30 juni 2002

Je reviendrai
Heden,
zeer vroege morgen,
vertrek ik,
uw logger,
richting het zuiden,
alwaar ik mij
onderdompelen zal
in zonnebaden
en rust
en literatuur.
06.25 [Link] [acht Reacties]

29 juni 2002

Grote Vakantiegevoel
Het Grote Vakantiegevoel ontbreekt een beetje.

Ik heb nul nieuwe kledingstukken gekocht.
Ik heb nul lekkere dingen gekocht voor onderweg.
Ik heb nul compilatiebandjes gemaakt.
Ik heb nul zonnebrandartikelen gekocht.
Ik heb nul bikini's gepast.
Ik heb geen treinreis geboekt, geen vliegticket gereserveerd, geen auto hoeven huren.
Ik heb slechts één iemand gevraagd welk boek ik mee moet nemen.
Ik heb nul routes gepland want de weg is bekend.
Ik heb nul dagen over de vakantie nagedacht.
Ik heb nul guldens in francs gewisseld.
20.40 [Link] [vijf Reacties]

28 juni 2002

Metrodeuren
De deuren van de Amsterdamse metro gaan genadeloos en zonder waarschuwing dicht.
De krachtige schuifconstructie verpultert iedereen die op het laatste moment tracht het ondergrondse vervoermiddel net te laat te bestormen. Duwen tegen de sluitende scharnieren heeft slechts zin in het geval van juiste timing en voldoende spierballen.

Op het Centraal Station in Amsterdam was ik de metro ingelopen en stond ik tegen één van de metalen pijpen aangeleund te wachten op het moment dat de metro zou vertrekken. Twee meisjes met grote rugzakken kwamen mijn kant op gerend. De eerste stapte in. Op het moment dat de tweede zo ver was, klapten de deuren met een rotgang en zonder enige scrupules dicht. Het meisje op het perron drukte met haar handen op de ramen van de deur. Zonder resultaat.

De metro kwam vrijwel meteen op gang. De passagiers zagen het meisje op het perron meerennen, iets roepen, een beweging maken om duidelijk te krijgen waar de twee elkaar weer zouden zien. Het meisje naast me in de metro bewoog zich niet. Ze schreeuwde in het Duits dat ze eruit gelaten wilde worden. Op de metro zit geen conducteur. Ze was machteloos.

Al snel begonnen verschillende mensen goede tips te geven. Bij het volgende station eruit gaan, zodat je in de volgende metro kan stappen, waar zij ook in zou zitten. Nee, zei een vrouw, bij het volgende station eruit gaan, zodat je de eerste metro weer terug kon nemen, want dat was de enige bekende plek voor beide meisjes. Nee, dat was onlogisch, volgens iemand anders, gewoon op weg gaan naar het punt waar je had afgesproken, en dan wachten tot zij er ook zou geraken. Een vierde vond dat ze bij de volgende halte uit moest stappen en daar moest blijven wachten op het perron.

Het Duitse meisje ging moedeloos zitten op haar rugzak. Haar gezicht was rood en bezweet. Ze blies het haar uit haar gezicht.

Uit haar moneybelt pakte zij haar telefoon en begon te bellen naar het meisje op het perron.
19.07 [Link] [vijf Reacties]

27 juni 2002

Vakantieoefening
Ik heb zojuist, op mijn laatste echte werkdag, al even geoefend voor de vakantie.
Ik heb een stokbrood gekocht en al teruglopend het kontje er van afgegeten.
16.16 [Link] [vijftien Reacties]

Muggenbulten
Bijkomend nadeel van de zomeravond zijn zoemende muggen die de concentratie verstoren. Ik zat op onze tribune en keek naar het stuk dat zich voor mijn ogen afspeelde. Geheel opgaand in alles wat mijn zintuigen beroerde, voelde ik plotseling een steek in mijn rechterbil.

Ai. Wat was dat? Ik greep naar de plek waar ik zojuist had voelen prikken. Een dikke mug kwam tussen mijn hand en mijn broek vast te zitten. Een brandende speldenknoppenpijn plus direct opkomende jeuk maakte zich van mij meester. Ik schuurde mijn broek over de houten zitting van de tribune. Dat bood tijdelijke rust.

Even later voelde ik links een steek in mijn bil. Auw! Precies op dezelfde plek als waar de andere mug aan de rechterkant had gestoken, ontwaarde ik nu een mug aan de linkerkant van mijn zitvlak. Hier eveneens een korte, stekende pijn en vervolgens een heftige jeuk. Ik schuurde mijn zitvlak over de houten plankjes.

Gisteren hadden de muggebulten majestueuze vormen aangenomen. De jeuk was verergerd. De pijn vanwege het te hard krabben, schuren en schurken tegen alles wat er voor in aanmerking kwam, had het vlees om de bulten heen rood gemaakt. Ik bewoog mij al kontkrabbend door de stad.

Vandaag jeukt het nog steeds. Ik schuur en schurk al de ganse ochtend. Zelfs de Azaron stick mocht niet baten.
09.46 [Link] [vijf Reacties]

26 juni 2002

Op de fiets (30)
Ik hing achter een tram. De tram inhalen was geen optie, want de linksinhaalmanoeuvre deed andere trams langs mij scheuren, en de rechterinhaalroute was bezaaid met onoplettende toeristen. Ik bleef achter de tram hangen.

Hij reed als een slak. Ik probeerde mezelf in evenwicht te houden, maar moest af en toe afstappen omdat de tram steeds even stopte.

De tram was bomvol. Op het achterbalkon stonden twee jongetjes tegen de achterruit gedrukt. Ze trokken gekke gezichten naar mij. Ze duwden hun lippen tegen de ruit en staken hun tong daarbij uit. Ik moest er niet aan denken hoe de achterruit van tramlijn 4 smaakte.

De gebaren naar mij werden steeds grotesker. Ze deden alles wat ze vast niet van hun moeder mochten. Ik kreeg vele verwensingen naar mijn hoofd.

