31 juli 2002

Weersverandering
Het ging later regenen dan we hadden verwacht.
Om drie uur was het verlossende noodweer in Hilversum al losgebarsten, maar wij zaten rond die tijd nog te zweten in de schaduw van een groot gebouw.
De warmte maakte loom en de enige remedie was veel nonalcoholische drank. Het kwam voor dat we even niets tegen elkaar zeiden, omdat de energie er niet voor was, en we alleen zuchtende geluiden konden voortbrengen waaruit duidelijk werd dat we het maar warm vonden, zo hier.

Om zeven uur pas, toen we ons naar een terrasje met grote parasols hadden weten te slepen, begon het vanuit het niets te waaien. Het waaien veranderde binnen een aantal seconden in een heftige, tijdelijke storm. Van het ene op het andere moment stoof stof van alle kanten op, onze ogen in, het bier op de tafels in. De café-eigenaar haastte zich om de parasols in te klappen, waarbij hij mensen wegjoeg en drankjes om deed vallen. De lucht achter ons was inktzwart, de lucht voor ons stralend blauw.

In onze korte broek en hemdje zochten we even later dekking voor de centimeterdikke druppels die vanuit de hemel op de stad werden neergestort. We moesten minder dan een kilometer lopen, maar deze regen maakte genadeloos binnen een paar seconden doorweekt. In ons schuilportaal stonk het naar pis. Af en toe zagen we fietsers voorbij komen die zich onherkenbaar in regenkleding hadden gewurmd. De regendruppels op het plein stuiterden met een rotgang op de steentjes en sprongen weer op. De overkant was nauwelijks te zien. Wij vonden het allemaal maar best.

Na het eten waren we weer droog en was de regen opgehouden. Het was lekker fris, helemaal niet koud, en de mensen op straat haalden weer diepe teugen adem. De plassen waren diep en herinnerden als enige aan het noodweer van daarnet.

Eenmaal thuis zat de warmte bij het opendoen van de deur nog gevangen tussen de geïsoleerde muren. Een dikke brei kleffe hitte kwam mij tegemoet. Een ranzige warmte sloot als een kleffe deken om me heen. Ik zette het raam open. Voor het eerst sinds dagen maakte dat verschil. Een heldere, koele bries dreef nieuwsgierig mijn kamer binnen, botste op de warmte, en vormde ter plaatse een lagedrukgebied.
Het ging nog net niet regenen in mijn slaapkamer.
09.00 [Link] [vier Reacties]

30 juli 2002

Selecteren
Oké, let op.
Ik heb de neiging heb om teksten die ik op een computerscherm lees, te selecteren door mijn linkermuisknop ingedrukt te houden.
Meestal deselecteer ik de tekst weer snel door los te laten en een klikje te geven op de linkermuisknop, en dat dan een aantal keren achter elkaar. Keer op keer. Ik klik meer dan ik lees.

Ik deed dit vooralsnog geheel en al niet expres. Maar sinds een tijdje ben ik mij ervan bewust. Dat komt omdat sommige sites (zoals Prolific) gebruik maken van bepaalde nerdachtige effecten zodat het selecteren met de linkermuisknop niet naar behoren werkt! Elke keer merk ik dat ik verval in die bijna ziekelijke neiging, en elke keer kom ik erachter dat het op die sites niet kan! Crime!

Vanwaar is deze rare neiging ontstaan? Ik heb, sinds ik het bij mezelf ontdekt heb, al veel meer mensen het zien doen. Ik ben niet alleen. Waarschijnlijk zijn we met zijn allen bezig.
Selecteer, naar beneden, loslaten, deselecteer.
Ik durf te zweren dat dit u bekend voor komt.

Komt het door een concentratieprobleem? Ben ik niet in staat om 'lange' teksten vanaf een scherm te lezen en is dit mijn oplossing om eigen katernen aan te brengen? Is het vergelijkbaar met kinderen op de lagere school die met een liniaal lezen?

Maar nee. Vaak genoeg gaat het er ook helemaal niet om of ik juist de tekst selecteer die ik aan het lezen ben. Het is meer de beweging die het hem doet. Lekker selecteren met de muis. Hoera.
RSI op de loer.
Het internet doet rare dingen met de mens.
11.44 [Link] [veertien Reacties]

29 juli 2002

Verkoeling
Ik heb een tip voor u als u even verkoeling nodig heeft van dit warme weer.
Ga naar de film. Een Pathé bioscoop. Met airconditioning.
De moderne en grote Pathé bioscoopzaal heeft u gans en geheel voor uwzelf alleen!
Niemand is namelijk zo gek om in dit weer naar de film te gaan.
Dom dom dom. Ik zeg het u.

U krijgt de luxe van Pathé maar niet de verschrikking van het publiek dat er doorgaans standaard bij wordt geleverd.
In de koele atmosfeer gaan uw hersenen weer werken. De riante fauteuils plakken niet aan uw benen, maar vormen het ideale ontspanningsmechanisme. Na de film voelt u zich als herboren. Eventueel is er een counter waar geen rij voor staat om u te voorzien van dorstlessende artikelen en een aangename versnapering. U krijgt 14 schone WC's alleen ter uwer vermaak.

