Onderduiken
Ik werd gebeld, een tijdje geleden. Eerlijk waar.
'Haaaai, this is Alan', zei een Amerikaan aan de andere kant van de lijn.
Alan. Ik dacht goed na, heel diep en gravend in mijn geheugen, maar ik kon me geen Alan voor de geest halen. Alan moest verkeerd verbonden zijn.
'Is this Merel?', zei hij.
Hmmm. Alan wist mijn naam.
'Remember me?', vroeg hij en ik antwoordde dat ik geen flauw benul had van wie hij was.
Hij klonk een beetje teleurgesteld. Hoe kon ik hem nou vergeten zijn? Alan, remember! En hij legde uit dat hij bij mij had overnacht, vijf jaar geleden, samen met een vriend van hem die de broer was van het meisje dat ik in Glasgow had leren kennen.
Ow.
Ja!
Nu wist ik het weer. Het was die roodharige vriend van de broer van dat meisje dat redelijk onuitgenodigd een hele week op bezoek was gekomen, mijn huis had overgenomen en de afwas niet deed.
Het zat zo. Hij was in Amsterdam binnenkort. Een weekend, en daarna een week. En het leek hem nou zo leuk als hij weer bij mij kon slapen, want, a hotel is not much fun, right?
Hotel not much fun? Ik kende die hele jongen niet. Grote kans dat hij ook not much fun either was.
Ik was te flabbergegastereerd om hem uit te lachen en hem met vooruitwerkende kracht de deur te wijzen. En dus zei ik dat ik dat eerste weekend niet in Nederland zou zijn, en dat we het later wel over die andere week zouden hebben. Voor mijn werk moest ik namelijk nogal eens naar vergelegen steden waar ik tevens overnachtte. Totale onzin. Quatsch van de bovenste plank - maar ik kon even niets beter verzinnen. Ik gaf hem mijn e-mailadres, zei dat ik waarschijnlijk geen tijd had, en hoopte dat hij deze subtiele hint zou snappen.
Deze week kreeg ik een e-mail uit Zweden. Dat hij volgende week weer naar Amsterdam zou komen, en dat hij zo blij was geweest met mijn uitnodiging. 'En wat fijn dat je zo aardig bent geweest om mij een hele week te gast te nemen'. Pardon me?
Mailen is makkelijker dan praten, dus ik zei hem dat ik slechts twee dagen van die week in Amsterdam zou zijn.
Waarom niet gewoon schrijven dat hij op moet zouten? Dat ik niet zit te wachten op hem? Het was destijds, vijf jaar geleden, verder erg gezellig met hem, maar ik zou er nooit ook maar een seconde aan hebben gedacht om hem op te bellen als ik naar Seattle zou gaan. Een misplaatste beleefdheid van mijn kant weerhield me te zeggen dat hij het absoluut niet in zijn hoofd moest halen dat hij bij mij zou kunnen logeren.
Ik heb op mijn mail nog geen antwoord gekregen. Nu hoop ik weer dat hij de stille hint heeft begrepen, maar waarschijnlijk komt hij hier gewoon aanbellen met zijn rugzak vol vuile was. Zal hij mijn huis bevolken met in zijn kielzog vier nieuwe Zweedse vrienden, zal hij douchen 's ochtends terwijl ik net wil, zal hij er rare etenstijden op na houden en zal hij na een week mij vriendelijk bedanken en mijn huis achterlaten als een uitgewoonde prairie. En zal ik niet in staat zijn om te zeggen dat ik er geen prijs op stel. Dom mens, ik.
Last tango in Almere
Vandaag staat in het teken van afscheid.
Het is mijn allerlaatste dag in Almere. Tien maanden heb ik er gezeten, en nu is het op. Project afgelopen.
Mijn werkplek, het hok waar eerst de printer en het kopieerapparaat stonden, moet vandaag schoon worden en opgeruimd. De dingen die ik aan de muur heb gehangen, moeten eraf en in de prullenbak. Mijn papieren in een doos, of in mijn tas, of anders weg. Mijn computerbestanden opgeslagen, verwijderd of doorgemaild naar mijn privé-adres. Keuzes moeten worden gemaakt.
Wat te doen met tien maanden werk.
De kans is groot dat ik mijn collega's niet meer zal zien. Ik kwam nooit in Almere, en heb nu geen reden meer om ernaar toe te gaan. Het idee dat alles gewoon doorgaat daar, terwijl ik weg ben, voelt vreemd. En ik zal mijn collega's zeker missen.
Voordeel is wel dat ik naar de Hema ga om taarten kopen.
Een goede Hema vlaai is nooit weg.
Maar ik wel, na vanmiddag.
08.27 [Link] [tien Reacties]
29 augustus 2002
Saudie Arabie
Dit is wat je noemt een opmerkelijke plek hebben op een startpagina: http://saudi-arabie.beginthier.nl/
Ik sta onder homepagina's (ook een mooi woord trouwens).
08.35 [Link] [zes Reacties]
28 augustus 2002
Fooi
Nog even over die spare ribs.
Toen de scooter eindelijk aankwam (dat duurde een uur), moest er worden afgerekend.
En daar begint het probleem.
Euro's en fooien.
De scooterman overhandigde een bon van 27euro25 (ja, ik vond het ook een beetje duur, maar dat terzijde).
Mijn eerste gedachte is 30 euro geven en de rest laten zitten. Maar. Dat wil zeggen 2euro75 fooi en dat wil zeggen meer dan 6 gulden.
Het is ridicuul om de scooterman, die een uur na de bestelling pas komt opdagen en meteen weer weggaat, meer dan 6 gulden fooi te geven.
Wat dan? Helemaal geen fooi geven? 28 euro geven? 75 eurocent klinkt als krenterigheid ten top, maar 1 gulden 60 is best oké. Boel bijna.
