|
|
28 februari 2003
Voor al uw download inspiratie (3)
Omdat iemand (wellicht een gruwelijk gespikkeld ruimtemonster) postje 1066 heeft opgegeten, hierbij nog eens de tracklist van 'Wij gaan naar Groningen'.
01. Das Pop - The One
02. The Streets - Too Much Brandy
03. The Ark - Echo Chamber
04. Badly Drawn Boy - Cause a Rockslide
05. Chaka Kahn - Ain't Nobody
06. Ladytron - Seventeen
07. The Libertines - Time For Heroes
08. Counting Crows - Big Yellow Taxi
09. Mando Diao - Little Boy JR
10. Serge Gainsbourg - Ballade de Melody Nelson
11. Calexico - Sunken Waltz
12. Smash Mouth - All Star
13. Stereophonics - Just Looking
14. Zwan - Heartsong
15. The Vines - Get Free
16. JJ72 - Snow
17. Moloko - The Time is Now
18. Doves - Catch the Sun
19. The Kills - Black Rooster
20. Sting - Desert Rose
18.40 [Link] [Reageer]
Groningen
Nadat we in de hipste tent van Groningen hadden gegeten, waar het zo hip was dat ik de WC niet snapte, gingen we naar The Ring.
Ik wilde helemaal niet naar The Ring. Ik hou niet van films die mij louter willen doen schrikken en angst aan willen jagen. Vooral niet als ze een bovennatuurlijk karakter hebben. Maar mijn gezelschap vond The Ring helemaal da bomb dus ging ik vol enthousiasme mee.
Volgens mij was het de eerste 'horror' film die ik in de bioscoop zag (behalve The Exorcist twee jaar geleden maar die had ik natuurlijk al tig keer op video gezien). Films als The Sixth Sense niet meegerekend, want die behoren mijns inziens tot een ander genre.
The Ring hangt van toeval aan elkaar, heeft een dun verhaaltje, zwakke spelers en veel geluidseffecten om de spanning te verhogen. Het was wel leuk! Vooral de reacties uit de zaal en de handen voor de ogen van mijn nichtje naast me (26 jr) als het spannend dreigde te worden. Gelukkig werd de film naar het eind toe wat beter. Eng vond ik hem niet echt.
De moraal van het verhaal was dat het gezin de hoeksteen is van de samenleving en dat televisiekijken helemaal niet zo goed voor je is. Pittige maatschappij kritiek voor een Amerikaanse film!
Nu naar het Groninger Museum.
10.32 [Link] [achttien Reacties] 27 februari 2003
Werchter 2003
Radiohead, Coldplay, REM,
Queens of the Stone Age, Massive Attack,
Underworld, Björk, Supergrass, Moby,
Zuco103, Metallica, Röyksopp.
En dit is slechts het begin.
Je zou er bijna een kaartje voor willen kopen!
09.23 [Link] [26 Reacties] 26 februari 2003
Vicks Vaporub
Wat zijn nou toch die rare, vieze slijmvlekken in de Arsenal-shirts?
22.38 [Link] [27 Reacties]
Mobiele Spam (2)
Telefoon gaat en knippert 'prive nr.', dus dat moet vriend J. zijn of de mobiele spambrigade. Aangezien vriend J. heel toevallig naast me staat op dat moment, is het de mobiele spambrigade. Dezelfde spamorganisatie als de vorige keer. Maar nu een jongen. 'Om te vragen of alles tijdens het vorige gesprek goed is gegaan'.
Ik steek van wal. Over dat hun kado's helemaal geen kado's zijn en dat de telefoniste verkeerde informatie heeft genoteerd. Dat het onderzoek helemaal geen onderzoek was maar een vuile verkooptruc. Dat ze me lastigviel op mijn drukbezette mobiele telefoon zonder wisselgesprek, dat ik niet gediend ben van dit soort acties en dat ik nu uit het bestand gehaald wil worden.
Het is even stil.
'Dat wilde ik allemaal helemaal niet weten. Ik wilde alleen maar weten of het klopt dat u voor Volkskrant gekozen heb. En ik wilde u veel leesplezier wensen', leest de jongen een beetje stotterend voor vanaf zijn scherm.
Ik beloof de jongen dat ik heel veel plezier ga hebben van de Volkskrant als hij mij met ingang van nu uit het bestand haalt. Hij belooft mij dat te doen.
Wij wachten af.
14.43 [Link] [veertien Reacties]
Plassen
Oh wat moest ik nodig plassen! Ik hield het bijna niet meer. Mijn blaas drukte pijnlijk tegen omliggende ingewanden. Nergens een WC te vinden. Wel veel steegjes, beetje stinkende, obscure achterafstraatjes. Ik moest heel nodig, zou ik hier...?
Ineens zag ik een ingang, een deur die openstond. Ik ging naar binnen en kwam in een huis vol waslijnen met witte was. De was zwiepte in mijn gezicht. Achterin zag ik een WC. Ik snelde het hokje binnen, ging zitten en liet lopen.
Ah. Heerlijk. De druk verminderde langzaam en mijn lichaam kwam tot rust. Wat een genot. Ik ademde rustig uit, hield mijn ogen dicht. Ontspanning.
Heel even later moest ik naar de WC. Zo nodig! Ik liep langzaam om niet in mijn broek te plassen. Er stond een lange rij voor de WC, ik sloot achteraan aan. Op het strand lag iedereen te zonnen. De mensen voor mij schoten niet op. Ik moest alle spieren spannen. Een ijskar maakte veel lawaai. Ik deed mijn ene been over het andere.
Maar wacht. Was ik niet net ook al naar de WC geweest? Oooh. Schiet op! Ik hield het niet meer. Het was...
Toen werd ik wakker.
Midden de nacht. Met een blaas op knappen.
Ik haat dromen waarin ik naar de WC ga terwijl ik in het echt nog net zo nodig moet!
08.44 [Link] [tien Reacties] 25 februari 2003
Vriendin K. is in verwachting
18.19 [Link] [veertien Reacties]
Mobiele Spam
Sinds kort krijg ik ook spam via mijn mobiele telefoon. Ongevraagde SMSjes met oninteressante aanbiedingen, en nu ook soms een telefonist uit een call centre voor een telefonische enquête. Irritant.
Gisteren belde er een meisje dat binnen één zin wist te vertellen hoe ze heette, waar ze voor werkte, dat het onderzoekje twee minuten zou duren en dat ze aan het einde een kado voor mij had. Kado klonk goed. Twee minuten kon ook wel.
'Waar leest u graag over?'
Euhm... tja, waarover niet, dacht ik, en ik zei 'nieuws', omdat dat het eerste was wat me te binnen schoot.
'Okee, politiek', zei ze, en ik hoorde haar toetsenbord op de achtergrond.
'Waarover nog meer?', vroeg ze.
Euhm... 'muziek? cultuur?'
'Ja, natuur, heb ik hier staan hoor', zei ze, en vulde 'natuur' in. Ik lees nooit over natuur.
Toen was het tijd voor mijn kado.
'Nu krijgt u van mij het kado waar ik het eerder over had. U leest de Volkskrant, zei u? Dan kan ik u een speciale aanbieding doen. De Volkskrant 3 weken voor slechts 5 euro!'
Tsk. So far voor kado.
En ik heb het nog gedaan ook.
09.03 [Link] [31 Reacties] 24 februari 2003
Op de fiets (45)
Ik heb een manier gevonden om de wereldvrede te bespoedigen.
Op kleine schaal natuurlijk, te beginnen bij mijn actieradius.
Maar als iedereen het idee overneemt, zijn de positieve gevolgen ontelbaar.
Ik begin even bij u. Let op.
In grote steden is het gebruikelijk elkaar op straat vooral niet aan te kijken. Je bekommert je om jezelf, oogcontact wordt snel gezien als provocerend en vriendelijkheid heeft een egoïstisch uitgangspunt. Daar moeten we vanaf. Te beginnen bij het oogcontact.
Sinds een paar weken kijk ik iedereen aan. Ik fiets over straat en kijk de mensen op de stoep in de ogen. Als ik langs de tramhalte fiets, maak ik oogcontact. Met de fietsers uit tegengestelde richting wissel ik blikken uit. Een korte uitwisseling van zichtlijnen is voldoende, een seconde medemenselijkheid doet wonderen.
Hierbij is een open vizier bij de weldoener van groot belang. Een kleine glimlach rond de mond - niet te overdreven, want dan, zo heb ik gemerkt, wordt het oogcontact als aanstootgevend ervaren. Je moet de ander het gevoel geven dat het oogcontact geheel toevallig verloopt, omdat hij/zij je opgevallen is. Meer niet. De ander zal zich een seconde lang bijzonder voelen. Dat is wat de mens wil.
