Wolken

Mist

Maar waarvan?

Een vleug van een parfum op het perron waarvan ik zeker weet dat ik het eerder heb geroken. Associaties met de geur komen in rap tempo mijn brein binnen (fijne herinneringen, lang geleden, geen bedpartner), maar ik kom niet achter de juiste persoon.

Iemand die me aanspreekt met mijn voornaam en zegt dat het leuk is om me weer eens te zien. Ik herken het gezicht, geen idee wie het is. Weer associaties in rap tempo, en direct een gevoel: aardige persoon, geen problemen mee gehad, werkgerelateerd, maar welk welk, nee, kom ik niet op. 

Eten in het pikdonker, een paar jaar geleden. Zonder zicht bleek mijn smaak compleet in de war. Ik proefde een groente en ik wist zeker dat ik die eerder had gegeten. De structuur kwam me bekend voor, de smaak zeker, maar wat was het ook alweer? Ik kwam er niet op. Aardappel, bleek later.

En nu heb ik het weer. Ik zag het omslag van het kroegenboek van Kluun en ik wist meteen dat ik het eerder had gezien. Maar waar? Ja, het lijkt erg op al die logo's met neon letters, maar het is bekender dan dat. Ik heb dit eerder gezien, op deze manier. In een museum? Op een ander boek? Op televisie? Gek word ik ervan.
Kluun zelf kon me ook niet helpen. U? 

I Amsterdam

Que bonita, Amsterdam met dit weer.

36

Ik ben jarig. Hiep hiep.

Ik heb altijd gedacht dat ik niet ouder zou worden dan 36. Als kind zag ik mezelf nooit voor me als oude vrouw. Nooit als bejaarde, of als moeder van puberkinderen. 36 zou ik worden, en daarna zou het afgelopen zijn.

Ziek zou ik zijn, als ik 36 werd.
Een tumor als een tennisbal zo groot in mijn kop.

Mijn moeder werd 36. Toen ging ze dood.
Het duurt niet lang meer of ik ga haar keihard overleven.

Kleine dingen die je dag kunnen maken

We zijn een heel tolerante familie

Mijn zonnebril, hoewel groot, was niet toereikend. Ook mijn neus begon te lopen. Had ik zakdoekjes bij me? Door het onhandige gerommel in mijn tas keken de Duitsers naast me even op. Terwijl ik zo graag geen aandacht op me wilde vestigen. 

Het was niet gaan regenen, zoals ze hadden voorspeld. Sterker nog, de zon bescheen mijn lente-achtig witte huid. Daarom had ik me tevreden met mijn boek op het terras van het strandpaviljoen genesteld, uit de wind. De wind die ervoor zorgde dat de golven lekker hard op het strand beukten en dat de schuimkragen van het bier van de Duitsers tot hun grote hilariteit wegwaaide.

Door gebrek aan een zakdoek kon ik niet anders dan mijn neus ophalen. De Duitsers keken weer even op. Snel staarde ik naar een willekeurig woord op de opengeslagen bladzijde om de tranen tegen te gaan. Maar het was niet meer te stoppen. Het randje van mijn zonnebril was niet gebouwd als dam. Daar gingen ze. Pets, pets, pets, over mijn wang, de bladzijde op.

.

'Ik heet Olivia en daar kan ik ook niks aan doen' van Jowi Schmitz. Lees het en geef het cadeau. Vooral aan kinderen die geen moeder meer hebben. Maar ook aan hen die wel. Aan iedereen eigenlijk. Ook als je niet van huilen houdt of geen tolerante familie hebt.

Telefoon

"Ja, met je vader. Ik heb 3 namen voor personages in je nieuwe boek.
Schrijf je ze even op?
Het zijn:

Ad de Quaat
Anneke Dotes
Cor Daat

Kun je daar iets mee?"