De airco loopt op volle toeren, dus neem wel een truitje mee.
En schrik niet van de klap van de warmte op straat en de broeierige sfeer in de stad, als u de bioscoop verlaat.
08.47 [Link] [tien Reacties]

Laatste keer
Mooie fotootjes van Poldergasten bij Poste Restante.
08.34 [Link] [drie Reacties]

28 juli 2002

Oneerlijk verdeeld
Poeh.
Dat was laat en dit is vroeg.
08.56 [Link] [Eén Reactie]

27 juli 2002

Clochards
De plek waar onze voorstelling staat, bleek de achtertuin te zijn van het zwervend volk van Amsterdam Noord. Menigmaal werden wij door de bewoners, verslaafden en daklozen, weggestuurd omdat wij hun terrein betraden. Bij nadere inspectie bleken er zich in de vele afgedankte buizen, caravans, en krotten inderdaad allemaal mensen schuil te houden. Sommigen aardig, anderen kwaadaardig.

Vooral 's nachts komen de zwervers hun territorium afbakenen, maar ook tijdens de voorstelling is het steeds spannend of er niet één van de bewoners baldadig wordt en in het voetlicht treedt. Wel komen ze even buurten. Sommigen om te stangen, anderen om even een praatje aan te knopen.

Ik heb reeds kennisgemaakt met Wim. Hij vond het niet erg dat we zijn achtertuin bezetten. En, zei hij, met wat XTC op is de voorstelling echt de moeite waard. Hij woont in een caravan die op een vuilnisstortplek staat. Als we bij hem wilden blijven slapen, was dat geen probleem.
Ze zijn wel blij dat we al bijna weer weg zijn, zei hij. Het is niet niets, al dat lawaai en dat licht zo 's avonds laat.

13.46 [Link] [Eén Reactie]

26 juli 2002

KNMI
Het festival heeft een abonnement op het weerbericht van het KNMI. Aangezien wij in de openlucht spelen, is het weer een belangrijke sfeerbepaler.
Met behulp van een zogenaamde strippenkaart kan, voor veel geld, opgevraagd worden welk weer het wordt. Noem exacte plaats- en tijdbepaling en het weer wordt met grote precisie door het KNMI doorgegeven.

Zo weten wij precies wanneer het gaat regenen in Amsterdam Noord. Ik ben de gelukkige die de weersvoorspelling aan mijn club mag doorgeven.

Zo spreek ik de mensen toe.
Het is bewolkt. Over precies 25 minuten gaat het regenen. Het is een korte bui van ongeveer 10 minuten. De wind is matig, zuidwest. De rest van de avond blijft het droog. Als er toch druppels gevoeld worden, blijft het bij gespetter. Na middernacht wordt het wisselvallig. Een sterke wind komt op en het zal het grootste gedeelte van de nacht gaan regenen.

Ik waan mij Diana Woei, Marjon de Hond, Helga van Leur. Met geruststelling in mijn stem, ook al wordt er onweer en chaos voorspeld, breng ik de boodschap over. Het is zonder twijfel het belangrijkste moment van de avond. Ik vervul hierin de sleutelrol.

Gisteren sprak het KNMI de geruststellende woorden dat we dit weekend niet meer hoefden te bellen. Het blijft droog. Het wordt warm.
Dat is fijn. Maar mijn belangrijke taak schiet er mooi bij in, zo.
13.02 [Link] [vijf Reacties]

25 juli 2002

V&D
In de V&D liepen twee mensen voor me uit. De V&D komt in mijn rijtje minstaantrekkelijkewinkelomnaarbinnentegaan zeker in de top 3 en dus vond ik het niet zo fijn dat ze zo akelig langzaam voor me liepen. Ik kon ze niet rechts passeren, want tassenafdeling, en ik kon ze niet links passeren, want sieraden in glazen stolpen afdeling.

Het waren een man en een vrouw. De man was lang, gebruind, jaar of 35. De vrouw was zeer klein, Aziatisch, goedlachs en bijzonder onder de indruk van de V&D.

De vrouw bleef maar wijzen naar de dingen die hun pad kruisten. Oooh, look at this (ze sprak Engels tegen de man die zelf Nederlands sprak), and here, look. Het leek wel of de vrouw in kwestie nog nooit zoiets had gezien als een warenhuis. De lange man glimlachte om de onbevangenheid waarmee de vrouw de V&D bekeek. Hij legde zijn hand liefdevol op haar rug, keek even naar mij, achter zich, en zei haar rustig dat ze door moesten lopen. Daarbij keek hij aanstekelijk blij naar mij.

We kwamen bij de roltrap aan.
De vrouw slaakte een kreetje. What do I do? zei ze. De man legde haar uit dat ze op een rollende trede moest gaan staan. Ze stak haar been naar voren, maar trok hem terug zodra haar voet de rollende beweging had gevoeld.
Ze giechelde. Zo'n raar ding had ze nog nooit in haar leven gezien.

De man tilde haar een stukje op, alsof zij zijn dochtertje was, en zette haar op de onderste trede neer. Daar ging ze, automatisch omhoog. Ze stond met haar gezicht naar ons toe, en ze keek afwisselend blij en in de war. De man zorgde snel dat hij bij haar op de trede kwam te staan. Ik stond er vlak achter.
Vlak voor de afgang van de roltrap besefte de vrouw dat de afstap misschien nog wel enger was dan de opstap. De man pakte haar lichtjes vast en samen namen ze een grote stap om op het veilige vasteland tot stilstand te komen.

