5e Montessori
Er kwam net een rouwstoet bij de Oostelijke Begraafplaats aan. Mensen in het zwart volgden traaglopend een lange auto met een kist erin. De voorste mensen hielden hun hoofd gebogen en keken naar de grond.
Ik stond een paar meter verderop, aan de overkant van de straat, voor de basisschool waar mijn broer lesgeeft. Ik kwam op bezoek.
In de gang zaten zo'n 15 springlevende kinderen op piepkleine stoeltjes naar de televisie te kijken. Eén voor één keken ze om naar welke rare mevrouw er naast hun meester stond. Toch was School TV al snel interessanter.
De klas van mijn broer was behangen en beplakt met tekeningen, kalenders, krijtborden, vlaggetjes, en posters van kinderboeken. Na het filmpje kwamen alle kids één voor één met hun stoeltje weer naar binnen. Ze zaten keurig op hun plek en staarden mij aan. Ik mocht op een volwassenenstoeltje naast de meester naar hen kijken. Afwachtende gezichtjes van 4 of 5 jaar oud op hun eigen terrein.
'Wie weet wie dit is?', vroeg mijn broer aan de klas. Minstens tien armen met uitgestoken vingers schoten omhoog. Het meisje naast me wilde het zo graag zeggen dat ze haar arm bijna uit de kom trok om haar vinger maar nog hoger te laten wijzen. 'Dat is je zus', zei het meisje dat de beurt had gekregen. 'Heel goed. Wil iemand iets aan haar vragen?', vroeg mijn broer. Weer schoten allemaal vingers de lucht in. De beurt was aan Zack. Ik hoopte dat hij een niet al te moeilijke vraag zou stellen. 'Hoe oud ben jij?', vroeg hij. Ah, dat wist ik. Ik vertelde hem hoe oud ik was en hij keek voldaan terug.
Mijn broer vroeg of iemand wist wat mijn achternaam was. Het bleef even stil. Sommige kinderen moesten eerst nog denken over wat een achternaam was. Toen schoot de vinger van het meisje naast me ineens weer omhoog. Laura zei: 'Roze, want jij heet Roze en als dat je zus is, dan heet zij ook Roze'. Dat was best slim.
Er volgde een gesprekje dat uiteindelijk op Pluk van de Petteflet uitdraaide. 'Ja', zei mijn broer, 'daar wil ik nog wel eens iets over kwijt, nu Merel toch in de klas is'. Ik vroeg me af wat er ging komen. Mijn broer pakte een oude versie van het boek uit de boekenkast, die mij bekend voorkwam. 'Weten jullie nog wat er in dit boek staat geschreven?', vroeg mijn broer aan de klas. Het was stil. Hij opende het boek. 'Van Elmer, gekocht van zijn allereerste zakgeld, 1978'. De klas keek hem met grote ogen aan. 'En bij wie vond ik dit boek een tijd geleden in de kast en wie beweerde dat het van haar was?', vroeg hij.
'Je zus, je zus!!', riep de hele klas.
Hmpf. Daar ging de reputatie die ik net had opgebouwd.
Gelukkig koos Laura mij later toch bij het opstellen in de rij om naar buiten te gaan.
09.01 [Link] [vijftien Reacties]
29 september 2002
Destination Doesburg
Ineens was de wegverlichting opgehouden te bestaan. Ik reed 120 kilometer per uur in een provincie die ik niet kende, op een weg zonder verlichting. Ik keek in mijn achteruitkijkspiegel en ik zag zwart. Ik keek rechts van me, en ik zag zwart. Voor me kon ik vier meter wegdek zien door de koplampen van mijn huurauto. Links van me zag ik in de verte de allerlaatste slierten van een prachtige zonsondergang. Een machtig gevoel, alleen op de wereld te zijn, controle over de wagen, met de radio aan. Ik, alleen met Bruce Springsteen. En later Spandau Ballet.
Er was geen ander verkeer op de snelweg. Ik reed in het pikdonker met razende snelheid op de tast voor me uit. Er stonden lange tijd geen borden aan de kant van de weg. Ik had een groeiend vermoeden dat ik een eerdere afslag toch had moeten nemen.
De eerst volgende afslag ging ik eraf. Zevenaar. Ik wist met grote zekerheid dat ik hier niet moest zijn, maar ik zou terug de snelweg opgaan om zo in Doesburg te geraken. Voor het stoplicht in een verlaten niemandsland naast de snelweg keek ik even om me heen. De weg hier heette Doesburgseweg. Ha! Dat wilde wat zeggen. In de verte zag ik een bordje: Doesburg 10 km. Geluksgevoel maakte zich van mij meester. Ik geraakte in Doesburg alsof het zo had moeten zijn. Doesburg bleek een erg mooi provinciestadje.
De bruid zag er zo mooi uit dat ik tranen in mijn ogen kreeg toen ik haar zag.
Op de terugweg na middernacht was het nog rustiger dan ervoor. Flarden mist sloegen om mijn auto. Vage contouren op onverlichte wegen, auto's die opdoemden op de provinciale weg. Ik had een eland verwacht of een overstekend hert, de setting leende zich perfect. Ik klampte mij vast aan een Volkswagen busje voor me en samen reden we door de mist de provincie Utrecht in. Toen ik bij Utrecht afsloeg en hij doorreed richting Amsterdam, staken wij onze arm omhoog ten teken van afscheid.
Ik was even vergeten dat ik Utrecht niet ken. Op de grote, blauwe borden boven de weg kwamen diverse afslagmogelijkheden. Lunetten, Hoograven, Kanaleneiland. Het zei me allemaal wel iets, maar niet genoeg. Ik besloot centrum aan te houden. Eenmaal bij afslag centrum kon ik kiezen tussen west en oost. Ik koos oost, maar reed na de afslag verkeerd. Ik zag straatnamen die ik Amsterdam zo had kunnen plaatsen, maar nu geen idee had waar ze in Utrecht lagen. Bij een grote verkeersrotonde ging ik helemaal rond, want geen van de opties kwamen me geschikt voor. Ik reed terug over een grote weg vol industrieterreinen. Plotseling zag ik een bordje: centrum. Ik keek om me heen en ging nog net op tijd naar rechts.
Even later zag ik achter mij een politieauto. 'Politie', 'Stop', zei de lichtkrant. Ik keek naar mijn snelheid. Ik reed 50. Ik aarzelde, was dit stopsignaal voor mij bedoeld? Ik reed een bushalte op. De politieauto volgde. Het was half 2.
Een agent met een zaklantaarn stapte uit en liep naar mijn deur. Ik kon het knopje voor het raam niet zo snel vinden (lastig, al die moderne fratsen) dus ik opende mijn deur. De agent scheen in mijn gezicht en vroeg mijn rijbewijs. Ik vroeg me naarstig af wat ik verkeerd had gedaan. Ik zocht in het dashbordkastje en vond gelukkig een kentekenbewijs. Of ik had gedronken. Nee.
Ik had niet zo'n stabiele indruk gemaakt. Eerst was ik een rotonde opgegaan zonder ergens af te slaan, en vervolgens was ik op het allerlaatste moment rechtsaf geslagen terwijl ik eerst rechtdoor wilde. 'Ja, agent', zei ik, 'ik zoek de weg'. Ik vond mezelf nogal een miep, maar ik zou me wel hieruit kunnen redden.
Hij keek ter goedkeuring naar zijn collega, wachtte even, en zei toen: 'Rijd jij maar achter mij aan, meisje, dan laten wij je wel even zien waar je moet zijn'.
Krekels
Snif.
'Pim Vermaat, auteur van de wereldbollen en de krekels, gaat met de vut', aldus NRC Handelsblad.