In De Volkskrant stond gisteren een artikel over de euro en de fooi, waarin geconcludeerd werd dat er sinds de invoering geen fooi meer werd gegeven. Ik zie alleen maar mensen om me heen veel te veel fooi geven.
Het werd 29 euro en de scooterman keek me bijna beledigd aan.
Terwijl het toch bijna 4 gulden is, en dat is veel te veel.
Lastig hoor, die euri.
09.44 [Link] [22 Reacties]
27 augustus 2002
Spare ribs
Ooooooh!! Honger!!!
Kan die scooter niet opschieten?!
19.37 [Link] [vijf Reacties]
16 PK
Het meest onverwachte kado dat ik ooit kreeg, was een CD over de post van vriend M. Anderhalf jaar geleden, ik kwam thuis na een rotdag, en daar lag midden in de nacht een kadootje op mijn trap. Het bleek de CD van Sixteen Horsepower, Secret South. En er stond nog een lief tekstje bij ook. Merel's dag was goed.
En daar stond ik gisteren in Paradiso te kijken naar de mannen die die CD hadden ingespeeld. David Eugene Edwards zat voorovergebogen over zijn gitaar en begon te spelen. Het geluid dat vervolgens ontstond, de zangpartij, leek niet van hem te komen. De mate waarin hij zijn mond opendeed, en het volume van zijn stem, leken niet in evenwicht. Toch produceerde hij een waanzinnig stemgeluid.
Sixteen Horsepower bleek relirock in een oude kerk voor het hele gezin. Mensen van alle leeftijden waren vertegenwoordigd. Bovendien waren ze vanuit alle delen van het land op Paradiso afgekomen (terwijl de band ook nog andere poppodia in ons landje aandoet).
Al in een vroeg stadium bleek de persoon naast mij een heel ander gevoel voor humor te hebben dan ik. Het was een jongen die met twee meisjes naar het concert was toegekomen. Hij had kort stekeltjeshaar en kwam niet verder dan mijn kaaklijn. Met zeer luide stem, en benedenmaatse grappen, legde hij de meisjes uit waarom de muziek zo goed was. De meisjes kirden.
Ik kwam achter een heel goede manier om van Sixteen Horsepower te genieten. Weg van hardpratende mensen, leunend tegen de muur van Paradiso, de bas in je rug voelen, ogen af en toe dichthouden, en luisteren maar. De band klinkt als een volledig orkest (en de mannen van de Arbo stonden wantrouwend met geluidsmeters te richten). De stem van David Eugene Edwards is overheersend, maar verveelt geen moment. De muziek is als een warme deken waar je onder weg kan kruipen. Net als klassieke muziek kan het je grijpen en je dwingen na te denken.
Fijn.
08.41 [Link] [twaalf Reacties]
26 augustus 2002
Zomergasten
Als Anna Enquist ervoor zorgt dat er zo een mooie hommage aan Margit op TV verschijnt, na drie uur prachtige televisie dankzij haar, dan zorg ik ervoor dat er hier (voor een net iets kleiner publiek) een hommage staat voor Anna Enquist.
Herhaling van Zomergasten zaterdag 31 augustus 13:05 uur.
Kijken dus, indien gemist.
00.52 [Link] [22 Reacties]
25 augustus 2002
Parkeertuin
Acht jaar lang mocht ik uitkijken over een verwoekerd stuk grond, drie verdiepingen onder mij. De tuinen, die normaalgesproken bij de begane grond horen, waren niet als zodanig in gebruik. Begane grond van mijn huis en mijn buren bestaan namelijk uit garages. De garages hoefden geen tuin en lieten de boel de boel.
Zodoende had ik een stuk niemandsland onder mij. Heerlijk rustig. Geen barbecuende onderburen, geen lawaai op late zomeravonden, geen blote, zonnende buren in de tuin beneden mij.
Zo ver, zo goed.
Toen ik vorige week zo bruut uit mijn zaterdagochtendslaap werd gewekt, vreesde ik het al. En inderdaad, de bulldozers die het terrein opdraaiden, kwamen het stuk grond onder mij vereffenen.
Mijn groene uitzicht, mijn jungle in de binnenstad, mijn verwoekerd stukje binnentuin, mijn natuurlijke decor - de binnenplaats werd aangetast door machinale beesten en binnen no time in een platgewalst stuk terrein omgetoverd.
Wat nu rest is een immense parkeerplaats.
Wellicht heeft de eigenaar het terrein geëxploiteerd, verhuurd, verkocht, verpand.
Of gaat dat nog gebeuren.
Ik wens een stem te hebben in het bestemmingsplan van dit stuk grond. Ik vind dat ik daar als uitkijker-op recht op heb. Ik vind dat de waarde van mijn huis nu zonder mijn medeweten om gehalveerd is geraakt geworden.
En er nu iets mee doen, ho maar.
Vooralsnog is het de meest asociale parkeerplek van de buurt. 16.53 [Link] [vijf Reacties]
24 augustus 2002
Guz
Als PSV vanavond verliest in de Holland Casino Eredivisie (dat krijg je je strot toch gewoon niet uit) weet ik wel hoe het komt.
Ik zat in het café op een hoek van de Prinsengracht met twee anderen uit het raam te staren. Plotseling zagen wij Guus Hiddink over de brug aan komen lopen, en plaatsnemen op het terras van ons café. En dat zomaar terwijl zij vanavond moeten spelen, ver weg, in Eindhoven, tegen Groningen. Ze weten ook niet wat werken is he, daar bij PSV. Dat bleek wel weer.
Het was een mooi gezicht - de mensen bekijken die langsliepen, Guus ontwaarden, en daarop reageerden. Snel wegkijken, of juist met grote ogen oogcontact zoeken. Mensen naast zich aanstoten en roepen, en wijzen, en lachen.