De fiets is in deze van zeer groot belang. Lopend heb ik ook getracht mijn tactiek toe te passen, maar dat resulteerde in opdringerig gedrag van mijn slachtoffers, vooral in de avonduren. Probeer dit vooral niet uit. Op de fiets ben je vluchtig genoeg om het oogcontact precies goed te timen.
De reacties op mijn onderzoek waren uiteenlopend, maar bijna altijd positief.
Een enkele keer kreeg ik een blik terug met heb-ik-iets-van-je-aan, of wat-moet-je-van-me. Eén keer werd ik door een vrouw op een fiets uitgescholden voor kutwijf. Ongeveer een derde van het aantal mensen dacht dat ik hem/haar aankeek omdat ik hen ergens van kende, en fietste vervolgens duidelijk peinzend over straat van waar-ken-ik-haar-dan-van?
Maar het merendeel van de mensen kopieert de glimlach op mijn gezicht.
Hun lippen veranderen van verbetenheid in tederheid. Hun gezicht van hard naar zacht. Hun gedachten van gesloten naar open.
Een seconde oogcontact en een fiets zijn de enige toegangseisen.
En goed oefenen om de juiste glimlach te pakken te krijgen.
Vooral met dit weer moet dat geen probleem zijn.
Ik wens u succes. Bij vragen weet u mij te vinden.
08.50 [Link] [45 Reacties] 23 februari 2003
Dubbele Blijdschap
Er is dubbel reden voor blijdschap.
Ten eerste kreeg ik van de enige vrouw op deze aardbol die zich mijn ex-schoonmoeder mag noemen ook al was ik nooit getrouwd, een dichtbundel. Vanwege de titel. En inderdaad!
Het boekje heet Roze Zoenen. En op bladzijde 19 staat ook nog het gedicht Merel. Wat lief!
Hierbij het gedicht:
MEREL
Hagepreker, klerikaal in 't zwart,
spit hij - November - door de bruine hagen.
Met zijn boerenfluitje spit hij in mijn hart.
Vooral de morgenmerel is moeilijk te verdragen.
© Paul Marijnis
Van dat laatste is natuurlijk gans en geheel niets waar, hoewel sommigen mijn opgeruimde ochtendhumeur maar confronterend vinden. En ik ben ook geen hij, dus daar heeft meneer Marijnis zich ook een beetje in vergist. De dank is groot!
Ten tweede won ik gisteren maar liefst Drie Dutchbloggies! Dat is wel een beetje veel hoor mensen! Maar blij ben ik er wel mee.
12.00 [Link] [22 Reacties] 22 februari 2003
Dunne Ramen
De ramen van mijn huis zijn als huishoudfolie zo dun.
Daar heb ik nooit veel van gemerkt, behalve door de hoge stookkosten. Het verkeer, rijdend of lopend, vindt drie verdiepingen lager plaats. Daar kan ik nauwelijks last van hebben.
Gisteren lag ik op de grond te bellen, dat doe ik vaker, in mijn pyjama, toen ik ineens het geluid van de glazenwasser hoorde. In een mum van tijd zat ik rechtop. Het is jammer dat mijn draadloze telefoon het om verklaarbare redenen niet meer wil doen - anders was ik zo het hoekje om gedoken. Nu echter keek de glazenwasser mij recht in mijn gezicht. Ik schrok mij dood. De persoon aan de andere kant van de lijn ook.
De glazenwasser grapte, op normale sterkte: 'is er telefoon voor mij?', en ik kon hem duidelijk verstaan. Ik zei wat terug, op normale sterkte, en hij verstond mij zonder enig probleem.
De ramen van mijn huis houden zelfs geen stemmen tegen.
14.34 [Link] [twaalf Reacties] 21 februari 2003
Keukenmuseumpje
Er zitten minstens drie bakjes gekleurde punaises van de Hema in mijn keukenmuur.
De muur, zelf bijna niet te zien, is een bonte collage van de afgelopen 9,5 jaar. Er valt een hele levensfase af te lezen. Kriskras door elkaar, en over elkaar heen, zijn de door mij meegenomen flyers, posters en kaartjes in de loop der jaren verzameld en opgehangen.
Een paar fotootjes bij elkaar gebundeld maakt een mooi overzichtje van dit merelrozemuseum.
Naar aanleiding van Herman die zijn aanplakmuur fotografeerde.
Wat ziet u?
18.21 [Link] [23 Reacties]
Poolen
Ik spendeerde bijna mijn gehele studententijd in een café met een pooltafel.
Zo komt het dat ik best aardig kan poolen. 'Voor een meisje', zeggen de poolende mannen er dan bij. Tsk. Alsof meisjes niet zouden kunnen poolen. En inderdaad, dat blijkt vaak het geval.
Gisteren zat ik met A. in een hoek van een café. De pooltafel lag er, in tegenstelling tot ons tafeltje, in een zee van licht bij. Het blauwe laken was fonkelnieuw. De tafel schreeuwde om bespeeld te worden. Twee mensen hadden zich daarover ontfermd. Ik keek, terwijl ik met A. praatte, naar hun spel. Ze waren niet zo goed.
Toen brak mijn klomp.
A., een jongen in de bloei van zijn leven, niet wereldvreemd en sociaal makkelijk, vroeg mij hoe dat spel eigenlijk ging. Wat de spelregels waren, wat het doel was, en of dit nou poolen heette of snookeren. Mijn mond viel, spreekwoordelijk, want ik wilde hem niet voor het hoofd stoten, open van verbazing. A. had nog nooit een keu vastgehouden.
Zodra de andere mensen klaar waren, bezetten wij de tafel. Het sierde A. dat hij onverveerd op mijn aanbieding inging, niet wetende welk debacle hem boven het hoofd zou hangen. Ik krijtte de keu. Hij deed hetzelfde. Immiteer el maestro. Ik legde de spelregels uit.
Zijn hand lag nog wat onzeker op het laken. De keu wiebelde, maar ik had mensen meer zien stuntelen. Eigenlijk was hij helemaal niet zo slecht. De enige manier om te merken dat dit echt zijn eerste keer was, kwam door het ontbreken van het pooljargon. Hij noemde de pocket eerst basket en daarna docket, en socket.
Zowaar mikte hij een bal erin. En nog eentje. Ik had nog niets gepot en zag zijn ballen langzaam in de pockets verdwijnen. Hier was duidelijk een ongekend talent aan het werk.
Net op tijd redde ik mijn eer. Poeh. Hij was helemaal niet slecht, voor een jongen.
Ik denk dat A. een nieuwe hobby heeft gevonden.
10.19 [Link] [27 Reacties] 20 februari 2003
Zorgvlied
Begrafenissen zijn niet mijn sterkste kant.
Alle mooie woorden die over iemand gezegd worden die bij leven zo moeilijk over onze lippen komen. Al die treurende gezichten, herkenning bij oude kennissen, de muziek die mijn emoties alleen maar sterker maakt. Meteen bij aankomst komen de tranen al. Ik ben niet resistent.
Vandaag was ik op Zorgvlied, de mooiste begraafplaats van Amsterdam. Het weer was prachtig. De grote laan met grote kale bomen lag er statig en vredig bij. Een grote groep mensen had zich bij de deur verzameld. De geliefde oudbestuursvoorzitter van de stichting waar ik voor werk was onverwacht tijdens een kleine ingreep overleden. Zijn zoon was tien jaar geleden mijn echtgenoot, vijftien voorstellingen lang.
Ik kende de man niet goed, maar mocht hem graag, en werd overstelpt door verdriet. Ik kan het niet. En toch was ik blij dat ik er was. Het was mooi. En goed.
Daarna liepen we nog even over de begraafplaats. Langs de graven van dierbaren die in de loop der jaren op die mooie plek aan de Amstel zijn achtergebleven.
18.38 [Link] [elf Reacties]
Caesar
Caesar heeft een nieuwe CD. Volgende week in de winkels. Dat zou tijd worden ook! Want een nieuwe CD van Caesar is altijd goed nieuws en soms laat goed nieuws lang op zich wachten.
De website van Caesar werd alvast in een geheel nieuw flashy jasje gestoken. Voorzien van een... jawel, niemand kan achterblijven... heus weblog! Nu maar kijken of ze het volhouden, want zo makkelijk is dat nog niet, dat webloggen. Zoals bassist Sem al schrijft: 'hier mijn eerste poging om het beetje privéleven dat ik nog heb aan gort te helpen'.
Ter gelegenheid van de doop van het vierde album (Caesar genaamd) tradt 'sNeerlands sympathiekste trio gisteren op in VPRO's Club Lek. De CD is, net als de eerste twee albums, geproduceerd door Frans Hagenaars, grote man achter o.a. vele Excelsior bandjes. De liedjes waren weer fijn rauw en melodieus tegelijk, met interessante bliepjes en piepjes onder voor boven en na. Met zijn drieën zijn ze altijd in staat een verrassend geluid uit hun instrumenten te krijgen. Het smaakte naar meer.