Dat is jammer, ik mocht die krekels wel. Ook de wereldbollen kan ik mij nog goed herinneren. Vooral omdat ik ze vroeger vaak niet snapte. Vandaag op de voorpagina eentje die ik wel begrepen zal hebben, van 14 november 1987:
"Idee voor mensen die niet tegen de herfst kunnen: terugbladeren"
Bootloggen
Mijn computer lijdt aan een grote vlaag van nostalgie. Hij besloot uit zichzelf terug te gaan naar vroeger tijden, en nu wil hij niet meer terug naar nu.
Eerst zat de computer vast. Hij wilde niets meer doen. Zelfs control-alt-delete mocht niet baten. Ik herstartte de computer.
Toen gebeurde het.
Alle zaken die ik in de loop der maanden had uitgeschakeld, gooide hij met veel bravoure terug mijn scherm op. Hij vroeg mijn langvergeten password weer, hij gaf een oud bureaublad, hij startte programma's op waarvan ik niet wist dat ze nog bestonden, hij gaf aan dat mijn standaard e-mailprogramma niet meer als standaard stond ingesteld, hij gebruikte een gek lettertype en rare kleuren, en het beeldscherm flikkerde een beetje. Het geheugen van IE was zeer selectief, mijn scherm stond vol nare icoontjes van gekke programma's en Word stamelde dat hij de auto-correctielijsten niet beschikbaar had. Het was alsof mijn computer graag wilde bootloggen in plaats van webloggen.
Heb ik net met veel pijn en moeite mijn computer opgevoed tot volwassen man, gaat hij ongevraagd weer terug naar de kleutertijd. Als hij maar niet dement wordt en lukraak van alles eruit gaat flappen.
Ik kan alleen maar hopen dat het een tijdelijke vlaag van nostalgie betreft.
Of heeft iemand ervaring hiermee?
12.31 [Link] [veertien Reacties]
27 september 2002
Opruimactie
Ik ben hard vandaag.
Zelfs mijn favoriete sloffen moeten er nu eindelijk aan geloven.
17.13 [Link] [twaalf Reacties]
NFF Het Nederlands Filmfestival in Utrecht is altijd langs mij heen gegaan. Dat is opmerkelijk. Ik behoor als geen ander tot de doelgroep, vind Nederlandse films in tegenstelling tot veel anderen wel interessant, en ben groot fan van festivals in het algemeen. En toch ooit maar naar één film geweest op het festival (Abel).
Gisteren kwam daar verandering in. Ik zag vier films, proefde de sfeer en genoot met volle teugen van alle festivalheisa.
We begonnen met Afscheid van Vrijdag van Cherry Duyns. Een mooie documentaire over de geschiedenis van een uit Ghana afkomstig adoptiekind dat in Nederland woont en op 25-jarige leeftijd overlijdt aan de gevolgen van sikkelcel anemie. Duyns heeft indrukwekkende keuzes gemaakt in de opbouw van zijn film, in wanneer hij scenes laat zien en waarom juist op die plek. Zo identificeer je je als kijker in eerste instantie met de adoptievader, maar gaandeweg word je door meer informatie op een ander spoor gezet, om aan het eind helemaal niet meer te weten waar de 'waarheid' ligt. Boeiend en ontroerend.
Daarna volgde de nieuwe film van Ate de Jong, Fogbound.
Een Engelstalige productie met Luke Perry en twee Engelse acteurs in de hoofdrollen, die de film waarschijnlijk boven een on-Nederlands niveau zouden moeten uittillen. Dat lukte, mede door het gebrekkige verhaal waarvan de romanversie nu in de winkels ligt, niet altijd. Wel zat ik in het begin enkele keren zo te turen naar het door mist en nacht bijna zwarte doek dat ik even vergat dat ik naar een film zat te kijken. Een knap optisch effect. Jammer dat er later in de film veel meer (onlogisch) licht te zien was, waardoor dat truukje niet meer werkte. Redelijk nietszeggende film uiteindelijk.
En jawel, Oesters van Nam Kee stond ook op het programma. Na alle verschrikkelijke verhalen viel het uiteindelijk niet eens zo tegen. Ik vond dat Egbert Jan Weeber vaak genoeg overeind bleef, net als Johnny de Mol overigens. Katja Schuurman redde het helaas niet. En het verhaal gaf overal vragen en nergens antwoord op.
De zaal was uitverkocht en zat vol CKV klassen. De leerlingen kwamen te laat, bleven lopen, bleven praten, bleven schreeuwen, bleven naar de WC gaan. Het was een verschrikking. Vooral de meisjes, die elke keer dat er een aantrekkelijke man op het doek verscheen met z'n allen in koor begonnen te gillen. Vreemd genoeg bleef de reactie op Katja uit, vanaf jongenskant. Een antropologische ervaring, die oesters van Nam Kee.
Als laatste mocht ik de première van SARK, kleine wereld, bijwonen. Een documentaire over het Engelse kanaaleilandje Sark, waar 600 mensen wonen. Zij hebben hun eigen wetten, kennen geen criminaliteit, geen misdaad, geen belasting en geen echtscheiding, maar een aantal wetten strookt niet met Europese en mondiale verdragen en zal moeten worden aangepast. Een sympathieke documentaire waarin je als kijker een beeld krijgt van het leven op Sark, maar waar je ook het idee hebt dat er meer achter zit.
Op de terugweg van de Winkel van Sinkel naar het station stopten we nog een uurtje bij de dagelijkse talkshow van Hans Beerekamp en Kim van Kooten, in de tent op het Neude. Daar was het zeer gemoedelijk en plezierig, maar niet altijd even interessant om te volgen.
Dat het Nederlands Filmfestival mij nooit eerder heeft aangesproken, moge een raadsel zijn of een slechte publiciteitsafdeling. Ik moet nog naar Ramses, Tara, Loenatik, Ja zuster nee zuster, Wheels of Fortune, Lot, Minoes, Moonlight, Tom en Thomas, nouja, enzovoort.
Ik raad iedereen aan een blik te werpen. Mocht het niet deze week zijn, dan volgend jaar.
11.09 [Link] [zeven Reacties]
26 september 2002
Leuke post
Gisteren kreeg ik de voordeur niet open. Tussen de deur en de deurmat lag een dikke envelop. Hij zat vast en ik bleef maar duwen. Uiteindelijk duwde ik de deurmat naar achteren, waardoor de dikke envelop omhoog sprong en ik naar binnen kon.
Mijn brievenbus zit aan de zijkant van de deur. Mijn post valt in een klein brievenbusje en dus is nooit iets wat op de deurmat ligt voor mij bedoeld. Daarom was ik een beetje chagrijnig geworden van het pakketje, want ik wil ook wel eens een dikke envelop krijgen, zeker als hij me belemmert binnen te komen.
Op deze dikke envelop echter zag ik ineens mijn naam, met dikke Edding en in hanepoten geschreven. Voor mij! Hoera!
In de dikke envelop zat een CD. Spannend. Ik twijfelde even of ik eerst de bubbels aan de binnenkant van de envelop kapot zou duwen, of dat ik de CD meteen zou opzetten. Ik deed toch maar het laatste. Dat werkte niet. Gelukkig bleek hij het wel in de computer te doen. Fijn! Dank!
Door al dit enthousiasme was ik wel vergeten mijn eigen postvakje te checken. Ik bleek namelijk nog meer leuke post te hebben gekregen!
Uit Italie.
Een handgeschreven brief met een gekke postzegel en een stempel uit Venetië.
Van vriendin M. die daar nu een tijd woont om uiteindelijk te promoveren.
Een handgeschreven brief krijgen is veel leuker dan e-mail ontvangen. Eerst moet er naar de brief gekeken worden, moet hij besnuffeld, en gecheckt of er nog kleine verborgen boodschappen op de envelop zijn gekrabbeld. Dan moet de envelop met veel zorg worden geopend. Vervolgens moet het handschrift worden ontcijferd. Dan moet er met aandacht worden gelezen. Stilte. De brief en ik.