Je zou Guus maar zijn. In Amsterdam ook nog.
Na een half uur kwam er een jongetje aangelopen. Hij was een jaar of zeven. Een voetbal in zijn handen, met handtekeningen erop. Zijn ogen knipperden van de zenuwen en hij begon licht te hyperventileren, toen hij Guus de bal en een dikke stift overhandigde. Guus was de kwaadste niet en hij tekende de bal. Bovendien hield hij een praatje en schreef hij er nog wat extra bij.
Het jongetje liep met grote ogen en een immense glimlach weg.
De mensen in het café waren allen ontroerd en pinkten bijkans een traantje weg van dit menselijke schouwspel.
Die Guus.
Zou het nog wat worden met PSV, dit jaar.
14.35 [Link] [zeven Reacties]
23 augustus 2002
Geen Lowlands
In tegenstelling tot elke andere willekeurige werkdag was de trein naar Almere en Lelystad vanochtend tjokvol.
Op het perron al zag ik de grote groepen jongeren met rugtassen, kampeerstoeltjes en slaapzakken. Het moet voor een antropoloog een interessant studieobject geweest zijn. En voor de kampeerspulverkopers een goede afspiegeling van wat een jongere zoal bij zich heeft op een kampeervlucht in de lage landen.
Met enige spijt in mijn gemoed dat ik zelf geen kaartje voor Lowlands had gekocht, passeerde ik een aantal jongens in het gangpad. Ze hadden hun eerste biertje net opengemaakt en lazen de NRC. Even verderop lagen een meisje en een jongen te slapen - hun voeten op de overkant van de vierzit. Shirtjes met diverse bandnamen maar toch vooral met Korn staarden mij aan.
Buiten was het aan het miezeren. Ik bedacht mij hoe zij zo het lange stuk nog in de bus moesten zitten, daarna het eind lopen, dan in de rij voor de armbandjes, dan lopen naar de camping, dan de tent opzetten en merken dat de haringen thuis liggen, dan naar het festivalterrein sjokken en vervolgens door de poort de eerste klanken van de muziek zouden horen.
Het is dat ik nu op kantoor zit, maar verder heb ik een leuk weekend voor de boeg. Het is zo slecht nog niet, zo'n jaartje zonder Lowlands.
10.54 [Link] [vier Reacties]
22 augustus 2002
Taalgrapje
Hedenochtend een Engels taalgrapje dat ik gisteren hoorde.
Hoe klinkt het volgende woord als je het op z'n Engels uitspreekt?
GHOTI
Later vandaag in het reactiescript de oplossing.
(En ssshhhhttt, niet voorzeggen als je 'm al kent).
08.42 [Link] [21 Reacties]
21 augustus 2002
Op de fiets (33)
Het Frederiksplein in Amsterdam is niet het meest geschikte plein om over te steken terwijl het licht op rood staat. Over het plein razen voetgangers, trams (vanuit vier richtingen), taxi's (vanuit tenminste 4 richtingen), fietsers en auto's.
Gegronde kennis van de volgorde van stoplichten, het kruisende verkeer en duidelijk overzicht zijn vereist om het plein door het rode licht, doch rustig, te passeren.
Ik stond voor het rode licht te wachten. Het was niet het juiste moment om zomaar over te steken. Bovendien moest ik linksaf, wat het oversteken een stuk moeilijker maakt dan wanneer ik rechtdoor had gemoeten.
Langszij kwam een grote familie op identieke, rode MacBike fietsen. Toeristen.
De vader voorop.
Achter hem wel zes kinderen, en als laatste de moeder.
Mijn verbazing werd gewekt toen de man gewoon door het rode licht reed en een paar kinderen in zijn kielzog meekreeg. De vrouw riep dat hij dat nou moest laten.
Ze bleken Amerikaans.
De moeder bleef naast mij achter met twee kinderen. De vader reed inmiddels zigzaggend het kruispunt op, taxi's ontwijkend, op zijn kroost lettend en links en rechts uitkijkend naar komende obstakels.
Hij was gelijk een dikke eend met jonkies die een snelweg probeert over te steken.
Wonder boven wonder haalde hij de overkant zonder geraakt te worden. Ook de vier kinderen bleven ongedeerd. Aan de overkant stopte hij en draaide zich om om te kijken waar de moeder bleef. Wij zagen hem gebaren dat ze gewoon over kon steken.
De moeder naast me schudde haar hoofd.
'In the Lonely Planet', zei ze tegen mij, 'he read that once you are able to pass the red traffic light without getting hit by a car or tram, you're not a tourist anymore'.
Groeten
Hehe, dat is altijd grappig.
Iemand in de verte zien die je kent. Die je niet zo heel erg goed kent, maar bijvoorbeeld iemand van vroeger. Zien dat diegene jou vanuit de verte ook heeft herkend. Degene kijkt snel weg, groet jou niet, terwijl die persoon wel duidelijk op de hoogte is dat jij het bent, daar, verderop.
Niet groeten is belachelijk.
Waarom zou je niet even hallo zeggen.
Je bent allebei in beweging, en je hoeft er heus niet voor stil te gaan staan.
Dan fiets of loop je in tegengestelde richting en dus kom je elkaar even later onherroepelijk tegen. Degene die jou heeft herkend en niet heeft gegroet, kijkt de andere kant op, want stel, dat ik wel zou groeten, wat moet je dan. Dan staan ze wel een beetje voor lul.
Ha.
En dan heel hard bij het voorbijgaan zeggen: 'Hallo, ...(naam van degene)...!!!'
En dat ze dan heel erg door de mand vallen, omdat ze helemaal niet verbaasd reageren.
En dat ze dan een beetje schaamtevol doorlopen of doorfietsen.