Aanvankelijk negeerde ik de jongetjes, maar toen besloot ik rare gebaren terug te maken. Ik stak mijn tong uit, en keek scheel. Ik stopte mijn vingers in mijn oren en bewoog met mijn vingers. Ik fronste mijn wenkbrauwen en trok mijn mondhoeken omlaag. Ik stak mijn middelvinger op. Ik mimede een aap. Ik bewoog mijn neusvleugels. Ik was lekker bezig.

Op een gegeven moment keken de jongetjes elkaar aan. Ze haalden hun schouders op. Zo was er helemaal niets meer aan.
08.27 [Link] [zes Reacties]

25 juni 2002

Recensies
De recensies van Poldergasten druppelen binnen.
Vooral de Volkskrant is laaiend enthousiast. 'Een megaprestatie', staat erin.
Goede recensies na hard werk doen je weer even realiseren waar je het ook alweer voor deed. Hoera!
13.14 [Link] [dertien Reacties]

24 juni 2002

Lift
Ze had gezegd dat ik een lift kon krijgen in de auto van haar vriendje, terug naar Amsterdam. Dat was fijn, want al dat gedoe met rennen voor de laatste trein is ook niet de leukste afsluiting van de avond. Ik liep naar haar vriendje en vroeg hem of ik inderdaad mee kon rijden.

Hij fronste zijn wenkbrauwen. Ik zei er snel achteraan dat zijn vriendinnetje al had gezegd dat het goed was. Hij fronste nu niet alleen zijn wenkbrauwen maar ook deed hij daarbij met verbazing zijn ogen wijd open. 'Oh', zei hij, 'dat is niet zo handig'.

Ze gingen bijna op vakantie en hij had vol enthousiasme alvast de tent ingepakt, en wat andere spullen, de zak met de haringen en de hamer, en slaapzakken en matjes. Op de plek waar zijn vriendinnetje mij gedacht had, lagen de kampeerstoeltjes.

'Maar', zei hij, 'ik ga het voor je regelen'. We liepen met z'n allen naar de auto. Ik, hij, zij, en een vriend van hen, plus een grote, zwarte labrador. Er moesten boel mensen in het vehikel. Ik had mijn slaapzak, mijn rugtas, en een Albert Heijn tas vol met spullen bij me als bagage.
De auto bleek een heel kleine, heel oude Fiat. Ik keek naar de mensen, ik keek naar de auto. Ik vroeg me af hoe dit zou gaan.

Hij dook de auto in en kwam eruit met twee kampeerstoeltjes. Hij opende de achterbak. Er viel een slaapzak uit. Hij probeerde de stoeltjes achter de bagage te stoppen, tegen de leuning aan van de achterbank. Het stoeltje wilde niet meegeven. De rest van de bagage ook niet. Hij duwde en duwde, maar het lukte niet.

De stoeltjes moesten per se in de achterbak. Als een maniak begon hij alle spullen uit de achterbak op straat te zetten. De stoeltjes konden er nog best bij, vond hij. Ik stelde voor om toch met de trein te gaan, of anders een hond en twee kampeerstoelen, plus mijn eigen bagage op schoot te houden gedurende de rit naar Amsterdam. Maar hij wist van geen ophouden en moest en zou de stoeltjes in de achterbak krijgen.

De hond stond geduldig toe te kijken. Zijn vriendinnetje belde mobiel en ik praatte met de vierde reiziger, terwijl hij aan het zweten was om de stoelen in te pakken. De spullen op straat verdwenen langzaam weer in de achterbak. Maar er lag nog veel.
Op een gegeven moment sloeg hij de achterklep dicht. Dat lukte aanvankelijk niet, maar de tweede keer hoorden we de klep duidelijk in het slot vallen. Ik keek naar de straat. Leeg. Ik keek onder de auto. Niets. De kampeerstoelen zaten in de achterbak. Hoe hij het had gedaan, was mij een raadsel.

'Zo', zei hij, terwijl hij in zijn handen klapte, 'dat heb ik toch maar mooi weer voor elkaar gekregen'. Hij glimlachte trots. Hij glom van oor tot oor. Hij was de man. Hij startte de motor. 'Kom!', riep hij uitgelaten, 'uw taxi kan vertrekken!'.
12.05 [Link] [vijf Reacties]

Turbo Plus
Ik heb een nieuw toetsenbord. Een echte Turbo Plus. Ik kan weer stukjes typen! De toetsen zijn nieuw en nog hard aan de zijkanten. Er zit nergens vuil en de meest gebruikte letters hebben dezelfde kleur als de q en de x.

Er zitten ook speciale Turbo Plus knopjes op. Rechts van de shift knop zit de Turbo Knop. Het is een gave toets en ik heb hem al vaak gebruikt. Hij is zo fijn, omdat er helemaal niets gebeurt als je hem indrukt. Misschien dat hij pas werkt als mijn computer wat langzamer wordt. Dan gaat hij vast automatisch in de turbo versnelling.

Ik heb ook waanzinnige icoontjes op mijn F toetsen staan. Zo kan ik een foto nemen, inzoomen, een huis bouwen, een geluid aanzetten, en iets omdraaien. Als ik de knopjes mag geloven. Maar ook die toetsen doen verder niets hoor, dan datgene wat ze normaal ook doen.

Ik ben blij met mijn toetsenbord. Een computer zonder toetsenbord is als een merel zonder snavel.
Zo.
01.25 [Link] [negen Reacties]

23 juni 2002

Vakantie
Nog 5½ dag.
10.57 [Link] [vier Reacties]

22 juni 2002

Première
Nog 5½ uur.
16.10 [Link] [veertien Reacties]

21 juni 2002

I.M. Toetsenbord
Vanochtend om 4 uur is mijn toetsenbord overleden. Hij heeft duidelijk gemaakt dat hij geen prijs stelde op mijn aardige gebaar wat van mijn zojuist ingeschonken nachtelijk witbier aan hem te schenken.

In eerste instantie was er niets aan de hand, maar vervolgens bleek hij een slechte dronk te hebben. Uit zichzelf produceerde hij commando's die ik op mijn beurt niet kon waarderen. Zo heb ik een mailtje gereplyed en teruggestuurd zonder verdere boodschap erin. Zo kreeg ik de melding dat ik mijn computer aan het uitschakelen was. Ik typte m en ik kreeg gbdinndnnssss-)%6. De jarenlange terreur die ik gevoerd had door, zo bleek bij omkering van het bord, enorm veel vuil in hem te verzamelen, kwam nu in één keer naar mij teruggekaatst.
Error alom.

