|
|
31 mei 2003
Knuffel
Ik voelde me er echt ellendig over. Ze keek me aan met zo'n blijde blik, maar het was welletjes geweest en ik moest nu echt afscheid nemen. Haar armpjes staken enthousiast de lucht in door de doos waarin ze zat. Ik haalde diep adem, dit was geen makkelijk moment. Vooral niet door die lieve, gitzwarte oogjes die me aankeken.
Ik liep bij haar weg. Ik liep bij haar weg, in de hoop dat iemand anders haar op zou komen halen voordat het verslindende mechaniek van de vuilniswagen dat zou doen.
08.43 [Link] [Reageer]30 mei 2003
Stom0ne
Ik heb gisteren de eerste DVD van mijn leven gezien. Ik heb een DVD-speler gekregen uit een hoop DVD-spelers die bij een grote computerpartij extragratis werden afgeleverd. Vol trots liep ik voor het eerst naar het andere deel van de videotheek (DVDtheek hoeft het niet te worden, want video komt van het Latijnse werkwoord zien, en dat doe je met een DVD net zo goed als met een video: videre, video, vides, videt, he fijn dat ik weer eens iets kan doen met deze kennis).
Mijn eerste DVD ooit was niet zo'n groot succes om maar niet te zeggen dat het een verschrikking was. We hadden S1m0ne gehuurd, met good old Al Pacino en shoplifter Winona Ryder. Wat een PRUTfilm! Helemaal niets goeds aan! Echt verschrikkelijk! Alleen maar open deuren, domme opmerkingen, zoetsappigheid, voorspelbaarheid, slecht acteerwerk, alles op het uiterlijk, niets op de inhoud. Een domme, domme, domme film. Huur 'm niet.
Twee voordelen van deze film:
1. mijn nieuwe extragratis DVDspeler kan x32 versneld vooruitspoelen!
2. door het eten van allerhande wangtrekkende zoetigheid die ik in de videotheek gekocht had ('banaantjes' en 'zure tongen') en de combinatie met cola, kreeg ik een ontzettende sugarkick waarvan ik zo stoned als een garnaal werd.
08.43 [Link] [32 Reacties]29 mei 2003
Tegen Beter Weten In
De aftrap van de laatste wedstrijd van het seizoen is net geweest. Het zou wel eens spannend kunnen worden, maar ik heb er een hard hoofd in.
Ik ga kijken of ik luisteren en werken kan combineren.
Hup FC Groningen! Hup FC Groningen!
Hup Ajax! Hup Ajax!
14.36 [Link] [zeventien Reacties]
15 dagen na Pasen
Dit was 25 dagen geleden. Volgens mij viel Hemelvaart vroeg dit jaar.
09.45 [Link] [elf Reacties]28 mei 2003
Beste Tip van het Jaar
Mocht u ooit besluiten naast uw parttime baan freelance te gaan werken, kies dan niet de maandag en donderdag uit voor uw freelance werk.
Met Pasen, Pinksteren en Hemelvaartsdag is het helegaar NIET LEUK!
14.50 [Link] [veertien Reacties]
Buut
Na een week vol regen was het eindelijk mooi weer en de stad buiten de huizen kwam weer tot leven. Er stond een meisje met haar handen voor haar ogen en haar gezicht tegen de muur hardop te tellen. Van 10 naar 1. Maar ze was nog maar bij 10.
Er rende een groepje meisjes bij haar vandaan. De een ging achter een auto zitten, de ander ging staan achter een boom, een volgende verborg zich achter de schutting van het terras. Het aftellende meisje was bij 5. Iedereen zat muisstil verborgen achter een stadsattribuut. Iedereen? Nee. Eén meisje stond in het midden van de straat besluiteloos rond te kijken waar zij zich moest verstoppen. 4, 3, hoorde zij het meisje hardop zeggen.
Voor ik het wist, stond het meisje achter mij.
Ze had mij verkozen tot haar schuilplek. Ze maakte geen contact met me, maar strekte zich zo onzichtbaar mogelijk uit achter mijn rug.
Ik was helemaal niet van plan daar nog langer te staan. Maar nu had ik hier een belangrijke taak gekregen. Ik maakte mij extra breed.
De verstopte meisjes werden één voor één gevonden door degene die 'm was. Ik zag alleen het meisje achter de schutting van het terras nog zitten. Het zoekende meisje kwam dichter bij haar in de buurt.
Plotseling werd mijn rug als afzetpaal gebruikt. Het meisje dat achter mij had gestaan, rende op haar allerhardst over de stoep.
Buut Vrij!, Buut Vrij!, riep ze springend en uitzinnig met haar armen omhoog in de lucht.
Oef. Ik moest me inhouden niet ook te springen.
08.22 [Link] [44 Reacties]27 mei 2003
Szwaan
We hadden voor vriendin Swaan een Zwaan gekocht. Het is een plantenbak, in de rug van de zwaan zit een diepe holte. Het meisje bij de kassa wilde hem wel inpakken, maar met de speciaal voorgeknipte stukjes inpakpapier wilde het niet zo vlotten. De zwaan was lastig inpakbaar. Na een tijdje vond ik het wel welletjes en zei ik: laat het kopje er maar uit.
Zo liepen wij door de stad met een zwanenkop uit onze tas.
Moet u ook eens doen, het is bijzonder grappig hoe men reageert.