Het was een mooie brief. Hij had er tien dagen over gedaan. Ik weet niet waar hij allemaal geweest is, maar ik vind het wel een beetje lang. Daarom wel des te fijner dat hij na zijn Eurorail toch bij mij is uitgekomen.
10.09 [Link] [tien Reacties]
Fontein
Op het verwarmde terras van café de Fontein op de Nieuwmarkt zaten twee jongens aan een tafeltje. Een derde jongen stond ernaast afscheid te nemen. Ze waren te oud om student te zijn, maar ze waren duidelijk nog student.
Het tafeltje stond vol met lege glazen bier. Het was zeven uur 's avonds.
Aan de jongen die afscheid aan het nemen was, hing een meisje. Ze hing aan de mouw van zijn jas. De jongen zei tegen de twee anderen dat ze hem morgenochtend moesten bellen, want hij moest nu naar huis. Hij glimlachte als een corpsbal die hem er vanavond wel even in zou schuiven. De twee jongens riepen dat hij toch nooit wakker zou zijn, in de ochtend. 'Wanneer was de laatste keer dat jij in de ochtend wakker was?', riepen ze hard en met dubbele tong. Het hele terras was nu op de hoogte. De jongen wuifde het argument weg, trok het hangende meisje mee en strompelde het plein over.
Achter bleven de twee jongens. De één hing voorovergebogen met zijn gezicht naar de grond en een glas bier in zijn hand. De ander kondigde aan dat hij even ging pissen. Hij stond op, tuimelde, hervatte balans en greep zich vast aan de deurpost van het café. Hij zigzagde weg, de kleine tafeltjes binnen in zijn gang meenemend.
De laatste jongen zat in zijn eentje op het terras. Hij viel een beetje in slaap. Doordat zijn spieren verslapten, viel het glas uit zijn hand. Het viel kapot op de grond en maakte een hoop kabaal bij het neerkomen. Het bier golfde over zijn nette schoenen. Hij schrok op.
Waarom was onduidelijk, maar hij wilde opstaan. Hij richtte zich op naar voren, maar verloor zijn evenwicht, waardoor hij met zijn volle gewicht tegen het tafeltje stootte. Zijn kin raakte het tafelblad. De lege glazen werden gelanceerd over de rest van het terras. De jongen viel door, op de grond. Daar bleef hij liggen.
Zijn vriend kwam terug van de wc en begon te lachen. Hij trok de jongen van de grond onder zijn oksels overeind en gaf hem een tik op zijn schouders. De jongen liet een onbestemde boer. Zijn vriend pakte zijn arm en legde deze over zijn eigen schouder. Zo liepen ze het terras af, het plein over, het zicht uit.
De serveerster schudde haar hoofd en begon het glaswerk op te ruimen.
09.00 [Link] [veertien Reacties]
De Herfstschilder
God zegene de Hema.
Zaterdagmiddag liep ik eigenlijk nogal doelloos door de winkel heen, toen ik tegen de verfafdeling opliep waar met veel schreeuwerige borden werd aangegeven dat de verfartikelen in de aanbieding waren.
Voor ik het wist zat ik op de fiets met 7 liter verf, twee rollers, twee lakrollers, twee mengbakken, afdekfolie, afplaktape extra, schuurpapier, een kwast, roerspatel.
De Hema mengt tegenwoordig verf. Je zoekt in een kleurenschema de kleur van jouw keuze op (in mijn geval nummer 1740) en gaat daarmee naar een Hema-bediende. Die pakken een blik verf, openen het blik vakkundig, en laten je de inhoud zien: hagelwit. Dan zetten ze het blik witte verf onder een machine, toetsen zij wat codes in, en ineens komen er, als werd er een koe gemolken, straaltjes gekleurde verf uit het apparaat geperst (in mijn geval rood en geel). Dan pakt de Hema-werknemer het blik onder het apparaat vandaan en zet hem in een glazen kastje alwaar het blik wordt gegrepen door twee klauwen die de verf in een noodgang duizend keer op en neer laten trillen. Aan het eind van de rit zijn de kleuren gemengd.
De jongen deed het blik voor mij open: fel oranje. Zo oranjest als je het krijgen kan. Feller dan het shirt van Edgar Davids in 2000. Ik keek naar het kaartje met nummer 1740.
Nuja. Je weet het nooit.
Thuis ging ik aan de slag. Het project betrof mijn slaapkamer. Mijn slaapkamer is vanwege de ligging lastig te stofzuigen en dat gebeurt daarom veel te weinig. Dit keer echter moest alles piekfijn in orde zijn voor ik wilde gaan verven. Ik zoog stof, ik boende, ik waste, ik luchtte door, ik legde kranten op de grond, ik plakte af - na twee uur was mijn slaapkamer klaar voor verfgebruik.
Vannacht sliep ik in een nieuwe slaapkamer. De muren zijn wit, op twee blokken feloranje na. Vanochtend deed ik mijn ogen open en dacht even dat ik in VT Wonen sliep. Dat iemand me had opgegeven voor de Metamorfose.
Allemaal zelf gedaan. Supergoed.
Me, supertransformator.
---
Punten die verbetering behoeven:
1. Het is wijselijk gebleken het evenwicht tijdens het verven te behouden. Indien er veelvuldig omgevallen wordt, is de kans zeer groot dat de zojuist geverfde muur bevuild wordt. Bovendien komt er met grote waarschijnlijkheid verf aan het haar van de schilder, als de schilder al niet in het geheel omvalt door de glijdende ondergrond van natte verf.
2. Als de spirit er eenmaal is om tot verfactie over te gaan, moet er ook naar gehandeld worden. Het is daarom niet wijselijk om de kranten, die neergelegd zijn om verfspatten op de vloerbedekking tegen te gaan, te gaan lezen. Dit zorgt voor redelijke tot zeer grote vertraging. Zeker als het echt oude kranten betreft en er in de schilder enige nostalgische aanleg huist.
3. Bij het uitspoelen van de rollers en kwasten moet men niet vergeten het bad te controleren op achtergebleven verfvlekken, zeker niet als deze feloranje zijn. De vlekken zijn een dag later moeilijker te verwijderen. Voordeel is in dat geval wel, dat de badkamer ook meteen is schoongemaakt.
09.23 [Link] [twaalf Reacties]
22 september 2002
Ondertussen..
Het updaten is bijna klaar. Dank voor uw geduld..
13.27 [Link] [achttien Reacties]
Op de fiets (35)
Op mijn brakke fiets vanaf mijn huis naar een uithoek van Osdorp fietsen is ongeveer net zo riskant als met de Peugeot 205 uit 1988 naar Zuid Frankrijk rijden in de afgelopen zomervakantie.
Ondanks de hoge kans op fatale gevolgen waar geen verzekeraar bij aan te pas wil komen, heb ik beide reizen zonder brokken overleefd.
Vannacht moest ik vanuit het verweggelegen Sloten terug naar huis. De fietslampjes had ik voor de gelegenheid maar weer eens op mijn fiets geklikt. Op sommige stukken is de wegverlichting zo summier dat ik mijzelf niet eens zou kunnen ontwaren als ik geen licht had meegebracht.
Het was erg stil, zo in Sloten op zaterdagavond. De Febo lag er felgeel en opgeruimd bij, gesloten sinds 21 uur. De grote kantoorgebouwen langs Station Lelylaan werden als monumenten verlicht door spots vanaf de grond. Ik zette mijn MP3 speler aan.
De bus naar Banne Buiksloot kwam langsgereden.
Er was geen mens te zien.
Ik schrok van een ambulance die gierend de hoek omkwam. Een paar rotondes verder passeerde ik zelf het ziekenhuis. Rust. Het Rembrandtpark over, even aanzetten want toch wel een lange weg vals plat.