Bovendien begon het toetsenbord weldra verschrikkelijk te plakken. En te stinken. Niet getreurd, dacht ik, het droogt wel op. Maar vanochtend bij het opstarten deed hij nog steeds zelfstandig dingen waar ik het niet mee eens was. En deed hij helemaal niets van wat ik hem opdroeg te doen.

Einde toetsenbord. Ik zal hem missen.
10.26 [Link] [veertien Reacties]

20 juni 2002

Poldergasten


 



 



 


13.23 [Link] [zeven Reacties]

Megiko
Het voordeel van thuiskomen op een belachelijke tijdstip van werk, is:
dat je wel je stage-lopende vriendinnetje in Merida Mexico op een christelijk tijdstip kan bellen, en dat ze dan ook gewoon opneemt en dat je dan ineens contact hebt met de andere kant van de wereld.
02.40 [Link] [drie Reacties]

19 juni 2002

In de auto
Nog nooit was ik zo blij met een auto.
De (voor mij dikke) Peugeot 406 station van mijn ouders is even in mijn bezit. Ik zou vannacht overnachten in het Flevose stadje A., maar het harde werken eiste rond een uur of middernacht mijn fysieke tol. Rug weigerde dienst. Laatste treinen al lang richting Noord Hollandse stadje A. vertrokken. Peugeot 406 stond verderop rustig en braaf glimmend te wachten.

De weg van Almere naar Amsterdam is niet lang, en tijdens het nachtelijk uur ongelooflijk rustgevend. Grote, uitgestrekte polders waarin de schaarse auto's in de verte slechts door hun lampen verraden worden. Niets dan vlakte, plat land, zompig gras.

Al heel snel in de verte de twee nieuwe torens van Amsterdam: Rembrandt en Mondriaan vormen naast elkaar de lichtgevende skyline, een ijkpunt in de nacht. Na Rotterdam mag Amsterdam nu ook van een ware skyline spreken.

Rondom de torens in de verte een zweem van licht. Lantaarnpalen, laat geopende café's, huizen waarin de mensen nog wakker zijn. Leven. Achter me grote lappen inktzwarte lucht en platte polder.

De radio aan, zacht, maar verstaanbaar. Blije stemmen in de nacht. Mijn gedachten van een grote, verwarde brei gedurende de reis naar een zee van rust en helder denken. Grote, blauwe verkeersborden als stoere, overtuigende leidraden naar huis.

En zelfs, bij thuiskomst, de laatste parkeerplek.
08.51 [Link] [zes Reacties]

18 juni 2002

Zoek dekking
Onderaan dit postje staat altijd de tijd waarop het gepost is. Daar, links van 'link'. 
Meeeh. Het is vroeg. De dagen worden steeds langer.

Volgens mij was ik net getuige van een ware aardbeving. Mijn huis schudde op haar grondvesten. En nog een keer. En nog een keer. Er kwam geen zwaar vrachtverkeer langs.
Misschien gebeurt dat altijd om 6 uur in de ochtend, dat kan, want meestal lig ik dan nog met drie oren op een kussen, maar volgens mij was ik even echt getuige van een heftige aardschok.
Er viel een dor blaadje van mijn plant.
06.40 [Link] [tien Reacties]

17 juni 2002

Mooi weer
U doet het goed, duimen voor mooi weer. De afgelopen vier dagen heeft het tijdens het opbouwen van het decor slechts 1x echt geregend, laat in de avond. Vele malen hebben donkere wolken zich samengepakt, maar waaiden zij net zo snel weer weg als zij waren ontstaan.



Zie hier! Geen spatje regen uit gevallen. U doet het goed.
Nog anderhalve week zo doorgaan, en ik prijs mijzelf een gelukkig vrouw.

U moet niet overdrijven. Als ik nu naar buiten kijk, zie ik een zonnige lucht met kleine witte wolkjes. Het belooft een tropische dag te worden.
Zonnebrand meenemen naar werk is weer een geheel nieuwe ervaring.
08.54 [Link] [vijf Reacties]

16 juni 2002

Elastieken
Op het pleintje waren wat kinderen aan het elastieken. Het waren vijf Marokkaanse meisjes en één Marokkaans jongetje. De meisjes sprongen met interessante, sierlijke beweging in en uit het elastiek. Het jongetje was minstens drie jaar en zeker twee koppen kleiner dan de meisjes. Hij diende als paal voor het elastiek. Tegenover hem stond de kleinste van de meisjes, ook als paal. Bij het meisje zat het elastiek rond haar knieën, bij het jongetje zat het een stuk hoger.

Hij maakte geen deel uit van het spel. Hij keek naar de mensen die voorbij liepen, naar een hond die aan de grond snuffelde, en een kinderwagen die geparkeerd stond zonder kind erin. Zijn grote, bruine ogen keken dromerig voor zich uit, terwijl het elastiek strak gespannen stond.

De meisjes bedachten steeds nieuwe sprongen om het elastieken tot ware kunst te verheffen. Het meisje dat als paal diende, was gewisseld en mocht even meedoen met de rest. Het meisje dat nu de plek van de paal had ingenomen, had een rokje aan, en dat was lastig elastieken.
Het jongetje werd weer afgeleid en keek achterom, waardoor zijn lichaam even omdraaide. Eén van de meisjes kwam hierdoor bijna ten val. Hij kreeg een uitbrander van het oudste meisje. Ze zwaaide vervaarlijk met haar vinger. Hij nam zijn oude positie weer in.

Het ging zachtjes regenen, maar de meisjes wisten van geen ophouden. Het jongetje gaapte. Hij keek naar binnen, het café in. Regendruppels bleven op zijn krullende haar liggen en lichtten op.

Toen stapte hij uit het elastiek en drentelde weg. Het elastiek viel levenloos op de grond, de spanning gebroken. De meisjes keken verbouwereerd om. Het jongetje haalde zijn schouders op en begon te spelen met een schepje dat in de natte zandbak lag.
10.36 [Link] [Eén Reactie]

15 juni 2002

Duobaan
Toen ik gisteren in de trein terug zat, merkte ik dat het duale van mijn werk nu ook tot mijn uiterlijk was doorgedrongen.

