|
|
31 maart 2003
Lasergamen
Het was een sportief weekend. Naast de sporten karaoke, popquizzen en bierdrinken, ging ik ook nog lasergamen onder het motto 'Cultuur is Oorlog'.
Ik werd verschrikkelijk laatste.
Mijn puntentotaal zakte tot diep onder nul.
Zo leer je je collega's wel kennen. Ik werd vaak vanuit de meest laffe posities overhoop geknald, terwijl ik af en toe best een gezellig praatje wilde aanknopen. Pieuw pieuw. Uiteindelijk bleek ik vooral het slachtoffer te zijn geworden van mijnen. Mijnen? Niet gezien. Maar dat hoge, zoemende geluid kon ik wel ineens beter plaatsen.
Even tussen ons trouwens: ik weet zeker dat mijn lasergun een afwijking had.
15.22 [Link] [Reageer]
Popquiz Koe
'Ik heb jouw weblog gezien. Wat is dat éng! Het is alsof ik het dagboek van mijn zusje lees, ieh, argh, bah', zei de jongen uit het team waarmee ons team in een hevige concurrentiestrijd verwikkeld was.
Wij stonden tweede, zij derde.
Want ondanks het heerlijke lenteweer moest er gisteren natuurlijk weer gequizt worden. Je bent popquizzer, of je bent het niet. Er zijn altijd wel een paar gekken die hun zondagmiddag in het donkere hol van Café de Koe besteden. Zeker sinds er menschen uit het gehele land op ons quizje afkomen, is de populariteit overweldigend. Geen hittegolf die daar iets aan kan doen.
Ik doe het graag, maar ben niet zo best in popquizzen. Meestal eindig ik met mijn team (wisselend van samenstelling) ergens onder het midden. Gisteren echter speelde ik met Q. met wie ik samen Quint Essence heette. Inderdaad - ik was Essence. Shit. Dat moest ik waarmaken.
Het was een lust om te zien hoe échte popquizzers quizzen. Ik keek mijn teamgenoot vol verbazing aan. Al voordat het muziekje tot mijn oren was doorgedrongen, begon hij met schrijven. Als ik in vertwijfeling naar het plafond keek omdat ik me afvroeg wat dit nou weer voor fragment was, had hij het antwoord al ingevuld. Geweldig. En zo goed, dat we nog in de prijzen vielen ook. Mede door enkele aanvullingen van mijn kant, natuurlijk (kuch).
Uiteindelijk stonden we gelijk met degene die mijn weblog eng vond. Allebei 254 punten. De spanning steeg. Wie zou de overwinning behalen? Op welke punten zouden ze het verlies berekenen?
Quint Essence eindigde op de tweede plaats. Woe.
Maar de reden van de prijs voelde wat, euhm, discutabel.
We wonnen, omdat we in de 2Unlimited ronde hun meerdere waren geweest. There's no limit. Niets om trots op te zijn.
'Misschien', zei de overigens erg aardige concurrent, 'kijk ik morgen nog één keer naar je weblog, om te kijken of je wat over de popquiz hebt geschreven'.
Ik denk dat ik dat lekker niet ga doen.
09.48 [Link] [twaalf Reacties] 30 maart 2003
30 jaar
Vriendin E. nam haar vrienden mee naar Casablanca op de Zeedijk in het hartje van Amsterdam.
Bij Material Girl van Madonna vond ik ons steengoed. Woe. Ondanks de afkeurende blikken van de meisjes voor het podium (jaloers! jaloers!) werden wij als megasterren onthaald toen we weer bij onze vrienden aankwamen. En goed waren we. Sexy ook. Nou! Vooral de twee roodharige dames naast me.
Misschien hadden we het daarbij moeten laten.
Girls Just Wanna Have Fun van Cindy Lauper was een beetje te hoog gegrepen. Probeer dat maar eens je strot uit te krijgen in een stampvolle karaoke-bar met rook en veel te veel drank. Schreeuwend en gillend worstelden wij ons erdoorheen. Stem weg, ha. Gaf niet. When the working day is done, oh, girls just wanna have fuhun. Whohoho girls, they wanna hahave...
Boel lol. Welk een briljant verjaardagsfeestje.
11.56 [Link] [vijftien Reacties] 29 maart 2003
Het is weer zomertijd
Ik heb niet te klagen over mijn hersens. Ze doen het goed. Ze blijven in mijn hoofd, coördineren mijn lichaam en leggen snel verbanden.
Wel zijn bepaalde delen van mijn hersens beter ontwikkeld dan andere kwabjes in mijn hoofd. En soms werken mijn hersens even helemaal niet mee.
Een terugkerende hersenpijniging is het verzetten van de klok. Vreemd genoeg vind ik het heel moeilijk om te berekenen wat er morgen gebeurt als ik de wekker vergeet te verzetten.
Mijn hersens weigeren. Ik teken het uit. Ik puzzel op papier. Ik denk heel erg na, maar helemaal zeker word ik niet.
Als ik de wekker vergeet te verzetten morgen, wat ik niet van plan ben natuurlijk, dan kom ik te laat toch? Of ben ik dan een uur te vroeg?
Aarg.
Je kan niet alles hebben.
Sterkte allen met dat uurtje minder.
16.15 [Link] [zestien Reacties]
Centraal Station
11.32 [Link] [negentien Reacties] 28 maart 2003
Op de fiets (47)
In de verte zag ik een blauwe Golf.
Een blauwe Golf met op het dak reclame voor de rijschool waar ik een aantal jaar geleden had gelest. Een klein rijschooltje, dus de kans was groot dat mijn ex-rijleraar in die auto zat. Leuk.
Ik gaf gas en trok op. Mijn fiets werd een McLaren Formule 1 auto. Het doel: op gelijke hoogte met de lesauto komen. Ik schoot er als een speer vandoor. Ik ontweek al het tegenliggend verkeer door snoeihard rechtdoor te gaan en me niets van ze aan te trekken.
De lesauto moest stilstaan voor het stoplicht verderop. Ik zette nog wat extra kracht bij. De laatste brug was een zware, maar moest te doen zijn. Ik moedigde de ketting aan erop te blijven. Tien slagen verder stond ik naast de Golf voor het stoplicht. Ik keek naar links. Daar zat inderdaad mijn rijlesleraar.