Vooral als je soms even doet alsof 'ie weg wil vliegen. Gni gni.
Vandaag is Swaan jarig (en ook de buurman!). Gefeliciteerd!!
08.28 [Link] [33 Reacties]26 mei 2003
Word zeurt
Ik ben aan het worstelen met een lap tekst voor een subsidieaanvraag.
Probeer zoveel mogelijk te zeggen, maar niet te lang van stof te zijn.
Gaat stomme Word spellingchecker mijn hele zin onderstrepen met irritante, groene kringeltjes.
Ga ik er met mijn muis boven hangen om te kijken wat er nu weer niet goed is.
Staat er:
'Vaag taalgebruik (geen suggesties)'
Zeikerd.
16.06 [Link] [37 Reacties]
Grijs
Ik stond te wachten in een portiek dat wel eens opgeknapt mocht worden. Kleurrijke reclamefolders lagen over het grijze beton van de vloer verspreid. Kapotgescheurd door schoenen, uit elkaar gereten door de deur. Ik stond er al een minuut of tien en vroeg me af of mijn afspraak wel zou komen.
Aan de overkant van de straat zag ik een oude vrouw achter een raam op drie hoog. Ze keek naar buiten, naar de straat. Ze was grijs. Niet alleen haar haar was grijs, maar ook haar gezicht. Alle kleur was uit haar weggezogen. Ik dacht even dat ze verstild was, maar ze nam een trekje van een sigaret. De rook van haar sigaret omcirkelde haar lichaam en maakte haar omgeving grijzer. De vitrage was sterk verkleurd.
Ze hield nauwlettend in de gaten wat er gebeurde. Mij had ze ook gezien. Ik knikte haar toe, maar een reactie bleef uit. Haar priemende ogen en haar fanatieke rookbeweging deden me huiveren. Ik wisselde van standbeen.
Ze waren aan het werk aan de weg. Een grote bulldozer greep naar bakstenen. De oude vrouw leek het niet te zien, ze keek naar mij. Of verbeeldde ik het me? Ik liep een stukje naar rechts. Ze volgde me met haar blik. Ik liep terug naar mijn portiek en zij keek met mij mee. Ik keek op mijn horloge.
Ik besloot weg te gaan.
Bij het weglopen groette ik de oude mevrouw met een duidelijke zwaaibeweging.
Ze groette me niet, maar volgde mijn beweging terwijl ik wegliep.
09.42 [Link] [veertien Reacties]25 mei 2003
Merel goes Cindy
Ik hou niet van themafeestjes waarbij ik me moet verkleden. Bah. Ik heb een natuurlijke afkeer van carnaval, verkleedpartijen en schmink (hoewel dat woord wel fijn is om lekker vet uit te spreken).
Maar gisteren moest ik eraan geloven, want ik moest als rockster naar het feest van vriendin S. Poeh. Eerst wilde ik als Nena gaan, maar ik had vergeten mijn okselhaar te laten staan, dus die viel af.
Uiteindelijk had iemand het briljante idee dat ik als Cindy Lauper moest gaan. Dat zag ik nog net wel voor me. Beetje rare kleren aan, wat make-up her en der, en een stukje schreeuwend door de zaal springen. Ja, dat was wel goed. Mijn creatie was geboren.
Ik kreeg er nog schik in ook toen ik mijn outfit vlak voor het feestje ging passen. Dat zag er best goed uit, lekker jaren '80. Nu nog de make-up. Even zoeken op de afbeeldingenafdeling van Google naar Cindy en wat in de weer met de doos vol make-up die ik absoluut nooit gebruik maar blijkbaar wel eens gekocht had. Ik had een flesje haarlak gekocht bij de Hema, ik toupeerde mijn haar, en het hele (!) flesje ging erin. Ik had ook nog papegaaienoorbellen van vroeger.
Uiteindelijk was ik een soort kruising tussen Pippi Langkous en een 40-jarige junk met artistieke neigingen. Ik zag er niet uit. Maar het was wel goed. En weet je, meisjes willen gewoon alleen maar plezier hebben als de werkdag over is.
Het grootste compliment van de avond kreeg ik van een Italiaanse uitziende Nederlander (ik gokte Andrea Bocelli) die zei: 'Jij bent als Cindy Lauper, toch?'
13.21 [Link] [twaalf Reacties]24 mei 2003
U
Ik ben netjes opgevoed hoor, maar in u zeggen ben ik niet goed. Ik geef de schuld voor het gemak even aan mijn middelbare school, waar wij je tegen onze leraren mochten zeggen. Als ik nu in situaties kom waarin ik u moet zeggen, wring ik mij, bang om onbeleefd te zijn, in allerlei bochten. Dat resulteert in een enorme zinnenbrij waarin geen enkele persoonsvorm voorkomt. Eigenlijk is dat een taalkundige uitdaging waar ik best van geniet.
11.43 [Link] [34 Reacties]23 mei 2003
Niet in Evenwicht
Telefoonrekening van KPN. 102,95 euro.
Valt mee, want ook ADSL zit daarbij in. En BTW en abonnement.
Toch ging ik eens kijken naar de specificatie. Waar komt nu eigenlijk die 102,95 euro vandaan?
Check dit.
Onder het kopje gesprekken: 5 euro 50.
In totaal!