Mijn chique tas stond rustig naast mij op de treinbank, waarin het voorste vak netjes mijn pennen in hun vakjes had verstopt. Vulpen en vulpotlood incluis. Een zwarte, nette map in het vak waar de laptop ook zou kunnen zitten. In de map verschillende Belangrijke Stukken. Een keurige agenda met een zilver vulpotloodje. Ik zou zo door kunnen gaan voor een echte zakenvrouw.

Echter, mijn broek onder de verfspatten. Mijn handen en nagels wit want geen terpentine aanwezig toen ik klaar was met helpen. Mijn Doc Martens aan, met kapotte veters en een gat in de teen. Mijn gezicht vol vette vegen smeer. Mijn haar in de war en toen in een staartje. 

Soms is het een beetje lastig, dat dubbele. Soms is het ook wel heel leuk.
14.27 [Link] [twee Reacties]

14 juni 2002

Treingeluiden
Is het volgens de huidige normen en waarden toegestaan om er iets van te zeggen als degene in de vierzit naast je bij het eten en drinken zoveel onnodige bijgeluiden maakt dat je ochtendhumeur vele malen groter wordt? Dat je de thermoskan met koffie waaruit ze koffie slurpt, op wil pakken en uit het raampje wil gooien? En er achteraan haar dubbele boterham met dikke plakken kaas waarvan je de route die de kaas moet afleggen naar haar spijsverteringskanaal vanwege het vele smakken letterlijk kan volgen?
Of moet je gewoon je oren even afsluiten en je krantje lezen.
07.45 [Link] [dertien Reacties]

13 juni 2002

Vandaag
Kent u dat? Dat er een datum is, verderop in het jaar, of misschien wel over twee jaar, die in ieder geval al heel lang bekend is in je agenda, en dat die datum dan ineens, alsof het niets is, is aangebroken.

Toen ik dit project begon, negen maanden geleden, ergens op een druiligere herfstdag ver weg, toen wist ik: 22 juni is de première. Vrij snel erna wist ik: donderdag 13 juni begint het bouwen op locatie. Vanaf donderdag 13 juni staat er een schuine streep door mijn agenda: niets anders plannen, vanaf vandaag echt doorbikkelen.

Ineens is het donderdag 13 juni 2002. Alsof de duvel ermee speelt.

De plek waar onze voorstelling staat, is nu nog een kaal parkeerterrein met een groot veld ernaast, vlakbij het station. Over een week is de generale. Over een week en twee dagen de première. Raar hoor, tijd.
07.23 [Link] [negen Reacties]

12 juni 2002

Breaker
Ontbijten zie ik als een bijzonder zwaar gedeelte van de dag. Je moede lijf laten wennen aan het idee dat dat kleffe brood een goed idee is, heb ik opgegeven. Een half uur eerder opstaan om het moede lijf wakker te laten worden waardoor ik wel wat kan eten voor ik de deur uitga, ook.

Kortom, ontbijten gebeurt buitenshuis. Soms ben ik alert genoeg om een boterham te smeren en die mee te nemen in een plastic zakje. Die eet ik op in de trein, of als ik op mijn werk aankom. Vaak genoeg echter ben ik helemaal niet alert en dan moet ik een belegd broodje kopen voor veel kostbare euro's.

Toen ontdekte ik Hero Fruitontbijt. Mmm lekker. De halve verpakking - precies genoeg. Passievruchten, sinaasappel, aardbei, perzik. Ideaal.
Na een tijdje is het vies!

Toen kruiste Vifit mijn pad. Mmm lekker. Rode vruchten, perzik, naturel. Heerlijk!
Na een tijdje had ik het wel een beetje gehad met al die zuivel.

Goedemorgen van Mona! Kiwi en sinaasappel, oh boy. Heerlijk.
Na een tijdje komt het echt je strot uit, ieh.

En nu heb ik de Breaker ontdekt, van Friesche Vlagch. De zuivelinnovatie!
Yoghurt zonder lepel! Nu heb ik die lepel nooit erg gevonden bij het eten van yoghurt, integendeel, lekker juist, dat aflikken, maar handig is het wel.
De yoghurt zit in een soort aluminium tube met een tuitje en is bij uitstek geschikt voor elke yup. En omdat er ook zonnebloempitten inzitten, heb je het idee dat je nog wat gegeten hebt ook.

"De snack verenigt de trend van snel en makkelijk tussendoor met de hang naar en gezonder, minder vet en minder suikkerrijk eten" aldus marketing-online. En zo is het maar net.

Het enige probleem is dat je eeuwig bezig bent om die laatste zonnepit uit het zakje te krijgen. Je probeert uit alle macht zo hard aan het tuitje te zuigen dat je wangen vacuum trekken en je tong in het tuitje vast komt te zitten. Dit resulteert in wonden aan de binnenkant van je mond en op je tong, maar lekker is het wel.

Ik blijf nog wel een tijdje Breaken denk ik. Maar ze moeten wel wat meer variëteit aanbrengen in de smaken.
08.47 [Link] [twaalf Reacties]

11 juni 2002

WK 2002 (2)
Het goede nieuws kruist wat laat mijn pad, maar toch.
Au Revoir Frankrijk.
Een Franse vriend van mij zit zich waarschijnlijk ergens in Japan of Zuid Korea verschrikkelijk op te winden. Arme jongen.
14.48 [Link] [Eén Reactie]

Reclame
U vroeg zich natuurlijk af waarom het steeds zo regent, terwijl de zomer toch echt voor de deur zou moeten staan.
Ik heb daarop het antwoord.

Het regent nu zoveel omdat het vanaf overmorgen tot en met 29 juni droog moet zijn. Liefst dag - en nacht, maar in ieder geval tussen 21 juni en 25 juni van 21:45 uur en 22:45 uur. Vooral boven Almere, 5 minuten lopen van het station.