Ik klopte, nazwetend en uitpuffend, nonchalant op het raampje, terwijl ik mij in evenwicht hield met een hand op het autodak.
Hij draaide het raampje enthousiast naar beneden. 'Hé! Merel! Op de fiets?', riep hij. Het jongetje naast hem hield zenuwachtig het stoplicht in de gaten.
'Waarom ben je niet met de auto?', grapte mijn leraar. 'Heb ik je dan voor niets geleerd hoe je zo'n ding moet besturen?'. Ik wees hem op de afstand die ik net in no time had afgelegd terwijl hij voor het stoplicht stond te wachten. Een fietser in Amsterdam is niet zelden sneller dan een auto. Bovendien was het lekker weer. En heb ik geen auto.
Toen sprong het stoplicht op groen. In de gedachte dat we samen op zouden rijden, fietste ik door.
Maar de auto naast me sloeg af.
Toen ik omkeek zag ik nog net de wanhopige blik van het jongetje, de zwaaiende hand van mijn leraar uit het raampje, en hoorde ik de mensen achter hen zuchten.
09.05 [Link] [twaalf Reacties] 27 maart 2003
De knuffels op het balkon hebben de winter overleefd
17.41 [Link] [achttien Reacties]
Gedeisd
U vroeg zich ook vast af waar dat 'gedeisd' nou toch eigenlijk vandaan komt, uit, ik noem maar een zin: 'Hou je een beetje gedeisd, ja'.
Wel, dat is toevallig, dat vroeg ik mij gisteren ook ineens af. Ik zocht in de online Van Dale het werkwoord deizen op, nul resultaten. Toen gedeizen, nul resultaten. Toen voor de grap maar gedeisd zelf. Nul resultaten. Had ik het misschien verkeerd gespeld en moest het toch deisen zijn? Neen. Gedeisd met een d is goed.
Gelukkig is er Google. Met een verwijzing naar een Jiddische woordenlijst:
Deizen: wegwezen, gedeisd: stil houden.
Maar in de andere online Jiddische woordenboeken komt het woord niet voor.
Nu weet ik eigenlijk nog niets. Maar toch leuk.
09.01 [Link] [zeventien Reacties] 26 maart 2003
The Hours
The Hours is een mooie film.
Ik had nog niets over de neus van Nicole Kidman gehoord en dus was ik het eerste uur aan het nadenken waar de Oscarwinnares bleef. Knap staaltje make-up - alleen haar ogen waren na lang staren duidelijk van haar. 'You cannot find peace by avoiding life', mooi citaat.
Maar toch, waarom wint Julianne Moore geen Oscar, die net zo prachtig speelt zonder vermomming?
De film kwam een beetje moeizaam op gang, vond ik. De verschillende verhaallijnen met steeds andere vrouwen als middelpunt konden mij in eerste instantie niet helemaal boeien. Maar hoe meer ik snapte over de verbanden, hoe beter ik de film kon waarderen. Toen hij was afgelopen, wilde ik hem eigenlijk nog een keer zien. Ik kon niet alles vasthouden.
De scène tussen Nicole Kidman en de mij geheel onbekende maar zeer overtuigende Stephen Dillane op het stationnetje in Richwood is veruit het mooiste stuk van de hele film.
Minpunt aan de film vond ik Meryl Streep, die ongetwijfeld erg goed acteerde, maar me op de zenuwen werkt. Ik kan het niet helpen.
Hoewel ik denk dat The Hours een echte vrouwenfilm is, zaten er ook veel mannen in de zaal. Ik ben benieuwd wat zij ervan vonden.
The Hours maakte mij in ieder geval nieuwsgierig naar het werk van Virginia Woolf.
Ik denk dat ik Mrs Dalloway maar eens ga lezen.
08.36 [Link] [veertien Reacties] 25 maart 2003
Querulant
Opmerkelijk. Soms hoor je binnen anderhalf uur tijd 3x hetzelfde woord dat je zelf nooit zou gebruiken.
que·ru·´lant (de ~ (m.))
1 iem. die zich voortdurend beklaagt over onrecht dat hem zou zijn aangedaan.
16.25 [Link] [vijftien Reacties]
Carabinieri
De laatste drie dagen van mijn vakantie in Toscane hadden we een auto gehuurd. Een blauwe Fiat Punto. Ik mocht niet rijden, omdat mijn rijbewijs ook gestolen was. Dat is raar. Net als vroeger moest ik me laten vervoeren in plaats van zelf achter het stuur te zitten.
Gelukkig hield ik me eraan.
Het was een uur of vier op zondag.
Het was onze laatste vakantiedag, op weg terug naar Pisa, na een prachtige rondreis door San Gimignano, Siena, Pienza, Montalcino, Montepulciano, Pistoia, Buenconvento en meer moois.
De twee politieagenten stonden aan de kant van de weg en gebaarden ons naar de kant te gaan. Eén van hen kwam bij Sarah aan het raampje en gromde in het Italiaans dat ze haar rijbewijs en autopapieren moest laten zien. Hij keek naar het rijbewijs. Hij vouwde het open, staarde naar de voorkant en keek Sarah aan alsof ze hem voor de gek hield.
Hij riep iets naar zijn collega. Vriendin Maartje spreekt goed Italiaans en vertaalde. 'Dit is helemaal geen rijbewijs. Ik heb nog nooit zoiets gezien', riep hij. Zucht. Zijn collega kwam nu aan het raampje van Maartje even kijken wat hier aan de hand was. Hij pakte het rijbewijs en brulde naar zijn collega dat wij toeristen waren.
Toen ging hij over in het Duits.
'So, sie sind ja hier blablabla', ik verstond er niet zo veel van en Maartje deed braaf of ze geen Italiaans sprak. De Duitssprekende carabiniero nam het rijbewijs van Sarah mee naar zijn auto. Hij was eng. Hij had een nare blik in zijn ogen. Zijn zwarte laarzen kwamen tot aan zijn nek en zijn pet deed me denken aan tweede wereldoorlogfilms. Hij ging over zijn auto hangen en schreef dingen op een papiertje op het dak. Opeens klonk het keihard:
'Sarah, komm mal hier ja!!!'