Zaterdag ging ik een dagje naar Den Haag. Ik bezocht er het meisje met de mooie blauwe ogen, en vervolgens ook meteen maar wat anderen Haagse mensen die ik ken. Ook vriend M. uit Rotterdam kwam ik zomaar op straat in Den Haag tegen.
Het was een waar genoegen, dat tochtje naar Den Haag. Moe maar voldaan kwam ik tegen middernacht terug.
Ik deed mijn voordeur open en de warmte kwam me tegemoet. De laatste twee weken was ik ook gewend dat mij een al dan niet miauwende kat tegemoet kwam, maar die was er nu niet. Vreemd.
'Blekkie', riep ik, 'ik ben thuis hoor!'
'Blekkie, Bleeeekkkkkiiiieee, Blekkie, Blekkie, Blekkie'
Geen Blekkie.
Mijn wenkbrauwen fronsten zichzelf. Nu luistert Blekkie helemaal nooit naar de naam Blekkie, dus wat dat betreft was er niets raars aan de hand, maar meestal komt ze wel even om de hoek kijken om te zien wie daar binnenkomt. Ik keek op haar favoriete plek 1: mijn bureaustoel. Geen Blekkie.
Ik keek onder het tafeltje waar ze in deze hitte verkoeling zoekt. Geen Blekkie. Ik keek op de stoelen van mijn tafel. Niets. Ik keek op de bank, in de kast, in de andere kast, in de badkamer, geen kat. Ik keek in mijn slaapkamer. Op het bed, in de klerenkast, op de handdoeken. Blekkie was er niet. Dan de keuken.
In de keuken was het een zooitje. Het raam, dat ik op een kiertje had laten staan, was verder open gegaan. De fles olijfolie lag in de wasbak, een kommetje lag er gebroken naast.
De schrik sloeg mij om het hart. Het raampje leidt naar mijn balkon. Mijn balkon leidt naar drie verdiepingen naar beneden vallen als je een onhandige dikke kat bent en je op het richeltje wil gaan lopen.
Ik opende de balkondeur en schuifelde naar de rand. Ik keek naar beneden. Ik zag geen kat, maar de parasols van de benedenburen waren uitgeklapt dus ik zag de kat nu als in een tekenfilm vallen, om vervolgens door de parasols als trampoline eerst naar boven en dan extra hard naar beneden geschoten te worden.
Ik ging naar mijn onderburen die niet thuis waren om daar te inspecteren. Behalve hun kat, Zorro, op wie ik ook mag passen deze dagen, was er geen kat te zien. Gelukkig. Beter geen kat, dan een dode Blekkie op de stoep. Maar waar was Blekkie dan? Was ze wel gevallen, en door iemand meegenomen omdat ze gewond was? Was ze bij het weggaan in het trappenhuis achtergebleven en naar buiten gerend omdat iemand de deur open deed?
Ik liep terug naar mijn huis en ging alle plekken nog eens na. Inmiddels was ik er redelijk zeker van dat Blekkie zich niet in mijn huis bevond.
Ineens wist ik nog een plek, waar ik niet had gekeken. Zaterdagochtend was ik vanwege de werkmannen zo vroeg wakker, dat ik nog even een krantje had kunnen lezen in mijn bed. Mijn bed kan worden opgeklapt zodat je semi-rechtop kan zitten, en dat had ik die ochtend ook gedaan. Toen ik wegging, had ik het bed teruggeklapt. Onder het bed zit een kleine, zeer stoffige ruimte nietsigheid.
Ik liep naar mijn slaapkamer en riep nogmaals om Blekkie.
En jawel, daar hoorde ik een verstomd gemiauw. Mieuw. Mieuw, kwam het vanonder mijn bed vandaan. Ik deed mijn bed omhoog en daar kwam Blekkie, overhit, stoffig, met plukken in haar vacht vanwege de ontsnappingspogingen. Ze had twaalf uur lang in een donkere ruimte van 40 centimeter bij een meter gezeten, terwijl het buiten 30 graden was.
Mieuw, zei ze.
Ik veegde het stof van haar vacht, maar ze snelde weg, richting haar waterbakje.
Ze keek me vernietigend aan zoals alleen katten dat kunnen.
Inmiddels gaat het goed. Ze vraagt me weer gewoon om aandacht en heeft er geen zichtbare trauma's overgehouden. Maar wat niet is, kan nog komen.
08.36 [Link] [twaalf Reacties]
18 augustus 2002
Lowlands 2002 (2)
Merel gaat niet naar Lowlands. Er is besloten.
Ik kan u wel aanraden de CD Lowlands 2002, 10 jaar Lowlands, te kopen.
Het zijn 3 CD's voor slechts 6 euro 99! Een mirakel.
En daarbij krijgt u bij aanschaf van de CD een boekje met bonnen waarmee u op heel veel CD's 6 euro 99 korting krijgt. Wilde u bijvoorbeeld altijd al de CD van Royksopp kopen - koop dan de CD van Lowlands, haal de bon eruit en krijg 6,99 korting. En heb dan dus eigenlijk die 3 CD's van Lowlands grateloos erbij.
Snapt u het nog, of kunt u niet meer nadenken vanwege het warme weer?
Hoe het ook zij, ik ga nikpikken in het park.
11.50 [Link] [zes Reacties]
17 augustus 2002
Zaterdagochtendrustverstoring
Om 8 uur hedenochtend, zaterdagochtend, kwamen er in de binnentuinen van mijn huis grote bulldozers en wagens met kranen om puin te ruimen, her in te richten, en lawaai te maken.
Boel lawaai te maken.
Mag ik ze dan uitschelden?