Het was natuurlijk veel te kort en net toen ik het echt naar mijn zin begon te krijgen, was het alweer tijd voor The Apers. Straatschoftjes-punk uit Rotterdam.
Nu is het wachten op een 'echt' optreden van Caesar in Amsterdam.
Wij wachten geduldig en met smart af en kopen volgende week zeer zeker de CD.
11.07 [Link] [twaalf Reacties] 19 februari 2003
Op de fiets (44)
De Churchilllaan heeft drie keer een l in zijn naam, achterelkaar.
Daar moest ik aan denken toen ik met de zon in mijn ogen een kruispunt overfietste. Ik reed door groen en er was verder even geen verkeer.
Hoewel. Er kwam een vrouw aangelopen aan de overkant van het kruispunt. Net toen ik bij haar zebrapad aankwam, stapte zij zonder te kijken door haar rode voetgangerslicht het zebrapad op. Zonder enig besef van de wereld om haar heen liep ze door.
Ik botste nog net niet tegen haar op.
'Hal-lo', zei ik.
De hallo kwam er goed uit. In de vijf letters zat een grote portie verontwaardiging verscholen. Alsmede een waarschuwing, een ironische ondertoon, een kwaadsprekendheid, een woede, een irritatie. Ik sloot het woord af met een gigantisch vraagteken dat nog een tijdje over de Churchilllaan bleef echoën. Als woorden konden doden, dan had deze mevrouw door mijn hallo toch zeker wel een griepje opgelopen.
Ik slingerde mijn fiets nog even overdreven langs haar, alsof ik haar maar net op het nippertje had kunnen ontwijken.
De mevrouw was een kakmadam pur sang. In haar zwarte bontjas met geruite broek bleef ze midden op het zebrapad stilstaan.
'Hallo', zei zij.
In haar hallo zat een portie blijdschap, een herkenning, een antwoord, een ik-had-je-niet-gezien-sorry, waar ken ik jou ook alweer van, je bent zeker een vriendin van mijn dochter? Het einde van haar hallo ging uitbundig doch netjes de lucht in. Ze keek me daarbij verrast aan omdat ze dacht dat ze me terug moest groeten.
Deze vrouw had helemaal niets van mijn ondertonen gemerkt.
08.21 [Link] [27 Reacties] 18 februari 2003
De allereerste foto
In de categorie 'ja-dan-heb-je-zo'n-camera-maar-eigenlijk-niets-te-fotograferen' treft u hier aan:
De Twee Zuignappen op het Raam
© Merel Roze, 18 februari 2003
23.40 [Link] [zestien Reacties]
Canon Powershot G2
Ik denk dat ik vijf minuten door de kamer heb staan springen.
Stromen opgekropte adrenaline zochten een uitweg in alle uitstekende ledematen.
Gisterenmiddag had ik na 2,5 maand bellen bellen en bellen eindelijk uitsluitsel over mijn digitale camera. Geld terug en boel excuses erbij.
Zelden was de overwinning zo zoet.
Zelden heb ik zo snel mijn fiets gepakt om voor sluitingstijd nog naar de fotowinkels in de buurt te gaan. Het grote gemis van de afgelopen weken per direct willen herstellen.
Internet en bezoek aan vele vakzaken brachten mij in een aantal uur tot drie modellen.
De beste, en de duurste van de drie was bijna nergens meer verkrijgbaar.
Tot ik op het laatste exemplaar stuitte bij, hoe toevallig kan het zijn, de fijne vakzaak waar ik ooit mijn oude toestel kocht.
300 euro afgeprijsd.
Wow.
Ik ben in het bezit van een Canon Powershot G2.
Als ik de accu niet eerst zou moeten opladen, zou ik de enorme glimlach die nu op mijn gezicht staat fotograferen.
16.17 [Link] [26 Reacties] 17 februari 2003
Toto
Dit is geen grap, ik ga zometeen naar het concert. (later meer...)
Update, de volgende ochtend:
Omdat vriendin K. en vriendin M. het hardst hadden geroepen en eigenlijk ook de enigen waren die wilden gaan, hadden zij bij de popquiz in december kaartjes gewonnen voor het 25th anniversary concert van Toto in de Heineken Music Hall op 17 februari. Ik weet nog steeds niet zo goed waarom (zie ik er zo uit dan?), maar ze vroegen of ik het derde kaartje wilde hebben. In een vlaag van enthousiasme en nieuwsgierigheid zei ik ja.
In 1988 had ik het album The Seventh One op cassettebandje. Toto vierde hoogtijdagen en scoorde hit na hit. Ik luisterde met veel plezier naar Toto. Ik was 13.
Gisteren kon ik het bandje niet vinden in de kast met cassettebandjes-die-ik-echt-al-meer-dan-tien-jaar-niet-heb-gedraaid. Maar KaZaA bood uitkomst en binnen no time schalden Pamela, Hold the Line, Can't Stop Loving You, Rosanna en Africa door de kamer. De prachtige teksten (time passes quickly and chances are few) kon ik fonetisch, mijn Engels was destijds niet goed genoeg om de teksten te begrijpen, meteen weer meezingen.
Het concert was uitverkocht. De hal stond vol ietwat kalende mannen tussen de 30 en 50 jaar met snor en vriendin. Geen vlieg kwaad. Iedereen was aardig. Wachten bij de bar en vragen of je er langs mocht. De zittribune was nog nooit zo vol geweest.
Tussen de gitaar-, drum-, en keyboardsolo's door werd er soms een hit gezongen. Dan veerden wij op uit ons gesprek, zongen uit volle borst mee, schreeuwden om het hardst. We hadden veel lol en een leuke avond.
Het was leuk om mee te maken. Bij een groot concert zijn zonder fan te zijn.
Maar Toto heeft mij geen moment weten te verrassen.
18.33 [Link] [27 Reacties]
Charleroi en Hahn
Jaha, mijn welverdiende en zeer naar uitgekeken vakantieweekje is al bijna in het zicht! Nog drie weekjes te gaan. Whoosh!
Ik zal u even helpen herinneren: ik ga voor 65 euro met een vriendin vliegen naar Pisa, aldaar een vriendin opzoeken en de omgeving verkennen. Allemaal superdeluxe fijn.
Maar die 65 euro was natuurlijk niet voor niets. We hebben inmiddels al een piepklein beetje spijt van Ryan Air. Want we moeten heen via Luchthaven Charleroi (dat noemen ze dan Brussel), en we moeten terug via Luchthafen Hahn (dat noemen ze dan Frankfurt).
Charleroi is inmiddels gecoverd. We hebben een treintje gereserveerd naar Brussel Midi alwaar de bus naar Charleroi, zegt men, op ons staat te wachten. Pas de probleme. Zoef naar Pisa.
Terug naar Amsterdam vanaf Frankfurt Hahn komen we echter niet helemaal uit. Hahn ligt tussen Frankfurt en Keulen in en dus zou ik het liefste van Hahn direct naar Keulen gaan - anders rijden we dezelfde afstand twee keer. Ik kan er alleen niet achter komen wat het handigst is, of we moeten reserveren, hoe dichtbij alles is, etc.
Is er iemand bekend met het piepkleine en vrij nieuwe vliegveldje Frankfurt Hahn?
09.35 [Link] [28 Reacties] 16 februari 2003
(Anti) Valentijns CDs
Ik heb een fijn en afwisselend CD'tje gekregen van mijn (anti-)Valentijn Subjectivist. Hij gaat als volgt:
01. They Might Be Giants - Birdhouse in your Soul
02. The Bigger Lovers - Forever is Not So Long
03. Tanya Donelly - The Storm
04. Mercury Rev - A Drop in Time
05. Mull Historical Society - Watching Xanadu
06. Basement Jaxx - Broken Dreams
07. Scritti Politti - The Word Girl
08. Simian - Skin
09. Matthew Sweet - Devil with the Green Eyes
10. Kent - Quiet Heart
11. Pere Ubu - Oh Catherine
12. Dinosaur JR - I Ain't Sayin
13. Beach Boys - Deirdre
14. Cock Robin - Worlds Apart
15. Caesars Palace - One Good Night
16. I Am Kloot - To You
17. Black Box Recorder - May Queen
18. Vic Reeves and the Wonder Stuff - Dizzy
19. Day One - Trying Too Hard
20. Gorky's Zygotic Mynci - Stood on Gold
21. Zero 7 - Distractions
Zelf maakte ik voor Norbert van de Subjectivisten deze (anti-)liefdescompilatie:
01. She = like meeting jesus - Zita Swoon
02. Beautiful freak - Eels
03. In love - Datsuns
04. Gonna make you love me - Ryan Adams
05. Undress Me Now - Morcheeba
06. Fade into you - Mazzy Star
07. Days before you came - Placebo
08. F.e.e.l.i.n.g.c.a.l.l.e.d.l.o.v.e - Pulp
09. That’s how strong my love is - Otis Redding
10. Walking after you - Foo Fighters
11. Het gevoel is weg - De Dijk
12. A Little Time - Beautiful South
13. It’s only love - Daryll Ann
14. Horrorscope - Caesar
15. Can’t cry anymore - Sheryl Crow
16. Love sucks mama - Ro & Paradise Funk
17. You shall see - G-Love and Special Sauce
18. Always on my mind - Elvis Presley
19. Ik denk nooit meer aan jou - Tröckener Kecks
12.35 [Link] [24 Reacties] 15 februari 2003
Demonstreren
Op mijn oude kamer bij mijn ouders thuis hangt een originele foto uit de krant. Ik sta erop, dansend voor een spandoek met de tekst: 'Jongeren in verzet tegen dit klerekabinet'. Achter mij is de Dam te zien, met groepjes jonge demonstranten.