Poldergasten. Een wijk die nog geen geschiedenis heeft, waar de schuttingen nog niet zijn opgetrokken en de kaplaarzen nog niet zijn uit geweest. Twee families met toaal verschillende achtergronden maken hier de dienst uit. Als er op een dag een kipcaravan aan komt rijden, is de chaos compleet.
In dit wervelende spektakel worden verboden liefde, ruzies, de laatste roddels en spannende intriges breed uitgemeten.
Poldergasten is een temperamentvolle theatervoorstelling met spetterend spel, energieke dans en special effects.

Maar dat klinkt leuk!
Kaarten zijn te bestellen tussen 11 en 15 uur. Kost nauwelijks iets. 036 - 533 94 00.
Wat een goed plan!


07.49 [Link] [twee Reacties]

10 juni 2002

Op de fiets (29)
Als ik op de fiets een stoplicht nader dat op rood staat, en ik al vanuit de verte zie dat er een tijd geen groen licht is geweest, en dat er dus een kans bestaat dat het licht op groen springt als ik er net doorheen wil fietsen, dan doe ik altijd een wens.

Als het stoplicht precies op groen springt als ik langskom, dan...

Ik fiets hoe dan ook door, want het gaat erom dat ik grote snelheid heb. Als ik af zou remmen en heel langzaam zou gaan fietsen, dan is de kans heel groot dat het stoplicht op groen springt, en dan telt mijn wens niet. Ik moet het eerlijk spelen om het grote geluks- en wensgevoel te kunnen bereiken.

Het gebeurt vaak dat het stoplicht niet op groen springt. Vooral op dagen dat het toch al niet zo loopt, weigeren de lichten vaak. Dan rem ik even na het stoplicht, of rijd ik gewoon door rood, als de kust veilig is. Mijn wens gaat dan verloren. Dat is een triest moment. Maar ik heb een truc bedacht: het hoeft niet te betekenen dat mijn wens niet doorgaat als ik door rood rijd. Ik zeg wel 'als het stoplicht op groen springt..', maar wie weet wat er gebeurt als ik door rood fiets. Daarover heb ik in mijn wens niets gezegd.

Soms gebeurt het dat het stoplicht op groen springt als ik al zo ver ben dat ik het licht nét niet meer kan zien, maar de auto hoor opstarten om weg te rijden. Dan telt mijn wens half.

Soms springt het stoplicht daadwerkelijk op groen precies als ik langskom. Mijn hart maakt een extra sprongetje, mijn mondhoeken krullen automatisch een stukje omhoog. Ik bal mijn vuist inwendig. Ik glij over de straat alsof ik het roodwitte lint van de finish van de Tour de France passeer. Mijn armen hebben de neiging om omhoog te willen, de lucht in. Ik hou ze aan het stuur.
Mijn wens gaat niemand iets aan.
09.20 [Link] [zes Reacties]

Ik ik ik ik
Iemand heeft in de merelroze.com Google cache gezocht op "Ik haat Ralph Lauren". Ik heb wel een flauw vermoeden wie dat geweest is, of het moet toeval zijn, maar toen ik erop klikte, zag ik hoe verschrikkelijk vaak ik het woordje ik gebruik. Jemig! Wat een ego!

Wij schamen ons een beetje.
00.55 [Link] [zeven Reacties]

09 juni 2002

Bureaucratie
Ik stond voor de deur van een enorm gebouw. De hoge glazen voordeuren leidden naar een halletje met brievenbussen en bellen. Ik keek in mijn agenda. Afdeling H 3, mevrouw Sikkinga. Ik opende de deur en stapte het halletje in. Naast de brievenbussen en bellen nog twee hoge, glazen deuren. Ik probeerde de ene deur, en erna de andere, maar ze waren dicht. Aanbellen dus. Ik keek naar de bellen. Naast de bellen zat ruimte voor naambordjes, maar niemand had de moeite gedaan om er iets op te hangen. Behalve bij één. Daar stond 3x bellen.

Er waren boel bellen. Ik kon geen systematiek ontwaren. Op mijn horloge zag ik dat ik precies op tijd was. Ik drukte een willekeurige bel in. Er gebeurde niets. Ik probeerde een andere bel. Er klonk wat geruis door de intercom en ik hoorde één van de glazen deuren openklikken. Ik trok aan de deur, maar blijkbaar had ik moeten duwen, want door mijn beweging viel de deur weer in het slot. Nog een keer aanbellen. Ik wist niet meer op welke bel ik net had gedrukt. Op goed geluk drukte ik.

De deur was open en ik liep naar binnen. Rechts een lift en even verderop een trap. Geen verdere bewegwijzering. Afdeling H 3? Ik drukte op de liftknop. De deuren sprongen open. Op de muur van de lift bekeek ik de woorden achter de verdiepingen, waaruit ik afleidde dat ik op de eerste etage moest zijn. Ik nam de trap.

Na twee trappen en één verdieping hoger keek ik wederom naar twee hoge, glazen deuren. Dicht. Achter de glazen deuren zag ik mensen lopen. De mensen hadden pakken aan en papieren in hun handen. Het zag eruit alsof ik hier moest zijn. Ik rammelde aan de deur in de hoop dat iemand me binnen zou laten. Niemand merkte mij op. Ze waren druk. Ik keek links en rechts. Geen bel. Misschien zou ik mevrouw Sikkinga even mobiel moeten bellen om te vragen of zij voor mij de deur zou willen opendoen. Ik zocht het nummer op. Er kwam een vrouw van een etage hoger naar beneden. Ze hield een kaartje voor een plaatje en de deur sprong open. Ze zei me geen gedag. Ik liep achter haar aan. Ze liep de gang door, uit het zicht.

Ik stond in de gang waar ik net de mensen voorbij had zien lopen. Links en rechts waren deuren. Sommige deuren leidden naar glazen kamers, sommige naar geblindeerde kamers. Er was geen bord waarop aangegeven stond waar afdeling H 3 was. Wel hing er een bord met schuifjes waarop ik kon lezen dat mevrouw Sikkinga op het moment aanwezig was. In de glazen kantoortjes was iedereen druk. De deuren waren dicht.