Ik bel nooit en betaal 102,95 euro.
18.09 [Link] [20 Reacties]
Met 80 kilometer per uur langs de bollenvelden
08.24 [Link] [44 Reacties]22 mei 2003
Radiowekkers
Het hebben van een radiowekker brengt een groot risico met zich mee.
Ik eis een onderzoek voor de algehele volksgezondheid.
Een onderzoek naar de samenhang tussen het nummer dat 's ochtends als eerste de slaapkamer ingeslingerd wordt en het humeur van degene die wakker moet worden. Het eerste nummer is een te belangrijke factor in onze samenleving.
Dat humeur bepaalt voor een groot gedeelte de productiviteit van de werknemer in onze economie.
Ik durf nog geen uitspraken te doen over de duidelijke opmars van de radiowekker en de huidige economische recessie.
Maar het zou best kunnen dat radiowekkers na het onderzoek verboden worden.
08.45 [Link] [50 Reacties]21 mei 2003
Aaaaah DSL
Zo hee, in de hele Randstad was een groot deel van ADSL verbindingen kaduuk. Zo ook hier. Op mijn werk. Het is eng om te ontdekken hoe zeer ik aan internet gewend ben geraakt. Ik wist niet meer waar ik wat moest zoeken.
Nu ben ik weer verbonden met de rest van de wereld hoor. Hallo peoples! Ontvangt u mij?!
14.48 [Link] [27 Reacties]
Op de fiets (49)
Tussen de buien door is het net even droog. Ik doe de koptelefoon van mijn MP3 speler in mijn oren. Hoewel ik de laatste tijd wat meer op mijn gehoor let, is het vooral op dit soort dagen nog een aangename noodzaak om mijzelf op rottige fietstochten te laten vergezellen door fijne muziek.
Ik fiets terwijl ik de diepe plassen ontwijk. Radiohead, met 2+2=5. Fijn nummer, van de CD die nog niet uit is. Het nummer begint heel zachtjes waardoor ik me altijd afvraag of ik nou iets hoor of niet. Ietsje harder zetten dus. Oppassen voor hardrijdende auto's links van me die geen rekening houden met diepe plassen die over fietsers heenkomen als ze erdoorheen scheuren.
Zingt Thom Yorke nou paying attention, of penetration, of een mix van beiden aan het einde van het nummer? Toch eens opzoeken via Google. Een vrouw die langsfietst, kijkt me even aan in het voorbijgaan. Ik vraag me af of ze mijn gedachten kan lezen. Ik heb geen zin om te haasten en fiets niet zo snel. Een volgende vrouw die me passeert, kijkt me heel vriendelijk aan. Maar wel opvallend lang. Ze knikt een paar keer. Ik stop, zij gaat door. Het stoplicht staat op rood.
Madrugada. Blood Shot Adult Commitment. De man die naast me staat te wachten kijkt me even aan. Dat is interessant. Blijkbaar zie ik er aantrekkelijk uit vandaag, met al die knikkende mensen in het voorbijgaan. Ik glimlach terug en rijd zodra het groen is rustig het kruispunt over. Het gitaarriffje is zo mooi. Eigenlijk staat het nummer net iets te hard, nog door het volume van Radiohead, maar het voelt wel lekker.
Een voetganger op de stoep kijkt even geïrriteerd naar me. Maar het zou kunnen zijn dat hij gek is, met zijn warrige haar. Ik begin mij af te vragen of ik er raar uitzie. Ik controleer mijn bewegingen. Op Madrugada wil ik nog wel eens onbewust mee gaan dansen, of mijn hoofd mee laten dreunen, maar nee, ik zit keurig op het zadel. Toch kijken veel mensen naar me. Ik kijk naar ze terug, sommigen knikken, maar ik weet niet waarom. Het is een rare gewaarwording. Ik haal even een van de knopjes van mijn koptelefoon uit mijn oren. De knikkende mensen zeggen niets.
Ik ben bijna thuis. Als ik mijn fiets op slot zet, begint Lisa Loeb met het nummer Stay. Niet zo hard. Terwijl ik mij tussen de geparkeerde fietsen in het rek wring om mijn slot door mijn band en frame te krijgen, denk ik iets te horen. Ik pak mijn mobiele telefoon uit mijn tas. Zeven oproepen gemist.
08.39 [Link] [24 Reacties]20 mei 2003
Brr koud bah grom
Ik ben aan het werk achter mijn computer en ik heb het koud.
Ik twijfel of ik de kachel aan zal zetten, of de thermostaat hoger zal draaien (ja, ik heb beiden).
Maar nee! Ik vertik het! Het is half mei! Het is ridicuul. Basta.
Ik doe over mijn kleren een dikke fleecetrui aan en rits hem dicht tot aan mijn neus. Ik stop mijn koude voeten in mijn wintersloffen. Ik trek mijn mouwen zo ver mogelijk over mijn handen heen.
Ik schud mijn hoofd.
20.23 [Link] [26 Reacties]
Gewonnen :-)
08.54 [Link] [23 Reacties]19 mei 2003
The House Carpenters Daughter
Van vriend M. te R. hoor ik net dat één van de fijnste geweldigste zangeressen van deze aardkloot, Natalie Merchant, over twee weken een nieuwe CD uitbrengt.