Het was de laatste keer dat ik demonstreerde, denk ik. Eind jaren '80, begin jaren '90 misschien.
Vandaag op de Dam was het een stuk drukker, en bitterkoud. Naast mij stond een delegatie van de Jonge Socialisten die de domme woorden van Wouter Bos gelukkig wel in perspectief wisten te plaatsen. Want hoewel ik het zeker niet met alles eens was wat er door de sprekers door de microfoon werd geroepen, vond ik het toch belangrijk om een statement te maken. Oorlog voeren doe je niet zomaar. De arrogantie en oorlogszucht van George W. is mensonterend. Bovendien lijken de humanitaire en politieke consequenties van een oorlog in het geheel niet relevant.
Saddam Hoessein moet gestopt. Maar niet op deze manier.
Punkers blijken op dit soort gelegenheden nog altijd massaal te bestaan. Spandoeken met soms erg grappige teksten trokken mijn aandacht tijdens oninteressante of irritante toespraken.
Naast mij stond een vader met zijn dochtertje op zijn schouders. Het meisje had een zonnetje op haar ene wang en een hartje op de andere. In haar handen hing een stuk bloemetjesbehang.
'Oorlog is gemeen', stond erop. Ook het Jeugdjournaal liet beelden zien van kinderen die uitlegden waarom er geen oorlog mag komen. Soms zijn zaken veel simpeler dan mensen proberen te geloven.
20.36 [Link] [elf Reacties]
Wintersport en Werkwoorden
Ik snap niet waarom mensen naar het buitenland gaan om te wintersporten. Ik heb gisteren ook gewintersport. Gewoon in Amsterdam. Handschoenen aan, muts op, sjaal om, fiets op, bergje op, bergje af. Koud! Snijdende wind tegen. Maar tegelijkertijd een heerlijk zonnetje, dus wel erg lekker weer. Kortom, wintersport. Aan het eind van de dag heb ik ge-après-skied. Vriendin I. gaf een feestje.
Dat was ver fietsen. Immer gerade aus. En dan, als je niet verder kan, naar links.
Vriendin I. komt uit Spanje, of eigenlijk uit Baskenland. Donostia. Ze woont nog niet zo lang in Nederland, maar spreekt toch al aardig onze taal. Alleen de werkwoorden zijn soms nog wat ingewikkeld. Als iemand ergens weggegaan is, dan zegt ze: 'ze is weggeweest', waardoor je even denkt dat ze weer terug is. Het is leuk om het verschil uit te leggen en tegelijkertijd kom je erachter hoe lastig taal toch is.
Geheel roodaangelopen van de wintersport kwam ik eindelijk bij haar huis aan. Ik fietste nog even verkeerd, moest weer terug, moest de voordeur zoeken met de juiste nummertjes, belde aan, moest in de lift, moest buiten de lift opnieuw op zoek naar de juiste nummertjes en uiteindelijk stond ik dan voor de goede deur. Achter de deur was het feestgedruis al te horen. De deur was dicht. Nu nog naar binnen. Een bel. Ik drukte op de bel. Ze hoorden de bel niet. Weer drukte ik op de bel. Na een tijdje werd de deur opengedaan. Vriendin I., al redelijk aangeschoten van de mojito's (de nationale drank van Cuba, zo zou ik later leren), was blij me te zien.
'Heeeeeee, wat fijn dat je er was!', riep ze.
11.28 [Link] [acht Reacties] 14 februari 2003
Valentijnspost
Natuurlijk is Valentijnsdag een commerciële farce.
Een westerse uiting van teveel geld.
Een belachelijke dag. Alsof je niet op andere dagen!
Maar toch maar toch.
't Is toch wel leuk, als.
En het zou ook leuk zijn dat.
En misschien dat als wat dan wanneer enzo.
De post komt laat bij mij en daar baal ik van.
Maar ik kan wel de hele dag dromen over dat ik heel veel post ga krijgen.
(Ik hoop in ieder geval dat de Subjectivisten CD erbij zit).
14.23 [Link] [22 Reacties]
Western
Vanochtend boel spam in mijn mailbox, voornamelijk van dating services (zou Valentijnsdag hier iets mee te maken hebben?). Eentje wil ik u niet onthouden. Hij komt uit het land van George W. Bush:
'Not just a dating site,
but connecting the western world together internationally'
Mijn eerste reactie is: aha, een propaganda mailtje voor de oorlog in Irak! Connecting the western world together internationally, dat is precies wat Bush wil!
Maar het gaat hier over cowboys en cowgirls. Voor het eerst leg ik de connectie tussen western (met paarden en cowboys) en westerse wereld. Ik vind de 'western' helemaal niet gelijk aan 'westers'. Ik kan mij in het geheel niet identificeren met de plaatjes op deze site van stoere mannen met lange lasso's en vrouwen met witte hoeden met krullende rand.
Subliminal messages, ik zeg het u. Zelfs via dating sites worden wij door Bush onbewust naar de oorlog gevoerd.
08.40 [Link] [vijf Reacties] 13 februari 2003
Brise Wan Tutsj
Ik ben een kindervriend maar mag dat jongetje van de Brise One Touch reclame alsjeblieft dood?
Of tenminste heel erg ver weg?
19.10 [Link] [22 Reacties]
U kunt weer stemmen
12.42 [Link] [20 Reacties]
Arm van Jezus
De film De Arm van Jezus van André van der Hout ging in première tijdens het filmfestival in Rotterdam.
Maar gisteren was er een persvoorstelling in Desmet, waar ik (wederom) dankzij Vido Liber bij mocht zijn. Aangezien de Koog aan de Zaanse groep De Kift een onmisbare bijdrage aan de film leverde, speelde de band na afloop van de film in het radioprogramma Club Lek nog een paar nummers.
De Arm van Jezus is een surrealistische, muzikale, historische reconstructie om twee mannen (vader en zoon) weer samen te brengen. Vader is, toen zoon nog klein was, op een dag vertrokken en zoon gaat jaren later naar hem op zoek. Archiefbeelden zijn met filmbeelden vermengd. Mijnen, trams, obscure taxi-chauffeurs, aardappelhoofden, een arm van Jezus, nare mensen. Zoals ook met concerten van De Kift het geval is, is de sfeer van de film allesbepalend.
Tussen de film en het optreden door zag ik een stukje Nederland-Argentinië op een monitor zonder geluid. Het komt niet vaak voor dat ik de enige ben in een vol café die zich laat horen als er gescoord wordt. De mensen keken me alleen even aan waarom ik zojuist zo hard 'ja' had geroepen en gingen vervolgens door met hun gesprek.
De Kift begon omdat Club Lek begon en overwon. Zo zijn ze op hun best. Kleine zaal, lekker theatraal, alle remmen los en na vier nummers weer weg. Gelukkig speelden ze ook het lied van de kreukelkaken. Prachtig.
Daarna mocht Evan Dando, vroeger voorman van The Lemonheads, ook wat liedjes zingen en geïnterviewd worden. Dat was wel aardig, maar voor mij ontsteeg het niet het niveau van de gemiddelde singersongwriter. Maar daarmee stoot ik vast wat mensen voor het hoofd.
10.33 [Link] [zeven Reacties] 12 februari 2003
Wie doet er mee?
17.15 [Link] [27 Reacties]
Datsuns
Omdat vriend W. een keer teveel op send had gedrukt bij het bestellen van kaartjes bij de Ticketservice, kon ik gisteren (+2) mee naar The Datsuns in de Melkweg.