Daar lag de stad alweer. Op het Surinamerplein werd veel getoeterd. Fietsers schoten langs rode stoplichten. Mensen praatten op straat. Ik fietste het Vondelpark in.
Men zegt wel eens dat je nooit door het park moet fietsen 's nachts, als meisje alleen. Ik zou niet weten waarom niet. Ik fiets er al jaren zonder problemen tijdens het nachtelijk uur. Het is er inderdaad pikkedonker, maar ik heb er nog nooit een verkrachter, overvaller of andere snoodaard gezien.
Het nachtelijk Vondelpark is vooral een ideale plek gebleken voor mijn doe-het-zelf-cursus fietsdansen. Op deze momenten dans ik het best. Handen van het stuur. Muziekje in de oren, armen het werk laten doen, bovenlichaam komt vanzelf mee. Alleen de benen kunnen weinig, want die zijn aan het trappen, maar die komen op de dansvloer weer beter tot hun recht. Graag erbij playbacken. Helemaal los. Geen kip die je ziet. Fijn. Vondelpark.
Even wennen met de ogen wanneer je de chique verlichte PC Hooftstraat inrijdt na het duistere park. Hier begint het echte stadse weer. Druk, zelfs om 2 uur 's nachts. Vooral oppassen voor taxi's.
Ik deed er 35 minuten over. Dat viel mee. Mijn fiets blijkt in betere conditie dan ik. Hij is in dezelfde staat als gisteren. Ik heb lichte spierpijn in mijn bovenbenen.
10.18 [Link] [vier Reacties]
21 september 2002
Ushi goes USA
Dit is wel echt belachelijke televisie.
Ushi, het Japanse karakter van Wendy van Dijk, gaat naar Amerika.
Aldaar doet ze haar truukje uit Ushi & van Dijk nog eens over, alleen moet het programma ook informatief zijn. Een grappig reisprogramma, zal SBS6 beoogd hebben.
Waar de korte interviewtjes in Ushi & van Dijk soms nog wel eens hilarisch waren omdat bekende mensen door haar voor lul werden gezet en daardoor op een andere manier in beeld kwamen dan je ze normaalgesproken zag, is een programma met alleen maar Ushi niet om aan te zien. Vooral niet omdat ze de kijker aanspreekt op dezelfde lollige manier als in haar interviews en er dus nergens ruimte is voor enig relativerend commentaar. Als kijker voel je je bijzonder stupide omdat je gelijkgesteld wordt met de mensen die in de creatie van Van Dijk trappen, terwijl wij natuurlijk wel op de hoogte zijn van haar vermomming. Bovendien slaat het nergens op dat de Nederlandse Van Dijk haar Nederlandse publiek aanspreekt in het Engels-Japans.
21.00 [Link] [negen Reacties]
Opmerkelijk
De jarige kreeg noch De Kleine Vriend van Donna Tartt noch Geheel de Uwe van Connie Palmen kado.
00.14 [Link] [zes Reacties]
20 september 2002
De geneugten van de herfst
Mensen, mensen, mensen toch. Houdt u nou eens een keer op met het klagen over de herfst! Stop het gemiep over de weersverandering! Loop niet te zeuren over iets wat iedereen u wel had kunnen vertellen.
Want het wordt altijd herfst na de zomer. Na de herfst wordt het altijd winter. Na de winter wordt het altijd lente en daarna is het pas weer zomer. Inderdaad, u zult weer een jaartje moeten wachten.
Dit is een ode aan de herfst.
Herfst is de tijd wanneer die vermaledijde zon die mijn lichtontvlambare huid keer op keer weet te verbranden eindelijk achter de wolken verdwijnt. Geen geknipper met de ogen meer in de zon, geen zonnebrand nodig, geen twijfel over jas mee of niet. Lekker dik en warm aankleden, sjaal om, rode neus.
Herfst is de tijd waarin je eindelijk weer zonder schuldgevoel hele avonden binnen kan zitten. Het is de tijd van Catannen en andere spelletjes in warmgestookte kamers met kaarsen aan en glazen wijn. Het is de tijd dat het popquizseizoen weer begint, elke laatste zondag van de maand. Het is de tijd van films waar lang op gewacht is na een filmloze zomer. De tijd van fijne concerten om naar uit te kijken. Je opkrullen in het rode pluche van de theaterstoelen.
Heerlijk, de tijd van harde regenbuien waardoor wordt besloten toch maar thuis te blijven en de nieuwe televisieprogrammering onder de loep te nemen. Zwiepende bomen, natuurlijke kleurencombinaties uit de jaren zeventig, vallende bladeren, geurend mos. Aan het eind van de herfst de eerste kruik in bed. Je voeten tegen elkaar wrijven onder het donzen dekbed. Het nemen van een warm bad met heel veel badschuim, bij thuiskomst uit een heftige herfststorm.
Aangename melancholie over de vergankelijkheid van het leven. Lange gesprekken tot diep in de nacht.
Het is de tijd van boerenkool, ovenschotels en glazen diepe rode wijn, in plaats van die slappe rosé die je na een zomer niet meer kan zien.
Mandarijnen.
Sinterklaas.
Etentjes bij mensen thuis.
Boeken lezen in bed.
Kortom, elke keer dat u weer op het punt staat te gaan klagen over de herfst: richt u eens op de geneugten. Het zal u goed doen.
11.39 [Link] [21 Reacties]
19 september 2002
Op de fiets (34)
Voor het rode stoplicht stonden een man en een vrouw te wachten. Ik wilde liever al meteen het kruispunt op, maar ik zag er geen heil in mijzelf tussen hen de stilstaande auto's door te manoeuvreren. Dus bleef ik geduldig wachten tot het stoplicht op groen zou gaan.
De man kuste de vrouw op haar voorhoofd. Ze giechelde, hield haar hoofd een beetje schuin, en gaf hem een zoen op zijn mond. Ze waren in gesprek verwikkeld over elkaar. 'Je bent lief', zei hij zacht. Ze lachte. 'Jij ook', zei ze en ze streek met haar hand door zijn haar. Hij leunde naar voren. Zijn fiets viel los, tegen de binnenkant van zijn dijbeen aan.
Hij pakte haar hoofd en trok haar naar zich toe om haar te zoenen. Zij legde haar armen om zijn nek en kuste hem vol op zijn mond. Zijn lippen weken van elkaar. Haar tong kroop naar binnen.
Het stoplicht voor rechtdoorwillende fietsers sprong op groen. Achter mij had zich inmiddels een aardige rij fietsers gevormd. Het zoenende paar was druk aan het tongen en waren zich niet bewust van de buitenwereld.
Ik rinkelde mijn bel. Ze merkten het niet op.
Achter mij riep iemand dat het licht groen was en dat ze door moesten fietsen. Er werd door meer mensen gerinkeld. En gesist.
Een meisje reed de stoep op en kwam vlak voor het zoenende paar de weg weer op. Naast mij stonden de auto's te wachten tot hun stoplicht ook op groen zou springen. De jongen achter mij wurmde zich door de nauwe doorgang tussen auto's en fietsers. Hij gaf het meisje een tik op haar rug.
'Hallo man', riep hij, 'Aso's'.
Het paar schrok wakker. Ze keken naar het stoplicht en zagen dat het groen was. Ze snelden zich in fietspositie en trapten haastig door. Ze lachten. De man pakte al fietsend de hand van de vrouw. Ook het stoplicht voor auto's sprong op groen.
Iedereen hervatte haast.
14.10 [Link] [elf Reacties]
18 september 2002
Van kattenwens tot ondergekotste fiets
Soms vergeet ik dat mijn site openbaar is en voor iedereen oproepbaar. Of nee, dat vergeet ik niet, maar ik vergeet wel er dan inderdaad mensen zijn die er nog op komen kijken ook. Kon ik in het begin de lezersgroep nog wel overzien (een aantal collega-webloggers, wat vrienden, een enkele freak), nu gebeurt het mij vaak dat mensen van wie ik het niet verwacht mijn site blijken te volgen.