Ik stond nu al een minuut of twee nutteloos de gang in te kijken. Enkele mensen hadden mijn aanwezigheid opgemerkt, maar niemand kwam naar me toe. Ik besloot een stukje te lopen. Rechts van me een automaat voor koffie, thee, chocolade, soep. Ik ging de bocht om. Daar zat iemand met een open deur achter een computer te werken. Ik liep naar binnen en vertelde dat ik een afspraak met mevrouw Sikkinga had. Zij pakte een boekje, bladerde naar de letter S en zei dat ik terug moest lopen, de gang door, en dan de vierde deur links, maar het kon ook de vijfde zijn. Haar naambordje hing naast de deur.

Ik liep terug. Op de vijfde deur links stond op het bordje: Mevr. drs. M.H. Sikkinga. In het aquarium zat een mevrouw te bellen met de rug naar mij toe. De deur was dicht. Ik bleef staan voor de deur. Mevrouw Sikkinga was verwikkeld in een heftig gesprek. Haar armen bewogen heftig rond haar hoofd. In de gang passeerden wat mensen, maar niemand vroeg wat ik er deed. Ik besloot op de deur van mevrouw Sikkinga te kloppen. Het geluid dat mijn knokkels op de glazen deur maakte, was nihil. De vrouw keek er niet van op.

Deur open doen? Wachten? Ik wachtte nog even. IJsberen. Taptap.

Men was echt druk hier, poeh, en ook belangrijk, dat kon ik zo zien. Verderop zag ik nog een koffieautomaat. Ik liep ernaar toe en koos een thee. Ambtenarenkoffie niet te vertrouwen.
Ik las de papieren op het prikbord. Ik keek naar binnen in de andere kantoren. Ik zei een grijze man in pak gedag bij het voorbijgaan. Mevrouw Sikkinga was voorlopig nog niet klaar met bellen. Ik pakte een krant uit het krantenrek. Woensdag 27 maart 2002. Hmm.. Foto van Pim Fortuyn op de voorpagina. Ik keek op mijn horloge. De tijd verstreek.

Ineens bedacht ik me dat ik ook heel druk en heel belangrijk was. Ik liep terug naar de deur van mevrouw Sikkinga, klopte min of meer op het glas, en deed de deur open. Ik ben hier hoor, zie, uw afspraak. Mevrouw Sikkinga keek om, veinsde een verbazing en gebaarde dat ze zo snel mogelijk zou ophangen. Ik nam mijn gangpositie weer in en wachtte voor haar deur.

Na vijf minuten kwam ze eindelijk naar buiten. Ze keek op haar horloge en zei dat ik te laat was. Dat was bijzonder vervelend, want over een kwartier had ze alweer een andere vergadering.
Kortom, we moesten een beetje snel ter zake komen.
08.24 [Link] [zes Reacties]

08 juni 2002

En zo is het
"Ik heb nooit de Himalaya beklommen,
ben niet naar de Noord- of Zuidpool geweest,
dus ik moet mijn ontdekkingen in mijn naaste omgeving doen,
in het dagelijks leven"

Adriaan Morriën, 1912 - 2002
15.31 [Link] [twee Reacties]

Forza Kroatia
Italië - Kroatië: 3-2 1-2
Kan ik eindelijk eens een wedstrijd zien, is het een boel spannende. Met fijn veel onrechtvaardigheid en geduw en getrek.
12.56 [Link] [twee Reacties]

07 juni 2002

WK 2002
Ik kan het nauwelijks geloven dat het WK Voetbal redelijk tot volkomen aan me voorbij gaat. De afgelopen W- en EK's heb ik allemaal op de voet gevolgd, en nu heb ik nog alleen maar een klein stukje gezien van Mexico tegen Kroatië. In de herhaling.

Ik kan licht opveren als ik aan het eind van de avond thuiskom en op teletekst zie dat Frankrijk gelijk gespeeld heeft tegen Uruquay. Maar als je de wedstrijd niet hebt gezien, en je van tevoren niet wist dat die wedstrijd gespeeld zou worden, dan is het alleen een uitslag. Vier jaar geleden zat ik met mijn Panini stickerboek gekluisterd aan de buis, en zocht ik de stickerhoofden op het veld.

Op mijn werk is niemand zich er echt van bewust dat er een WK wordt gespeeld. Dat is misschien maar beter ook, anders zou ik nog meer balen dat ik geen enkele wedstrijd kan zien. Daarom is het maar goed dat Nederland niet meedoet. Dan had ik of ontslag moeten nemen, of van de buitenwereld afgesloten moeten zijn.

Maar toch. Het eerste WK sinds lange tijd waarvan ik nauwelijks idee heb. Volgens mij is het, aan de uitslagen te zien, nog een bijzonder WK ook. Ik heb niet eens meegedaan aan een pool, geen toto ingevuld, geen wedstrijden voorspeld, behalve de finale bij Tripleee en daar maak ik, als Portugal en Frankrijk zo doorgaan, geen enkele kans op de te winnen CD. Ik kan me er nu maar beter bij neerleggen dat ik niets zal zien.

Op naar 2004 in Portugal.
08.37 [Link] [negen Reacties]

06 juni 2002

Gulden
Ik mis het welhaast gelukzalige gevoel van vreugde bij het vinden van een vijf-gulden-munt in het kleingeldvakje van mijn portemonnee, wanneer het papiergeld op bleek, en er toch betaald kon worden.
Dit gevoel is absoluut niet vergelijken met het vinden van een 2 euro muntstuk. Duh!

En ik wil weer 25 kunnen pinnen, in welke valuta dan ook. Ik denk nog steeds in kwarten.
08.29 [Link] [vier Reacties]

05 juni 2002

Stress
De Zwaarbewenkbrauwde Man keek het Meisje Met De Dunne Lippen eerst lang en zorgvuldig aan, alvorens zich tot haar te richten.
‘Bent u zich bewust van het feit dat u verkeerd ademhaalt?’, zei hij tegen haar met een warme, vaderlijke stem, alsof hij haar voor het slapen gaan een geheimpje vertelde zonder dat mama ervan mocht weten.

Het Meisje Met De Dunne Lippen had vandaag nog wel haast minder lip dan normaal. Ze was boos en moe. En bovenal bijzonder gestresst.

Het Meisje Met De Dunne Lippen en de Zwaarbewenkbrauwde Man kenden elkaar niet.