De Max Zaal, waar ik maar niet van kan houden, stond vol met nieuwsgierige mensen die niet over één kammetje te scheren waren. Ouderwetse punkers met spijkerhaar, jongens in lichtblauwe overhemden, vrouwen met piercings, dikke mannen met bezwete T-shirts, jonge jochies, meisjes met gympjes. Van alles wat. Vol.
The Cassanovas (sic) mochten beginnen, hoewel een ander bandje bij onze binnenkomst het podium verliet. The Cassanovas speelden recht toe recht aan Australische rock met een beetje melodie en dat deden zij verdienstelijk. Kort maar krachtig. Daarna kwamen The Datsuns (spreek uit: detsuns) all the way from New Zealand.
The Datsuns zijn vier langharige jongens (of zijn het mannen) met benen als luciferhoutjes.
Ze zijn een anachronisme in verkeerde volgorde, want lijkt alsof de tijd heeft stilgestaan. Eind jaren '70. Twee gitaren, een zingende bassist en een drummer en hakken maar. Schreeuwen ook. Beetje brutaal doen, beetje arrogant doen, beetje stampen op de grond. Compleet onaantrekkelijke manswezens, maar wel erg goed. Als je ervan houdt tenminste, want het gaat maar door, er zit weinig variatie in, ze raggen de nummers er wel heel strak uit en na een dik uur verlaten zij het podium.
Dat was leuk. Hoewel het te weinig mijn muziek is, en ik heel vaak moest lachen waar de echte rockers heel serieus keken, vond ik het een geslaagd concert. Maar of ik ze ooit nog eens ga zien?
08.45 [Link] [zestien Reacties] 11 februari 2003
IBG
Post van de Informatie Beheer Groep is nooit goed nieuws geweest.
Jarenlang heeft de IBG mij achtervolgd met torenhoge schulden en leningen.
Onterecht.
Ik kreeg via een onaflatende stroom brieven bedragen van boven de 50.000 gulden aan mijn broek gehangen. Ik kan er nog kwaad om worden. Middels bezwaarschriften, dwingende brieven en heel veel tranen is de schuld uiteindelijk bijna geheel kwijtgescholden. Het deel dat overbleef klopte wel en werd door mij keurig betaald.
Net lag er voor het eerst sinds tijden weer een IBG brief op de mat. Ik scheurde hem open. Ik voelde oude wrok al opkomen.
Onderwerp: terugbetalen lening.
Ik spatte terstond uit elkaar van woede.
Ik heb nooit een lening gehad.
Een vloek ontsprong aan mijn geagiteerde stembanden.
Uw schuld: € 7,44
Wat? 7 euro 44? Welk een quatsch! Wat een onzinbedrag.
Enige rust kwam in mijn lichaam terug. Heel erg kon dit niet worden.
Terug te betalen per maand:
Vanaf 1 januari 2004: € 45,41
Wat? Nog meer onzin! Hoe kan dat nou?
Irritatie over zoveel onduidelijkheid verdrong meteen weer de kalmte.
Bijbehorende brochure bracht geen verlossende informatie, de site weigerde mee te werken en dus nam ik de telefoon als communicatiemiddel ter hand.
De jongen in Groningen stelde me meteen in mijn gelijk toen ik zei dat deze brief in alle opzichten belachelijk onduidelijk was. Heerlijk. Ik mocht van hem ook even schelden. Fijn. Maar, zei hij, je moet wel de schuld betalen. En ik zou het maar meteen doen ook, want er komt 4,03% rente overheen. Vandaar ook die 7 euro 44. Dat is de rente die je nog moet betalen over die bedragen uit 1995.
Waarom, in godsnaam, hebben ze dat niet meteen gezegd in 1995?
AAAAAAAAAAAAAAAAARGH! &*^*&^**^$*^^%$@#!
Fijn, zo'n weblog. Ik ga het geld even overmaken.
Dank voor uw aandacht.
15.34 [Link] [26 Reacties]
Februarisch Lentedagje
Gisteren was het lente geworden.
Ik stond aan een kade in Zeeburg op een paaltje met een platte kop. In de verte zag ik de hoge gebouwen van het KNSM-eiland.
Het was stil.
De zachte wind maakte minieme golfjes die af en toe tegen de kade klotsten. Een vrouw verderop was haar auto aan het wassen. Ik hoorde de zeem ritmisch over haar voorruit piepen. Verder was het stil. Rechts zag ik de lange romney loodsen van de oude havens. Tientallen bootjes lagen ontspannen te wachten. De zon scheen en ik deed mijn ogen dicht.
Even later liep ik met mijn fiets aan de hand door de drukte van de Leidsestraat. De zon in mijn rug, tegemoetkomende mensen met overbelichte gezichten en dichtgeknepen ogen. Een enkeling had zijn jas zelfs open. Lente maakt week.
Een politieauto reed stapvoets over de trambaan. De twee agenten voorin hadden de zonneklep naar beneden gedaan. Ze leunden naar voren. De bestuurder keek mij aan. Hij wees naar de fiets aan mijn hand, stak zijn duim omhoog, stootte zijn buurman aan en begon breeduit te lachen. Ik lachte mee. Hoewel je niet mag fietsen door de Leidsestraat, gebeurt het niet vaak dat ik besluit te gaan lopen met de fiets aan mijn hand. Ik was geheel legaal. Heerlijk, die rust.
De wagen gleed voorbij. Pas toen hij uit mijn zicht verdwenen was, zag ik de grote politiepatrouille op de hoek. Tientallen fietsende fietsers werden bekeurd.
Ik liep er langs, keek even om en baadde mijn gezicht in de zon.
Gisteren kreeg ik de eerste extra sproet van het jaar.
08.45 [Link] [achttien Reacties] 10 februari 2003
Mule Variations
Eindelijk heb ik Dave verslagen in de nu al legendarische lapswanz kwis.
;-)
Dank, Rowan, voor de CD!
22.00 [Link] [drie Reacties]
Oud en Afgedankt
Ha, dat kan dus ook.
Ik kreeg vanochtend per e-mail een afwijzing voor een sollicitatie.
Ik ben te _oud_ bevonden! :-)
12.50 [Link] [zeventien Reacties]
Compleet kapot maar zeer tevreden
Amaai ik ben thuis. Alles doet pijn.
Ik zat vanochtend om 8 uur al achter de computer te werken en nu, 18 uur later, ben ik klaar. In de tussentijd is er veel gebeurd!
Voor Urban Myth organiseerde ik een klus in de Stadsschouwburg hier in Amsterdam. Het was meer dan driedubbel vol vanavond - allemaal mensen die normaalgesproken nooit in de schouwburg te vinden zijn. Theater, live muziek, dans, DJ, VJ, spoken word. En veel mensen, heel veel mensen. Zoveel, dat mensen door de ramen naar binnenkeken en er in wilden. Zelfs Hans Teeuwen kwam nog even langs.
Mission Accomplished! Met boel plezier.
Het was niet vaak zo dat ik 18 uur achter elkaar werkte en er zoveel plezier aan beleefde.
03.24 [Link] [vijftien Reacties] 09 februari 2003
Ziekten
Er komen allemaal ziekten door mijn brievenbus.
Een aantal maanden geleden heb ik mij opgegeven bij een wereldwijde organisatie die onderzoek doet naar de oorzaken van kanker. Ik moest één keer in de zoveel tijd een vragenformulier invullen - verder niets.
Maar sindsdien krijg ik ook alzheimer, lepra, malaria, cholera, AIDS, en diabetes in de brievenbus. Ik word er ziek van. Laatst zaten er twee muntjes in een brief geplakt uit 'Afrika' met een zielig verhaal van iemand die haar laatste geld had uitgegeven om mij te bereiken. Bah! Wat een nare en daardoor volstrekt verkeerde manier om geld te vragen. Met kerst kreeg ik een set gratis ansichtkaarten met een acceptgiro van 12 euro.
Ja.
Overal staat een ander contactadres op, dus ik zal behoorlijk wat administratieve werkzaamheden moeten verrichten om van deze ziekten af te komen. De wereldwijde kankerorganisatie is hiervan de oorzaak. Nu zit ik in een menselijk dilemma of ik hen op moet bellen om te zeggen dat ik niet meer wens mee te doen aan hun (amerikaanse) onderzoekjes, of niets moet laten horen en het onderzoek door moet laten gaan.
Soms zie ik mijzelf als redder van de mensheid door mee te doen. Maar soms denk ik ook krijg de tering met je ziekten.
08.33 [Link] [zestien Reacties] 08 februari 2003
Appletje eitje
Een computer zonder internet is een gehandicapte computer, zoveel moge duidelijk zijn. Dus kon mijn iBook pas echt in gebruik genomen worden op het moment dat ik ermee het wereldwijde web op kon verkennen.