Die hits per dag blijken ineens niet meer voort te komen uit de vijftien reageerders die allemaal 45 keer achter hun pc’tje zitten te refreshen. Soms is dat schrikken.
Zo kom ik de laatste tijd nogal eens voor verrassingen te staan. De mij onbekende Erica reageerde in het postje over levensfases met de mededeling dat zij 70 jaar oud was. Sindsdien ben ik daarvan bijzonder onder de indruk. Mijn site wordt bezocht door tenminste één 65+er!
Ook toen mijn tandarts reageerde op een postje dat over hem ging, was ik met stomheid geslagen. Ik kreeg de laatste keer daardoor wel een gummetje van hem als beloning (de plastic beestjes waren op), hoewel ik niet goed had gepoetst en dus vrijdag terug moet komen om een gaatje te laten vullen. Maar dat terzijde.
Een oud studiegenoot kwam op een feestje op me af met de mededeling dat hij mijn site las. Bovendien wist hij ook over collega-loggers te vertellen. Hij bleek de webloggende wereld in te zijn gezogen en sindsdien verslaafd.
En toen sprak de buurvrouw uit het vorige stukje mij gisteren ook ineens aan op een burenbijeenkomst. Ik spreek mijn buurvrouw nooit. De laatste keer was een aantal jaren geleden.
‘Jij hebt over mij geschreven’, zei ze.
Even dacht ik dat ik de verkeerde conclusie trok, maar niets bleek minder waar. ‘Ik heb inderdaad een baby’, zei ze lachend. Help. Dat was gek.
Haar broer in Boedapest bleek toevallig mijn site te kennen, en had op een gegeven moment geconcludeerd dat ik wel in haar straat moest wonen. Zij was daardoor, door hem eigenlijk, op de hoogte van allerlei zaken die op mij betrekking hadden.
De broer mailde haar gisterenochtend over mijn postje over haar. Hoe klein kan de wereld zijn. Via mijn huis, naar een huis in Boedapest, naar het huis van mijn buurvrouw. Het kan ook handiger.
In ruil voor mijn stukjes weet ik nu wel dat de baby al tweeëneenhalve maand oud is en een jongetje is dat luistert naar de naam Skip.
Dag Skip, als je dit leest. Dag broer in Boedapest. Dag buurvrouw. Veel plezier.
(En dan zeggen mensen nog dat ze in de grote stad hun buren niet kennen).
08.38 [Link] [vijftien Reacties]
17 september 2002
Oordopjes
Ja.
Dat moge duidelijk zijn.
Mijn buurvrouw heeft inderdaad onlangs een kind gekregen.
08.46 [Link] [negen Reacties]
16 september 2002
Cold Feet
Ik snap er niets meer van.
Vorige week maandag viel ik ineens in een nieuwe aflevering van Cold Feet (op Ned.2 nota bene).
Hoera!
(hoewel hij wel een beetje tegenviel).
Gisteren zag ik ineens een oude aflevering van Cold Feet, op Ned.3.
Hoera!
(leuk leuk leuk)
Dus ik dacht: op zondag de oude afleveringen, en op maandag de nieuwe.
Ik had mij in gedachten al voor de televisie geïnstalleerd.
Klopt niet. Vanavond geen Cold Feet.
VARA zegt op haar site: vanaf 2 februari 2003 worden pas nieuwe afleveringen uitgezonden.
Ben ik nou gek geworden?
18.33 [Link] [zeven Reacties]
Huwelijksaanzoek
Overigens werd ik afgelopen weekend voor de eerste keer van mijn leven ten huwelijk gevraagd.
Ik had een prachtige dag gehad in Rotterdam. Die middag had ik eerst met mijn ex-schoonmoeder de stad onveilig gemaakt. Op het terras van café Loos hadden wij gebakjes gegeten, de vreemdgelegen kantoorboekwinkel leeggekocht en de Bijenkorf doorgesnuffeld. Daarna spoedde ik mij naar mijn favoriete café Rotown alwaar ik vriend M. trof en ik fijne en fraaie gesprekken had over fraaie en minder fraaie onderwerpen. Vriend M. is langer dan twee meter en geeft de beste knuffels ooit.
Om 21 uur verliet ik het café om de trein te pakken naar Amsterdam. Met wat witte bieren in mijn bloed zette ik stevig de pas erin, want het afscheid had langer geduurd dan de trein kon wachten.
Achter mij liep een man het café uit. Hij sloeg net zoals ik de hoek om en liep nogal dicht in mijn persoonlijke ruimte. Ik draaide mijn hoofd even om, om poolshoogte te nemen.
Foute beslissing.
Ik keek recht in een gezicht dat erop had gewacht dat ik me om zou draaien. Hij begon meteen te praten. Hij had mij gezien in het café en was blij. Woonde ik in Rotterdam?
Het gezicht van de man was zo zwart als het haar van Sneeuwwitje, zijn Nederlands zo gebrekkig als dat van de Paus. Hij schakelde soms over naar het Engels en Frans. Ik zei hem dat ik niet in Rotterdam woonde en beende door.
Hij week niet van mijn zijde. Hij sprak dat hij gelukkig geworden was door mij. Hij had gekeken naar mij en wilde me vaker zien. Wanneer kwam ik weer in Rotterdam?
Hij hijgde een beetje tijdens het spreken omdat ik zo snel liep. Hij kwam tot mijn oksel.
Ik vertelde hem dat ik nergens geïnteresseerd in was behalve in het halen van mijn trein die over vier minuten zou vertrekken. Hij vroeg of hij mij thuis mocht brengen in Amsterdam.
Hoewel ik over het algemeen wel van attente mannen houd, leek het voorstel mij geen goed plan. Ik zei dat ik mezelf alleen wel thuis kon krijgen en hield vervolgens mijn mond. Hij huppelde achter me aan.
Op een gegeven moment zei hij vragend: 'ik dacht... ik dacht jij misschien met mij trouwen?'
Het kwam nogal onverwacht. Mijn eerste huwelijksaanzoek had ik mij net iets anders voorgesteld, hoewel de weerspiegelende vlakken van het Nationale Nederlanden gebouw er in het late licht bijzonder romantisch uitzagen. Ik lachte hem uit. 'Nee man, ben je gek?', zei ik stellig.
'Oh', zei hij, 'jij hebt vriendin?'
Het grenzenloze vertrouwen in het feit dat, als ik niet met hem wilde trouwen, ik dan wel zeker lesbisch zou zijn, stemde mij opgewekt. Met zo'n zelfbeeld zou deze man er wel komen. Niet met mij, maar met een andere schone uit het café.
De trein reed niet wegens werkzaamheden en dus had de man nog een extra kwartier om in mijn buurt van mijn afwijzing te genieten.
09.13 [Link] [elf Reacties]
15 september 2002
Vrijgezellenfeest
Bij een nieuwe levensfase komt blijkbaar vroeg of laat een huwelijk kijken. Was het een jaar of vijf nog wereldschokkend dat vriendinnen gingen samenwonen, nu zijn in mijn vriendenkring de eerste woorden over trouwen reeds gevallen.
Een beetje buiten mijn vriendengroep om wordt er inmiddels al flink getrouwd. Marieke, een vriendin die ik tijdens mijn studietijd in Glasgow leerde kennen, besloot in voor- en tegenspoed samen willen te zijn met de man met wie ze eerder samen was gaan wonen.
Zodoende beleefde ik vannacht op 26-jarige leeftijd mijn allereerste vrijgezellenfeest.