We schrokken ons dood. Sarah wilde niet echt de auto uit maar liep schoorvoetend richting meneer agent. We konden niet horen wat ze bespraken. Sarah heeft een aangeboren haat jegens de Duitse taal en gaf de agent geen antwoord. Na een tijdje schreeuwde de agent naar ons autootje:
'Heee. Wo schlafen sie dann!?'
Maartje ging automatisch over op Italiaans. De agent vroeg zich af waarom ze niet meteen gezegd had dat ze Italiaans sprak. Het was haar niet gevraagd. Deze lompe boer met nazi-trekken was meteen in het Duits begonnen. De agent kwam dichterbij en keek naar mij, achterin de auto. Hoewel ik hem even ervoor nog vrolijk had geantwoord, voelde ik nu dat de situatie zich er niet meer zo voor leende. De carabiniero was geswitcht naar zijn evil modus. Hij glimlachte op een onheilspellende manier.
In de achteruitkijkspiegel zag ik dat er een andere auto ook gevraagd werd te stoppen. De eerste agent liep naar die auto toe. Onze evil carabiniero keek ons strak en nadenkend aan. Ik zag ons in zeer nare situaties. Toen riep zijn collega hem. Waarschijnlijk had hij weer een toeristenpaspoort te pakken.
In ieder geval mocht Sarah weer de auto in. Die gaf snel gas en we sjeesden er vandoor.
Het duurde nog wel een tijdje voordat we onze adrenaline helemaal kwijt waren.
Nederlandse agenten zijn anders dan de Italiaanse.
09.33 [Link] [achttien Reacties] 24 maart 2003
Aan alle hardoppratenden
Ik vraag me wel eens af.
Zouden de mensen die zo hardop tijdens de film met elkaar praten het nou zelf niet in de gaten hebben, of zou het ze geen moer interesseren?
23.18 [Link] [21 Reacties]
Lijn 4
De tram was vol. Ik stond in het stoelloze stuk achterin, samen met mensen met grote koffers en een vader met een kinderwagen.
De trambestuurder nam de bochten alsof hij ze kon afsnijden. De mensen met koffers probeerden uit alle macht te zorgen dat alles bleef staan. Een Engelsman had een koffer met een klein koffertje erop geklikt. Vast een slim systeem, maar het kleine koffertje bleef naar beneden vallen.
Het duurde niet lang of de baby in de kinderwagen begon te huilen.
De vader glimlachte naar de mensen in de tram om zich te verontschuldigen voor het lawaai. Hij ging boven de wagen hangen en kietelde het kindje. Het gehuil was weg. Trots stond de vader weer rechtop.
Het kindje begon weer te huilen. Harder. De vader raakte nu al lichtelijk in paniek. Hij duwde op een knop aan de zijkant van de wagen. Een muziekje begon te spelen. De baby was weer even stil.
Het muziekje werd harder. Er kwam een beat onder het muziekje. Verschillende kinderliedjes passeerden de revue, hard, met versterkte bas. Ik raakte lichtelijk geïrriteerd van deze overdaad aan geluid. Maar de baby was stil. Of stil genoeg om niet boven het lawaai uit te komen.
Na een tijdje was er geen sprake meer van liedjes, maar luisterde het hele achterdek van de tram naar keiharde kindertechno. Ik keek een paar keer naar de vader, maar die was teveel in zijn sas omdat hij het kind had stilgekregen. Ik had inmiddels allerlei theoriën bedacht over de invloed van muziek tijdens de opvoeding. Dit werd nog een heel naar kind, later.
Bij de Munt riep de man met het kleine koffertje heel hard richting de vader:
'Could you please turn that awful thing off?!'
Het geluid van een huilend kind keerde terug. Rust.
10.34 [Link] [twaalf Reacties]
Sprakeloos
Op een oud marktpleintje in Florence staat een everzwijn van brons.
Zijn bek is glimmend goudkleurig.
Als je een muntje in zijn bek gooit, krijg je geluk.
Moet het muntje wel in het rooster eronder vallen, en niet ernaast.
Nou!
Dat wilden wij wel eens proberen.
Ik gooide. Mijn 20 eurocent viel keurig door het rooster.
Sindsdien heb ik aan de lopende band geluk.
Bij thuiskomst vorige week lag er voor mij op het postkantoor een pakketje.
Een nieuwe digitale camera.
Kadootje.
Geen grapje.
00.24 [Link] [20 Reacties] 23 maart 2003
Agendaloos
Rustig aan wakker geworden, wasje opgevouwen, geen haast, vrije dag.
Na een tijdje mobiele telefoon aangezet.
'Waar blijf je nou? We hebben vergadering!'
Oké, dat was de eerste afspraak die ik ben vergeten.
Ik wacht nog steeds op het moment dat mijn gestolen agenda ergens gevonden wordt, maar misschien moet ik maar gewoon een echte nieuwe gaan kopen.
11.58 [Link] [drie Reacties] 22 maart 2003
Museumplein
17.46 [Link] [dertien Reacties]
Buttons
Buttons zijn helemaal in, geloof me.
Ik stuurde een mailtje naar Excelsior en ik kreeg goodies terug: *buttons*!
Ik ging naar Madrugada en kocht daar 6 *buttons* voor de prijs van 4.
Jogchem Niemandsverdriet had het een hele tijd geleden natuurlijk al in de gaten. Ook van hem kreeg ik toen een *button*.
Nu heb ik 5 verschillende *buttons*.
Als het warm genoeg is voor mijn spijkerjasje... wie weet.
12.12 [Link] [20 Reacties] 21 maart 2003
Lente
Lentegroet, zoals elk jaar.
20.51 [Link] [negen Reacties]
Florence
Omdat we buiten alle seizoenen om op vakantie waren gegaan, hadden we nauwelijks last van toeristen. De enige lui die ons de rust ontnamen in musea waren middelbare schoolklassen met Italiaanse kinderen die met een teveel aan hormonen naar de naakte sculpturen keken.
Voor het Uffizi in Florence stond een schoolklas. Voordat ze naar binnen gingen, kregen ze instructies.
Het was een opvallende groep. Veel hoofddoekjes, huidskleuren in tinten bruin en een enkele lange blonde spriet.