Natuurlijk (*kuch*) had ik het ook zelf kunnen doen, maar voor vriend R. is een Appletje een eitje. Bovendien zijn mensen die met Macs werken verschrikkelijk hulpvaardig gebleken. Voor een Maccer leidt elke hulp tot het binnenhalen van nog een medemacgebruiker, en hoe meer er daarvan zijn, hoe beter.
Enfin. Van alle kanten kreeg ik adviezen hoe ik mijn iBook en mijn PC hand in hand kon laten gaan. Opvallend hoeveel mogelijkheden er waren. Uiteindelijk koos ik voor een betaalbare en zeer werkzame variant: een snoer en een router.
Vriend R., die eerder de avond ook al groene vingers bleek te hebben (door mijn geknakte plant met een telefoonsnoer weer rechtop te krijgen), fixte deze verbinding binnen een half uurtje terwijl mijn iBookje intussen gevoed werd met heerlijke programmaatjes en wijzelf met een dikke pan kaasfondue.
Om u verdere nerdendetails te besparen, zal ik de meest opvallende ontdekking vertellen.
Op mijn iBook zit een knopje spraak. Ik kan 'speakable items' aanzetten en dingetjes tegen mijn computertje zeggen. Get My Mail bijvoorbeeld, en dat doet hij dan. Close this Window (nee, want dan is dit stukje weg).
Maar het allerleukste is Tell Me a Joke. Dan maken mijn iBookje en ik grappen met elkaar. Humor verbroedert.
Binnenkort vast nog meer ontdekkingen die ik op mijn iBook ga tegenkomen. Nu eerst even oefenen zonder muis (en zonder rechtermuisknop).
En liggend typen.
Bedloggen, webliggen.
Mede mogelijk gemaakt door de stemmers en vriend R.! Lucky B, me.
09.54 [Link] [24 Reacties] 07 februari 2003
iMerel
Test test test dit is mijn eerste stukje op merelroze.com vanaf mijn iBook!
A small step for man, a giant leap for Merel.
21.58 [Link] [twaalf Reacties]
Clipstills
Low zet stills uit oude bekende videoclips online. Ik ben bar slecht.
Probeer het ook!
Eerst raden, dan de reacties lezen.
De prijs, als je het 10x goed hebt, is een CD van Jimmyhat.
18.09 [Link] [vier Reacties]
Op de fiets (43)
Ik stopte voor het stoplicht waar ik onlangs bekeurd was voor door rood licht rijden. De reden was niet de angst voor dezelfde politiepatrouille, maar de voetganger die via het zebrapad overstak.
Het was een meisje van mijn leeftijd. Ze was blind. Naast haar, een beetje voor haar uit, liep een heel jonge, schoongeborstelde blindegeleidehond. Ze staken het zebrapad over. Ze waren een beetje laat vertrokken en het stoplicht aan de overkant begon te knipperen dat op het rood zou gaan.
Ze liepen niet in het midden van het zebrapad, maar aan de zijkant. De hond liep eigenlijk net buiten de witte strepen. Hierdoor kwam het dat hij, toen hij de overkant bereikte, tegen een obstakel aanliep. In Amsterdam staan er te pas en te onpas grote, gele, langwerpige blokken langs de stoeprand, om auto's te weren, denk ik. De hond liep er met zijn neus tegenaan en stopte. Het meisje stopte dus ook.
Het voetgangersstoplicht was inmiddels rood en mijn stoplicht ging op groen. De auto's naast mij begonnen te rijden. Zij konden om het meisje heen. Ik bleef staan, want het meisje en de hond moesten eerst veilig van het zebrapad af. Zou ik zeggen dat het meisje gewoon door kon lopen - er was immers verder helemaal geen gevaar. Zou ik de hond een duwtje geven zodat hij over het gele blok heen zou springen? Ik werd (niet voor het eerst) boos op de gele blokken. Ondingen. Hoe kon dat arme beest nou weten dat hij het ding kon negeren.
Plotseling gebeurde er iets geheel onverwachts. Het meisje pakte de hond en zette hem naast het gele blok neer op de stoep. Dat deed ze knap en zonder angst voor obstakels. Ze liet hem ruiken aan het blok en ruiken aan de stoep. Toen knuffelde ze de hond. Ze liepen verder. Doelbewust.
Er zit een opleidingscentrum voor blindegeleidenhonden verderop in de buurt. Ze was óf nogal ver afgedwaald, óf bijzonder trefzeker.
09.36 [Link] [twaalf Reacties] 06 februari 2003
Dapper
Ik zag net in een ziekenhuisprogramma op de EO een jongetje van een jaar of vijf met een dubbelgebroken arm. De dokter verdoofde zijn arm met een dikke naald. Zijn vader probeerde het jongetje af te leiden door een knuffel, maar het jongetje gaf geen kick. Hij keek rustiger dan zijn vader.
De dokter zette de arm recht. Ik hoorde luid en duidelijk heel wat gekraak in zijn botten. Zo, zei de dokter, nu staat het weer goed. De vader keek met grote ogen weg. Ik zat met afgrijzen op mijn gezicht op de bank. Het jongetje keek zoals hij vlak ervoor had gekeken.
De dokter en de zuster vroegen hem een paar keer of het pijn deed, maar hij zat erbij alsof hij niet wist waar ze het over hadden. Zijn vader haalde opgelucht adem. Ik ontspande langzaam.
't Jongetje glimlachte. Wow.
20.03 [Link] [veertien Reacties]
Minister-president
Gisteren heb ik de nieuwe minister-president ontmoet.
Ha! Nee, niet Jan Peter Balkenende.
Het gaat hier om degene die omstreeks 2025 zijn naambordje op de deur van het torentje mag hangen.
Vorig jaar maart bij de gemeenteraadsverkiezingen in Amsterdam twijfelde ik tussen Groen Links en PvdA. Ik wikte en woog, bekeek de partijprogramma’s en struinde de websites af naar prikkelende informatie. Daar stuitte ik op een pasfoto van deze toekomstige minister-president.
Ongeveer net zo oud als ik, frisse blik, wetenschapper. Ik besloot hem te mailen met de vraag waarom ik op hem zou moeten stemmen. Ik kreeg binnen een aantal uur een krachtig mailtje terug. De dag erna kleurde ik het vakje voor zijn naam rood. Zo.
Na twee dagen kreeg ik een mailtje van hem: er waren 334 (!) mensen met mij die een voorkeursstem hadden uitgebracht. Hij zat in de raad. Hoera!
E-mail komt in vele gedaanten en soms met boeiende gevolgen. Zonder e-mail had ik gisteren nooit de toekomstige minister-president van Nederland ontmoet.
Bijna een jaar na de gemeenteraadsverkiezingen besloten we elkaar eens de hand te schudden, om zo de afstand tussen politiek en burger op microniveau kleiner te maken.
In een klein, bruin café in de Staalstraat in Amsterdam zat hij in pak de krant te lezen.
Ik zag het meteen.
Slim, onverveerd, en minstens zo aantrekkelijk als Wouter Bos.
Lodewijk Asscher is de toekomstige minister-president van Nederland.
Mark my words!
Maar nog wel even wachten dus.
Zoals dat in politiek gaat: u mag mij er in 2025 op aanspreken als het niet gebeurt.
09.35 [Link] [zeventien Reacties] 05 februari 2003
NuvaRing
Er is een nieuw voorbehoedmiddel op de markt. Voor vrouwen, want mannen zijn moeilijk te behoeden, hoorde ik gisteren op het RTL Nieuws.
De NuvaRing.
Zelf in te brengen door de vrouw, drie weken laten zitten, week eruit - in principe weinig anders dan de pil. Maar de ring geeft continue productie van hormonen, en de pil één shot per dag. Bovendien, of daardoor misschien, bevat de ring slechts een kleine hoeveelheid van de hormonen die in de pil zitten. De NuvaRing en de anticonceptiepil zijn beiden even veilig (namelijk net niet helemaal 100%). Enige nadeel van de ring is dat hij duurder is dan de pil.
Ik ben benieuwd. Eigenlijk is het boel raar dat ik al bijna 15 jaar nagenoeg dagelijks een shot hormonen loop in te nemen. Ik denk er nooit bij na, want het is gewoon deel van mijn leven. Maar een beetje minder hormonen kan geen kwaad, zou ik zeggen. Wel lijkt het mij een raar idee om 21 dagen per maand met iets in me over straat te gaan. Zometeen valt de ring eruit! Of schiet hij door! Paniek alom.
De nuvaring, een nieuwe ervaring, zou ik als slogan bedenken.
Ik ben niet zo'n pionier.
Het lijkt me fijn als wat vrouwen het ding even uitproberen. In het reactiescriptje kunt u uw reacties kwijt. :-)
En wat vinden mannen hier eigenlijk van?