12.01 [Link] [twaalf Reacties]
16 augustus 2002
Morcheeba
Het was ongeveer 35 graden in Paradiso, gisterenavond. Het was uitverkocht dus druk. Zweet gutste van onze voorhoofden en binnen tien minuten waren onze hemdjes nat.
Morcheeba.
Zangeres Skye heeft een mooie stem met een permanente bas erin die me meteen melancholisch maakt. Haar acte de présence doet menigeen vanuit de zaal met gehyponiseerde blik naar haar bewegingen kijken. Gekleed in lingerie met een zwart doorschijnend jurkje erover, blote armen, sierlijke houding... om mij heen zag ik diverse mensen staren met een grote glimlach op hun gezicht.
De rest van de band, Engelse hooligans met een goed hart, mocht er ook zijn. Het zat goed in elkaar, er viel wat te zien, en vooral de DJ met schurkenhoofd was leuk om naar te kijken.
Jammer was wel dat de stem van Skye niet volledig werd benut. Vooral in het eerste nummer was ik getroffen door haar stemgeluid, waar ze in de rest van het concert meer in de muziek opging en minder prominent naar voren kwam. Bovendien mochten ze van mij wel wat meer swingende nummers spelen, in plaats van op te scheppen over de magic mushrooms die ze vlak voor het concert hadden ingenomen.
Maar ik had een topavond. De sfeer dompelde me onder in een aangename ontspanning, een vrij gevoel en een langvergeten sentiment. Na afloop werd er door Moodphasef5ve (als ik het goed onthouden heb) bijzonder leuk gedraaid. Enkele originele klassiekers werden door de draaitafel gehaald.
Wellicht dat u later andere impressies kan nalezen op Maanisch en Camathome. Zij waren ook bij het concert aanwezig en dat was grappig.
09.12 [Link] [vier Reacties]
15 augustus 2002
Geur
Op perron 8b op het Amsterdamse Centraal Station stond ik. Het was nog vroeg, vroeger dan ik gewend was, maar het was mooi weer en er waaide een aangenaam briesje. Het perron was nagenoeg leeg.
Ik stond met mijn ogen nog half gesloten een beetje te hangen tegen een koude, stalen constructie van het station, naast het bord met vertrek- en aankomsttijden van mijn trein. De muziek die vanuit mijn MP3 speler mijn oren binnendrong was zacht en wiebelde me op een aangename manier in een soort slaaptoestand. Ik sloot mijn ogen.
Plotseling kwam er een geur voorbij. Mijn neusgaten spitsten hun vleugels. Mijn kleine neushaartjes boven in mijn neus begonnen licht te vibreren. Dit was een fijne geur. Ik opende één oog.
Iets verderop op het perron kwam een man tot stilstand die even daarvoor waarschijnlijk langs mij was gelopen. Hij had de geur verspreid. Ik schuifelde zijn kant op.
Daar rook ik het weer. Een vol, mannelijk parfum steeg rond de man op. Een aftershave met body. Een tikkeltje cognac en het aroma van pijptabak. Daaroverheen een zweem lichte zoetigheid, in combinatie met een dieprode geur van passie en hartstocht.
Ik stond ineens pal naast de man. Hij was klein van stuk, Mediterraan uiterlijk, nette broek en overhemd met de bovenste knoopjes los. Borsthaar zichtbaar. Niet mijn type.
Maar hij rook woest aantrekkelijk. En ik kende deze geur.
Waar kende ik deze geur van? Ik kreeg sterk de neiging om deze man te omhelzen, hem te zoenen en ter plekke de liefde met hem te bedrijven. In deze hoek moest ik het dus zoeken. De geur was sterk van plan mij aan hem over te geven.
De trein kwam eraan. Ik stapte in na de meneer en nam plaats op de vierzit naast de zijne. Twintig minuten lang had ik de tijd om de lucht op te snuiven. Ik opende mijn neus en bewaarde wat lucht voor het geval hij uit mocht stappen. Ik deed er alles aan om de geur te onthouden, te plaatsen, te herkennen, te kunnen omschrijven.
Hij stapte uit waar ik eruit moest en we liepen nog even samen over het perron. Toen sloeg hij linksaf waar ik rechtsaf moest. Ik was er nog niet uit.
De geur is onherkenbaar gebleven.
08.41 [Link] [20 Reacties]
14 augustus 2002
Japanner
In de metro stond een Japanse toerist. Hij was lang, voor een Japanner, en hij stond met een metershoge rugzak en een plattegrond van Amsterdam in zijn hand in het gangpad toerist te zijn. Toen de metro optrok, viel hij bijna om, tot hij een ijzeren aanklampstaaf te pakken kreeg waar hij zich angstvallig aan vast hield.
Een Nederlandse man, grijzend, klein en bebrild, vroeg aan de Japanner waar hij naar toe wilde. De Japanner mompelde iets onverstaanbaars en wees iets aan op de kaart. Ah, zei de man, dan zeg ik wel even waar je eruit moet. De Japanner zei hai en knikte.
De Nederlander vroeg in het Engels aan de Japanner of hij het Anne Frank huis al had gezien. De Japanner keek vragend naar de Nederlander, wachtte even, en zei hai, en knikte. Indrukwekkend he, zei de Nederlander, en het Rembrandthouse, al gezien? De Japanner schudde zijn hoofd, zei hai, en knikte. En dan Wotterloeplain, al gezien? De Japanner zei hai en knikte. Het was duidelijk dat de Japanner gans niet wist waar deze kleine man het over had.
De Nederlander wees interessante plekken aan op de plattegrond en legde uit hoe de grachtenstructuur van Amsterdam in elkaar zat. De Japanner stond er verdwaasd bij. Have you seen Van Gogh (uitgesproken als Ven Gof)? De Japanner reageerde wat trager en minder enthousiast dan in het begin. Reiksmusiem?