Nog een roltrap. De vrouw begon er plezier in te krijgen. Ze keek steeds achterom om te zien hoeveel afstand ze al hadden afgelegd. Ik moest naar de vierde etage, en zij blijkbaar ook. Ze werd er steeds beter in. De laatste roltrap deed ze zelfstandig. Helemaal boven aangekomen gaf de man haar een zoen. Ze keek uitgelaten en trots. Ze pakten elkaars hand.
Nu weer naar beneden, zei de man. Yes, great, zei de vrouw, en ze vervolgden hun avontuur.
11.03 [Link] [negen Reacties]

24 juli 2002

Overdagtelevisie
Jemig, wat is de overdagtelevisie toch waardeloos.
13.03 [Link] [zeventien Reacties]

23 juli 2002

Maar nu eerst... naar de reclame
U had nog niets te doen deze week?
Ik bied een geweldige uitgaansavond.
Vanaf vanavond tot en met zaterdag staat de succesvolle theaterproductie Poldergasten op het Over het IJ Festival in Amsterdam.
Laat u door de speciale festivalpont achter het Centraal Station op uw gemak naar de overkant brengen. Aan boord van deze pont kunt u alvast een drankje bestellen terwijl u over de woelige baren van het IJ wordt voortgestuwd.

Eenmaal aangekomen kunt u genieten van een energieke, heftige, fijne, ontroerende en spetterende voorstelling.
Twijfel niet. Het is uw laatste kans om deze unieke voorstelling te zien.
Meer informatie: www.overhetij.nl

11.25 [Link] [zeven Reacties]

22 juli 2002

M i g r a i n e a a n v a l
Zie merelroze.com/entry_blog-53.html
17.09 [Link] [dertien Reacties]

21 juli 2002

0900 - 8008
Ik werd gebeld.
'Hallo, met Sita. Ik heb een beetje een rare vraag, maar ken jij J.M.I. Bos?'
Hmm.. die naam kwam me wel bekend voor.
'Is dat Jacqueline?', vroeg ik.

Ze zei dat ze dat niet wist. Ze had in een café haar portemonnee gevonden, met geld, en van alles en nog wat, een OV jaarkaart met J.M.I. Bos erop, en een papiertje met mijn naam en telefoonnummer.

Ja, het was Jacqueline. Ze voldeed aan de omschrijving. Of ik haar even kon bellen, en kon doorgeven dat haar portemonnee gevonden was. Dat was goed, zei ik.
Ik was niet thuis, maar had mijn agenda bij me, dus dacht ik het nummer even op te zoeken om haar met dit nieuws te verblijden. Verbazing alom toen bleek dat ik het nummer niet in mijn agenda had staan.

Ik belde een goed vriendinnetje van Jacqueline. Voicemail. Ingesproken. Pas later bedacht ik me dat zij een weekend weg is in verweg in eigen land, waardoor waarschijnlijk geen bereik met haar telefoon.
Hmm.

Ineens bedacht ik me dat Jacqueline onlangs verhuisd was naar de Prinsengracht. Simpel dus. 0900 - 8008.
Bij 0900 - 8008 (95 eurocent per minuut inclusief de kosten voor het gebruik van uw mobiele telefoon) hebben ze een nieuwe tactiek. Je krijgt een mens aan de telefoon, vraagt een nummer op, en wordt direct doorverbonden met de computer. De telefonisten doen gans niet aardig en hebben waarschijnlijk doorgekregen dat ze niet meer dan 10 seconden mogen bellen per gesprek.

'Goedendag, met Merel Roze, ik zoek het telefoonnummer van J.M.I. Bos op de Prinsengracht'.
'Ik zie geen J.M.I. Bos op de Prinsengracht'.
Hmm.
Gelukkig wist ik dat haar ouders ook op de Prinsengracht wonen.
'Heeft u het nummer van een andere Bos op de Prinsengracht?'
'Nou, ik heb hier een aantal geheime nummers en die kan ik natuurlijk niet geven'
'Kunt u mij dan een nummer van Bos op de Prinsengracht geven dat niet geheim is?'
'Nee mevrouw, dat kan natuurlijk niet, want dan kan iedereen wel bellen met die vraag en dan wordt de familie Bos zonder geheim nummer op de Prinsengracht helemaal gek gebeld. Duh'
(dit leek mij een bijzonder onrealistisch toekomstbeeld)
En ze hing op.
Ze hing op! Zonder gedag te zeggen, zonder te vragen of ze iets anders voor me kon betekenen. Gewoon, tuut tuut tuut. Tsk.

Inmiddels heb ik Jacqueline nog steeds niet bereikt. In het telefoonboek vond ik inderdaad andere Bossen op de Prinsengracht, maar geen van hen is bekend met haar. Ik heb haar emailadres niet.
Wat nu te doen?
Tsk.
Stom mens van de 0900 - 8008.
10.55 [Link] [zeven Reacties]

20 juli 2002

Op de fiets (32)
Amsterdam om 6 uur 's ochtends, in de nacht van donderdag op vrijdag. De mensen die uitgingen, zijn al naar huis, de mensen die vroeg werken, zijn nog niet op pad.

