ik in het verkeerde kamp zou komen.
'Je moet Groen Links stemmen', zei ze. 'Mijn mama heeft ook Groen Links gestemd'. 'Mijn vader heeft niet gestemd'. Ze wees naar haar vriendinnetje. 'Haar ouders hebben geen eens gestemd. Ze mogen geen eens stemmen'. Ze lachte.
Toen ik naar buiten kwam gelopen na het doen van deze belangrijke daad, waren de meisjes al met iets anders bezig. De één gooide de bal de lucht in, en de ander moest hem vangen. Geloof ik.
08.54 [Link] [drie Reacties]
Na Paars
Kortom, ik moet moeder worden van een groot gezin (dat is maar goed ook, want voor de sector waarin ik werk is in het nieuwe kabinet geen geld meer beschikbaar), ik moet mijn hardwerkende man steunen, van wie ik niet mag scheiden en als toch, ik veel alimentatie krijg, ik mag niet meer beslissen of ik dood wil als ik verregaande en onomkeerbare pijnen lijd, krijg weinig opvang als ik arbeidsongeschikt raak, ik kan 10.000 extra agenten op straat welkom heten (als ik niet bezig ben met kinderen zogen en de was doen), moet mij ten alle tijden kunnen identificeren en aan mijn kinderen de grote waarde van de dienstplicht voor het vaderland overbrengen.
Het wordt weer ouderwets gezellig in ons kikkerlandje.
01.16 [Link] [elf Reacties]
15 mei 2002
Verstandskiezingen
Dank voor alle reacties.
Het is Wouter Bos geworden.
PvdA dus.
Het voelt goed en slecht tegelijk. Maar dat had ook zo gevoeld bij Groen Links of SP.
Nu ga ik kijken wat de rest van Nederland uiteindelijk heeft besloten. Poeh hee. Het voelde alsof ik iets heel belangrijkst aan het doen was daar in dat stemhokje vandaag.
20.27 [Link] [negen Reacties]
Gedeeld gezweef
Laten we gaan stemmen waar ik op ga stemmen.
Laat ik mijn gezweef eerst eens delen.
Ik heb bij de vorige verkiezingen waarbij ik mocht stemmen meestal PvdA gestemd, en af en toe Groen Links. Dat deed ik voornamelijk vanuit een gevoel, omdat ik de politiek veel te saai vond om er actief voor te gaan zitten. Pas een week of twee voor de verkiezingen ging ik eens kijken naar wat de politici vonden en dachten. Slechte zaak dus.
Dit jaar was alles anders. Vanaf januari heb ik, net zoals veel Nederlanders met mij, voor het eerst de hele aanloop naar de verkiezingen gevolgd. Pim Fortuyn was niet de enige die een aandeel had in mijn vergrote interesse voor de Nederlandse politiek, ook ikzelf vond dat ik gefundeerd moest weten waarop en waarom ik stemde. Ik hield de heren politiek nauwlettend in de gaten. Ik las de politieke stukken in de krant (Volkskrant, Parool, NRC, niet allemaal tegelijk echter). Ik keek naar programma's waarin lijsttrekkers optraden. Ik voerde (felle) discussies op mijn werk. Het blijdst werd ik nog steeds van matrixen waarin alle meningen van de verschillende partijen tot een paar zinnen waren teruggebracht. Maar ook de al dan niet charismatische uitstraling van de politici, hun presentatie, mijn drang om naar ze te blijven luisteren, deden een duit in het zakje.