Vanaf 2 juni in de winkel! Waarom ze van die datum op haar eigen site geen melding van maakt, is me een groot raadsel, maar het is goed nieuws! Allemaal kopû!
15.37 [Link] [38 Reacties]
Maecenas Merel
Het is een blijde dag. De verzekering heeft uitbetaald!
Voor de lezers die later zijn ingeschakeld, hier kunt u nog eens op uw gemak nalezen dat ik op weg naar Italie werd beroofd van al mijn kostbare spullen.
Ik krijg niet al mijn geld terug, maar toch een deel.
Dat is goed. Ik sta te popelen om de gestolen spullen opnieuw te kopen.
Daarbij moet worden opgemerkt dat mijn MP3 speler uiteindelijk niet in die gestolen tas bleek te zitten. Die zat in het sokkencompartiment van mijn andere tas. Hoera!
Het grote ding (qua waarde) in de rugzak was natuurlijk mijn toen net nieuw gekochte digitale camera. En de overweldigende verrassing was daar, toen ik bij thuiskomst uit Italië een pakketje mocht ophalen met een nieuwe digitale camera daarin. Gekregen van een mij tot dan toe onbekende lezer, die had gelezen dat mijn camera gestolen was.
Een Canon Powershot G3.
(we slaan in het verhaaltje een aantal dagen over waarin ik vertwijfeld naar het grote kado keek en me afvroeg wat ik daar in godsnaam mee moest)
Het immens grote kado kwam niet zomaar. Het kwam, na doorvragen, met een wens van de gever.
Het Pay it Forward principe.
Pay it Forward is een boel Amerikaanse, tranentrekkende film, maar ik heb er destijds erg van genoten omdat het principe me aansprak.
Het gaat als volgt. Je krijgt iets van iemand. Iets wat je zelf niet had, of had kunnen hebben. In plaats van diegene terug te 'betalen' (het hoeft niet met geld te maken te hebben), doe je iets goeds voor drie anderen. Als die drie anderen je vragen hoe ze jou kunnen terugbetalen, dan vraag je hen om het principe weer aan drie anderen door te geven. Als iedereen dat nou doet, dan heb je binnen no time een geweldige wereld waarin iedereen elkaar helpt.
Ik was dus één van de drie mensen/instellingen die zo'n kado had gekregen. En de gever in kwestie had hetzelfde het jaar ervoor ook al eens gedaan.
Niet dat ik zo naief ben dat ik denk dat ik de wereld kan verbeteren, maar ik merkte wel dat het krijgen van zo'n kado van iemand die ik niet kende me een heel andere blik op de wereld gaf. Het is zo raar, zo eng en toch zo speciaal om iets te krijgen van iemand die je niet kent.
Ik besloot toen het geld dat ik terug zou krijgen voor mijn digitale camera aan 'goede doelen' uit te geven.
Nu is het moment.
Ik heb twee goede doelen al zo'n beetje in mijn hoofd bedacht. Die merken dat, vroeger of later, wel. Nu heb ik nog een derde doel over. En hoewel het Pay It Forward principe niet perse met geld te maken heeft, vind ik het juist leuk om dat nu wel te doen. Ik geef dagelijks natuurlijk al kosteloos geweldige dingen door, haha.
Kortom. Ik heb ongeveer 250 euro te besteden aan een goed doel. Ik wil het niet uitgeven aan een grote organisatie. 250 euro is dan niets. Nee, ik wil het uitgeven aan iemand of aan een organisatie die het echt kan gebruiken en het zelf niet heeft. Voor mijn part is het iemand die ik helemaal niet ken. Als het verhaal erachter maar goed is, en degene op haar/zijn beurt iets door zou willen geven aan drie anderen.
Komt u maar op met goede ideeën. Ik zie ze vol grote belangstelling tegemoet!
09.32 [Link] [52 Reacties]18 mei 2003
Nou lekker weertje dan
11.30 [Link] [36 Reacties]17 mei 2003
Appelsap
Zin in appelsap. Pak appelsap in koelkast. Pak al tijdje geleden opengemaakt. Kans op bedorven appelsap met vieze klonten erin groot. Wel zin in appelsap. Hoe check ik of appelsap nog goed is? Pak is van karton. Ik pleit voor doorzichtig pak. Maar nu. Pak glas. Doe appelsap uit pak in glas. Controleer appelsap op ronddrijvende stukjes. Bekijk appelsap nauwkeurig. Niets te zien. Ruik aan appelsap. Ruikt naar appelsap. Neem slokje. Voorzichtig. Lekker. Lekker appelsap. Drink glas leeg. Mmm. Glas leeg. Heb smaak te pakken, neem nog een glaasje appelsap. Bij inschenken van extra glas appelsap komt dikke vette klont mee in het glas. Getverdemme.
Appelsap in afvoerputje. Appelsap bah.
17.13 [Link] [30 Reacties]
Wie is de Mol?
De afgelopen maanden keek ik op de kijkbuis naar drie programma's:
Cold Feet, ER en Wie is de Mol.
(Poeh hee zeg, je zou bijna denken dat ik lid ben van de Avro).
Cold Feet kwam twee weken geleden jammerlijk aan haar einde. Snif.
ER is de laatste tijd een groot tranendal. Er gebeurt niets leuks. Alles is grote ellende en dood en zielig. Snif.
En vanavond is de ontknoping van Wie is de Mol. Snif.