6.00 uur In mijn buurt is het doodstil. Geen rijdende auto in de straat, geen licht achter de ramen, geen stemmen, geen voetstappen verderop. Totale rust waar het anders zo kan broeien.

6.10 uur In het Centrum zie ik de eerste tram voorbijkomen. Er zitten een paar mensen in. Een beveiligingsbeambte stapt zijn auto in en rijdt weg. De café's zijn gesloten, de discotheken inmiddels ook. Binnen wordt vast nog schoongemaakt, maar op straat gebeurt er niets. Het Rembrandtplein ligt er verlaten bij. Het zal het enige tijdstip van het etmaal zijn waarop het zo rustig is.

6.20 uur Rokin, Dam en Damstraat zijn nagenoeg leeg. Op het Spui hangt een stel dronken studenten. Een meisje en een jongen staan te zoenen en de studenten moedigen ze aan. Op de Dam stappen twee backpackers de tram uit. Vermoeid zetten ze hun zware tassen op de grond en kijken het lege plein tegemoet. Enige punt van leven verderop is de Easy Everything. Het is er druk, en er gaan mensen naar buiten en naar binnen. Daarna weer rust. Het geluid van mijn fiets komt boven alles uit.

6.25 uur Centraal Station is bevolkt door junks en zwervers. De zijdeuren waardoor ik altijd naar binnen ga, zijn ter voorkoming van overlast nog gesloten. Binnen zie ik zwervers die vaker in de stad zie. Er wordt wat gescholden en getetterd. De AKO is open. Verder is alles dicht.

6.30 uur De pont die aan komt varen, heeft redelijk wat passagiers. In de pont waar ik mee oversteek, zitten weinig mensen. Twee meisjes, drie koeriers, en wat vage mannen. Niemand lijkt nog wakker. We kijken alsof we ons bed nog niet uit zijn gekomen. Door de stilte lijkt de overtocht een droom.

6.40 uur Plaats van bestemming. Hier is het meeste nog in slaap, maar er zijn wel mensen aan het werk. Ik hoor werkgeluiden, grote machines, hard kabaal, lassende apparaten.

De werkdag is begonnen.
08.23 [Link] [Eén Reactie]

19 juli 2002

Paracetamol
Gisteren had ik hoofdpijn en besloot ik ter bestrijding van deze plotselinge kwaal een paracetamol tot mij te nemen. Er was echter geen water in de buurt om de paracetamol mee door te slikken.
Keuze: hoofdpijn of het er op wagen.

Ik koos voor het laatste. Ik brak de paracetamol doormidden en nam een Xylifresh. Mijn kaken kauwden als een gek. Het kakenscharnierwerk deed het goed. Langzamerhand vulde mijn mond zich met grote hoeveelheden spuug. Dit was het moment.

Ik gooide het halve tabletje in mijn mond en slikte. Hier ging het mis. Bij het slikken ging de pil niet direct via de achterkant van mijn tong naar mijn slokdarm, maar bleef hij even liggen, achterin mijn mond. Hij plakte tegen mijn huig. Het pilletje begon te brokkelen. Ik slikte nogmaals, maar het spuug had de afdaling, in tegenstelling tot de pil, wel gemaakt. De halve paracetamol zat vast. Ik kokhalsde lichtjes.

Ik wierp mijn hoofd naar achteren en bleef wanhopig slikbewegingen maken. De pil raakte uiteindelijk even los en gleed hortend en stotend mijn keelgat in. Stukjes afgebrokkelde pil bleven achterin in mijn mond hangen. Inmiddels had ik weer een volwaardige spuugverzameling bijeen gekauwd dus ik slikte er op los.

Het halve, afgebrokkelde ding bleef hangen onderin mijn keel, net boven het kuiltje in mijn hals. Slikken mocht niet baten. Hoesten ook niet. Mijn hoofd ondersteboven keren en drie maal op mijn handen staan - niets hielp.

De paracetamol zit er nog steeds. Ik voel hem. Hij zit daar al een dag en een nacht te smelten, te brokkelen, te blokkeren. Als ik niet oppas, komen er dadelijk bellen uit mijn mond. Ik drink liters water, ik haal diep adem, ik slik miljoen keren per uur. Hij zit er nog steeds.
Mooi woord, fantoompijn.
05.44 [Link] [elf Reacties]

18 juli 2002

Nieuwmarktbuurt
Gisteren gegeten in Me Naam Naan. Ik weet niet wat het betekent, maar ze maken bijzonder lekker eten.

Die buurt van Amsterdam, vlakbij de Nieuwmarkt, tussen Rechtboomssloot en Sint Antoniebreestraat, is fijn en mooi. De drukte van de Nieuwmarkt verstomt er, bomen bloeien en de oude grachtenpandjes staan romantisch dicht tegenover elkaar. De grachten mogen er geen gracht heten maar sloot, en de straten en steegjes hebben grappige namen.

De Snoekjessteeg grenst aan de Krombootsloot, je passeert de Kleersloot, en vervolgens het Zakslootje. Even verderop is de Brandewijnsteeg.