Ik boog steeds meer over naar Groen Links, hoewel ik had verwacht juist daar minder voor te zijn als ik me meer zou gaan verdiepen. Rosenmöller deed het goed! Melkert, het andere kopstuk waar mijn gedachten naar uit gingen, vond ik weinig charisma hebben, maar inhoudelijk wel sterk. Beetje rechts, zo af en toe, maar ik gunde hem het voordeel van de twijfel. Ik miste de SP in de lijsttrekkersdebatten. D66 trok mijn aandacht niet. De rest van de partijen spreekt in de basis niet tot mijn verbeelding. PvdA en Groen Links bleven over. Groen Links won mijn hart het meeste, hoewel ik zelf niet erg groen ben aangelegd. Zo ben ik geloof ik niet in alle gevallen tegen genetisch gemanipuleerd voedsel, weet ik niet of ik voor staking van de Betuwelijn ben, wil ik wel graag een auto als ik later groot ben, en vind ik dat kernenergie voor het genezen van kankerpatiënten best mag blijven bestaan.
Uit de tests waarin ongenuanceerde stellingen moesten worden beantwoord, kwam PvdA meestal op 1. Gevolgd door (niet altijd in deze volgorde) Groen Links, SP en CDA (komt vast door hun normen en waarden politiek). Bij de stemwijzer van SBS6, die ik van alle tests het beste vond, kwam PvdA (77) met grote voorsprong uit als eerste, gevolgd door Groen Links (59), D'66 (55), en SP (55).
Groen Links boekt echter vooral op punten die ik belangrijk vind winst, en eigenlijk nergens groot verlies. Bij de PvdA schrik ik vaker van een bepaalde stellingname. En van hun gedraai. Kortom, Groen Links zou voor mijn gevoel mijn keuze moeten zijn.
Maar! Ik wil dat PvdA de grootste partij blijft. Ik wil dat ik mijzelf niets te verwijten heb als LWPF (Lijst Wijlen Pim Fortuyn) en / of CDA de grootste worden! Of, als CDA de grootste wordt, dat ze bijna automatisch met PvdA in zee moeten. Groen Links haalt nooit een overtuigende meerderheid om in het gevecht om het premierschap een duit in het zakje te doen. Is het dan wel verstandig om Groen Links te stemmen?
Verstand en emotie zijn nooit eerder in verkiezingen zo met elkaar verbonden geweest. Voor mij niet, ook voor mensen niet die gaan stemmen op iemand die is overleden. Ik weet het niet. Ik weet het niet. Ik laat het nog even wachten, ik heb nog een paar uur.
Wordt het Wouter Bos (PvdA) of Femke Halsema (Groen Links)? U mag stemmen.
(en dan moet ik ook nog eens nadenken over de verzelfstandiging van ons gemeentelijk vervoerbedrijf)
09.55 [Link] [27 Reacties]
14 mei 2002
Doen
"Ik doe dat even opzoeken".
Het werkwoord doen komt op de raarste momenten bovendrijven. Steeds vaker. Doe maar niet meer, mensen.
14.37 [Link] [vijftien Reacties]
Griekenland
Ik moet even gaan werken, maar blijft u vooral binnen met dit rotweer, en lees dan bijvoorbeeld dit vakantieverhaal. Als u niet van lezen houdt, kijk dan eens naar de prachtige plaatjes.
08.07 [Link] [Eén Reactie]
13 mei 2002
Op de fiets (26)
Achter mij werd gezongen. Eerst zacht, maar al gauw redelijk hard. Het waren gekke teksten die mij ter ore kwamen. Ik keek even om.
Een kalende man met lange blonde plukken haar aan de zijkanten van zijn hoofd was de aanstichter van het gezang. In het kinderzitje voorop de fiets zat een klein, blond meisje met evenzo blonde plukken, maar over het gehele hoofd verdeeld. Het meisje was zo jong dat ze maar net kon blijven zitten in het zitje. Haar spieren nog niet geheel tot ontwikkeling gebracht hing ze meer over het ijzer heen dan ze zat.
Ze kirde een beetje om haar vader. Lachen kon je het niet noemen, maar haar armpjes leken uit vreugde wel al, bij uithalen voor hoge noten tijdens het zingen, vreugdevol naar boven toe te reiken. Ook deed zij af en toe iets dat op klappen leek. De vader fietste met zijn benen ver naar buiten toe, om zijn knieën niet te pijnigen aan het verroeste kinderzitje. Ik luisterde naar de tekst van het liedje. 'Daar loopt een mevrouw', zong hij, 'met een rode jas'. lalalala. 'En die jas, die heeft ze pas', lalalala. 'En daar zien we een jongen op een scooter', lalala.