Wacht eens.
We schoven een stukje dichterbij.
Toen hoorden we het.
Het waren Nederlanders. Een Nederlandse schoolklas. Met ongeveer twee Nederlanders.
We begonnen te lachen.
Een Turks uitziende jongen vroeg in Oost-Nederlands accent aan de lerares of ze voor CKV nou een schilderij moesten beschrijven of een schilder.
In het Uffizi zelf werden ze losgelaten.
We kwamen ze steeds tegen, braaf met CKV boek in de hand, discussiërend in kleine groepjes.
We waren trots.
09.46 [Link] [negen Reacties] 20 maart 2003
Lucca è bella
Op de tweede dag van mijn vakantie stond Lucca op het programma.
Lucca ligt op een half uurtje rijden met de trein vanaf Pisa. Treinen in Italië gaan niet volgens een vast tijdschema, maar gewoon, een paar keer per dag, zonder enige vorm van logica. Leuk als je op vakantie bent, maar lastig als je er zou wonen, lijkt me.
Lucca wordt nog geheel omringd door de oude stadsmuren. De stadsmuren zijn 17 meter hoog en zo'n 50 meter breed. Het hele rondje beslaat 4 kilometer. Er is geen gemotoriseerd verkeer dus de muren leenden zich uitstekend voor een rondwandeling. We liepen het hele rondje en keken naar het stadje schuin onder ons. Een gek gezicht, alsof je toezicht houdt over de mensen daar beneden.
Ook in Lucca fietst iedereen, jong en oud. Toeristen huren een fluoriserende fiets om een rondje over de muren te fietsen.
Waar Pisa gemoedelijk en rommelig was, vond ik Lucca wat keurig en conservatief. Maar wel een lust voor het oog. Zoals het oude amfitheater dat nu door huizen is omringd.
Het leukste van Lucca was de toren met bomen: Torre Guinigi. Midden in de stad staat deze hoge, steenoude toren waar je op kunt klimmen. Op het dak staan een paar eeuwenoude bomen en bankjes. Een piepklein parkje dat uitkijkt over de hele stad. Prachtig. On top of the world.
19.12 [Link] [veertien Reacties]
Madrugada en Oorlog
Madrugada was geweldig. Misschien was het de sfeer, misschien was het het restje van de goede dag die ik gisteren had, misschien was het gewoon de band zelf, maar ik vond het werkelijk geweldig.
Na Madrugada was er We Love the 80s in Paradiso. We dansten en hupten en playbackten mee.
Tussendoor zoemde de oorlog rond die misschien zou uitbreken in een land hier ver vandaan.
De VJ mixte zijn beelden met teksten die ons er nogmaals aan herinnerden.
Om 2 uur ging ik naar huis.
Thuisgekomen keek ik TV, maar er was geen nieuws. Dronken ging ik naar bed.
Nu ben ik wakker met een enorme kater en suizende oren.
Op het 12 uur Journaal zag ik Bush grinniken.
Dat betekent dat het oorlog is.
12.19 [Link] [acht Reacties] 19 maart 2003
Pisa è Bella
Pisa è bella.
Veel meer dan ik had gedacht overtuigde het stadje me meteen van haar charme.
Pisa is fijn. Gemoedelijk. Ongehaast, zonnig en opgewekt. Los van een scheve toren, die ook veel mooier was dan ik had gedacht, heeft de stad een keur aan prachtige straten, leuke doorkijkjes en rustieke pleintjes. En veel studenten die de eerste echte lentedagen op terrasjes doorbrachten.
De stad ligt op een stuk Italië dat net zo vlak is als Nederland en daarom wordt er hartstochtelijk gefietst. Zowel jong als oud kruipt op tweedehands barrels die met een slotje in de bijpassende kleur in lange rekken op slot worden gezet.
Meer dan elders in Toscane zagen we er de vredesvlaggen die nu overal in Italië hangen als protest tegen de Amerikanen. Grote lappen stof in regenboogkleuren met in witte letters PACE erop. Niet omdat ze de 'e' vergeten waren, zoals vriendin S. opperde, maar omdat ze in het Italiaans maar vier letters nodig hebben. Een mooi gezicht, die lappen stof uit ontelbare ramen die het stadsbeeld verfraaiden en een duidelijk statement maakten.
Het heeft niet mogen baten.
Zoals de filmer Michael Moore zegt in zijn brief aan Bush:
'You know, you really should have traveled more (like once) before you took over'.
(quote via Florine)
16.53 [Link] [zeven Reacties]
IT concerten
'Hee, ben jij IT-er?',
vraagt het onbekende meisje uit het niets aan de jongen naast mij, die IT-er is, en met wie ik die avond in Paradiso ben.
'Er zijn hier alleen maar IT-ers! Moet je kijken!', roept ze tegen mij, en ze wijst een paar voordehandliggende exemplaren aan. 'IT-ers zijn raar. Weet je wat die jongen achter mij net vroeg aan dat meisje?', schreeuwt ze.
Ze is heel klein en moet heel hoog naar mij opkijken. Misschien schreeuwt ze daarom wel zo hard.
'Of ze wel een scanner had! Waah!'.
Ze steekt haar vinger in haar mond alsof ze moet overgeven.
Zelf kwam ze voor Meindert Talma en Spinvis vindt ze maar stom.
Meindert Talma en Spinvis hebben één ding gemeen. Ze kunnen allebei niet zo goed zingen maar zijn wel zanger. Meindert zingt en praat zo droog met Fries accent in het Groningse dat ik er steeds om moet lachen, terwijl het misschien niet altijd zo bedoeld is. Zijn teksten maken me fronsend van vreemdheid aan het lachen, ook omdat ik maar stukjes ervan versta. De lange Groninger met een kruintje achterop zijn blonde hoofd charmeert. Vooral tijdens Versmobielondernemer en Rummenigge.
Om Spinvis moet ik op het podium nauwelijks lachen, waar ik dat bij de CD wel eens moest doen. Hij staat met een quasi onschuldige blik op het podium tussen (voor een deel) bejaarde muzikanten met interessante instrumenten. Heel serieus en introvert. Geen grijntje zelfspot en ik vraag me af of dit niet heel erg gaat tegenvallen.