De huizen lokken het uit naar binnen te kijken. Mooie plafonds met minder mooie inrichtingen komen voorbij. Mooie inrichtingen ook, met minder mooie plafonds.

Gisteren zag ik een huis dat zo mooi was, dat ik even stil bleef staan. Op de Krombootsloot, bijna hoek Snoekjesgracht. Souterrain en één hoog samen. In de woonkamer, voor het raam, zat een vrouw de krant te lezen. Het schijnsel van het licht achter haar, de kleuren van het huis, het kunstwerk aan de muur, en het versleten trappetje naar binnen: alles maakte het een volmaakt plaatje van wooncomfort.
Als ik later groot ben, dan weet ik het wel.
08.04 [Link] [vijf Reacties]

17 juli 2002

Drukdrukdruk
De vrouw tegenover me was aan het bellen. Ze stak een sigaret op. Ze klemde haar mobiele telefoon tussen wang en schouder, en hield haar aansteker tussen duim en wijsvinger vast. Met haar pink tikte ze enkele malen tegen de aansteker aan, waardoor deze zenuwachtig op en neer ging. Het gesprek was serieus en druk.

Er kwam een vrouw aangelopen die haar gedag zei zonder woorden. Ze nam aan hetzelfde tafeltje plaats. De bellende vrouw gebaarde dat ze nog even aan het bellen was, maar dat het niet meer lang zou duren. In de laatste beweging van het gebaar riep ze ineens: ‘Nee, dat kan écht niet!’. Dat had ze al heel lang geleden afgesproken, en als ze daar nou mee aan komen zetten, ja sorry hoor, maar dat hadden ze eerder moeten doen.

Er ging een andere mobiele telefoon af. Een oplopend deuntje ontsnapte aan de tas die naast de bellende vrouw op de grond stond. De bellende vrouw vroeg haar gesprekspartner of hij een momentje had. Uit de tas pakte ze de telefoon die inmiddels harder was gaan rinkelen. Ze nam op en vroeg of ze zo terug mocht bellen. Ze drukte de telefoon uit, en hervatte haar andere gesprek. Ben ik weer.

De vrouw die naast haar was komen zitten, keek verbaasd over zoveel telefonie en had een krant gepakt. De bellende vrouw had een meningsverschil. Het was warm, en haar steile haar zat tegen haar voorhoofd geplakt. Ze veegde het weg. Ze sloeg haar ogen op. Het gesprek werd uiteindelijk afgesloten met een bits geluid: ‘Oké, dat ga ik regelen, maar ik vind dat het echt niet kan’.

Ze begroette haar tafelgenoot en verontschuldigde zich voor haar gebel, maar het was echt noodzakelijk. De idioten hadden niets geregeld. Nu waren er problemen.
De tweede mobiele telefoon ging weer. Ze nam hem op en legde in het kort uit wat er net gebeurd was. Ja, wacht even, dan pak ik een pen. Ze pakte haar tas en begon wild te zoeken. Diverse objecten kwamen uit de roodleren handtas tevoorschijn. Zo ook een balpen. Ze pakte een servet en begon met de pen te krassen. Toen de inkt tevoorschijn kwam, schreef ze een telefoonnummer op. Het gesprek duurde voort. Op het servetje werden figuren getekend. Vierkanten, rechthoeken, ruiten, en lijnen die veelvuldig doorgekrast werden. Verbeten gaf ze antwoord, kortaf, gestresst. Aan het eind van het gesprek lag er een kubistisch kunstwerk op tafel.

Ze hing op en zuchtte. Haar tafelgenoot vroeg of het nog wel leuk was, haar baan.
‘Ja’, antwoordde ze, ‘het is ontzettend leuk’.
08.00 [Link] [drie Reacties]

Kabinet Balkenende
Martijn maakte voor Planet een mooi overzicht van de heren (+ één dame) van het nieuwe kabinet.

Na Rick vd Ploeg krijgen we nu via LPF Cees van Leeuwen als Staatssecretaris van Cultuur (Onderwijs, en Wetenschappen). Ondanks alle kritiek die Rick vd Ploeg te verwerken kreeg, was hij voor mijn werkveld heel belangrijk. Ik ben benieuwd wat de ex-bassist en tegenwoordige muziekadvocaat van Leeuwen gaat plannen en bewerkstelligen.
Ik hou mijn hart vast.
07.40 [Link] [zeven Reacties]

16 juli 2002

Filmtips
Ik ben bezig met een inhaalslag.
Omdat ik de afgelopen drie maanden maar drie (!) films had gezien, besloot ik er ook de afgelopen drie dagen maar drie te bekijken.
Mooi zomerweer ten spijt.

Het was de moeite waard, al had ik er liever drie in de bioscoop gezien, in plaats van twee ervan op video.

Stealing Beauty (Bertolucci, 1996) moest ik al heel lang zien. Hij was me door verschillende mensen aangeraden, maar het was er nooit van gekomen. Rake sfeertekening, broeierig Toscane, vreemde types, mooie mensen, glooiende heuvels. Jammer dat de geheimzinnigheid van het eerste half uur wordt omgezet in duidelijkheid en voordehandliggendheid.
Jeremy Irons is weer eens zeer de moeite waard.