Het ziet er naar uit dat ik binnenkort niets meer heb om naar te kijken. Dat is wel zo fijn.
Ik weet niet wie de mol is. Elise en Chandrika zijn allebei zo verdacht dat ik denk dat Ron het is. Alle logische redeneringen zijn zinloos: het camerateam en het montageteam manipuleren je waar je bij staat. Spannend.
Ik zeg Ron de mol, Elise de winnaar. Chandrika naar huis met niets.
10.35 [Link] [27 Reacties]16 mei 2003
Maak uzelf bekend en sla uw slag (3)
Oké, op de valreep van zaterdag nog een aflevering van dit geweldige spel dat vooral ik bijzonder kan waarderen. Nummer 2 heeft zich inmiddels bekend gemaakt en tevens geïdentificeerd (geheimhouding is een groot goed). Hij kan binnenkort het prachtpresentje in zijn brievenbus verwachten.
(Overigens is nummer 1 nooit komen opdagen. Helaas voor hem. Of haar).
En dan nu (trompetgeschal): herkent u zichzelf? Surft u in Middelburg?
Stuur mij het bewijs per e-mail!
Dan ga ik nu tukje doen. Vol verwachting klopt mijn hart...
23.36 [Link] [22 Reacties]
T-Mobi-le
Is er íemand die nou eindelijk al eens T-Mobile in zijn schermpje heeft staan?
08.14 [Link] [53 Reacties]15 mei 2003
Notaris
Juichend en springend kwamen we het notariskantoor uit.
Voor de ingang op het brede pad met losse steentjes omhelsden wij elkaar en zoenden we terwijl we sprongen.
We deden een dansje en lieten onze blijdschap echoën tegen de hoge gevels van de gebouwen in de straat.
Toen liepen we met zijn drieën gearmd het pad af.
De buitenste twee deden een high five.
Een meneer die langs kwam fietsen keek ons aan alsof we zojuist die langverwachte erfenis hadden weten binnen te slepen.
We hadden slechts een stichting opgericht.
Het was tijd voor champagne.
09.14 [Link] [26 Reacties]14 mei 2003
Jippie
'Jemig jij doet leuke dingen zeg', zei hij.
En verdomd, ja zeg, inderdaad!
Het leven is boel jippie.
21.48 [Link] [21 Reacties]
2,20371
'65 euro?!', riep ik.
Het was sluitingstijd van de kroeg en er stonden heel veel lege glazen op tafel.
'Maar dat is meer dan 140 gulden!'
Doet u dat ook nog wel eens?
Het omrekenen naar guldens om de prijs wat vetter te maken?
09.07 [Link] [28 Reacties]13 mei 2003
Eindexamen
Kiek is in het ouderlijk huis aan het opruimen en vindt dit rooster:
Precies 10 jaar geleden op dit tijdstip had ik net mijn eerste eindexamenopdracht achter de rug.
16.36 [Link] [38 Reacties]
Kinderpartijtje
Er was een kinderpartijtje. Er denderden boel blonde kinderen door de foyer van het theater. Spierblond en allemaal bijna dezelfde streepjestrui. De jarige werd 9. Er was één meisje bij. Het zusje.
Voor mij in de rij toonde één van de jongetjes zijn karatekunsten. 'Waaahka', zei hij, terwijl hij zijn knieën boog en zijn ene arm vervaarlijk naar een ander jongetje uitstrekte. Hij draaide zich om, schopte in de lucht en kwam trots weer uit zoals hij was begonnen.
'Ik heb een geheim', zei hij tegen twee andere jongetjes die naast hem stonden. De twee andere jongetjes waren bezig met het vouwen van een boekje en hoorden hem niet. 'Waaaahkaaa', zei de jongen nog eens terwijl hij zijn arm recht naar voren uitstak. 'Ik heb een GROOT geheim'. Hij had nu zijn samenzweerderige stem opgezet. Hij keek met grote, geheimzinnige ogen de twee andere jongetjes aan. Ze keken even op.
'Ik heb een groot geheim', zei het ene jongetje voor de derde keer.
'Oh. Ik heb een hut', zei één van de andere twee jongetjes, om het eerste jongetje de mond te snoeren. 'In de bosjes heb ik een hut'. Hij ging weer door met vouwen.
Het eerste jongetje, teleurgesteld en boos dat het jongetje niet eens wilde weten wat zijn geheim was, richtte zich nu tot het derde jongetje. Het derde jongetje leek iets jonger dan de andere twee. 'Ik heb een groot geheim', herhaalde hij, nu wat luider dan eerst.
'Ik heb ook een hut', zei het derde jongetje, om zich ervan af te maken. Toen begonnen zijn ogen te glinsteren.
'Ik heb een hut in de waterleiding', zei hij.
De ogen van het eerste jongetje werden groot. Vol verbazing liep hij weg. Even later stond hij bij de moeder van de jarige uit te huilen.
08.53 [Link] [36 Reacties]12 mei 2003
Maak uzelf bekend en sla uw slag (2)
Daaaarrrrrrrr istie weer! Kans op prachtige prijzen, komt dat zien, komt dat zien.
Herkent u zichzelf? Stuur mij een e-mail binnen 72 uur met een bewijs!