Het zou gisteren beginnen om vijf uur in Breda en eindigden om vijf uur vandaag in Tilburg. Ik kende de dames voor een groot deel niet en de rest nauwelijks, dus ik wist niet zo goed wat ik ervan moest verwachten. Bovendien is overnachten bij iemand die ik niet ken niet mijn sterkste punt, en is het buiten dat om altijd berespannend om het Hollandse landschap buiten de Randstad te betreden. Verder stelde ik mij bij een vrijgezellenfeest voornamelijk verschrikkelijke konijnenpakken, plastiek tieten en glibberige strippers voor.
Even afwachten dus, wat het weekend mij zou brengen.
Eerst gingen wij koken bij Kookikook. Kookikook ligt verscholen achter een rijtjeshuis in Breda en is gehuisvest in een wonderschoon tuinhuis. Drie kookfanaten hebben hun hobby uitgebouwd en geven (onder andere) een avond kookles aan kleine groepen. Het zag er prachtig uit, het eten was bijzonder lekker en de koks supervriendelijk.
Marieke bleek in haar leven een leuke groep mensen bij elkaar te hebben gesprokkeld. Het contact was onder het bereiden van picodon met geblanceerde courgette en tomatenvinaigrette en diverse heerlijke wijnen snel gelegd. We zouden om elf uur klaar zijn met koken, maar toen we met het hoofdgerecht begonnen, was het al bijna middernacht. Om half drie 's ochtends kwamen we aan in Tilburg, alwaar de aanstaande bruid als enige nog puf had om te gaan stappen en wij haar natuurlijk niet alleen konden laten gaan. Dus dansten we als vanouds op Disco van Zita Swoon, op Cake en op Suede totdat het licht aanging en Tilburg ging slapen.
Vanochtend verbrandde ik na een korte nacht op dito luchtbed in de hete septemberzon tijdens het uitgebreide ontbijt in de tuin. We maakten een stadswandeling door Tilburg waardoor ik ineens een enorme Brabantkenner ben geworden. We zaten op het terras en dronken biertjes. Er kwam geen konijnenpak aan te pas. Geen speech, geen debiliteiten, geen voorlulzetterij. Na 24 uur namen we afscheid van elkaar. Moe, maar voldaan.
Als vrijgezellenfeestjes altijd zo zijn, dan is dat trouwen niet eens zo'n slecht idee. Het schijnt dat je nog boel kadootjes krijgt ook. En een gratis vakantie eraan vastgeplakt.
Ik geloof dat ik sommige dingen beter door begin te krijgen.
19.55 [Link] [zeven Reacties]
14 september 2002
Krullen
Quizje voor de bewolkte zaterdag.
Noem een blanke Amerikaanse acteur (man) met krullen.
Ik begin:
Kennissen
September is in staat de mooiste dagen voort te brengen. Qua weersomstandigheden dat is, niet zozeer qua fraaie herinneringen.
De zon schijnt net iets feller dan in augustus, en de onderstroom van wind en wolkendek is minder vochtig dan in de volle zomer. Bovendien denk je, zodra het september is, dat de zomer is afgelopen, en lijken die laatste prachtige dagen immer een onverwacht kadootje.
Zodoende had ik mij gisteren geïnstalleerd op een terras. Langs mij reden de vreemdste mensen, toeristen met lelijke T-shirts, studenten, mannen in pak op oude fietsen, vrouwen met hoofddoekjes, mannen met tulbanden - de hele wereld fietste aan mij voorbij.
Er kwam een vrouw aangelopen met een rode zonnebril en een modieus westerse theedoek op haar hoofd. Een rok tot net over haar knieën, wit blousje erop, hoge hakken eronder. Leren tas met kort hengsel over haar schouder. Ze zou model geweest kunnen zijn.
Ze stapte parmantig over het trottoir. Plotseling ontwaarde ze degene naast mij op het terras. Haar gezicht begon te stralen. Met grote passen liep ze het terras op en kwam met haar armen uitgestoken op de vrouw naast mij af.
"Hallloooo! Wat leuk!" riep ze de vrouw toe. De vrouw naast mij keek nogal overrompeld, maar stak haar armen uit. Ze zoenden drie keer, praatten wat over wat ze hier deden, over wat ze nu deden. Het gesprek werd uiteindelijk toch minder enthousiast dan de begroeting.
Na een tijdje vroeg de vrouw die naast me op het terras zat aan het voormalig model:
"Ik wil niet onbeleefd doen ofzo, maar waar ken ik jou eigenlijk van?"
10.11 [Link] [vijftien Reacties]
12 september 2002
In between levensfases
In de tijd dat ik nog niet dagelijks wat snorredingetjes uit mijn leven online placht te zetten, en jawel, beste lezers, die tijd is er geweest, was ik onder andere een tijd lang student. Ik studeerde twee jaar geleden af aan de Universiteit van Amsterdam. Sindsdien mag ik mij drs.merelroze noemen. Eergisteren viel de eer te beurt aan studiegenoot P.
Studiegenoot P., vijf anderen en ik vormden samen het beste team dat onze faculteit ooit had voortgebracht. Niet dat andere mensen dat wisten, en niet dat dat verder duidelijk hoefde te zijn, maar zo voelde het wel een beetje. Wij waren in onze diversiteit een hechte eenheid, een bijzonder groepje, in ieder geval toch totdat het einde van de studie ons zou scheiden.
Vanwege het afstuderen van vriend P. was ik eergisteren voor het eerst weer terug op de universiteit. Voor het eerst sinds twee jaar en zeven dagen. Enorme golven van oud sentiment overspoelden me. Er was weinig veranderd. De zeer sympathieke kantinemedewerkers hadden concurrentie gekregen van twee zeer lelijke drank- en voedselapparaten, maar verder zag alles er vertrouwd hetzelfde uit. Het is fijn om te weten dat sommige dingen nauwelijks veranderen.
Zo niet ik! Ik maakte de afgelopen twee jaar meer ontwikkeling door dan mij lief is. Het onbezorgde studentenleven, waarin ik werd overspoeld door een onaflatende zee van tijd in dezelfde mate als feestjes en fijne lunches dat deden, werd vervangen door het echte leven. Het echte leven is heus zo leuk nog niet.
Waar ik vroeger mijn energie haalde uit mijn vrienden en bijna dagelijkse uitstapjes, lig ik nu ’s avonds uitgeput op de bank. Blij dat ik een avond alleen ben, geen afspraken heb, even tot rust kan komen. Maar intussen verlang ik zo naar het leven van ervoor waarin alles bruisend leek en mij energie onaflatend was. Ik ben niet zozeer ‘in between jobs’. Volgens mij bevind ik mij ‘in between levensfases’. Afscheid nemen van het onbezorgde en de prangende verantwoordelijkheid onder ogen komen.
Nu weet ik dat ik sterk de neiging heb om te romantiseren. Maar soms bekruipt me een angstaanjagend gevoel dat het vanaf nu alleen nog maar slechter kan worden.
10.33 [Link] [27 Reacties]
11 september 2002
11 / 09 / 2001
15.00 uur. Ik zat op mijn werk en ik werd gebeld door een vriendin. Ik hoorde wel wat ze zei, maar ik had haast en een heel belangrijke afspraak in Rotterdam die avond, dus ik nam de informatie tot mij en verliet vervolgens redelijk blanco het kantoor. Er was één vliegtuig gecrashed, haar vader vermoedde een terroristische aanslag en ik vroeg me af waarom, denkend aan de Bijlmerramp. Mijn collega liet ik zonder de informatie duidelijk door te geven, achter.
16:30 - 18 uur. In de trein naar Rotterdam waarin de ernst van de situatie tot mij door begon te dringen. Via het mobiele telefoonverkeer dat mensen in de coupé hadden, sijpelden langzaam nieuwe feiten en speculaties binnen. De sfeer weet ik me nog goed te herinneren. Er was een groot gevoel van saamhorigheid. Men keek elkaar aan met veelbetekenende blikken. Het was doodstil, op het geluid van telefoongesprekken na.