Aha. Het was duidelijk dat de man al zingend improviseerde. Ik keek naar links, naar de overkant. Inderdaad een vrouw met een rode jas. 'Daar is een taxi en die rijdt je dood als je niet oppast', lalalala. De man had sterke opvoedkundige teksten in zijn hoofd, dat was wel duidelijk. 'En hier is het stoplicht en het is groen', lalalala, 'dan mag je doorrijden', lalalala. 'De andere auto's moeten even blijven wachten', lalalala. 'We steken nu het kruispunt over', lalalala.
Ik verplaatste me in de zanger en ik vroeg me af wat ik zou zingen als ik hem was. Ik zag een politieauto. Leek mij een mooi object voor het volgende couplet.
'En voor ons fietst een meisje. Ze heeft een winterjas aan, maar het is heel warm', lalala.
Experiment
Opdracht: Men loopt vanaf de schuifdeuren bij de ingang van de centrale hal van het Centraal Station door de centrale hal, helemaal naar het einde van de centrale hal naar de schuifdeuren bij de uitgang aan de achterzijde.
Men mag hierbij slechts rechtdoor lopen, in een rechte lijn, zonder van deze lijn af te wijken.
Men heeft een gestaag tempo dat gedurende de tocht niet versneld noch vertraagd wordt.
Het doel is om de overkant te halen zonder daarbij fysiek contact te hebben met mensen en/of stilstaande objecten.
Aantal pogingen afgelopen twee weken: 28 (waarbij 14x de ene kant op, en 14x de andere kant).
Aantal geslaagde pogingen: 0.
Reden van mislukken van opdracht: mensen die in het geheel niet uitkijken waar ze lopen, geen enkele aandacht hebben voor andere personen in beweging, tegen je opbotsen indien jij niet uitwijkt, van links naar rechts oversteken zonder op te letten in plaats van van noord naar zuid. Alsmede mensen die voor je lopen en ineens stil gaan staan zonder daarbij in hun denkbeeldige achteruitkijkspiegeltje te kijken. Morons!
09.16 [Link] [vijf Reacties]
Roerige tijden
Ajax de dubbel, vuurwerkramp Enschede twee jaar geleden, Feyenoord UEFA cup, Pim Fortuyn vermoord, Ajax landskampioen, Martin van Amerongen overleden, Gironingen, Melkert, Eurodusnie bekogeld, Tweede Beneluxtunnel, voorlopig nog geen vijfde Harry Potter, voetbalvandalisme, verkeersdoden, eurocent verdwijnt langzaam uit portemonnee, Driehuis Westerveld, wegen vol met terugkerende vakantiegangers, verpleegsters schuldig aan vele moorden, groeiend racisme in Europa, Deventenaar bekent moord op plaatsgenoot, iedereen overspannen, diverse natuurrampen, jongeren bekogelen trein, massahysterie, collectief rouwen, prijzen fors hoger door euro, priesterpedofilie, al-Qaeda, demonstraties, Hema haalt babybadjes terug, Star Wars II, moeder is grootste internetgebruiker thuis, klimaatveranderingen, helft Argentijnen onder armoedegrens, UPC, recordaantal lege kantoren, onethisch Filmstart, flinke daling huizenverkoop, nieuw album Oasis al te downloaden, Frits Wester mishandeld, boete wegens gooien tampon.
00.59 [Link] [tien Reacties]
12 mei 2002
Zus & Zo
Nederlandse films gaan over families en gezinsverhoudingen. En sex.
Gisteren naar Zus & Zo geweest, van Paula van der Oest.