Bij station Waterlooplein zei de Nederlander: You go out here. De Japanner bleef roerloos staan. Hij gaf een duwtje tegen de man. You have to go out here. De Japanner bleef staan. You go out here, Wotterloeplain, is nice, Rembrandthouse is very very close. De Japanner keek uitdrukkingsloos de metro in.
OK, wait, I'll take you to the Rembrandt, zei de Nederlander, en hij stapte de metro uit, waarbij hij de Japanner mee nam in zijn beweging.
Op het perron liepen de praatgrage Nederlander en de stille Japanner met de grote rugzak langzaam uit het zicht. Op naar Rembrandt.
11.13 [Link] [zes Reacties]
13 augustus 2002
Whiskas strikes back
Waar was ik in godsnaam op 5 augustus?
De dag dat Whiskas wederkeerde en ik er niets van in de gaten had.
Meer dan een week is het aan mijn aandacht ontsnapt.
Tot nu.
Hoera!
19.15 [Link] [twee Reacties]
Dertiende maand
Als medewerker op projectbasis kijk ik altijd vol jaloezie naar mensen met een dertiende maand. Ik krijg gewoon negen maanden, kop en staart en niets extra bijbetaald. Het is wat het is.
Bonussen, extra's, kerstgratificatie... het zijn termen die niet in mijn arbeidscontract voorkomen. Net zoals ADV, ATV of overuren uitbetaald.
Dat geeft allemaal niet. Ik werk liever zo. Het voordeel van projecten is dat ze een spanningsboog hebben en een einde. Zo maakt, indien gewenst, het ene project plaats voor een nieuwe.
Mijn huidige project is bijna ten einde. Ik zit nog drie weken in Almere.
Ik ben aan het afronden, zeer rustig aan alvast aan het inpakken, belangrijke bestanden van deze computer naar mijn huis aan het mailen, evaluaties aan het plannen, verslagen aan het schrijven.
En, niet te vergeten, declaraties aan het declareren. In negen maanden tijd heb ik zoveel voorgeschoten, dat ik verbaasd ben over het aantal eurocenten dat ik terug ga krijgen. De ene na de andere declareerbare rekening komt tevoorschijn. Stapels biljetten zal ik zien verschijnen op mijn bankafschriften.
Zo heb ik, denk ik tevreden, toch mijn dertiende maand.
Van mijn eigenste geld, dat wel, maar het is een fikse bonus.
10.41 [Link] [zeven Reacties]
12 augustus 2002
Lowlands 2002
Het Lowlands dilemma is weer opgedoken.
Ga ik wel of niet?
Drie dagen lang schuifelen over eventueel nat poldergras spreekt dit jaar weinig tot mijn verbeelding. De grote mensenmassa's die zich van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat over het terrein voortbewegen net zo min.
De programmering is nauwelijks opwindend te noemen. De bands die mijn interesse wekken, heb ik voor het grootste gedeelte al gezien. Sommigen graag nog een keer, daar niet van, maar er is er geen bij die nooit meer in het normale clubcircuit zal opduiken.
Maar dan zijn er mensen die zeggen dat je helemaal niet voor de programmering moet gaan. En die mensen hebben gelijk. Als je eenmaal op Lowlands bent, is het leuk. Je vrienden, vrienden van vrienden, vrijheid blijheid, en heerlijk polder-isolement. Lowlands is fijn.
Vorig jaar twijfelde ik ook. Vorig jaar ging ik uiteindelijk wel. In mijn archief kan ik nalezen dat dat eind juni, begin juli was. Nu is het anderhalve week voor aanvang en weet ik het nog niet. Misschien ben ik al wel te laat omdat het uitverkocht is. En ik weet niet of ik dat erg zou vinden. Of toch maar wel.
09.07 [Link] [zestien Reacties]
11 augustus 2002
E-mail van mijn vader
Lieve Merel,
We zijn in Frankrijk.
Ze kennen hier geen SEIZOENGIDS VAN VOETBAL INTERNATIONAL.
In Nederland ligt deze vanaf vandaag in de kiosk.
Ik weet niet of die er over 2 1/2 week nog ligt.
Voor mij is de SZ van VI een absoluut noodzakelijk hulpmiddel bij Studio
Sport (hebben ze hier ook niet).Mijn verzoek (1): Wil je s'il te plaît eentje voor mij kopen en deze eind
augustus overhandigen?Verzoek 2: Wil je nooit meer met wattenstaafjes in je oren zitten? Voor dat
je het weet moet je ook oordoppen in je oren als je gaat zwemmen, of word
je voortijdig doof of krijg je ontstekingen.
Liefs.
15.20 [Link] [zeven Reacties]
Buitenlands geld
Bij het opruimen van mijn huis kwam ik nog wat dubbeltjes en kwartjes tegen.
Wat ermee te doen?
Weggooien?
Voor het nageslacht bewaren?
Ik bekeek één van de schattige dubbeltjes en prefereerde meteen het sentiment boven de opruimwoede.
Bewaren zou ik ze! Zonde anders!
Ik keek mijn kamer rond om een goede opbergplek te zoeken, toen ik mijn doosje met buitenlands geld ontwaarde.
Mijn dubbeltjes en kwartjes zitten nu in mijn doosje met buitenlands geld.
Ergens klopt hier toch iets niet.
10.23 [Link] [acht Reacties]
08 augustus 2002
Blekkie (2)
Ik heb het genoegen om nogmaals voor een korte periode oppasser van Blekkie de kat te zijn.
Blekkie is groot en rond. En natuurlijk zwart. Helemaal.
Iedereen noemt haar een kater en een hij, maar ze is een meisje. Ze heeft enorme gele ogen waarmee ze je vernietigend aan kan kijken. Ze loopt traag over het parket, als ware ze een panter in tropische omstandigheden. Ze is het luiste beest ooit.
