Ik beloof

Bevrijdingsdag 2012

Mooi oranje is niet lelijk.

Koninginnedag 2012

Dit jaar even niet.

Stickerplakker krijgt zijn zin

Voor M.

Gisteren.
Ik ontwaak. Ik weet wat ik vandaag ga doen. Werken in Utrecht en daarna uit eten met mijn broer.
Zij wist ook wat ze ging doen.
Ik ga naar boven, geef de katten eten.
Zou zij de kat ook? Lijkt mij niet.
Ik maak ontbijt en kijk naar het Journaal.
Zou zij hebben ontbeten? Doe je dat op zo'n dag?

Ik fiets naar het station.
De zon schijnt, het is mooi weer, maar nog wel koud. Vanmiddag zal het gaan hagelen.
Wat voor weer was het toen? Ik herinner me regen, de dag erna. Is dat een valse herinnering?
Ik zie de stad in de zon en weet dat de lente snel zal komen, ook al duurt het langer dan gehoopt. Ik ga die lente meemaken.

Koffie op het station, ik hoop dat ik niemand tegenkom die ik ken. Ik wil alleen zijn. Niemand begrijpt dit. En dat begrijp ik.
Ik lees de krant en voel de wind.
Zou zij nog naar buiten zijn gegaan?

Op mijn werk is alles onbelangrijk.
Een aangename nonchalance daalt op mij neer.
Zou zij zoiets ook hebben gevoeld?

Op de wc moet ik even huilen.
Hoe laat zou zij eigenlijk? Hoe beslis je zo'n tijdstip?

"Zo, deze werkdag ook weer overleefd?", grapt een collega bij de lift, als ik naar huis ga.

Na mijn werk fiets ik vanaf het station naar het restaurant.
De zon schijnt. Het is niet gaan hagelen.

Met mijn broer praten we over haar. Niet te veel. We hebben het over nu, over vorige week, de komende tijd.
Of ik gelukkig ben op het moment.
Hmm.
Zou zij gelukkig zijn geweest?

Ik ga slapen, een beetje dronken.

Vandaag.
Ik word wakker.
Ik leef nog.
Ik ben ouder dan mijn moeder ooit is geworden.

Stockholm

* Hej hej lieve lezers en lezeressen. Ik was afgelopen weekend in Stockholm (de verleiding is groot om Stöckhölm te schrijven maar dat doe ik dus niet, want dat slaat nergens op, en na drie dagen heb ik ineens heel veel niveau). Mycket bra!

* Mijn vader heeft mijn hele jeugd lang 'muke bra!' geroepen als hij ook 'heel goed' kon zeggen. Een van de vele charmante dingen van mijn vader (die vandaag jarig is, muke bra!). En na 36 jaar kwam ik erachter dat je het schrijft als 'mycket bra'. Muke bra werd mycket bra. Dat is een ongelooflijke verandering in mijn leven.

* Kardemom. Het was drie dagen zoeken in mijn smaakregister en ik kwam er pas achter toen vriendin K. het zag staan op een potje. Dát was de smaak die steeds terugkwam in de zoete gerechten! Zweden houden erg van een fika, een zoet broodje bij de koffie, met flink veel kardemom. Een kruid dat je eerder in een Indiase curry verwacht, maar waar ze in Zweden dus kwistig zoete zaken mee opleuken. Voor liefhebbers van kardemom zeker geen straf, voor vriendin K. niet zo'n succes. Ook de broodjes bij de bakker bij ons op de hoek waren overgoten met kardemom. De bakker die volgens onze verhuurder ook voor de Nobelprijs-winnaars brood bakt tijdens de ceremonie, mind you.

* Ik zie er zo verschrikkelijk Zweeds uit dat iedereen er tenminste 3 zinnen over deed voor ze merkten dat ik werkelijk niets begreep van wat ze tegen me zeiden. Misschien was het ook mijn vriendelijke glimlach waardoor ze zo gezellig tegen me bleven kletsen, want als ik Zweeds hoor, word ik instant week en verliefd.

* De mooiste momenten beleefde ik dan ook door naast mensen te zitten die een gesprek voerden. En luisteren, meer niet. Heel aangenaam tijdverdrijf.

* 'Everybody hates Dutch, but I kinda like it', aldus een jongen. Dan weten we ook weer dat de liefde niet wederzijds is.

* Ik verwachtte steeds dat Lisbeth Salander de hoek om zou komen lopen. Quod non.