19 - 22 uur. De belangrijke vergadering. Geen televisie. Alsof de vergadering belangrijker was dan wat er buiten gebeurde.
22.30 uur. Den Haag. Eindelijk televisie, uren achter elkaar. Mensen die sprongen. Toen pas de ware schok.
Brandbier
Voor de winkel stond een meisje met een groene regenjas. Op de plaats waar ook een borstzak had kunnen zitten, stond het logo van Brandbier. Naast haar was een Brandbakfiets geparkeerd, met een levensgroot bierflesje erop, gemaakt van karton. In de bakfiets stonden verschillen kratten Brandbier onder een Brandbier parasol. Ook tussen de benen van het meisje was een krat geklemd.
Het meisje hield een formulier met het Brandbierlogo in de ene hand. In de andere had zij een Brandbierflesje zonder kroondop. Haar petje verraadde bovendien dat ze reclame aan het maken was voor bier met het Brandmerk: het Brandbierlogo prijkte met veel trots op de klep.
Ha!, dacht ik. Daar is gratis Brandbier te verkrijgen! Misschien krijg ik wel een heel krat (of liever gezegd een halve, want die waren ze nou juist aan het aanprijzen) als ik de vragen op het formulier goed beantwoord!
Ik zette mijn fiets op slot en liep met opvallend open vizier op het meisje af. Zeeën van tijd, blij gemoed, perfecte kandidaat. Als ik enquêtrice was, dan ik zou ik blij zijn met mij. Poeh! Ik zou haar dag maken.
Het meisje keek me aan, maar maakte geen aanstalten zich tot mij te richten, mij iets te verkopen, of mij een ingewikkelde vragenlijst voor te leggen. Niets van dit.
Ik keek haar vrolijk tegemoet, knikte nog even belangstellend, wilde mijn hand uitsteken om mijzelf desnoods voor te stellen alvorens de gratis pretcilinders in ontvangst te nemen. Het mocht niet baten. Het meisje verroerde zich niet.
Ik stond even stil, maar liep toen verbouwereerd de winkel binnen.
Eenmaal binnen bedacht ik me dat ze natuurlijk opdracht had gekregen om alleen de mensen die naar buiten kwamen te ondervragen, omdat ze de mensen anders dubbel zou aanspreken. Stom, niet aan gedacht. Mijn tijd zou zo wel komen als ik de winkel uitliep!
Toen ik tussen de zalm en de Chinese kool door even naar buiten keek, zag ik haar in gesprek raken met iemand die net aan was komen lopen. Een naar gevoel bekroop me. Waarom schoot zij die man wel aan en mij niet? Paste ik soms niet binnen de doelgroep? Was ik overenthousiast? Behoorde ik niet voldoende tot het plaatje dat zij voor ogen had? Was ik te dik, te dun, te jong, of te oud voor haar profiel?
Wat een stom meisje eigenlijk.
Ik wilde het weten.
Ik rekende af en liep naar buiten, recht op haar af.
Hallo, zei ik. Hallo, zei zij, en ze keek me vragend aan.
Ik wilde haar vragen waarom ze me niet aansprak, waarom ze mij liet gaan, waarom ik door haar blijkbaar niet goed genoeg werd bevonden. Ik wilde haar zeggen dat ik echt een goede kandidaat was en dat ik Brandbier hartstikke lekker vond, vast, nu nog beter.
Maar ik realiseerde me net op tijd dat ik voor lul stond en ik liep terug naar mijn fiets. Bij het wegfietsen keek ik nog even achterom en zag haar staan praten met een nieuwe kandidaat.
Een meisje dat niet eens zo anders was dan ik.
08.24 [Link] [vijftien Reacties]
09 september 2002
Blijelijstjes
Voelt u zich een beetje mistroostig, ongelukkig, sipjes, regenachtig?
Klik hier, allemaal blije lijstjes!
Ook als u wel blij bent, trouwens.
21.33 [Link] [Eén Reactie]
Maastricht
Uitgerekend op de dag dat de hulpverleningsorganisaties het nodig vonden de grootste rampenoefening ooit in Nederland te houden, moest ik met de trein naar Maastricht. Het was mijn taak om twee Amerikaanse hiphoppers van Amsterdam naar Maastricht te brengen, ze in Maastricht te begeleiden bij de workshop die zij zouden geven, en ze dan weer terug naar Amsterdam te brengen. Gelukkig checkte ik woensdag de site van de NS en zag daar dat onze reis door de rampenoefening maar liefst meer dan 4 (vier) uur zou duren. De NS zet bussen in. We moesten er om 11:30 uur zijn.
No way, Jose.
Gelukkig mocht ik in Utrecht een dikke Volkswagen lenen waarmee ik de Amerikaanse hiphoppers kon vervoeren. Nu stuitte ik op enige zenuwmakende vooruitzichten.
Ik rij veel te weinig. Bovendien was de auto niet van mij. Ben ik één keer in Maastricht geweest de afgelopen tien jaar, en ben ik nauwelijks bekend in Utrecht. Ik kende de twee hiphoppers niet, en voor hetzelfde geld kwamen zij uit de zwaarste ghetto ooit, hadden zij honderd pistolen in de binnenzak van hun bontjas en waren zij van plan de auto met sigarettenpeuken te verbranden. En zou ik de hele tijd Engels moeten praten, waar ik niet zo veel moeite mee heb, maar wel als het slang is, en ik vijf uur op een dag moet rijden.
Om 09:30 uur hadden we afgesproken bij Utrecht CS. De beschrijving die ik van ze had gekregen, klopte inderdaad, alleen waren ze twee koppen kleiner dan ik dacht. Ze hadden gans geen bontjas aan, bleken vegetariër en bijzonder vriendelijk. In de auto hadden we het over George Bush, volgens hen het grootste gevaar dat The States ooit heeft voortgebracht. We hadden het over films, over theater, over muziek. Het waren de eerste hiphoppers die ik heb ontmoet die alles van Radiohead in huis hadden. Ze waren cool en ze stalen mijn hart.
Voor we het wisten, waren we in Maastricht. Om 11:30 uur. Keurig op tijd. (Dat het inparkeren voor geen meter lukte, laat ik maar even achterwege). Een groot tevredenheidsgevoel maakte zich van mij meester. This piggy had I but beautiful eventjes washed.
Maar de terugweg ging minder flex. Eerst wegversperringen in Maastricht. Toen midden op de A2 ineens een rotonde met stoplichten (duh!). Toen een optocht van oldtimers op de rechterrijstrook waardoor er een enorme file ontstond. Toen file vanwege wegwerkzaamheden die niet duidelijk waren. Toen een file omdat iedereen op zondag blijkbaar met de auto wilde. Eerst moest ik met de hiphoppers nog wat politieke discussies voeren in het Engels. Toen moest ik ze nog wat Nederlands bijleren. Daarna bespraken we de rare dingen van Nederland (waar noemen ze een bank hier Rabobank - spreek uit rob a bank). De hiphoppers waren moe van het dansen en vielen halverwege in slaap. Ik slingerde de VW door de smalle freeways van ons vlakke land. De zon ging onder, ik had mijn zonnebril niet bij me, de koeien veranderden van bruinwit naar zwartwit en ik reed bijna automatisch naar Amsterdam, in plaats van naar Utrecht.
Toen ik de auto eenmaal weer parkeerde, twaalf uur later, was ik uitgewrongen en kapot. Een mietje ben ik.
Volgende keer laat ik de NS weer gewoon haar werk doen. De trein is zo slecht nog niet.
09.15 [Link] [zeven Reacties]
08 september 2002
Regent het bij u ook zo?
Dat is grappig.
Ik bedenk me nu pas dat ik helemaal niets meer van die Amerikaan heb gehoord.