10.36 [Link] [30 Reacties]
Dit is nou Spinal Tap
Vriendin Swaan, bij de lezers van merelroze.com zeer wel bekend vanwege haar befaamde televisie-optredens, is afgestudeerd! Woeha! Gefeliciteerd!
Haar scriptie gaat over This is Spinal Tap, de 'rockumentary' uit 1984 die in sommige kringen wereldberoemd is en in andere compleet onbekend. Over de geschiedenis van de muziekfilm en de daarbij horende conventies.
Scripties gaan normaalgesproken een kast in waar ze onder een dikke laag stof vergelen en verpieteren. Mijn eigen scriptie heeft het daglicht ook al in tijden niet meer gezien.
Maar deze scriptie laat zich niet verstoffen! Deze scriptie wil meer! En omdat Swaan concludeerde dat deze cultfilm This is Spinal Tap precies in het weblogcultuurtje paste (daar schrijven mensen ook hun scriptie over tegenwoordig, over webloggen), verdient hij een mooi plekje in mijn bibliotheek op het wereldwijde web.
En mag u hem ook nog eens inkijken in PDF. Klik hier!
Heeft u na het lezen nog wat te vragen aan de schrijfster van dit mooie meesterwerk? Zij is bereikbaar onder swaanhilde@yahoo.com.
09.03 [Link] [achttien Reacties]11 mei 2003
Oogdrieluikend
In navolging van Jnnk, Lijn en Ivet (en nu ook Charlotte en Elmer) heb ik mijn oog opgestuurd naar Duitsland.
Een digitale foto van mijn oog welteverstaan, hierboven ingezoomd en in stukjes geknipt. Voor een kunstproject.
Per ingestuurd oog gaat er 1 euro naar een liefdadigheidsinstelling voor blinden. Als ze er iets mee verdienen, dat is, want tot nu toe wil het nog niet zo vlotten met de ogen. Ze hebben er pas 30!
Dus kom op, en doe ook eens even mee. Stuur je oog in, zo ver mogelijk ingezoomd, max. 1024x768, naar eye4art@gmx.net. Als je op de hoogte wilt worden gehouden, stuur dan ook je adres mee.
Dan houden we de eerste weblogmeeting gewoon in Koblenz, van 13 tot en met 15 juni. Doen doen doen!
Ich freue mich!
10.36 [Link] [35 Reacties]10 mei 2003
Blind
Na een tijd in de zon op het terras gezeten te hebben binnen de WC opzoeken.
18.13 [Link] [negen Reacties]
Huisvrouwendag
Toen ik eindelijk wakker was en mijn kamer inliep, kreeg ik ineens ontzettende zin in een huisvrouwendag. Door het zonlicht op de ramen zag ik dat deze weer eens flink moesten worden gelapt. Ik verlangde er ineens verschrikkelijk naar om de berg kleren in de hoek eens lekker te wassen, de tere dingen apart in een sop. De afwas stond er bij met schreeuwende goesting gedaan te worden. Het beddegoed hangt al twee dagen aan de waslijn om verschoond te worden.
Kortom: een echte huisvrouwendag. Ik zou mijn mouwen hebben opgestroopt ware het niet dat ik een T-shirt aan had. Bacteriën here I come! Geen vuil meer veilig! Bezem erdoorheen!
Toen belde vriendin S. en ik ga zo naar het terras.
13.57 [Link] [veertien Reacties]09 mei 2003
Maak uzelf bekend en sla uw slag
Ik zou niet weten wie u bent. U komt uit het gehele land, soms vanuit plaatsen waar ik nog nooit geweest ben. Wát zeg ik? Het gehele land? Europa! De gehele wereld!
Om wat dichter bij u te komen, heb ik een nieuw spel bedacht.
Het gaat als volgt:
Ik post hier een stukje screenshot van mijn statistiekenbijhouder Nedstat. Herkent u uzelf? Stuur mij dan binnen 72 uur een mailtje. Indien u kunt aantonen, en dat is natuurlijk bijzonder belangrijk, dat u het was die mijn pagina bezocht op dat tijdstip op die plaats, dan stuur ik u een alleraardigst presentje.
De eerste die aan dit spel mee mag doen, is de onbekende bezoeker uit Schiedam. Niet schrikken hoor. Ik weet helemaal niets. Wellicht was u een google-er en komt u hier nooit meer terug. Zou jammer zijn. Gaat dat presentje mooi aan uw neus voorbij.
Herken uzelf:
16.06 [Link] [30 Reacties]
Op de fiets (49)
Ik reed door het Vondelpark. Het was droog en donker. Mijn fiets maakte boel lawaai.
Kaboem. Klingel. Deng. Ratsj ratsj. Sloessch, sloessch, pling tring (asociale bel).
Ergens halverwege het park kreeg mijn trapper geen tegenwicht meer. Op hetzelfde moment hoorde ik een klap. Mijn ketting was eraf gevlogen. Grom. Midden in park. Donker. Wel droog.
Ik gooide mijn fiets bijna professioneel op zijn zadel en begon met het inventariseren van de schade. De ketting was er helemaal af, maar niet kapot. Dat zou ik wel eventjes kunnen maken. Ik friemelde aan het ijzeren ding en keek even om me heen. Er liepen twee mannen met blikjes Heineken aan de overkant van het pad. Lalala, zeiden ze. Waarom was ik niet eerst het park uitgelopen alvorens mij hier zo kwetsbaar op te stellen?