* Vaak is er in een café maar 1 toilet, waar dus zowel mannen als vrouwen vertoeven. De ruimte is vervolgens dan wel groot genoeg voor ongeveer 3 Nederlandse toiletruimtes.

* Ik zou graag nog eens terugkomen in de zomer. Het was prachtig weer, maar nog wel koud. Het lijkt me geweldig om van 1 van die 15.000 eilandjes in het water te springen.

* ALLES! WAS! DUUR! Natuurlijk vooral de drank. We hebben een foto genomen van vier halflege bierglazen die in een café waren achtergelaten. Een godsvermogen!

* We besloten alles door 10 te delen en bij thuiskomst wel te zien hoeveel erger het nog was. Het was veel erger. Wel was het leuk om weer eens met andere valuta te betalen. We vonden het alleen jammer dat het muntje met het gat erin er niet meer was (domme wij, dat waren de Denen).

* Opvallend veel kinderwagens buiten op straat aan een slotje, zoals wij fietsen parkeren. Baby zonder kinderwagen op de arm naar binnen. Veel kinderwagenverbodsborden.

* Het Zweedse woord voor garage is bilservice. Wat ik over mijn niveau zei in het begin is niet waar.

* Scandinavisch design. Ik wil erin wonen. Ik wil me erdoor laten omringen. En dan altijd Zweedse films en series kijken. Als ik later groot ben, word ik Zweeds.

* Hej då!

Puberdagboek

De afgelopen dagen onderging ik psychoanalyse.
Niet op de traditionele manier met een sofa en een arts, maar in de woonkamer, met mijn puberdagboeken als spiegel van mijn onderbewuste.

Ik herlas mijn prilste dagboeken, een voor een, voor het eerst sinds jaren.
Zorgvuldig.
En met in mijn gedachten een publiek.

Want ik had 'ja' gezegd op de vraag of ik uit mijn puberdagboeken wilde voorlezen.
Tijdens Echt Gebeurd. Ik had koorts toen ik 'ja' zei.
Elke keer dat ik me herinnerde dat ik ging voorlezen uit die volstrekt geheime werken, sidderde er een golf van angst door mijn lichaam.

Gelukkig was ik de laatste tijd vaker bij Echt Gebeurd geweest, waar ik andere, dappere slachtoffers van Paulien Cornelisse en Micha Wertheim ook uit hun puberdagboeken had horen voorlezen. Altijd mijn favoriete onderdeel van de middag/avond.

Zorgvuldig koos ik het stuk dat ik zou gaan openbaren. Merel van 14, maart 1990. Precies 22 jaar geleden. Lang genoeg geleden om te zeggen 'ja, maar toen was ik 14', en helder genoeg van geest om iets over te brengen.

Zo zenuwachtig als ik van tevoren geweest was, zo rustig was ik toen ik uiteindelijk het podium betrad.
Mijn stem liet me niet in de steek.
Er werd gelachen. Er werd gereageerd met instemmende herkenning, er werd 'jezus' gemompeld, ik weet niet waarom, er werd weer gelachen (maar dat kwam omdat er een foto van mij als puber geprojecteerd werd), er werd ge-'ooh'd.

En toen was het af en mocht ik weer terug naar mijn plek.
Met een kloppend hart.

Hoe louterend was dit! Ik had dagenlang in mijn pubergeest doorgebracht, was tot hernieuwde inzichten over mezelf gekomen, had ontdekt dat ik eigenlijk geen steek veranderd ben, dat ik nog steeds dezelfde onhandigheden heb, mijn ratio laat beslissen en de totaal zichtbare dingen soms niet zie.

Maar dat was niet erg.
Het was eigenlijk wel goed.

Of, zoals ik schreef toen ik 14 was: te wowie.

------------------------------------------------------------------------------------------------

'Echt Gebeurd' is een erg leuke maandelijkse middag waarop waargebeurde verhalen verteld worden. Die kunnen geestig zijn, spannend, of ontroerend. Iedereen kan een verhaal komen vertellen. Heb je zelf een goed verhaal dat je op het podium wilt overbrengen? Mail dan naar echtgebeurd@toomler.nl. Doen!

Voorjaarsvakantie

Moet ik nou op een kabel passen die als een monster van Loch Ness ineens uit de sloot kan springen, zich om mijn nek kan werpen, me de sloot in kan trekken en me kan laten verdrinken met veel gespartel en bloedspetters? Of moet de kabel oppassen voor mij?



Hier krijg je natte voeten van.


Deze behoeft geen toelichting.