Een keur aan mogelijkheden passeert mijn brein.
a. was ik zo onbeschoft c.q. duidelijk in mijn mail?
b. is hij in Scandinavië door iemand in een fjörd geworpen?
Zaterdagtelevisie
Zometeen Huub in de herhaling van Zomergasten (13.10 - 16:00 uur).
Dan Sjeng tegen Sampras (17 uur).
Dan Nederlands Elftal - Wit Rusland (20.30 uur).
Het TV aanbod is niet slecht voor een doordeweekse zaterdag.
12.39 [Link] [vijf Reacties]
06 september 2002
Pringels
Als er één over de rand is, dan volgen er meer.
23.50 [Link] [tien Reacties]
MSN
Dat is gevaarlijk natuurlijk.
Inloggen op MSN na lange, lange tijd.
En dan zien dat er allemaal mensen online zijn.
En dan even babbelen.
En dan nog even babbelen.
En dan nog weer even babbelen.
Gezellig toch, dat MSN.
En dan
fuck
te laat.
Nu wist ik weer waarom ik nooit meer online was.
10.15 [Link] [vijf Reacties]
05 september 2002
Eikeltje
De vierzit zat vol. Ik zat aan het raam. Naast me zat een jongen die in Duivendrecht was ingestapt. Hij was gaan zitten op mijn tas, nog voor ik hem weg had kunnen halen. Nu lag mijn tas op het tafeltje aan het raam voor me, en hoorde ik de blikken tonen uit de koptelefoon van zijn discman.
Hij at een appel. De geur van de appel kwam in mijn neus. Stukjes van de appel die hij wel afbeet maar die niet in zijn mond terecht kwamen, kwamen op mijn mouw. Ik keek even naar rechts. De jongen ging op in zijn muziek en had van de stukjes appel op mijn mouw geen benul. Ik schudde ze af op zijn broek. Hij smakte.
Het onvermijdelijke punt dat de appel moest worden weggegooid, was aangebroken. Hij leunde over mij heen, schoof mijn been opzij en wilde het vuilnisbakje openklappen. Dit resulteerde in een onhandige beweging waarbij de appel naast mijn linkerbeen op de grond viel. Het vuilnisbakje was nog dicht. Degene tegenover mij trok haar benen snel weg. De jongen keek me niet aan, liet de appel naast mij liggen en hernam zijn zitpositie.
Hij stond op om vanuit het bagagerek de Rails te pakken. Hierbij verloor hij zijn evenwicht en viel hij, toen hij het tijdschrift had gepakt, op de vrouw tegenover hem. Hij maakte geen excuus, gaf geen blijk van zijn onhandigheid, en sloeg met fanatieke slagen de bladzijden van de Rails om zonder te lezen. De vrouw tegenover hem keek mij geirriteerd aan alsof hij een ontsnapte gedetineerde was en ik zijn bewaker.
In Utrecht moest ik eruit. Hij bleef nog even zitten. Ik vroeg hem of ik er langs mocht. Hij reageerde niet. Ik duwde tegen zijn been. Hij richtte zijn hoofd langzaam naar mij op en keek mij vragend aan. Ik stapte over zijn benen heen. Daardoor verloor ik mijn evenwicht en stond ik ineens in de vierzit naast me terwijl de trein tot stilstand kwam.
De jongen reageerde niet. Hij had de vierzit inmiddels voor zich alleen, zag ik.
08.54 [Link] [vijftien Reacties]
04 september 2002
Merel
Van een leuke sinds vrijdag ex-collega kreeg ik als afscheidskadootje een pen (naast een button van Loesje: 'Wat dacht u van minder werken en meer verdienen?').
Op de pennenhoes staan behalve een verklaring van mijn naam (afgeleid van de Latijnse vogelnaam merula), ook een reeks eigenschappen die aan mijn naam verbonden zijn. Er staat:
Merel,
zowel je naam als karaktereienschappen zijn geen toevalligheden,
maar voortgekomen uit een lange traditie met een rijke historie. En daar mag je trots op zijn
Op de pen staat:
Merel
Je bent Eerlijk Behulpzaam Talentvol Intelligent
Allemaal waar natuurlijk, in mijn geval, maar ik vraag me ten zeerste af of alle Merels ook deze eigenschappen bezitten. Mijn collega vond dat ik hem bij sollicitatiegesprekken maar onder de neus van de interviewer moest drukken. Of anders moest gebruiken als referentie.
Waar ik het meest verbaasd over ben, is dat mijn naam voorkomt in een rek vol voorgedrukte pennen. Vroeger was ik de enige die Merel heette, moest ik mijn naam herhalen, en werd er nog wel eens gelachen omdat mijn ouders me naar een vogel hadden vernoemd. Heette ik kolibri en spreeuw.
Tegenwoordig hoor ik elke ouder op straat mijn naam roepen, kijkt niemand meer van Merel op en ken ik zelf al wel drie Eerlijke, Behulpzame, Talentvolle en Intelligente mensen.
Er is ergens iets mis gegaan.
08.39 [Link] [achttien Reacties]
03 september 2002
Egodump
"Egodump, een symbolisch-interactionistische visie op identiteit in een online subcultuur", oftwel de afstudeerscriptie van Rene Kasbergen over online communicatie, is af!
En online bovendien.
Hij interviewde voor zijn onderzoek elf webloggers (onder wie merelroze) en maakte, geboeid door het fenomeen (of stiekem als deel van zijn onderzoek?), vervolgens zelf zijn eigen weblog.
Grafiekjes, tabellen en theorieën komen er aan te pas om de weblogwereld op een academische wijze onder de loep te nemen. En het is nog boeiend ook! http://www.student.kun.nl/r.kasbergen/egodump.doc 09.43 [Link] [acht Reacties]
02 september 2002
Gezocht: Kat
Het grote moment is aangebroken.
Sinds Blekkie de kat weer is meegenomen door de eigenlijke eigenaar en ook mijn onderburen weer thuis zijn, mis ik de kattenbeesten als nooit tevoren.
Op straat blijf ik elke honderd meter staan om een kat te aaien, bij dierenwinkels druk ik mijn neus tegen de ruit, in supermarkten blijf ik net te lang staan bij de kattenbakkorrels.
Ik heb besloten.
Ik wil nu eindelijk eens mijn eigen kattenbeest!
Weet iemand nog een nest?
11.01 [Link] [negentien Reacties]
01 september 2002
Filmquiz
In het café speelden we het spel van de Top 10en.
Noem 10 films met Nicolas Cage!
Oke. Hm.. Raising Arizona... Con Air, Face/Off, Moonstruck, euhm..
euhm..
Gone in 60 seconds!
8 MM!
Ja, slechte film was dat, ieh.
Eh... hoeveel hebben we al?
6. Nog 4.
City of Angels!
Ja, met Meg Ryan.
Die ene, die ene, met dat ie heel veel drinkt en dat chickie.
Ja, 8. Leaving Las Vegas.
Die met die auto, die met die vrouw, met die, ja, euhm, hoe heettie nou Wild At Heart!!
Tjek. 9.
Bringing Out the Dead!
10!
Zucht. Opluchting. Adem halen. Ontspannen. Mission accomplished.
Zo brachten we nog enkele uren door met het roepen van 10 films van die en die acteur.
Op een gegeven moment werd iemand het beu en zei: 'Nee man, wat je echt moet doen, is verbanden leggen tussen acteurs. Bijvoorbeeld: hoe kom ik zo snel mogelijk van Antonie Kamerling via collega-acteurs in films naar Robert de Niro.'
We waren even stil. Van Antonie Kamerling naar Robert de Niro was natuurlijk een onzinnige opdracht. Onmogelijk.
Na 30 seconden ontpopte mijn broer zich als vleesgeworden Internet Movie Data Base en kwam van Antonie Kamerling naar Robert de Niro in 5 stappen.
Ongelooflijk.
12.25 [Link] [zeventien Reacties]