Aandacht vragen resulteert immer in een meelijwekkende blik. Als ze aandacht wil, komt ze zelf wel naar je toe. Dat is meestal 's nachts, als ik in bed lig. Dan hoor ik vanuit de verte een luid gespin mijn kant op komen. Ze springt met haar zware lijf het bed op en blijft daar op mijn kussen staan. Prr. Prr. Prr. Ze bespringt mijn nachtkastje, rommelt de stapel boeken omver, komt nog even met haar staart mijn gezicht beroeren, en verdwijnt weer van het bed. Prr.
Niets vind ik zo vervelend als mensen die tijdens een telefoongesprek afgeleid worden door hun huisdier en daar meer aandacht aan besteden dan aan mij.
Ik doe het nu ook, met verve.
Terwijl ik aan het bellen ben, geef ik door wat de kat doet, moet ik lachen omdat ze neerploft, roep ik haar tevergeefs door mijn lippen te tuiten. De kat is even belangrijker dan de persoon aan de andere kant.
Als ik weg ben, denk ik aan de kat in het lege huis. Ik stel me voor hoe ze over mijn vloer beweegt, welk plekje ze heeft gevonden, of ze al iets omver heeft gegooid. Als ik thuiskom, steekt er een nieuwsgierig hoofdje om de hoek.
Mieuw. Prr.Prr.
Dag Blekkie de kat.
09.19 [Link] [tien Reacties]
07 augustus 2002
Zomer in Nederland
Wachtend in het portiek van Albert Heijn.
'dit is tropische moesson'
'nee, dit is een windhoos'
'een waterhoos'
'nee, dit is een bui met een hoofdletter b'
'dit is een gordijn'
'nnnn, kijk die vrouw daar, gewoon erdoorheen'
'het is toch verschrikkelijk he, ongelooflijk'
'in deze regen word je gewoon nat in één minuut, ik zweer het je'
'oh my god'
'moet je kijken die overkant is bijna niet meer te zien man'
'ah lekker me schoonouders zijn op de camping'
'ik ga het je zeggen, dit is echt gewoon kutweer'
'dit hadden ze voorspeld hoor, hele dikke buien'
'ohja - en wanneer houdt het dan op?'
14.42 [Link] [zeven Reacties]
Digitaal
Het nadeel van het laten afdrukken van je digitale foto's is wel dat je bij het ophalen helemaal niet nieuwsgierig bent hoe ze zijn geworden.
08.34 [Link] [vier Reacties]
06 augustus 2002
Bloemiste
Ik had een deal gesloten met de bloemiste.
Toen ik de winkel inliep, was ze aan het bellen en gebaarde ze mij te blijven wachten. Dat deed ik. Ze gilde het uit aan de telefoon. Nee, echt waar, ongelooflijk. Maar dan in het Arabisch. Even later hing ze op.
Nou, zei ze, deze roddel ga je niet geloven. Sorry voor het wachten, maar dit moest ik echt even horen. Het is de beste roddel sinds jaren. Ze lachte even heel hard.
Ik wees aan welke bloemen ik wilde hebben. Mooie, blauwe torentjes. Maar de bos die ze pakte, was een beetje aan de kleine kant. En de andere bos die overbleef, was niet meer zo mooi. Ik twijfelde even.
De bloemiste, nog steeds in extase door de aan haar vertelde roddel, kreeg een goed idee. Als jij naar mijn roddel luistert, zei ze, dan maak ik van deze bos een mooi boeket. Zonder extra kosten. Ik stemde toe.
Een heel verhaal kwam over me heen. Ze was Marokkaans, en haar zus was in Marokko met een Marokkaan getrouwd. Hij was echter een ontzettende klootzak dus ze was al twee jaar bij hem weg. Ze wilde graag scheiden, maar hij wilde de scheiding niet geven - dat moet de man doen, in Marokko.
En nu had hij besloten te gaan trouwen met een ander. Maar hij wilde haar de scheiding nog steeds niet geven - dat kan, in Marokko, trouwen terwijl je al getrouwd bent, maar dan heeft alleen de eerste vrouw wettelijk gezien recht op zaken als een erfenis.
De zus van de bloemiste was nu op vakantie in Spanje, in een klein badplaatsje, en wat gebeurt daar? Terwijl ze aan het rondlopen was, komt ze daar heel toevallig de aanstaande bruid van haar man tegen! Al in vol ornaat, met henna versierd, gewassen en wel.
De zus liep op het meisje af en vertelde haar dat zij de eerste vrouw was van haar toekomstige echtgenoot. Het arme kind was in alle staten.
Binnen de kortste keren was het hele Spaanse dorp op de hoogte. De zus van de bloemiste voelde zich de koning te rijk.
Beter nog was dat haar echtgenoot zo kwaad was, dat hij de scheiding aanvroeg.
Mijn boeket was klaar. Ze had er een prachtige bos van gemaakt. Ik betaalde 5 euro en de bloemiste bedankte me voor mijn luisteren.
Toen ik de winkel uitliep, ging ze snel terug naar de telefoon. Haar moeder bellen.
08.43 [Link] [twee Reacties]
05 augustus 2002
Kent u dat?
Dat u, wanneer u het wattenstaafje te ver de oorschacht induwt, moet hoesten?
09.01 [Link] [elf Reacties]
04 augustus 2002
Kooplust
Ik heb het land een grote dienst bewezen.
Toen ik minister Heinsbroek op televisie zo sip onderuit gezakt in zijn fauteuil zag zitten, terwijl hij uitlegde dat de kooplust van de burger de eerste maanden van 2002 sterk gedaald was, vond ik dat ik als rechtgeaarde Nederlander iets moest doen.