08.43 [Link] [39 Reacties] 04 februari 2003
Vraagje
Wat is eigenlijk het verschil tussen een vegetarische Cordon Bleu en een kaassoufflé?
18.42 [Link] [25 Reacties]
Playbacken
Het is jammer dat er geen maxiplaybackshow bestaat, want anders had ik zeker gewonnen. Ik ben boel goed. Eerst alleen voor de spiegel (incl. meezingen), maar nu steeds vaker in het openbaar. Op de fiets. Vooral in het donker, als de kans groot is dat niemand het ziet. Maar er tegelijkertijd ook een kleine kans is dat ik door iemand met heel goede nachtkijkers word ontdekt. Want door thuis voor de spiegel te playbacken kom je er natuurlijk niet.
Nu heb ik het ideale playbacknummer ontdekt.
'In My Place' van Coldplay.
Chris Martin is een kei in articuleren.
Hij spreekt alle woorden helemaal uit. Een beetje overdreven, denkt u misschien, of een stijlbreuk met andere zangers, maar het is ideaal. Want door zijn articulatie wordt het playbacken naar grote hoogtes gestuwd.
Ik zou zeggen: download u het nummer even en doe mee. Ja? Klaar?
Twee terugkerende momenten verdienen hier extra aandacht: het woord 'yeah' en 'must she'.
Allereerst must she. In Martin's articulatie klinkt het als mus T ie. Die t is uitermate gepronconceerd en is zeer goed te playbacken. Plusje voor Martin hier.
Dan het woord yeah, dat heel vaak terugkomt en een heerlijke aanleiding vormt om je mond zo ver mogelijk open te zetten (op de fiets oppassen voor vliegjes). Martin weet het vierletterwoord namelijk over 4 maten te rekken. Eeuwig duurt het en toch ben je op organische wijze heel snel weer terug bij het volgende woord 'how'. Briljant.
Succes ermee. Wellicht eerst thuis uitproberen, en dan pas op de fiets. In de auto kan het ook.
Het zal u welbevallen.
09.49 [Link] [vijftien Reacties] 03 februari 2003
Rabbit-Proof Fence
In de Burger King stond heel filmliefhebbend Nederland Whoppers te bestellen. De medewerkers van de Burger King hielden het niet meer bij. Wij ook niet. We hadden na een half uur drie dienbladen vol vettigheid maar kloppen deed het niet. Na de laatste hap moesten we naar het Pathé theater, wadend door de diepe plassen die de sneeuw had achtergelaten.
De hardwerkenden onder ons die vroeg op moesten staan, vertrokken. De bioscoopzaal was voor het eerst die dag niet vol.
We werden beloond. Rabbit-Proof Fence.
Australie, 1931. Drie jonge meisjes worden door de overheid bij hun moeders weggehaald en honderden kilometers verderop in een heropvoedingskamp geplaatst. De meisjes zijn zogenaamde 'halfcasts' : half blank, half Aboriginal. De blanke overheid ziet het als haar taak deze halfcasts te 'helpen' door ze los van hun ouders de betere blanke cultuur eigen te laten maken en zo het inboorlingenras uit te roeien.
De drie meisjes lukt het het kamp te ontvluchten en volgen het honderen kilometers lange hek, gebouwd om konijnen te weren, om lopend, dwars door Australie, de weg naar te huis vinden. Trackers zitten hen op de hielen, maar de meisjes zijn slim.
De film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal dat ook in autobiografische boekvorm is verschenen. Twee van de meisjes die in de film worden geportretteerd, leven nog. Aan het eind wordt duidelijk dat er onder de huidige conservatieve regering nog steeds sprake is van genocide.
De film is gemaakt door een echte Hollywoord regisseur, maar wordt nergens te soft. Het oudste meisje maakt zoveel indruk dat je weinig anders kan dan je overleveren aan haar verhaal. De blanke authoriteiten (o.a. Kenneth Branagh) worden op een interessante manier neergezet. Volledig overtuigd van hun goede wil het ras uit te roeien, en daarmee verschrikkelijk dom.
Regisseur Phillip Noyce (Patriot Games, Clear and Present Danger): 'Ik geef grif toe dat ik deze film heb gemaakt op een Hollywood-manier. Maar hij is bedoeld als een subversief document. Hoe meer mensen worden meegesleept door de niet-politieke, emotionele kant van het verhaal, hoe harder de boodschap aankomt. Voor mij is dat een ideaal pamflet'.
In een prijsvraag werd opgeroepen een zo origineel mogelijke reden op te geven om aanwezig te zijn bij de première van de film. Eén antwoord was: 'omdat ik de kleindochter ben van de hoofdpersoon'. Die hadden elkaar nog nooit gezien.
23.59 [Link] [drie Reacties]
Remake
We besloten pas na de vierde film te gaan eten. Dat was maar goed ook, want Remake was erg zware kost.
We zagen een jonge, verliefde Bosniër met zijn vriendin in Sarajevo, begin jaren '90. We zagen zijn vader en geliefde als jong, gelukkig stel in Sarajevo, begin jaren '40. Dan breekt er oorlog uit, in beide verhaallijnen.
Vanaf dat moment laat regisseur Dino Mustafic (1969, Sarajevo) geen ruimte meer voor relativering of humor. De horrorbeelden van de oorlog wisselen elkaar in hoog tempo af. De een nog wraaklustiger dan de ander, wreder, onmenselijker.
Het was veel verschrikking. Teveel, voor mij.
Maar Mustafic weet elementen van de oorlog in Joegoslavië soms op een geheel nieuwe manier neer te zetten, waardoor ze diepe indruk maken. De manier waarop businessmen in Parijs over de oorlog praten als commercieel middel, wanneer de hoofdpersoon naar Frankrijk wordt gevlogen om zijn oorlogsverhaal te laten verfilmen. Huiveringwekkend is het moment dat hij in Parijs de man tegenkomt die in de oorlog talloze mensen wreed mishandeld heeft. Gedurende de film begon ik mij steeds schuldiger te voelen over waarom ik maar zo weinig van die oorlog weet.
Remake is een film waarvan sommige beelden heel lang zullen blijven hangen.
Na afloop liep ik in shock de bioscoop uit. Het was donker. Er stond een dakloze met een bekertje met geld op de stoep.
We moesten door, we hadden haast. We moesten naar Burger King en de volgende film zou over een uur alweer beginnen.
21.14 [Link] [drie Reacties]
Whale Rider
Het was 15 uur en we hadden al twee films gehad. De sneeuw loste zich onder kleine regenbuitjes op. Nu was het tijd voor film nummer drie: Whale Rider, de publieksfavoriet van dit jaar.
Verwachtingen zijn een slechte zaak. Ik was zo blij dat we de Publieksprijswinnaar te zien kregen, dat de film door mij bij voorbaat buitengewone potenties kreeg toegedicht.
Whale Rider is een magisch-realistisch sprookje dat zich afspeelt in Nieuw-Zeeland. Centraal in de film staat de Paikea-legende. Ooit, lang, lang, lang geleden kwam de leider van de Whangarastam op een walvis aan land. Voorvaderen hebben het leiderschap steeds naar traditie overgedragen. Het huidige stamhoofd van de Whangarastam, Koro, zoekt wanhopig naar zijn opvolger. Zijn zonen zijn niet goed genoeg en willen niet. Zijn oudste zoon krijgt een tweeling, maar zijn vrouw en de jongensbaby sterven bij de bevalling. Alleen het meisje, Pai, blijft leven. Pai komt als meisje niet in aanmerking voor het leiderschap. Maar Pai zelf denkt daar heel anders over. Ze traint stiekem mee op de heilige school die Koro heeft opgezet om een opvolger te vinden. Ze is overal het beste in, maar haar strenge en strikte opa verbiedt haar mee te doen.
Vrees niet, het loopt goed af, het is tenslotte een sprookje. Karatekid revisited. De ijzersterke vertolking van Pai, prachtige beelden van het Nieuw-Zeelandse landschap en de riten van de Maori's maken het sprookje compleet. Bijna iedereen was laaiend enthousiast, maar enige twijfel kon ik niet bedwingen. Ik had er waarschijnlijk teveel van verwacht. En dat is dom, want de film is echt zeer de moeite waard.
19.11 [Link] [Eén Reactie]
Musikk for Bryllup og Begravelser
Oftewel: Music For Weddings and Funerals, niet te verwarren met de kaskraker met Hugh en Andie.
Noorwegen. Sara woont aan een prachtig fjord in een imposante, minimalistische villa die ontworpen is door haar ex-man. Hun zoontje is een aantal jaren geleden overleden door een val van een trap die esthetisch de moeite waard was maar erg onhandig was als trap. De ex-man van Sara komt onverwacht op bezoek en pleegt vervolgens zelfmoord op dezelfde plek als waar het zoontje is overleden. Hmm.