Maar vanaf Bagagedrager wordt het al snel beter. Voor Ik Vergeet en Smalfilm zijn samen met Bagagedrager een plezier om live naar te luisteren, en naar te kijken op het grote projectdoek achter het orkest. En hoewel ik de harp per definitie een naar instrument vind, is hij die avond onmisbaar.
Even erna staan we in de bovenzaal, waar The Kills optreden. Al een paar seconden nadat ze begonnen zijn, voel ik mijn trommelvliezen protesteren. Maar iets cools hebben ze wel. Met z'n tweeën staan ze strak. Strak van teveel drugs en strak in hun eigen muziek. De jongen naast me doet de touwtjes van zijn joggingtrui in zijn oren. De drumcomputer doet zijn werk.
Suizend lopen we naar buiten.
Vanavond Madrugada, weer iets heel anders. Maar volgens mij zijn daar net zo veel IT-ers. Misschien moest ik maar eens een scanner kopen.
08.32 [Link] [26 Reacties] 18 maart 2003
Geur
Toen we 's avonds op het vliegveld in Pisa aankwamen, rook het naar vakantie. Misschien was het de voldoening die de kerosine naar vakantie deed ruiken. De overwinning eindelijk aangekomen te zijn, rook zoet, en versterkte het vrije gevoel van de vakantie. Maar waarschijnlijk was het de geur van de lucht na een dag vol zon.
Eenmaal in het stadje Pisa aangekomen werd de geur van vakantie alleen maar sterker. Warme lucht, vermengd met kalk en gips van de muren van de huizen. Geen mens op straat. Late avond. Ik snoof de lucht op. Verwarmd asfalt. Stof. Rivier. Pijnbomen. Stilstaande scootertjes.
Na enkele minuten was ik eraan gewend en kon ik de geur niet meer onderscheiden.
Pas toen het vliegtuig gisteren landde in Frankfurt. Daar rook het naar thuis en ik merkte het verschil.
08.11 [Link] [zeventien Reacties] 17 maart 2003
NS Nadeelurenkaart
Hoewel het meisje aan de telefoon erg aardig was, vind ik het belachelijk dat een vervangende NS Voordeelurenkaart 11 euro kost. Tsk. Een giropas kost 5 en een creditcard ook.
21.00 [Link] [acht Reacties]
Weer thuis
Ik ben weer thuis!
Vanochtend om 10 uur 10 kwam ik aan op Lufthafen Frankfurt. Geen kwaad woord over Ryan Air. Ze vliegen keurig op tijd, komen te vroeg aan en verstoren je vluchtrust niet met gratis drankjes en andere poeha. Bravo. Nu nog vliegen vanaf Schiphol en ik klaag helemaal niet.
Een week zonder internet - dat was lang geleden. Afkickverschijnselen waren niet van de lucht. Gelukkig passeerden wij slechts drie keer een computer met internet, waar ik maar met grote moeite vandaan kon blijven. Computers of niet, de stukjesschrijfmachine in mijn hoofd ging in Toscane gewoon door met produceren. Nu is mijn hoofd overvol met stukjes over hoe mooi het daar was.
Ik ben boel blij dat we nog gegaan zijn. Toscane deed de gestolen rugzak snel vergeten, behalve op de momenten dat ik andere toeristen foto's zag maken met digitale camera's. Dan keek ik die toeristen heel boos aan en was het weer goed.
Nu wordt het verzekeringspapieren invullen, bankpasjes ophalen, noodpaspoort terugbrengen, hopen op bericht van de politie, nagaan met wie ik allemaal afspraken had en wanneer, adressen en telefoonnummers verzamelen van iedereen die in mijn agenda stond (schroom niet mij deze te mailen), etc.
Maar eerst is het tijd om mijn reisgezel Sarah te bedanken, die met mij mee terug naar huis ging in plaats van door te reizen. Dank!
Maar naast haar is de dank vooral ook voor Kiek, die niet alleen haar bankpas uitleende (het is opmerkelijk hoeveel geld je kan uitgeven zonder pasjes) en tot grote steun was toen wij die zaterdag terugkwamen, maar ons ook, in gezelschap van mijn vader, vanochtend kwam ophalen op Frankfurt Hahn.
16.11 [Link] [42 Reacties] 10 maart 2003
Luid en Duidelijk
Vanaf vluchthaven Charleroi, in bezit van een noodpaspoort, groet ik u! HOERA! Nou, doeiiii!!!
16.52 [Link] [61 Reacties]
Plan 2 deel 2
Gaap.
Deel 2 van Plan 2 treedt in werking. Deel 1 van Plan 2 is gisteren vlekkeloos verlopen.
Nu echter komt het aan op
a. de drukte / hoeveelheid mensen die ook zaken moeten regelen
b. de welwillendheid van het gemeentehuis en de Schiphol Marechaussee
Hier is het plan. Het stadsdeelkantoor gaat om 8.30 uur open, maar ik ga er zometeen al naar toe. Daar moet ik een uittreksel uit het bevolkingsregister zien te versieren zonder dat ik officieel kan aantonen dat ik Merel Roze ben. Maar ook moeten zij in een envelop met een dikke zegel een brief stoppen dat zij daadwerkelijk geheel en al geloven dat ik Merel Roze ben. Dit moet ook nog eens binnen een uurtje gebeuren, want
daarna moet ik naar Schiphol waar ze een noodpaspoort voor me kunnen maken. Maar daar zijn wel honderd dingen voor nodig, die ik niet allemaal heb (het is opvallend hoe vaak men vraagt om een legitimatiebewijs nadat je hebt gezegd dat je paspoort en rijbewijs gestolen zijn). Ik heb wel het merendeel en ik heb ook een vriendelijke glimlach. Maar ik heb bijvoorbeeld geen vliegticket - een noodzakelijk goed. RyanAir doet niet aan tickets, maar aan bevestigingsnummers, en daar houden ze niet zo van bij de Koninklijke Marechaussee.
Ook dit moet ondanks de mogelijke obstakels binnen no time gelukt zijn (vriendin S. gaat namelijk voor mij in de rij staan) want onze trein gaat om 11.40 uur. Als we die niet halen, kunnen we als alleralleraller laatste mogelijkheid de trein nemen van 12.40, maar dan zijn we (als de NS geen vertraging heeft ha!) eng op het laatste nippertje in Charleroi.