Het Meisje Met De Dunne Lippen was dan ook uiterst verbaasd dat hij net, zomaar uit het niets, tegen haar was gaan praten. En dan ook nog over zoiets intiems als ademhalen!

‘Sorry?’, zei ze.

‘U ademt verkeerd’, herhaalde de Zwaarbewenkbrauwde Man. Zijn wenkbrauwen gingen lichtjes op en neer terwijl hij sprak. ‘Ik sla u nu al een tijdje gade en het valt me op. Ik hoor het aan uw zuchten. U zucht steeds, in plaats van adem te halen’.

Het Meisje Met De Dunne Lippen wist niet zo goed wat zij moest zeggen en zuchtte.

‘Ziet u’, zei de Zwaarbewenkbrauwde Man, ‘daar gaat u weer. U zucht al de hele tijd sinds ik u zag’. Het Meisje Met De Dunne Lippen werd iets minder afstandelijk. De man tegenover haar had wel een beetje gelijk, ook al had ze het zelf niet doorgehad.

‘Mag ik vragen of u op het moment onder grote werkdruk gebukt gaat?’, vroeg de Zwaarbewenkbrauwde Man. ‘Mensen die zo zuchten als u hebben meestal last van een lichte hyperventilatie. De hyperventilatie kan zijn ontstaan door stress.’

Het Meisje Met De Dunne Lippen keek peinzend naar de wenkbrauwen en vroeg zich af of zij haar stress met de man zou delen. Misschien kon je er van afkomen, net als met de hik. Stress, fles, flauw, ik geef de stress aan jou.

Het Meisje Met De Dunne Lippen beaamde dat zij op het moment onder grote werkdruk gebukt ging. De Zwaarbewenkbrauwde Man knikte langzaam en dacht diep na. Hij tuitte zijn lippen.

‘U moet proberen’, zei hij, ‘om te blijven ademen vanuit de buik, en niet vanuit de borstkas. Zorg ervoor dat u niet alleen op de inademing let, maar ook aandacht besteedt aan de uitademing. Probeert u het eens, het zal u beter doen voelen’.

De Zwaarbewenkbrauwde Man zette zijn hoed op en gaf het Meisje Met De Dunne Lippen een knipoog voor hij wegliep. ‘Ik wens u veel succes met de werkdruk’, sprak hij bezwerend en zacht. ‘Probeert u ook een beetje te genieten?’
08.45 [Link] [veertien Reacties]

04 juni 2002

Vegeterend eten
Weet iemand nog een vegetarisch restaurant in Amsterdam waar je én heel erg lekker én heel erg gezellig onderuitgezaktigachtig kan eten? Het is meestal namelijk of teen of tander, lijkt wel. Bijvoorbeeld heel lekker maar heel veganistisch.

Het mag ook heus wel een vegetarischvriendelijk restaurant zijn want ik hou wel van een lekker stukkie vleesch. Tips welkom. Gaarne. Fijn.
20.39 [Link] [vier Reacties]

Op de fiets (28)
Als je op het Koningsplein staat, en je moet om één of andere reden op het Leidseplein geraken, dan is de enige logische weg door de Leidsestraat. Niet door de Leidsestraat rijden betekent omfietsen, met de klemtoon op om. Omfietsen is niet fijn.
Eén probleem in de logische route: fietsen door de Leidsestraat mag niet. Dat heeft nog nooit gemogen, maar de laatste tijd wemelt het er van de agenten die speciaal zijn aangenomen om het fietsvandalisme de kop in te drukken.

Ik stond op het Koningsplein en had afgesproken op het Leidseplein. Ik kon uitwijken via de Spiegelgracht of via de Leidsegracht. Voor de route naar Leidsegracht was er iemand aan het verhuizen met een dikke vrachtwagen en de Spiegelgracht was die dag echt teveel om.

Ik zette me schrap. Ik pendelde voorbij de Herengracht zonder bekeurd te worden. En, vermeldenswaardig, zonder voetgangers te raken. De Leidsestraat is smal.
Maar! Bij de Herengracht draaide er in slakkentempo een politieauto de Leidsestraat op. Ik keek de chauffeur recht in zijn gezicht. Ai. Ik glimlachte schuldbewust.

Het raampje van de politieauto was vanwege het warme weer opengedraaid. De agent stak zijn arm uit het raampje en gebaarde dat ik af moest stappen. Ik was er niet helemaal zeker van of ik af moest stappen en door mocht lopen, of dat ik af moest stappen om bekeurd te worden. Ik stapte af, en zonder verder oogcontact vervolgde ik naast mijn fiets de route. In mijn rug prikten de ogen van de agent. Elk moment kon de agent uit zijn auto zijn gestapt en op weg naar mij zijn gegaan om mij in mijn kraag mee te sleuren. Ik voelde zijn grote klauwen in mijn nek. Tevens zijn hete adem.
Er gebeurde vooralsnog niets.

Zo bereikte ik de overkant van de Herengracht en liep ik etalagewinkelend langs de dure schoenenzaken. Na een paar winkels had ik het wel gezien. Op een fiets moet je fietsen en niet ernaast lopen. Ik keek om. De politieauto van net was niet meer in zicht. Boeven vangen. Ha! Afgeschud. Ik sprong op mijn fiets.

Op het moment dat mijn zitvlak bíjna het zadel raakte en mijn rechtervoet bíjna de trapper, botste ik bíjna tegen een politieauto die van rechts vanuit de Kerkstraat de Leidsestraat in kwam gereden. Ik sloeg mijn rechterbeen weer over de liggende stang naar de grond waardoor ik als een soort turnoefening ineens keurig in plié naast mijn fiets stond.

'Ha!', zei ik in het niets, 'kunstje!'. De agente achter het stuur keek me aan met haar ene wenkbrauw opgetrokken en de andere naar beneden gedrukt. Ik glimlachte en liep door, mijn fiets aan de hand. Zo bereikte ik de Stadsschouwburg op het Leidseplein - overigens een prima plek om met iemand af te spreken.
Mijn afspraak was wel tien minuten te laat.
08.45 [Link] [negen Reacties]

03 juni 2002

Niet en wel
Wat ik niet zo leuk vind, is als ik op mijn werk mijn computer opnieuw moet opstarten halverwege de werkdag, en ik, als ik de computer aan het eind van de dag wil afsluiten, te snel OK klik en dan pas zie dat het startmenu nog op 'de computer opnieuw opstarten' staat.
En dat je dan wel tien minuten moet wachten voordat je weer kan afsluiten omdat de computers zo lang over opstarten doen.