Concentratie op fiets, niet opkijken.
Even verderop bij een afsplitsing stonden twee meisjes te praten. De klank van hun geroezemoes voelde veilig. Ik probeerde de ketting op het kleine tandwiel te leggen. Ik moest om de deels gesloten kettingkast heen werken en ik haalde mijn wijsvinger open aan een uitstekend moertje. Het wilde niet meewerken. Ik haalde hem er nog eens helemaal af. Het was donker en slecht te zien.
Er passeerde een man. Ik wilde niet geholpen worden als het meisje in nood, ben zeker geen mietje zeg en dat kan ik zelf wel, dank je wel. Hij liep door.
Het wilde niet echt vlotten met mijn reparatiekunsten. Mijn optimisme maakte plaats voor opkomende chagrijnigheid.
Op dat moment kwamen de twee meisjes naar mij toe gelopen. 'Lukt het wel?', vroeg het ene meisje. 'Jawoor', zei ik, mij afvragend waarom ik dat zei. Om aan te tonen dat het allemaal best wel heel goed ging, demonstreerde ik haar hoe goed mijn ketting het alweer deed.
Wonder boven wonder bleef de ketting keurig zitten. De trapper die ik met mijn armen voortduwde, trapte zonder enige hapering. In grote blijdschap zette ik de fiets als een ware prof weer op zijn banden. Zo. Klaro.
'Dat gebeurt heel vaak hè', zei het meisje wijs, 'zodra de hulp komt, is het opgelost'.
08.24 [Link] [negen Reacties]08 mei 2003
Ik weet hoe jouw huis heet
08.32 [Link] [26 Reacties]07 mei 2003
Piemel
Bij de parkeergarage zaten een jongen en een meisje op een muurtje. Het jongetje had zijn arm om het meisje heengeslagen. Hij had korte, blonde stekeltjes. Hun benen bungelden. Ze waren een jaar of tien.
Net nadat ik gepasseerd was, hoorde ik plotseling een harde schreeuw.
'Nee!! Ik wil niet dat je aan me zit!', riep het jongetje luidkeels.
'Je blijft van mijn piemel af, ja!', gilde hij.
Ik draaide mijn hoofd met een ruk om.
Wát?!
Het jongetje was van het muurtje gesprongen en stond met zijn hand voor zijn kruis te foeteren. Zijn ogen stonden op onweer en hij schopte herhaaldelijk tegen een oneffenheid in het wegdek.
Het meisje keek mij ondeugend aan en lachte besmuikt.
10.57 [Link] [27 Reacties]06 mei 2003
Tuut Tuut
De telefoon op mijn werk doet het niet meer. Foutje van de KPN.
Het is alsof een allesomvattende rust in het kantoor is neergedaald. Alsof er een dik pak sneeuw ligt waardoor alles wordt gedempt. Nog nooit is er zo hard gewerkt. Je zou bijna hopen dat de dikke, vriendelijke KPN monteur het euvel niet kan verhelpen.
Als ik later groot ben, wil ik een kantoor zonder telefoon.
14.09 [Link] [26 Reacties]
Elmerel
Mijn klomp is gebroken. Sinds kort heb ik een familielid dat ook aan het loggen is geslagen. En het is nog wel mijn eigen en enige broer!
Vorige week kwam het idee in zijn hoofd op. Hij begon met een blogspotaccountje, maar nu al doet hij het onder zijn eigen naam. Op een heus .nl domein. Op Movable Type. Net echt!
Ik voorzie grote problemen en voel de concurrentiestrijd nu al opkomen. Hier worden de rozes uit elkaar gedreven. The War of the Rozes, wat ik u brom! Op familiefeestjes lepelen wij de hoeveelheden reacties op, vergelijken wij bezoekersaantallen en testen wij onze neven en nichten op welke stukjes er wel of niet gelezen zijn. Rampspoed. Het zal nooit meer hetzelfde zijn.
Maar ga vooral even kijken naar de man met dezelfde letters in zijn naam als ik (daar ging het al mis denk ik).
Want het is mijn allerliefste broer. Die er altijd voor me is geweest en zonder wie ik nooit en nooit zou kunnen.
 (1981)
08.58 [Link] [24 Reacties]05 mei 2003
Fotovat
Holy smoke.
Ik heb net 50 foto's naar het Kruidvat opgeladen en dat duurde láng!
Om het interactieve aspect van mijn webzijde wat te verhogen, mag u raden hoe lang wel niet.
20.45 [Link] [57 Reacties]
Tochtjes
In het huisje aan zee ligt op de WC een prachtig boekje.
'Tochtjes', door John Jansen van Galen.
Het boekje is vergeeld, het is al oud, en er staan prachtige foto's in van Steye Raviez.
John Jansen van Galen maakt van zijn wandelingen door Nederland prachtige poëzie. Zijn zinnen beginnen zomaar en eindigen een stuk verderop pas, maar door de vele komma's zijn ze prettig leesbaar en lijkt het alsof je naar iemand luistert die je een verhaal vertelt. Rustig, en er gebeurt bijna niets, maar toch blijkt het telkens spannend.
John Jansen van Galen mis ik, als ik het Parool niet heb.
In het huisje aan zee breng ik hele tochten door op de WC.
Het boekje komt uit 1975, mijn geboortejaar.