Drie zussen, allen uit op eigen voordeel, en een homofiele broer die gaat trouwen met een vrouw om zo zijn erfenis (een hotel in Portugal) veilig te stellen. Fijne acteurs en actrices om naar te kijken. Mooie beelden van Portugal. Af en toe bijzonder lachwekkend en tegelijk vreselijk irritant. Vooral die vrouwen.
Vermakelijke film, jammer van het eind, maar dan, ach, wat doet het er eigenlijk allemaal toe.
Ik ben blij dat ik een broer heb, en geen zussen. Ieh.
13.58 [Link] [twee Reacties]
11 mei 2002
Wilco
Dinsdag besloot ik dat ik de nieuwe CD van Wilco wilde hebben. Ik bedacht het me terwijl ik toevallig in de buurt van de platenzaak was, en dus was omfietsen een kleine moeite. Als ik mijn zinnen eenmaal heb gezet op het kopen van iets dat mijn levensvreugde tijdelijk zal vergroten, duld ik geen uitstel en moet het zo snel mogelijk worden aangeschaft. In de winkel twijfelde ik geen moment, liep naar de W, keek in het schap 'nieuw' en liep naar de toonbank toen ik hem niet zo snel zag liggen.
De man achter de toonbank schudde zijn hoofd. Uitverkocht. Van de week wel weer binnen. Maar, waarschuwde hij mij, het is een dure CD.
Het felbegeerde schijfje zat in mijn hoofd. Mijn hoofd zag hem al liggen in de CD speler. Daar hoorde hij thuis. Omfietsen naar de volgende CD-zaak was inmiddels wel de moeite waard. Het jochie achter de toonbank schudde zijn hoofd. Uitverkocht. Van de week wel weer binnen. Ik vroeg hoe duur hij was. 19 euro 99. Sjemig, ongeveer 44 gulden. Dat is boel geld voor een CD. In guldens zou ik die nooit hebben gekocht.
De hebwens nog sterk aanwezig in mijn toch al zo volle hoofd, besloot ik iets te doen wat ik nog nooit eerder had gedaan. Kopen op Het Internet. Ik zocht en vond. El cheapo. CD-Wow.com. Wilco. Yankee Hotel Foxtrot.
8 pond 99.
14 euro 50.
31 gulden 95.
Jemig de pemig! Hier konden wij inderdaad spreken van een CD wow.
Het was spannend. Mijn creditcard, nog nooit gebruikt, werd in de strijd gegooid. Bij elke letter die ik intypte had ik het idee dat ik in de maling genomen werd, dat er tonnen van mijn bankrekening gehaald zouden worden, dat de CD in een heel groot postkantoorpakket zou worden afgeleverd, dat ik 10 pound sterling belasting moest betalen, of dat ik de nieuwe CD van Ronan Keating zou ontvangen in plaats van die van Wilco.
De CD heeft er vier dagen over gedaan. Ik heb 9 pond betaald (toch 1p meer dan beloofd). De CD was fijntjes, kleintjes en met zorg verpakt. Geen verzendkosten. Geen krassen. De mooiste van de beschikbare hoezen, het geluid goed, de muziek fijn. Mijn dank over dit nieuwe verkrijgingsmiddel is groot. Dit is heel gevaarlijk :-)
18.38 [Link] [zes Reacties]
Stationsbord
Ik gaapte. Ik stond op het perron. De sneltrein naar Lelystad via Almere Centrum (daar mag ik er alweer uit) en Almere Buiten stond nog niet vermeld op het bord op het spoor. Waar bij andere treinen al minuten voordat de trein aankomt, staat aangekondigd welke trein er zal komen, komt het er op spoor 8b meestal pas te staan als de trein in de verte al aan komt rijden. Dat is vervelend voor de mens die aan het wachten is.
Ik gaapte hartstochtelijk. De zojuist aangeschafte koffie voelde als een kacheltje in dit dubieuze en tochtige weer. Een stapel Spitsen en een stapel Metro's lagen op het bankje en op de grond naast me uitgespreid, waarvan sommigen vertrapt. Ik pakte van de niet-vertrapten één van beiden.