Much ado about een paar dagen Toscane. Maar het gevoel waarmee ik gisteren wakker werd, bevestigde dat we gewoon moesten gaan. Zeker om die idioot die mijn tas stal geen zege te laten boeken.
Als dit vandaag mislukt, dan hebben we het in ieder geval geprobeerd. Geen nieuws hier is goed nieuws :-)
07.36 [Link] [achttien Reacties] 09 maart 2003
Even lachen
'Even lachen!'
De fotograaf van mijn nieuwe pas(poort?)foto's (wat een voordeel dat ik Amsterdam woon waar dit soort dingen op zondag geregeld kunnen worden) glimlachte me tegemoet.
Het was een enorme nicht met teveel enthousiasme voor mijn chagrijnigheid.
'Nee man, ik wil niet lachen, flikker op', zei ik tegen hem. Echt.
Hij lachte. Hij had net het verhaal aangehoord van mijn mislukte reis. Hij kauwde kauwgom met een brede glimlach.
'Oke', zei hij, 'eerst dan maar eens 6 foto's maken waar je heel kwaad opstaat? Moet je wel beloven dat je lacht, he, op de 6 erna'.
Nu heb ik 5 foto's waar ik heel kwaad en heel debiel op kijk.
De 6e in die reeks is bewogen omdat ik moest lachen.
Heel goed.
Op de 6 foto's erna staat een meisje met een flauwe glimlach dat zich niet klein laat krijgen.
Op naar de politie nu! De Nederlandse, dit keer.
18.29 [Link] [zes Reacties]
Plan 2
Plan 2 treedt in werking.
Daarvoor moet ik nu een plek vinden waar ze een officiële pasfoto van mij kunnen nemen.
Gelukkig zijn de winkels open op zondag.
Bij weggaan van huis check ik altijd:
1. portemonnee
2. agenda
3. telefoon
4. MP3 speler
Mijn telefoon heb ik nog. Zit in mijn jas.
Ik ga weg met een geheel lege tas.
12.49 [Link] [zeven Reacties]
Genitaliën
Wakker worden de dag erna is nog minder grappig.
10.33 [Link] [zeven Reacties] 08 maart 2003
Thuis
Ik ben weer thuis.
Ergens tussen Den Haag en Roosendaal werd in de trein mijn rugzak gestolen.
Met *alles* erin.
Balen is een understatement.
Ik noem u de hoogtepunten die de dieven aantroffen:
* Mijn net nieuwe digitale fotocamera
* Mijn MP3 speler
* Mijn Discman met 20 CD's
* Mijn paspoort
* 150 euro cash
* Mijn rijbewijs
* Mijn agenda
* Mijn bank- en giropassen, creditcard
Ik had in één klap geen identiteit meer. En ook geen geld. Ik mocht niet vliegen.
Nederlandse ambassade in Brussel dicht op zaterdag.
Morgen alles dicht.
So far for Schengen.
23.56 [Link] [61 Reacties]
Weg
Zo, nou, ik ben klaar om te vertrekken naar het land waar tomaten als tomaten smaken en ze pasta op miraculeuze wijze met niets tot delicatesse maken.
Net nog even wat extra hemdjes ingepakt omdat de temperatuur volgens de verwachting ineens enorm gaat stijgen. We klagen niet.
Ik denk dat Italië weinig e-Talië zal gaan worden. Wellicht duik ik in Florence een keer een internetcafé in, maar verder ga ik vooral genieten van de oudheid van het land. Terug in de tijd!
Geniet u intussen van mijn afwezigheid door bijvoorbeeld eens op de linkjes links te klikken. Of speel de popquiz bij Timmie TV waarin ik door mijn vakantie hopeloos achter kom te staan.
En vrees niet: ik ben terug voor u er erg in heeft.
Dag huis!
Er komt een grote man op je passen met een kwijlende hond, dus pas op.
10.07 [Link] [acht Reacties]
Stamper
Het was er hip. Ik kan niet zo goed met hip.
Ik word of baldadig als het te hip is, of tamelijk ongelukkig.
Ik bekeek de mensen vanaf het tafeltje waar we zaten.
Een stukje verderop stond een jongen met zijn rug tegen de bar aangeleund. In zijn hand hield hij een lang cocktailglas. Het was een mooie jongen om te zien, maar het besef dat ook hij dat wist, maakte hem niet aantrekkelijk. Hij rookte zijn sigaret met overdreven precisie.
Hij nam een slok van zijn cocktail en vergat de knalgroene stamper met zijn vinger tegen te houden. De stamper patste tegen zijn neus.
Boing.
De jongen verkrampte kortstondig en keek toen snel en schichtig het café rond of iemand dit had gezien. Onze blikken kruisten elkaar op het laatste stukje van de draai van zijn hoofd.
Ik glimlachte.
Hij richtte zijn hoofd een beetje op, keek me met opgetrokken wenkbrauwen aan en draaide zich van mij weg.
08.51 [Link] [zes Reacties] 07 maart 2003
Voorpret (2)
Mijn slaapzak past net exact precies nauwgemeten ingedrukt in het onderste compartiment van mijn backpack.
Elke keer is het de grootste opgave van de vakantie om de slaapzak in de tas te krijgen. Het lijkt absoluut niet te kunnen. Met gezweet, geduld en kracht lukt het uiteindelijk elke keer toch weer.
Hij zit erin.
17.48 [Link] [dertien Reacties]
Mijn buurt
10.56 [Link] [zeventien Reacties] 06 maart 2003
He Bah
Een boterham met kaas en marmite aanzien voor een boterham met kaas en appelstroop.
14.52 [Link] [42 Reacties]
Wachtend op het Leidseplein
De straatmuzikant voor de Bulldog speelde Faith van George Michael zo langzaam dat ik de tekst kon verstaan.
Vijf toeristen kwamen met plattegrondjes mijn kant op om te vragen waar ze waren en hoe ze moesten.
Eén man op de fiets vroeg me in het Engels hoe groot de kans was dat hij vandaag bekeurd zou worden voor fietsen door de Leidsestraat.