De volgende dag krijgt Sara bezoek van twee vrouwen die een relatie hadden met haar ex-man, en van een vriendin die op de vlucht is voor haar echtgenoot. Haar kamerhuurder Bogdan (Kusturica componist Goran Bregovic) uit Joegoslavie, heeft tegelijkertijd de eerste repetitie met zijn orkest in de kelder van haar huis. Een complete, maar wel gezellige chaos ontstaat.
Het blijft allemaal Noors, dus nogal ingehouden en psychologisch. Ik mag dat wel. De film deed me denken aan een moderne Ibsen, en die mocht ik ook altijd graag. De reacties van de zaal waren gematigd. Ik heb zeer geboeid zitten te kijken naar de vreemde situaties, het mooie spel, de indrukwekkende beelden en het debiele veel te minimalistische huis. Maar je moet er wel van houden.
Noorse inzending voor de Oscars. Ben benieuwd.
12.05 [Link] [drie Reacties]
Dirty Pretty Things
De nieuwe film van Stephen Frears (High Fidelity, My Beautiful Laundrette, Dangerous Liaisons)!
Het verhaaltje in het krantje lezend, was ik bang dat we reeds om 10 uur 's ochtends verdoofd geslagen zouden worden met menselijke ellende: 'Dirty Pretty Things geeft een empathische en menselijke kijk op het leven van illegalen in de marge van de samenleving'. Nu klopte deze zin wel, maar hij pakte mooier en beter uit dan ik had kunnen denken.
Okwe, een illegale Nigeriaanse immigrant, werkt als nachtportier en taxichauffeur in Londen. Hij huurt een bank in de woonkamer van de Turkse en ook illegale Senay (Audrey Tautou, inderdaad, Amélie) om op te slapen.
Okwe ontdekt dat het hotel, waar zij beiden werken, wordt gebruikt voor orgaanoperaties. De operaties worden onder primitieve omstandigheden uitgevoerd bij wanhopige immigranten die een paspoort krijgen in ruil voor hun nier. Okwe, in zijn eigen land dokter, wordt gedwongen mee te werken. Intussen zit de Immigratiedienst Senay op de hielen.
De acteurs zijn briljant. De Chineze vriend van Okwe (Benedict Wong) had een mooie bijrol met een paar fantastische one-liners. De rol van Okwe is zo goed uitgewerkt dat je vreselijk hoopt op een happy end. En toch ook weer niet, want Frears weet de gebeurtenissen redelijk realistisch te houden en de toestand van illegalen rauw neer te zetten. De ontknoping had daarom een wat dubbele nasmaak. Het vrij gelukkige einde vond ik wat gemakkelijk en al te relativerend, maar tegelijkertijd was ik stiekem heel blij dat het zo goed afliep. Inmiddels was ik groot fan van de drie hoofdpersonen geworden.
Prachtfilm.
Aan te raden voor iedereen.
En toen was het pas kwart voor 12 in de ochtend.
10.22 [Link] [negen Reacties]
De aanloop
Ik besloot met de fiets te gaan. Er lag in de straat nog net zo veel sneeuw als gisteren, maar de grote wegen, kon ik vanuit mijn erker zien, waren best berijdbaar.
Ik was te vroeg op het station. Cappuccino met croissantje. Wachten bij Meeting Point. Hé, mijn buurman! Grappig. Hé, vriendin van vroeger. Hé, studiegenootje. Hé, vriend van E.! Hé, vage bekende. Hé, vriendin van S. met vriendin!
Heel filmliefhebbend Amsterdam stond met kleine oogjes en bekers koffie in de grote hal van het Centraal Station. Filmfestivalprogramma's werden uitgewisseld, routes werden doorgegeven en de favoriete films waar iedereen op hoopte passeerden de revue.
Wat verbaasde toeristen over zoveel bedrijvigheid op zondagmorgen.
De trein zat bomvol en we konden vertrekken. We hadden een vierzit weten te bemachtigen. We wisselden sapjes en ontbijt uit, wreven de slaap uit onze ogen en voelden ons als op schoolreisje.
Een uur later kwamen we aan in Rotterdam, alwaar we ons in Lantaren bij de rest van ons groepje voegden. Klokslag 10 uur begon de eerste film.
00.21 [Link] [drie Reacties] 02 februari 2003
Volkskrantdag
Het is 7 uur 22 op zondagochtend. Wat doe ik mijzelf aan?
Ik ga weer naar Rotterdam. Hoewel het filmfestival eigenlijk al is afgelopen, organiseert de Volkskrant iedereen jaar op de laatste zondag de Volkskrantdag. Zometeen ga ik in de trein, samen met de rest van filmliefhebbend Nederland, om om 10 uur de eerste film te zien en na middernacht weer terug te keren. Ik weet nog niet welke films, dat horen we pas op het moment van aankomst.
Buiten is de sneeuw nog steeds niet weggetrokken. Ik zit hard te twijfelen of ik de fiets zal nemen of het openbaar vervoer. OV ligt voor de hand, maar dan moet ik vannacht een dure taxi betalen. Dilemma's! Zo vroeg al.
07.24 [Link] [zes Reacties] 01 februari 2003
Idols
- Ik vraag me af waarom de kandidaten niet weten in welke camera ze moeten kijken. Zouden ze dat nou echt niet repeteren?
- Hind moet winnen.
- Opvallend om te zien dat de kandidaten in de Blue Room (?) pas blij en vrolijk gaan klappen voor hun concurrenten als ze op de monitor zien dat ze in beeld zijn.
- Jim en Marieke kunnen de l niet uitspreken zonder te klinken als een marktkoopman
- Martin Buitenhuis zag zichzelf 2x terugkomen in deze aflevering met Nederlandstalige liedjes.
- Wat een stomme vertaling van Wind Beneath My Wings, gezongen door Jamai.
- David heeft geen gevoel voor humor.
- Jim kan niet Zij Maakt het Verschil zingen, ook al is hij niet verkouden.
- Als Marieke Nederlands gaat zingen, klinkt ze ineens ontzettend als haar zus.
Maar als klapper van de week: uit Een Moment Zonder Jou van Nasty, gezongen door Dewi:
"En de pijn die ik voel doet ontzettend zeer"
Que?!
22.16 [Link] [31 Reacties]
Belgen en Winston
Het werd hoog tijd voor een nieuwe aflevering van De Vier Vriendinnen gaan naar de Film en Eten!
We besloten eerder deze week al de film dit keer te skippen en alleen uit eten te gaan. En dat deden we. Van half 8 tot 12 aten wij heerlijk geweldig in Belgisch restaurant Lieve. Een echte aanrader! Toen we op straat stonden en het sleuteltje van E. in het slot afbrak en het slot van vriendin S. vastgevroren was, bleken we iets teveel gegeten te hebben. Poeh.
Even later stonden we in Winston.
Ik hou niet onverdeeld van Winston. Het is er klein en veel te druk, en de mensen zijn er dronkener dan waar dan ook. Bovendien lopen er rare gasten rond. Maar soms is Winston ook gewoon heel leuk, vooral als er zo'n goede DJ is als gisterenavond die -hoe kan het ook anders- jaren 80 discomuziek draaide. De helft van onze popquiz kwam voorbij! Ik heb even voldoende jaren 80 gehad.
We dansten vrolijk onder het zicht van rare mannetjes die we, als ze handtastelijk werden, gezamelijk de les lazen. Bij het meezingen van I'm so excited / and I just can't hide it / I'm about to lose control / and I think I like it keken wij strak naar elkaar om mensen niet op verkeerde ideeën te brengen. Gelukkig had vriend M. zich ook bij ons gevoegd.
Het was een avond waarop ik een foto liet maken door een meneer met een Polaroid camera. Mijn eerste keer. Vriendin S. heeft haar mond heel vrolijk wagenwijd open, vriendin E. heeft haar arm om S. heen en een glimlach van oor tot oor, vriendin S. kijkt de andere kant op maar heeft rode blosjes, ik heb de slappe lach en vriend M. houdt de dames met een verleidende glimlach bij elkaar.
Superdeluxe!
13.54 [Link] [zes Reacties]
Corpsmeisjes
Ik was zeer ingenomen met onze plek in het Belgisch restaurant toen ik de corpsmeisjes in de WC zenuwachtig zag repeteren voor de act die ze even later onder veel gejoel en applaus zouden opvoeren. Wij zaten niet bij hen in de zaal.
Gelukkig hoorden wij alleen de laatste tonen uitsterven. Soms zit het mee.
04.42 [Link] [drie Reacties]
|