Het perronbord gaf de exacte tijd aan. Over twee minuten, wist ik, zou de trein moeten komen, maar nog stond er geen bestemming op het bord. Even kwam de gedachte in me op dat de trein op een ander perron zou arriveren. Ik gaapte nogmaals en zag mijzelf alvast mijn werk bellen dat het wat later werd.
Gedurende de laatste minuut kwam er toch beweging in de witte, ronddraaiende vlakjes van het bord. Ze klapten met grote snelheid één voor één om. Eindbestemming in de rechterrij van het bord, de tussengelegen stations in de linkerrij van het bord.
In de rechterrij: Lelystad Centrum.
In de linkerrij: via Schiphol, Den Haag HS, Rotterdam Centraal, Antwerpen-Berchem, Bruxelles-Midi, Paris-Nord.
Deuk
Ik had aangebeld. De balkondeuren op de derde verdieping waren open gegaan en ze had geroepen dat ze meteen naar beneden kwam. Ik wachtte op de stoep.
Naast me ging op de begane grond een deur open. Er kwam een man naar buiten met een klein kindje in zijn armen. Eenmaal buiten zette hij het blonde jongetje neer. Na enkele seconden had hij zijn evenwicht gevonden en drentelde hij kleine stapjes vooruit. Zijn armpjes had hij aan weerszijden uitgestoken. De vader liep naar zijn auto en het jongetje hopte richting stoeprand.
Daar viel hij. Het jongetje buitelde naar voren, kwam eerst op zijn handen terecht en bleef even op zijn dikke buikje bungelen voordat hij zich kon omdraaien. Nu zat hij op zijn billen. Zijn gezicht vertrok. Zijn mondhoeken gingen langzaam naar beneden, zijn ogen knepen samen en hij stond op het punt om verschrikkelijk hard te gaan huilen.
De vader stond bij de auto en draaide zich om. 'Jongen toch', riep hij zijn kindje toe. Het jongetje werd door zijn vader afgeleid en stelde zijn huilbui nog even uit. 'Heb je je pijn gedaan?', zei de vader. Verkeerde opmerking. Het jongetje bedacht zich weer dat hij inderdaad zojuist was gevallen, en dat hij even vergeten was dat hij op weg was naar een verlichtende en hartverscheurende huilbui. Zijn mondhoeken trokken weer naar beneden.
Er moest nu iets gebeuren. Ik zwaaide naar hem. Hallo! zei ik. Het jongetje keek verbaasd. Wie is die mevrouw die naast mijn vader staat? Ik trok een raar gezicht. Ik zwaaide nog een keer. Het gezicht van het jongetje keek peinzend over de beslissing die hij moest nemen. Zijn wenkbrauwen fronsten. Zou hij nou eindelijk gaan huilen, of zou hij zich verdiepen in mijn persoon? Allebei tegelijk was duidelijk geen optie.
Ik keek hem doordringend aan en maakte mijn ogen groot. Hij lachte. Het was gelukt. Met zijn ene hand leunde hij op de grond, om met zijn andere naar mij terug te zwaaien. Zijn vader lachte naar me en we raakten even in gesprek.
Ineens kwam er een blond meisje naar me toe gehuppeld. Een open vizier, een vrolijke blik, een handje naar mij uitgestoken om zichzelf voor te stellen. Grote ogen vol vertrouwen. Het duurde enkele seconden voordat ik door had dat zij het zusje was, en dat zij dacht dat ik bij haar vader hoorde. Ik voelde me huichelachtig en bedacht me dat ik uit moest gaan leggen dat ik slechts een truc had toegepast om haar broertje niet aan het huilen te krijgen. Ik zei niets. Het meisje schrok. Ze wendde zich, beschaamd over haar enthousiasme, af. De blik in haar ogen straalde grote teleurstelling uit. Ik zei dat het niet erg was. Ze verschool zich achter de rug van haar vader en keek naar de grond.