Vier Spanjaarden zaten stoned tegen de Stadsschouwburg aan en praatten luid.
De trams kwamen af en aan en brachten horden mensen.
Ik kom eigenlijk nooit op het Leidseplein, bedacht ik me. Terwijl dit voor sommige toeristen zo ongeveer het enige is wat ze van Amsterdam leren kennen.
Goed aan denken, volgende week in Toscane.
08.31 [Link] [24 Reacties] 05 maart 2003
Meisjes van 13
Vriendin Swaan werd samen met een paar leeftijdgenootjes op haar 13e gefilmd door de IKON. Over wie ze was, wat ze deed en wat ze dacht. Het programma heette Meisjes van 13. Ik kende Swaan toen nog niet, maar vond het programma mateloos interessant.
Vijf jaar later werd Swaan weer gefilmd door de IKON. Meisjes van 13, vijf jaar later. Superleuk om te zien wat er was gebeurd in vijf jaar tijd, ook bij de andere meisjes die destijds meewerkten aan de serie. Bovendien kende ik Swaan inmiddels en was ze een zeer goed vriendinnetje van me geworden.
Weer vijf jaar later, nu een half jaar geleden, werd ze opnieuw gefilmd.
Vanavond om 23:45 uur (iets vroeger dan in de gids staat) wordt het uitgezonden op Nederland 1: Meisjes van 13, tien jaar later. Voor werklozen en studenten: donderdagmiddag om 13:50 uur is de herhaling.
Ik vind het superspannend.
14.39 [Link] [39 Reacties]
Voor de Politie
Twee jongens stonden bij de frisdrankafdeling een beetje moeilijk te doen.
'Ik heb geen geld man', zei de jongste.
'Fok man, ik ook niet, weetje. Wacht, misschien in mijn tweede portemonnee', zei de oudste. De jongste keek hem vragend aan.
'Ja man, is goed, weetje, is voor de politie', zei de oudste. Hij deed zijn ene portemonnee in zijn jas en haalde uit zijn kontzak een billfold. Hij pakte een biljet van 5 euro.
'Wacht even. Voor de politie?', vroeg de jongste.
'Ja man, voor de tram, weetje. Als ik zwart ga rijden, gaan ze vragen om mijn pasje. Dan geef ik deze gewoon, is handig man'. De jongste jongen keek verbaasd en nam de oudste van een afstandje op.
'Okee, wat gaan we nemen?', zei hij.
De oudste zei: 'Kom man, we nemen die icetea, die is in de Bonus, weetje'. De jongste begon te lachen.
'Nee man, je gaat niet zeggen dat jij bonuskaart hebt'.
'Ja, man, weetje, is voor de politie. Assik deze portemonnee geef, weetje, dan zien ze die Bonus en dan denken ze geïntegreerd, ik zweer het je'.
De jongste begon nu hardop te lachen.
'Wat zeg je allemaal man?', zei hij met een spottende blik in zijn ogen. Hij pakte een blikje cola en sloeg de oudste tegen zijn leren jas.
De oudste probeerde een stoere houding aan te nemen, pakte een blikje icetea en sjokte achter de jongste aan naar de kassa. Daar sloeg hij de jongste tegen zijn achterhoofd.
08.31 [Link] [tien Reacties] 04 maart 2003
Fatale Vrouwen
In de Metro las ik vanochtend dat de tentoonstelling Fatale Vrouwen in het Groninger Museum een succes is. En terecht! Een bezoek aan het Groninger Museum is nu, alweer, meer dan de moeite waard.
Ik heb met zeer veel plezier de schilderijen, tekeningen en beelden bekeken waarop de Vreselijke Vrouwen afgebeeld waren door verschillende kunstenaars. Van waanzinnigen tot verleidenden tot moordlustigen. Degene die dit onderwerp heeft bedacht, heeft raak geschoten. Wat een vreselijk mens eigenlijk, die vrouw, en wat een inspiratiebron.
De verhalen waarop de kunstwerken gebaseerd zijn, zijn op zich al de moeite waard. Wij hadden helaas geen audiotour genomen en bleven ons maar afvragen hoe dat nou ook alweer *precies* zat met Medea, Odysseus, Delila, en Circe. De mensen die wel met grote mobiele telefoons door het museum banjerden, zag je van aha-erlebnis naar aha-erlebnis knikken. Misschien ga ik wel nog een keer.
Dat kan tot begin mei. Haast u naar het Noorden!
17.14 [Link] [negen Reacties]
WOEDE
"Ik HAAAAAAAAAAAT dit KUTstation!!!!!"
Deze woorden galmden keihard door de vrijwel lege stationshal van Utrecht Centraal. Dat voelde goed. Ik schreeuwde er heel hard nog wat oerkreten achteraan. Altijd hetzelfde! AAAAAAAAAAAAAARG! Een aantal zwervers keek verstoord op. Ik voelde een mengeling van intense woede, groot onrechtvaardigheidsgevoel en moedeloos verdriet door mijn aderen stromen.
Mèèèèèh.
Zojuist had de conducteur mij verkeerde informatie verschaft, waardoor ik in een trein zat die schoongemaakt werd, in plaats van in de trein naar Amsterdam. De laatste trein naar Amstel was even daarvoor vertrokken. Die had ik expres laten gaan op aanraden van diezelfde L****L conducteur. Moederziel alleen stond ik op het perron. De in uniform gestoken man die ik aansprak, keek mij dom en verdwaasd aan en zei laf en ongeïnteresseerd dat ik boven maar mijn verhaal moest gaan halen.
Boven waren de mensen nog veel erger. De lokettist die sprekend op Gabbertje leek, zei dat ik maar de metro of de treintaxi moest nemen. HUH!? Treintaxi?! Amsterdam?! Metro op dit tijdstip?! Wat een sukkel! En hij voegde er aan toe dat hij er ook niets aan kon doen. Eikel.
Toen kwam L-rs toevallig voorbij gewandeld. Hij zag mij in losgebroken woede staan en redde mij van vandalisme.
Zo kwam het dat ik keihard door de hal van Utrecht begon te schreeuwen. Zo kwam het dat ik niet meer thuis kon komen en Lars mij per toeval onder zijn hoede nam.