Serendipity (Chelsom, 2001) is een romantische komedie die uitstijgt boven de kleffe, sentimentele middenmoot van het genre. Toegegeven, hij blijft klef en sentimenteel, maar is ook bijzonder grappig. John Cusack stal mijn hart al lang geleden en doet het hierin goed als dromenjager. Four Weddings and a Funeral, alleen dan zonder Hugh Grant, en met Kate Beckinsale.

Over Spider-Man (Raimi, 2002) (vanwaar die nieuwe spelling?) hoef ik niet te zeggen dat het een wel heel zwartwitte afschildering is van het leven van deze opzienbarende persoon, waarin werkelijk elke beweging in dienst staat van het verhaal en waarin er weinig ruimte is voor enige zelfspot. Toch fijn entertainment, maar niet meer dan dat.
09.16 [Link] [vijf Reacties]

15 juli 2002

Control F
Steeds vaker.
Een lang artikel, paar bladzijden, waarvoor ik eigenlijk geen tijd, geen zin heb, maar wel heel graag wil weten of de naam van mijn werk ergens genoemd wordt. Mijn ogen scannen minder snel dan een computer.

Ik pleit voor control F in de papieren media.
15.10 [Link] [vier Reacties]

Op de fiets (31)
Ah. Fijn. Terugkomen van een korte vakantie, en bemerken dat het werkende leven in Amsterdam in mijn afwezigheid niet stil heeft gestaan.

Het kruispunt van de Overtoom en 1e Constantijn Huygensstraat,
dat zolang was opgebroken, en waarvan ik steeds vergat dat het niet begaanbaar was, waardoor ik er op het laatste moment iedere keer heel chagrijnig van werd, er van mijn fiets moest afstappen, en een nieuwe route moest bepalen (let op: niet gemakkelijk, bij dit kruispunt), waarvan ik dacht dat het, net als de rest van de Overtoom, nooit af zou geraken,
is klaar en af en in gereedheid gebracht.

Ik ben er zojuist met zoevende banden overheen gegleden.
08.53 [Link] [twee Reacties]

14 juli 2002

Zonder Titel

20.00 [Link] [vier Reacties]

Torenklokken
Net toen ik had besloten om nog lang niet wakker te worden, en mij in mijn behaaglijke nestje nog vele malen om te draaien voor ik zou opstaan, begonnen de kerkklokken te luiden. Dat doen ze vaker. Elk uur slaat de torenklok het aantal uren van het tijdstip, en elk half uur bengelt de klepel het aantal uren dat vooraf gaat aan het hele uur.

Ik hield mijn ogen gesloten en kroop onder de dekens. Ik wist dat, als ik zou meetellen, ik zou weten hoe laat het was, eventueel op een half uur verschil na, maar dat ik er ook zodanig wakker van zou worden, dat ik niet meer in zou kunnen slapen. Mijn bed was nu juist zo aangenaam. Niet meetellen, slapen.

Dingdong. De klokken van de toren gingen tekeer. Ik draaide me om. Volgens mij was het aantal slagen de twaalf allang gepasseerd. Ik trok het dekbed iets verder over mijn hoofd en legde mijn extra kussen over mijn oren.

Nu werd er variatie in het klokkenspel aangebracht. Niet alleen sloeg de klepel ritmisch tegen de bel aan, er was een wijsje ontstaan dat mij deed denken aan de Big Ben. Dit had ik mijn sobere klokken nog nooit horen produceren. Na het Big Ben gepingel kwam er uit de klokkenkast een heel symphonie-orkest tevoorschijn. Ik draaide me nogmaals om, mijn gezicht tegen de muur.

De wekker vertelde me dat het half 10 was. De klokken van de toren sloegen op hol. De ene na de andere kakofonie werd de nog slapende stad binnengeblazen. Ik hoorde de buren het raam open doen en protesteren. De klokken gingen vrolijk door.

Om tien over half tien verloor ik de strijd om het slapen. Ik richtte mijn lichaam op en kwam uit bed. De torenklokken jengelden voort. Nu nog hoor ik de schelle klanken van kerkelijke melodieën de kamer inkomen. Het schijnt dat ze dit elke zondagochtend gaan doen.

Ik zag voor het eerst sinds jaren de zondagochtend televisie van de VPRO.
12.29 [Link] [drie Reacties]

13 juli 2002

PS
Gelukkig verkopen ze in het Utrechtse stadje U. ook Het Parool.
Bij de sigarenboer vlak om de hoek hingen hedenochtend nog twee exemplaren in het krantenrek. 'Doe ze maar allemaal', zei ik, terwijl ik de twee kranten met enigszins bibberende handen oplichtte.

In de rij voor de kassa keken we de krant alvast even in. Dat zag er goed uit. Mooie foto's, ook. Zucht van verlichting.

De sigarenboer pakte de bovenste krant. 'Eén Parool', zei hij, 'en...', hij tilde het eerste Parool op, '...nog een Parool'. Hij keek me vragend aan. Even overwoog ik de krant uit te vouwen, en hem vol trots de pagina te laten zien waar mijn hoofd op stond. Hem uit te leggen dat het de allereerste keer was dat ik met een foto in een landelijke krant stond. Hem te zeggen dat hij tegenover een heuse BN-er stond, en dat hij dit moment later nog aan zijn kleinkinderen zou kunnen vertellen. 