Haar naïviteit en haar grenzenloze vertrouwen in de mensheid had zojuist de eerste deuk opgelopen en ik was verantwoordelijk.
12.31 [Link] [zeven Reacties]
08 mei 2002
Negensterren Diner
Vandaag de hele dag in de weer geweest om boodschappen te doen, en te koken, voor het waanzinnige negen sterren diner van vanavond met veel gangen in de Oosterse sfeer. We combineren de Japanse en de Thaise keuken om zo in hogere sferen te komen, onze smaakpapillen optimaal te laten werken, en het lichaam door de gezonde ingrediënten te laten reinigen. Diverse bakjes met gehakte kruiden, groenten en verse vis staan klaar om door onze gasten alsmede onszelf verorberd te worden. Het wordt boel lekker, dat staat buiten kijf.
Het is alleen jammer dat ik de finale van Feyenoord mis.
18.47 [Link] [drie Reacties]
Voorpagina
Ik liep de trap af. Mijn onderbuurvrouw leest de Telegraaf. Ik was vroeg, en de krant lag nog op de mat. Hij lag opengevouwen voor me. Dikke, zwarte letters schreeuwden het uit boven een heftige kleurenfoto.
De foto op de voorkant vond ik walgelijk. Het lijk van Pim Fortuyn, liggend op de grond, een verband met bloed om zijn hoofd, bordjes met nummers van de politie naast zijn lichaam. Nuja, u zult deze foto allemaal ongetwijfeld hebben gezien.
Ik veroordeelde de Telegraaf direct vanwege het plaatsen van juist deze foto. Had een foto met daar boven een sprekende tekst niet veel meer indruk gemaakt?
Op het Stationsplein stond een krantenverkoper goede zaken te doen. Ik kwam aan met mijn fiets in de hand en hij stak een Volkskrant naar me uit. Op de Volkskrant dezelfde foto als op de Telegraaf. Mijn veroordeling ten opzichte van de Telegraaf moest worden uitgebreid naar de krant die ik zelf het liefste lees.
Even later sprak iemand over 'die fantastische foto op de voorpagina van de Volkskrant'. Zij had het juist een goede keuze gevonden. Shockeer maar even heftig, dan ziet iedereen de ernst van de zaak wel in.
Ik weet het niet. Het Parool opent met een grote foto van het afvoeren van de verdachte, en een kleine foto van het lijk van Pim Fortuyn. Komt dat omdat het Parool net iets langer de tijd heeft gehad om na te denken en meer nieuws te vergaren?
18.07 [Link] [23 Reacties]
06 mei 2002
Rampenplan
Het plan bij rampen werkt bij mij blijkbaar als volgt:
1. mensen bellen.
2. nieuws (TV, Teletekst) volgen.
3. muziek zoeken die past bij dit gevoel.
21.26 [Link] [tien Reacties]
Shock
Pim Fortuyn neergeschoten?
Getverdemme. Ik walg van extremisten.
18.34 [Link] [vijftien Reacties]
Wat denk je zelf
Past mijn humeur zich aan aan het weer, of past het weer zich aan aan mijn humeur?
09.07 [Link] [negen Reacties]
4 mei
Ik ben altijd stil om 20:00 uur op 4 mei. Ik herdenk niet alleen de doden van de Tweede Wereldoorlog, maar ook de doden in mijn buurt, de doden in oorlogen nu, de wereldmachten die er een puinhoop van maken.
Gisteren was ik aan het werk in de loods. Die megagrote ruimte, op een zaterdagavond ver weg van alles wat beschaving heet, tussen industrieterreinen ingelegen werkplaats voor de komende tijd. Aan de overkant van het zwarte water, honderden meters verderop, het Centraal Station, met daarachter, onzichtbaar, de Dam waar ik normaal op 4 mei altijd sta. Ik vroeg me af hoe het zou zijn om twee minuten stil te zijn in de loods, met al die mensen die aan het werk zijn, waar normaalgesproken overal lawaai is, en waar zelfs in rusttoestand machines eeuwig brommen.