Ik loop op de WC hele einden mee, bungelend in de draagzak op de rug van John Jansen van Galen.
12.15 [Link] [elf Reacties]04 mei 2003
Grasmaaien
R.I.P. paardenbloem.
14.42 [Link] [20 Reacties]03 mei 2003
Niet welkom
Het restaurant was duidelijk bevolkt met bekenden. Ik voelde me alsof ik een feestje van iemand anders binnentrad, waar ik eigenlijk niet voor uitgenodigd was. Er was nog een tafeltje vrij.
Buiten raasde de wind nog harder dan het verkeer. Op weg naar het vrije tafeltje keken de mensen me raar aan. Een onbekende, wat deed die hier? Toen ik ging zitten, stootte ik de stoel aan van degene achter mij. Ik had het gevoel dat iedereen opkeek. De serveerster leek mij niet te zien.
Ik moest naar de WC. De WC deur zat op slot. Ik morrelde even aan de deur. Hij was dicht. Ik stond in een gangetje waar de serveersters ook langs moesten. Ze keken me vernietigend aan als ze passeerden. Buiten stortregende het. Het was een en al treurigheid.
Het duurde lang. Heel lang. Ik hoorde niets. Ik morrelde nog eens aan de deur. Geen teken van leven. Ik stond hier toch al een aantal minuten. De gokapparaten maakten lawaai. Misschien lag het aan mij en zat er helemaal niemand op. Ik probeerde nog eens. Klink omlaag, kracht zetten.
Er kwam een hoogblonde vrouw naar buiten met een kuif in haar haar. Een walm van parfum kwam achter haar aan.
'Jezus, wijf, hebje haast ofzo?', snauwde ze.
Toen ik terugkwam bij mijn tafeltje, begon het te onweren.
11.58 [Link] [20 Reacties]02 mei 2003
Mirrorproject
'We zouden niet de helft zoveel plezier hebben gehad zonder jouw digitale camera', zei B., in het Engels met een Duits accent aan het eind van de reis.
In Londen stond mijn digitale camera constant in het middelpunt van belangstelling. Omdat ik van iemand een gigabyte aan geheugen had mogen lenen, konden er ook werkelijk bijna 1000 foto's op het apparaat. Het ging van klik.
Bij thuiskomst had ik, naast heus artistiek verantwoorde scenery, honderden foto's van onszelf in reflecterende objecten. Want nadat ik mijn ex-huisgenoten had verteld over www.mirrorproject.com, wilden ze niets anders meer.
Als aandenken hierbij wij met zijn viertjes in de metro. Het waaide er hard.
08.22 [Link] [24 Reacties]01 mei 2003
Koninginnedag 2003 (2)
Ik besloot toch nog even wat van de sfeer te gaan proeven.
Ik proefde vooral champagne.
Grote hoeveelheden en oranje franje.
Sjeminee zeg! Boel lekker!
In korte tijd was ik net zo in de sfeer als de mensen om mij heen.
Even later hobbelde ik huiswaarts.
Bij de snackbar op de hoek,
kocht ik een patat speciaal en een kaassoufflé.
Er was voetbal op TV.
Ik ging liggen op mijn bank.
Direct na de aftrap viel ik in slaap.
14.10 [Link] [23 Reacties]
Op de fiets (48)
Ik heb een asociale bel.
Als ik bel, dan blijft het plastieken appendixje van de bel op de maximale reikwijdte vastzitten. Hij wil niet terug. Er is geen geluid. Bellen is dus overbodig. Maar mijn reflex, mijzelf eigengemaakt toen ik zes was, is zo sterk, dat ik toch de belbeweging in gang zet zodra er noodzaak toe is.
Meestal schreeuw ik dan even en is het gevaar of de toerist al snel geweken.
Het probleem is echter, dat het plastieken aanhangsel van de bel op een gegeven moment toch terug wil van waar hij vastzit. Meestal vindt dit moment plaats wanneer er geen enkele noodzaak is tot bellen. En juist dan, bij het terugveren, rinkelt hij. Hard. Boel hard. Soms zit er een minuut tussen mijn belbeweging en het feitelijke geluid. Soms een kwartier. Soms gebeurt het de volgende fietsbeurt pas. Het moment valt niet te voorspellen.
Op sommige momenten is de asociale bel tamelijk levensgevaarlijk. Bijvoorbeeld wanneer de bel ineens gaat rinkelen als ik alles behalve het recht heb om te bellen (zeg, wanneer ik iemand inhaal omdat ik denk meer haast te hebben). Of wanneer er een grote, zware, kale vent met tatoeages voor me fietst (weinig voordehandliggend, deze mannen fietsen zelden, maar toch. Idem met brede negers).
Kortom: ik moest mijn bel eraf slopen om mijzelf nog veilig door de straten van Amsterdam te manoeuvreren. Maar op de bel stonden Jip en Janneke en ik vond het toch moeilijk afscheid nemen. Ik bleef het ontkoppelmoment uitstellen.
Gisteren kwam de perfecte oplossing.
Het aanhaakpunt van mijn achterspatbord sneuvelde. Het spatbord hangt nu bijna helemaal op de achterband en schiet steeds tegen mijn achteropje. Boel herrie.
Niemand die me niet zal horen als ik aankom! Geen bel meer nodig!
09.55 [Link] [20 Reacties]
|