Maar ik besloot het voor mezelf te houden en ik zei: 'Ja, anders krijgen we ruzie'.
Waarop de krantenman ons veel plezier wenste op deze zaterdagmorgen, en ons streng toesprak dat we geen ruzie mochten maken.
12.33 [Link] [zestien Reacties]

12 juli 2002

Terug in Holland
Gisterenochtend stond ik ergens tussen Vlissingen en Den Helder op een stukje van ons Hollandse strand. De wind waaide met krachtige vlagen uit het zuiden en joeg de zilte geur al op afstand mijn neusgaten in.

De stof van mijn broek werd meteen strakgetrokken rond mijn benen en het restmateriaal klapperde in de aanhoudende wind. Ik spreidde mijn armen, deed mijn ogen dicht en leunde in het niets. Over de grond aan mijn voeten ging stuifzand tekeer. Vele miljoenen messcherpe zandkorrels deden kilometers lang een wedstrijd over wie er het eerst zou zijn.

De witte wolken aan de blauwe lucht waren krachtig en elegant tegelijk. Zij lieten zich niet van de wijs brengen door de wind die ze graag opzij had willen duwen. Zij boden de zon nog even de kans om mijn gezicht te beschijnen. Zo scheen de zon mij toe.

Pas toen ik uitgeleund was, en ik mijn longen tegoed had gedaan aan de wind en de geuren van het strand, toen ik mij volledig had volgezogen met Hollandse natuur, en toen ik mijn ogen weer open deed, toen pas kropen de wolken voor de zon om het strand in donkerte onder te dompelen en de temperatuur in één klap te doen dalen.

Waarom, bedacht ik mij, naar Frankrijk gaan als het hier ook zo mooi kan zijn.
10.56 [Link] [vijf Reacties]

11 juli 2002

De Kift
In het Vondelpark Openluchttheater vanavond een stukje Oost-Knollendam: De Kift. De band die furore maakte door hun wonderschone CD hoesjes komt met grote bezetting onze zomeravond opfleuren.

Het muzikale en theatrale optreden van vanavond heet Vier voor Vier en is gebaseerd op de avond "Drie Linkse Uren", van de Russische kunstenaarsgroep Oberioe (1927 - 1932). Tevens komt er een ware cineast om de hoek kijken dus dat belooft veel cultureel verantwoord goeds. Het zomerse leven is zo gek nog niet.
17.12 [Link] [negen Reacties]

09 juli 2002

Frans Schoeisel

10.41 [Link] [vijf Reacties]

08 juli 2002

Plezier scheppen
Wij scheppen er plezier in om vrolijk te zwaaien naar de file die zich in tegengestelde richting heeft gevormd. Hallo mensen op zondagochtend wat vervelend nou dat jullie met zoveel zijn en wij op onze baan maar met zo weinig.

Wij scheppen er plezier in om woorden in nummerborden te ontdekken. Vooral de Belgen hebben mooie teksten staan. AAI, BLA, VLA, EIK. Ook vreemde lettercombinaties (RDVK) moeten tot woord gemaakt worden (AARDVARKEN).

Wij scheppen er plezier in om vreemde plaatsnamen aan de kant van de weg hardop uit te spreken. Zeker als het woorden betreft die heel anders klinken in het frans dan in het nederlands. En helemaal als die woorden in het nederlands ook nog iets betekenen. Ook de veelvuldig voorkomende bordjes met RAPPEL erop lezen wij op deze manier hardop voor. Dan zeggen wij rappelrappel.

Wij scheppen er plezier in om de kleine Peugeot 205 met 140 k/u bergopwaarts de snelweg op te sturen. Dan zien wij gedurende de weg naar boven de kilometerteller dalen naar 90, maar in plaats van te terug te schakelen, moedigen wij de auto aan totdat wij boven op de berg zijn. Dan applaudiseren wij even.

Wij scheppen er plezier in om heel hard mee te zingen met de meegebrachte muziek. Dit gaat vrijwel altijd heel vals. Loepzuiver is ook niet gewenst.

Wij scheppen er plezier in om de kleine Surya te laten zwaaien naar andere automobilisten. Wij verbazen ons over het geringe enthousiasme bij de andere weggebruikers om terug te zwaaien. Vele chagrijnige Fransen vallen ons ten deel.
Maar dan scheppen wij plezier in het feit dat dat wij veel meer plezier scheppen dan anderen.
12.34 [Link] [acht Reacties]

06 juli 2002

Buurtjeugd
In de bioscoop draaien twee films. L' Age de Glace (nagesynchroniseerd) en L'Auberge Espagnol die er leuk uitziet, maar vast niet te volgen is en francais. Dan maar geen film deze vakantie.



De buurtjeugd klit wat bij elkaar naast deze plaatselijke cinema. Het is een lelijk, bruin gebouw waar je niet door de ramen naar binnen kan kijken zonder voorover te buigen en je handen als zonwering te gebruiken. De jongens, uitgerust met vette matjes en ronkende brommers, kijken ons versuft aan. We zijn niet van hier, dat zie je zo, maar wat in godsnaam doen die toeristen hier in deze ingeslapen provinciestad.