Ik kreeg een klachtenformulierTJE mee.
Ze gaan spijt krijgen, ik ben getraind.
01.02 [Link] [33 Reacties] 03 maart 2003
Voorpret
Vandaag is een goede dag.
Vandaag kan ik zeggen: 'deze week ga ik op vakantie'
15.00 [Link] [veertien Reacties]
Op de fiets (46)
Het buurthuis had een feestje gegeven en de volgende ochtend lag er een plastic bekertje op het achteropje van mijn fiets. De zon scheen en ik besloot goed te doen.
Ik keek links van me, rechts van me, ik keek achter me en voor me, maar nergens zag ik een vuilnisbak. Het inlevingsvermogen in degene die dit bekertje op mijn achterop had gelegd, groeide gestaag.
Ah.
Verderop, op de kinderspeelplaats op het pleintje, stond een vuilnisbak. Het kinderspeelplaatsje - een wipkip, een draaiding en een betonnen tafeltennistafel - wordt nooit gebruikt. Soms hangen er wat jongeren, maar spelende kinderen zie ik er zelden.
Voor dat stomme bekertje fietste ik helemaal het pleintje op. Ik stepte het laatste stukje en mikte het ding in de lege vuilnisbak. Even dacht ik dat er, net zoals in het SIRE spotje, luid applaus zou opstijgen en ik als held onthaald zou worden. Maar het bleef stil. Ik draaide me om.
Daar stond een Grote Vrouw. Haar ene hand in haar zij, haar andere hand vervaarlijk zwaaiend in de lucht. 'Je zíet toch dat dit een Kinderspeelplaats is? Je mag hier niet fietsen!', riep ze met wijdopen ogen.
Ze maakte een dikke tjoerie en bewoog haar hoofd van links naar rechts.
Ik stapte van mijn fiets, voelde me een heel klein meisje en droop af.
08.36 [Link] [zestien Reacties] 02 maart 2003
Opsporing Verzocht
Deze foto maakte ik vrijdag van Wouter Bos. Goed gelukt, moet ik zeggen. Lijn stond er in eerste instantie ook op. Maar daar gaat het mij nu even niet om. Vannacht ben ik namelijk tot veel te laat opgebleven om uit te zoeken wie die man is die achter Wouter Bos staat!
Ik weet zeker dat ik deze man, of iemand die extreem veel op hem lijkt, eerder ongevraagd op een foto heb staan. Maar ik kan die foto niet meer vinden! Laat staan dat ik weet wie die man is.
Ik vraag u met klem:
- Bent u deze man?
- (Her)kent u deze man?
- Wie weet wie mogelijke getuigen zijn?
- Wie weet meer over de achtergrond van deze man?
- Wie herkent zichzelf als aanwezig op dezelfde avond?
- Wie weet in het algemeen meer over deze glimlachende vent?
Vooral vrienden van Merel Roze worden uitgenodigd te reageren, daar zij sterk het vermoeden heeft dat deze man samen met haar vrienden op de foto stond. Enkelen van deze vrienden zijn al benaderd met deze vraag, maar het leidde niet tot de gewenste resultaten.
Overigens is meneer Bos zometeen om 21.05 uur op Ned. 3 te zien in een documentaire over de verkiezingscampagne. Wellicht dat hij daarin uitsluitsel kan geven.
20.14 [Link] [zestien Reacties]
One Night Stand
Het was alweer een tijdje geleden dat ik niet thuissliep en met een man in bed belandde.
Meteen nadat ik het licht op de gang (in de kamer zelf was geen electriciteit) had uitgedaan, hoorde ik hem binnenkomen.
Hij ging recht op zijn doel af. Hoewel het in mijn raamloze vertrek pikkedonker was, vond hij de weg naar het bed meteen. Ik voelde zijn gewicht op het dekbed komen. Een gevoel van overwinning welde in mij op. Heerlijk. Dit was wat ik al de hele tijd gewild had. Ik had het een beetje laten merken, maar niet durven vragen. Hij liet zich niet door onzekerheid remmen. Vol overgave drukte hij zijn neus tegen de mijne.
Luid gespin ronkte over het bed. Zijn snorharen kriebelden tegen mijn wang. Na een tijdje snuffen liet hij zich omvallen tegen mijn zij.
Ik werd een paar minuten later wakker omdat hij nu wel klaar was met slapen. Hij liep over mijn buik. Hij wilde onder de deken. Hij wilde onder de deken vandaan. Hij wilde graag op mijn hoofd gaan zitten en zijn staart in mijn ogen zwiepen.
Na een tijdje won mijn zin in slaap het van de kat. De kat werd, terwijl ik mij in het donker stootte aan alle uitstekende zolderspullen, op de gang gezet. De deur had geen klink en kon niet op slot. Ik blokkeerde de deur met een doos vol spullen en keerde terug naar bed.
Het duurde slechts een paar minuten tot ik de deur hoorde piepen. De doos met spullen werd behoedzaam opzij geschoven, een plankje viel om en alras kwam het spinnende geluid van een naderende kater dichterbij.
Prr. Prr.
Ik moest hardop lachen. Geweldig beest. Hij vleide zich weer tegen mijn zij. Het ritueel herhaalde zich. Ik pakte de spinnende kat op. Weer stootte ik mijn been tegen de zijkant van de kast en struikelde ik over de dwarsliggende planken op de grond. Weer blokkeerde ik de deur, weer kwam de kat vol trots vertellen dat hij liever bij mij was dan op de gang.
Het duurde even, maar uiteindelijk maakte ik in slaapdronken toestand een heuse barricade (doos, nog een doos, gereedschapskist) waar zelfs de kat niet om heen kon. Ik sliep weer alleen.
De volgende ochtend werd ik bont en blauw geslagen wakker en trof ik de kat in alle rust slapend aan in de woonkamer. Ik maakte hem wakker door over zijn buik te aaien. Hij draaide zich op zijn rug en begon zachtjes te spinnen.
12.22 [Link] [zeventien Reacties] 01 maart 2003
Joost, de kat van neef en nicht
14.38 [Link] [20 Reacties]
Ansichtkaarten
12.23 [Link] [tien Reacties]
|