Mijn vaderlandliefde steeg door de krullen van Herman en zijn lodderige blik tot niet eerder gekende hoogte. Wat zou ik, eenvoudig burger, aan zijn en dus ons probleem kunnen doen?
Plotseling wist ik het. Ik pakte mijn jas en mijn portemonnee en snelde naar buiten.
Enkele uren later kwam ik thuis.
Bepakt met tassen. Maar later deze week verwacht ik de grotere uitgaven per koerier.
Ik heb gisteren meer geld uitgegeven dan op welke dag dan ook van dit jaar.
Het begrip emoshoppen heeft een geheel nieuwe betekenis gekregen.
Help niet alleen jezelf! Wees ook een goed patriot!
Herman Heinsbroek zal trots zijn.
Het beste nieuws is, dat het vandaag koopzondag is.
U heeft de hele dag nog om uw vaderland te helpen.
13.06 [Link] [tien Reacties]
03 augustus 2002
Amsterdam Tournament
Het gevoel dat je krijgt wanneer je de laatste treden van de tweede ring van de Amsterdam ArenA bestijgt, is een mengeling van hoogtevrees en adrenaline. Geen andere plek in Amsterdam kan dit majestueuze gevoel bewerkstelligen. Een onderbuikreflex, een gevoel van nietigheid ten opzichte van dit gigantische bouwwerk.
Het veld wordt briljant verlicht. Je hebt op de meeste plekken goed zicht. De spelers in de diepte zijn vaak herkenbaar, en als niet, de cijfers op hun rug in ieder geval, dus het moet lukken de wedstrijd te zien met kennis van de 22 poppetjes die beneden voor je aan het dansen zijn. Het dak staat open, de ondergaande zon maakt prachtige sfeerbeelden in de lucht, en vliegtuigen passeren zo laag, dat het lijkt alsof ze de wedstrijd willen volgen. Dit is de enige plek waar vrouwen minder lang op de WC hoeven te wachten dan mannen.
Als de wedstrijd eenmaal is begonnen, wordt het grootste mankement echter meteen weer merkbaar. Gisteren zagen wij in het kader van het Amsterdam Tournament twee wedstrijden, FC Barcelona - AS Parma, en Ajax - Manchester United. Tijdens de eerste wedtrijd leek het wel alsof ik televisie keek, maar iemand het commentaar had uitgezet. Complete rust! Achter mij probeerde iemand de sfeer erin te brengen door af en toe heel hard Ajax te roepen. Zijn geschreeuw bereikte slechts het betonnen muurtje vijf rijen voor hem. De akoestiek valt dood, en de mens is niet tot gezang en gejoel aan te zetten.
Gelukkig werd er maar liefst 6 keer gescoord tijdens FC Barcelona - AS Parma: 4 - 2. Allemaal in de eerste helft, die daardoor opgewekt en bekijkenswaardig was. De tweede helft kon me niet zo boeien.
Jammerlijk genoeg werden wij in de pauze van de eerste en de tweede wedstrijd getrakteerd op de pubers van K*otic. Zij speelden niet één, maar drie nummers die uit alle boxen schalden en een evaluatie van de wedstrijd onmogelijk maakten. Ook hier werkte de vreemde akoestiek door. Hoewel er geklapt werd voor hun optreden, was er weinig van te horen.
Ajax - Man U was interessant. Op papier bekeken zou Man U Ajax zo moeten kunnen verslaan. Veron, Barthez, Beckham, Forlan, Giggs, Scholes, van Nistelrooy, Keane - allemaal bekende namen die verder kwamen in het WK dan enige Ajacied.
Ajax, spelend in lichtblauw, het moet niet gekker worden, was echter redelijk stabiel, en won het partijtje met 2 -1. Natuurlijk vroegen wij ons meteen af of Manchester United wel voluit gespeeld had, maar daarop hoefden wij het antwoord niet. Sikora was leuk, en de vierhonderste reservekeeper Stekelenburg (19 jaar) deed zijn klus rustig en bekwaam.
Morgen deel II van het Amsterdam Tournament. Dan ben ik er niet bij maar dat mag de pret niet drukken.
10.29 [Link] [acht Reacties]
02 augustus 2002
Ben blut
Ai.
Mijn mobiele telefoonrekening van Ben
inclusief specificatie
was dit keer zo hoog,
dat ze hem verstuurden in een A4 envelop
in plaats van
in een A5je.
11.59 [Link] [elf Reacties]
01 augustus 2002
Koelschap
In de Albert Heijn vluchtte ik snel naar de koelafdeling. Bezweet keek ik naar de vleeswaren voor op de boterham. Gebraden gehakt, cervelaat, paté. Ik nam de filet américain. En ijskoude Ice Tea.
Mijn blik werd getrokken door een oneffenheid in het zo keurig door de vakkenvuller opgestelde rek. Rechts van mij. Er zat een jongetje in het rek. Hij zat met zijn billen in het koelschap. Zijn beentjes, met ouderwets bruine schoenen en gestreepte sokken, stonden op de grond. Hij leunde en liet zijn overhitte billen afkoelen op de plank waar eigenlijk een magnetronmaaltijd had moeten staan.
Hij keek alsof hij er genoeg van had. Zijn handen leunden zwaar op zijn knieën en hij plaatste zijn bilpartij nog even wat beter in het schap. Hij zuchtte. Het was warm.
Een vrouw naast me begon te lachen. Het jongetje keek niet op.
Plotseling kwam er van achter ons een vrouw aangelopen. Ze beende op de jongen af, trok hem aan zijn arm en sleurde hem van ons weg. 'En nu hou je op!', schreeuwde ze. Ze verdwenen uit het zicht, achter de augurken.
Ik zag het lege plekje in het koele rek en twijfelde even of ik ook.
10.48 [Link] [vijf Reacties]