Om vijf voor acht pakte hij de microfoon. Hij hield een toespraakje, over zijn verleden, de toekomst, en de noodzaak om op 15 mei te gaan stemmen. We zaten met zijn allen op een kleine verhoging op een rij. Vies van het werk, bezweet van de arbeid en rillend van de kou tegelijkertijd. Een grote groep. Allemaal verschillende mensen. Allemaal verschillende tinten. Allemaal helemaal stil.
Het brommen van de machines, de snoeiharde wind die over 't IJ vanuit de stad op onze loods werd afgevuurd, het druppelen van een lek verderop in loods - het waren mooie, natuurlijke geluiden. Verder was het muisstil en zwegen we.
Zelfs 20:00 uur was goed getimed. De wind bracht het geluid van de klokken op de Dam over het water naar ons toe, precies toen wij stil waren gevallen.
12.03 [Link] [drie Reacties]
04 mei 2002
Bevrijdingspop
Morgen ga ik voor het eerst sinds jaren niet naar Bevrijdingspop in Haarlem. Ik blijf lekker thuis. Hoewel ik Floris best had willen zien.
Thuisblijven betekent wel automatisch de klanken van Bevrijdingspop in Amsterdam, maar Amsterdam heeft een programmering van nagenoeg niets. Dat komt zeker door die vermeende huldiging van Ajax. Misschien komt Queen nog even langs. Je weet het nooit.
De programmering van Almere (het kán in Almere) is nog best goed geslaagd! Tenminste, ik had Johan er wel graag gezien. En Brainpower ook wel. En Elvis. En Van Dik Hout op de Grote Markt. Maar om nou op mijn vrije dag naar Almere te gaan... neu.
08.27 [Link] [vijf Reacties]
03 mei 2002
Huldiging of Nuldiging
Er is zoveel gedoe rond de eventuele huldiging van Ajax, dat volgens mij iedereen vergeet dat ze nog geen kampioen zijn.
19.45 [Link] [zes Reacties]
Pont
De pont naar Noord is het rustpunt op mijn dag. Het duurt net iets langer dan 2 minuten. Heel even staat de wereld stil, kan er niet harder worden opgeschoten dan stil te staan op het vlot dat door het water klotst. De pont doet me denken aan de boot naar Terschelling, ook al is hij vele, vele malen kleiner. Kinderen zitten op blauwe stoeltjes aan de zijkant. Voetgangers vinden steun door te leunen tegen de muren. Mensen staan met hun fiets in de hand zwijgzaam te wachten tot de pont de overkant bereikt. Er wordt weinig gezegd. Het zijn vooral eenlingen die de overtocht maken, op weg naar hun werk, terug van hun werk, terug van de stad naar Noord.
Aan boord zijn op de pont geeft een ouderwets gevoel, een beeld uit geromantiseerde Nederlandse films die over het verleden gaan. De bordjes die her en der verspreid in de pont hangen, versterken deze sfeer.
'Verboden te venten'
Venten is een woord dat ik ooit eens leerde omdat ik voor het eerst met de metro ging. Daar mocht ik ook niet venten. En ik dacht dat het iets met jongens te maken had.
Er wordt blijkbaar geen boete uitgeschreven indien er aan de noodrem wordt getrokken. Er staat alleen:
'Misbruik vertraagt de overvaart'
Het is een prachtige tekst en hij rijmt bijna. Hij is bijzonder logisch en blijkbaar duidelijk genoeg dat niemand het ooit probeert. Linksonder die tekst hangt een grote, rode waarschuwingssticker:
'Let op. Deur opent'
Die is zowaar nog mooier dan misbruik vertraagt de overvaart! Let op, want de deur zal opengaan. Het is een spannend moment. En het gebeurt ook nog, als we aan de overkant zijn. De deur opent zich warempel, ja, daar was nog voor gewaarschuwd.