Wat ik wel leuk vind, is als ik thuiskom van een dag werken, ik mijn huis ineens helemaal opgeruimd terugzie, en dat er bij de gigantische wervelwind schoonmaak een oude Chocotoff tevoorschijn is gekomen.
22.11 [Link] [vijf Reacties]

Bier
In de hoek van de pont stond een vent naast het open raampje tegen de muur geleund. Hij droeg een glimmende, donderblauwe trainingsbroek met een witte streep aan de zijkant, en grote, witte gympen met geel fluoriserende veters.

Zijn hoofd was rood en bezweet. Hij wankelde even toen de pont haar motor aanzette om te zullen gaan vertrekken. Zijn neus was met aderen bespat.

Hij hing zijn hoofd even uit het raam, maar toen daar een speciale evenwichtsoefening voor vereist bleek, keerde hij terug in zijn orginele positie. Uit zijn jaszak pakte hij een flesje bier.

Heineken, halve liter fles. De knokkels op zijn handen kleurden wit toen hij het flesje vasthield om met zijn andere hand een opener te pakken. Hij zocht in zijn jaszak, maar kon de opener niet vinden. Wel een steutelbos. Hij pakte de eerste, grootste sleutel en probeerde die als hefboom te gebruiken om het flesje te openen. Het lukte niet. Een volgende sleutel wilde ook niet helpen. Hij zette kracht, maar de sleutel schaafde langs de dop. Verbeten en geconcentreerd bekeek hij het flesje. Piel piel, daar hij ging.

Toen alle sleutels van de bos de revue waren gepasseerd, pakte hij zijn aansteker. Als ik hem was, had ik mijn aansteker al veel eerder gepakt. Ik krijg elk flesje bier open met een aansteker - een relikwie overgehouden aan de vele feestjes die ik heb bezocht.
Deze man was duidelijk minder bedreven. Al snel vlogen er kleine stukjes van zijn aansteker door de lucht. Hij mompelde een vloek. De mensen op de pont keken hem aan. Achterin de pont maakten twee jongens een weddenschap of het hem zou lukken. Hij schaafde zijn vinger aan het flesje.

Met zijn aansteker had hij één van de gaatjes van de kroonkurk los kunnen pulken en er ontstond licht gesis. Dat geluid sterkte hem in zijn actie en hij begon opnieuw met zijn nieuwe hefboom kracht te zetten. Dat lukte. Met blij ontkurkend geluid sprong het flesje uiteindelijk open. Maar omdat het flesje bij de pogingen tot openen heen en weer was geschud, spoot het bier met een rotgang uit het flesje. De man schrok. Hij liet het flesje vallen.

Het flesje rolde weg, het bier nog hevig nasputterend. In een andere hoek kwam het tot stilstand. De man keek er berustend naar. Hij stopte zijn handen in zijn zakken en haalde zijn schouders op.
09.13 [Link] [vier Reacties]

02 juni 2002

Dansvloer
Het was nog rustig. De bevriende barman deed kunstjes met een lege fles wodka. Gooien, achterlangs, opvangen op de palm van zijn hand, omdraaien op de bovenkant van zijn hand, omhoog, hoger de lucht in, opvangen ter hoogte van zijn rug bij de hals van de fles, bij het dikkere gedeelte, weer de hals, overgooien van de ene naar de andere hand. Geconcentreerd, en tegelijk oplettend of zijn publiek wel op hem lette. Als de fles onverwacht dan de vloer toch raakte, lachte hij ontspannen en begon hij opnieuw.

De disco vulde zich al snel met mensen. Meisjes en jongens, opgetut, strakke truitjes, hippe broeken. Lange rijen bij de garderobe, grote bestellingen bij de bar. Breezers en bier.

In de toiletten grote spiegels waar tot in precizie in gekeken werd. Jonge meisjes met tips voor elkaar hoe wenkbrauwen te epileren, gegiechel over jongens, blosjes op hun wangen en rodere lippen.
Op de dansvloer jonge jongens met pakjes sigaretten, mooie hoofden en dure broeken. De meisjes chagrijnigkijkend en gegiecheld er tussen door.

Wij. Ons oud voelend, pratend over vroeger, over de dood en het leven, kijkend naar de dansende, jonge mensen met een meewarige blik.
In onze tijd konden jongens nog niet dansen.
Er werden hits gedraaid die we van vroeger kenden, met een housebeat eronder. We dachten er het onze van.

Na twee uur draaide de jonge DJ de muziek waar wij vroeger ook op dansten, zonder housebeat, gewoon, het origineel.
We sprongen op. Dit kennen we! Dit herkennen we!
En hoewel wij vroeger die nummers allang beu waren, en de nummers toen al niet interessant vonden, dansten wij vol enthousiasme, playbackten wij zelfs Paradise By the Dashboard Light vol overtuiging mee, en lieten wij ons overhalen om puur op jeugdsentiment te swingen.
Toen wij omkeken, zagen wij dat de rest van de dansvloer stil was gaan staan.
13.30 [Link] [zeven Reacties]

01 juni 2002

1 juni
Het is nationale omkatdag vandaag: de dag dat webloggers zich verenigen en hun site ombouwen tot iets geheel nieuws. Een nieuwe ley!

Ik niet.
Ik krijg wel klachten dat mijn letters te klein zijn (daar ben ik het mee eens, maar ze groter maken in deze lay-out is geen gezicht), en dat mijn site typisch 2001 is, of dat wit op groen echt niet kan. Maar ik ben er wel content mee, en bovendien zijn alle pogingen om er iets anders van te maken niet zo geslaagd geweest als deze die ik nu heb. 

Verder kan ik zelf helemaal geen oetel htmlen en is het veel te mooi weer buiten.
11.37 [Link] [vijftien Reacties]