Er is een kleine winkelstraat met vier pâtisseries en twee tabacs. Bovendien zit er op de hoek een winkel die 'Teenagers' heet. Hier heeft iemand bedacht dat er vraag is naar kleding voor de jongeren bij de bioscoop. Het is duidelijk dat je niet meetelt als je bij Teenagers kleren koopt. In de etalage hangen mufgekleurde pantalons en ouderwetse Coq Sportif truien.



Na een rondje om de kerk en twee pâtisseries later zijn we weer terug bij de bioscoop. De jongeren houden ons nauwlettend in de gaten. Ze zwijgen in het frans terwijl wij Nederlands vakantiebabbelen. Een van de meisjes gooit haar sigaret voor mijn voeten op de grond. Ik loop erover heen. We stappen in onze auto en we rijden weg. De jongeren blijven staan, hun ruggen tegen de betonnen muur geleund.



Als we de volgende dag terugkomen, staan ze er weer. Of nog steeds.
18.53 [Link] [Reageer]

05 juli 2002

Surya
Met ons mee in de kleine Peugeot 205 is Surya, het negenjarige halfzusje van mijn schoonzusje.

Ze is net een prinsesje met haar haar zo zwart als ebbenhout en haar huid zo bruin als goede chocolade. Half Indonesisch en half Surinaams, en bij elkaar opgeteld helemaal Nederlands. Tevreden dartelt ze achter ons aan door het haar onbekende Franse landschap. Ze is, zegt ze, wel eens eerder in Frankrijk geweest, maar wij, de snobs, vinden dat Euro Disney niet meetelt als volwaardig bezoek aan dit land dat ooit, op een klein dorpje na, bezet werd door de Romeinen.

Ze leert het land kennen zoals ik dat ooit, vele jaren geleden, voor het eerst bezag. Nummerborden onthullen de herkomst van de chauffeur door middel van een tweecijferig getal. 69 is Lyon. Als ze me vraagt waar de auto vandaan komt met 43 erop, moet ik het antwoord schuldig blijven. Gelukkig komt er al snel een 75 voorbij.
Parijs.

De ballen van het Jeu de Boules spel en de daarbijbehorende magneet waarmee je de ballen zonder te bukken op kunt tillen, worden meteen aan nader onderzoek onderworpen. ‘Kijk, Merel, wat ik kan’, zegt ze, terwijl ze haar ogen geconcentreerd op de ballen richt. Maar ze houdt het magneetje boven het houten balletje (de cochonet, weet je wat dat betekent? Dat is een varkentje) dus met de aantrekkingskracht wil het niet zo vlotten.

De Hollywood kauwgom is reeds door haar ontdekt.
De koeien in deze streek zijn niet zo gezond als in Nederland, want ze hebben geen vlekken en een beigeachtige huid.
Ze kan inmiddels al tot tien tellen, en bonsjoer en ooievaar zeggen als ze groet.

In de supermarkten hier kan je ook speelgoed kopen en ze komt steeds met een nieuw plastic apparaat aangezet. De kazen stinken en worden daarom afgekeurd als etenswaar. In de rauwe ham zitten grote stukken vet waar ze zich in verslikt. Ze grinnikt om mijn vader die ‘abricots’ uitspreekt als abri-kots. En ‘weps’ zegt in plaats van wesp. Ze bekijkt mij met grote, ontzagrijke ogen als ik woorden gebruik die mensen in haar buurt niet bezigen. Ik betrap mezelf erop dat ik veel vaker deze woorden gebruik dan ik had gedacht.

Deze week is zij bovendien mijn coach. Als ik even genoeg heb van het niets doen, zwem ik vijftig baantjes in het zwembad naast het huis. Ze staat op de kant aan de rand van het zwembad en moedigt me aan als ik het even niet meer zie zitten. Ze telt de baantjes met me mee. ’23!’, roept ze. ‘Nog maar 37!’.
En gelukkig hoef ik er dan nog maar 27.
15.33 [Link] [vier Reacties]

04 juli 2002

Niets
Er gebeurt hier niets.
Het is zo stil, dat ik af en toe extra hard zucht om te luisteren of mijn oren het nog wel doen.

De letters van mijn boek komen in deze rust pas echt tot leven. Een grazende koe verderop, in een naburig weiland, herkauwt het gras smakkend volgens een natuurlijke kadans. Heel af en toe komt er auto voorbij om ons te wijzen op een bestaande buitenwereld.

Het huis is oud. Als je de ijskast opendoet, vermindert de kracht van het peertje boven de eettafel. De luiken van de kamers klepperen in de aanhoudende wind.

We drinken wijn bij de lunch. We eten kaas uit alle delen van Frankrijk en we nestelen ons vervolgens weer in een stoel om verder te gaan met waar we mee bezig waren. Verder te gaan met niets.
14.35 [Link] [elf Reacties]

02 juli 2002

Envelop
Check anders eens http://deenvelop.blogspot.com.
Misdruk heeft van mij de envelop gekregen en gaat binnenkort iets moois schrijven.
11.12 [Link] [vier Reacties]