Boven die deur hangen twee bordjes naast elkaar:
'Uitgang' (groen)
en
'Geen uitgang' (rood)
Die twee naast elkaar heb ik een tijd lang heel intrigerend gevonden. Is het nou een uitgang, of niet? Gisteren kwam ik erachter. Er zitten lichtjes in, die niet sterk genoeg branden. Als we aan de ene kant van het water zijn, brandt het groene bordje, aan de andere kant van het water het rode. Je mag maar aan één zijkant van de pont uitstappen, want aan de andere zijkant komen mensen binnen.
En zodra de pont geland is aan de overkant, schieten de fietsers op hun zadel, rennen de voetgangers naar buiten, klinkt er weer lawaai en hoor ik de auto's op het vaste land brommen en stinken.
Ik pleit voor een half uurtje pont per dag.
09.27 [Link] [drie Reacties]
02 mei 2002
Achttien
Ik wil best naar Noorwegen. Gisterenavond de film 'Achttien' gezien, van Jelle van Doornik (die vroeger ooit de televisieserie Switch heeft geregisseerd, over dat bandje, weet u nog?). Prachtig camerawerk, volgens mij van Danny Elsen, maar de aftiteling ging zo snel voorbij en er is nergens natuurlijk iets over deze film te vinden.
'Achttien' is een telefilm van Egmond Film and Television in samenwerking met de NCRV. Koen (Egbert-Jan Weeber) kent zijn vader niet. Zijn moeder heeft zijn hele leven op video opgenomen voor het geval dat zijn vader ooit terugkeert en de verloren jaren in wil halen. Zijn nieuwe klasgenootje Colet (Sarah Jonker) besluit dat zij naar zijn vader op zoek gaan. Dat is natuurlijk boel gemakkelijk met internet en binnen de kortste keren zijn ze in Noorwegen.
De beelden van Noorwegen - wow! Ik schreef ooit een scriptie over hoe film het toerisme voor een stad of land kan beïnvloeden, en 'Achttien' deed het voor mij. Vooral dat ene hotelletje, zo afgelegen aan het water, een man met een witte baard als beheerder, eeuwenoude bergen aan de horizon, en een huis van hout. Mmm.
Overigens moeten ook alle Noren deze film zien, want het Hollandsche wordt bijna on-Hollandsch mooi gemaakt. Een vakantiefilm in de goede zin van het woord.
08.37 [Link] [twee Reacties]
01 mei 2002
Professioneel uit het raam staarder
Ik denk dat ik professioneel uit het raam staarder word. Ik nestel me in een comfortabele fauteuil in een café met grote ramen in een drukke winkel/werkstraat, waar ze goede koffie verkeerd hebben, en verschillende soorten thee. De bediening is er aardig en ziet de noodzaak van mijn staren uit het raam.
Alle kranten liggen in de leesmap voor het oprapen. Als ik even moe ben van het uit raam staren, dan pak ik een krant erbij. Eventueel kan ik, als een artikel mij niet genoeg interesseert, mijn ogen tijdens het krantlezen weer even richting straat laten gaan, zodat ik toch het idee heb dat ik aan het werk ben.
Mensen haasten zich langs mijn raam. Op zoek naar iets, op weg naar huis, op stap. Velen alleen, sommigen gearmd met hun geliefde (of zou het een minnaar zijn), anderen in grote groepen. Fietsers, auto's, taxi's. Iedereen komt aan mijn raam voorbij. Als ik een maand zit, heb ik elke Amsterdammer gezien.
Ik zal een blocnote kopen. Ik zal een blocnote kopen, en een pen. Dan heb ik alle gereedschap om professioneel uit het raam staarder te worden aangeschaft. Nu nog zo'n straat en zo'n café vinden, en een sponsor voor mijn drankjes.
08.47 [Link] [zeventien Reacties]
