Ik beloof
Voor M.
Gisteren.
Ik ontwaak. Ik weet wat ik vandaag ga doen. Werken in Utrecht en daarna uit eten met mijn broer.
Zij wist ook wat ze ging doen.
Ik ga naar boven, geef de katten eten.
Zou zij de kat ook? Lijkt mij niet.
Ik maak ontbijt en kijk naar het Journaal.
Zou zij hebben ontbeten? Doe je dat op zo'n dag?
Ik fiets naar het station.
De zon schijnt, het is mooi weer, maar nog wel koud. Vanmiddag zal het gaan hagelen.
Wat voor weer was het toen? Ik herinner me regen, de dag erna. Is dat een valse herinnering?
Ik zie de stad in de zon en weet dat de lente snel zal komen, ook al duurt het langer dan gehoopt. Ik ga die lente meemaken.
Koffie op het station, ik hoop dat ik niemand tegenkom die ik ken. Ik wil alleen zijn. Niemand begrijpt dit. En dat begrijp ik.
Ik lees de krant en voel de wind.
Zou zij nog naar buiten zijn gegaan?
Op mijn werk is alles onbelangrijk.
Een aangename nonchalance daalt op mij neer.
Zou zij zoiets ook hebben gevoeld?
Op de wc moet ik even huilen.
Hoe laat zou zij eigenlijk? Hoe beslis je zo'n tijdstip?
"Zo, deze werkdag ook weer overleefd?", grapt een collega bij de lift, als ik naar huis ga.
Na mijn werk fiets ik vanaf het station naar het restaurant.
De zon schijnt. Het is niet gaan hagelen.
Met mijn broer praten we over haar. Niet te veel. We hebben het over nu, over vorige week, de komende tijd.
Of ik gelukkig ben op het moment.
Hmm.
Zou zij gelukkig zijn geweest?
Ik ga slapen, een beetje dronken.
Vandaag.
Ik word wakker.
Ik leef nog.
Ik ben ouder dan mijn moeder ooit is geworden.
Stockholm
* Hej hej lieve lezers en lezeressen. Ik was afgelopen weekend in Stockholm (de verleiding is groot om Stöckhölm te schrijven maar dat doe ik dus niet, want dat slaat nergens op, en na drie dagen heb ik ineens heel veel niveau). Mycket bra!
* Mijn vader heeft mijn hele jeugd lang 'muke bra!' geroepen als hij ook 'heel goed' kon zeggen. Een van de vele charmante dingen van mijn vader (die vandaag jarig is, muke bra!). En na 36 jaar kwam ik erachter dat je het schrijft als 'mycket bra'. Muke bra werd mycket bra. Dat is een ongelooflijke verandering in mijn leven.
* Kardemom. Het was drie dagen zoeken in mijn smaakregister en ik kwam er pas achter toen vriendin K. het zag staan op een potje. Dát was de smaak die steeds terugkwam in de zoete gerechten! Zweden houden erg van een fika, een zoet broodje bij de koffie, met flink veel kardemom. Een kruid dat je eerder in een Indiase curry verwacht, maar waar ze in Zweden dus kwistig zoete zaken mee opleuken. Voor liefhebbers van kardemom zeker geen straf, voor vriendin K. niet zo'n succes. Ook de broodjes bij de bakker bij ons op de hoek waren overgoten met kardemom. De bakker die volgens onze verhuurder ook voor de Nobelprijs-winnaars brood bakt tijdens de ceremonie, mind you.
* Ik zie er zo verschrikkelijk Zweeds uit dat iedereen er tenminste 3 zinnen over deed voor ze merkten dat ik werkelijk niets begreep van wat ze tegen me zeiden. Misschien was het ook mijn vriendelijke glimlach waardoor ze zo gezellig tegen me bleven kletsen, want als ik Zweeds hoor, word ik instant week en verliefd.
* De mooiste momenten beleefde ik dan ook door naast mensen te zitten die een gesprek voerden. En luisteren, meer niet. Heel aangenaam tijdverdrijf.
* 'Everybody hates Dutch, but I kinda like it', aldus een jongen. Dan weten we ook weer dat de liefde niet wederzijds is.
* Ik verwachtte steeds dat Lisbeth Salander de hoek om zou komen lopen. Quod non.
* Vaak is er in een café maar 1 toilet, waar dus zowel mannen als vrouwen vertoeven. De ruimte is vervolgens dan wel groot genoeg voor ongeveer 3 Nederlandse toiletruimtes.
* Ik zou graag nog eens terugkomen in de zomer. Het was prachtig weer, maar nog wel koud. Het lijkt me geweldig om van 1 van die 15.000 eilandjes in het water te springen.
* ALLES! WAS! DUUR! Natuurlijk vooral de drank. We hebben een foto genomen van vier halflege bierglazen die in een café waren achtergelaten. Een godsvermogen!
* We besloten alles door 10 te delen en bij thuiskomst wel te zien hoeveel erger het nog was. Het was veel erger. Wel was het leuk om weer eens met andere valuta te betalen. We vonden het alleen jammer dat het muntje met het gat erin er niet meer was (domme wij, dat waren de Denen).
* Opvallend veel kinderwagens buiten op straat aan een slotje, zoals wij fietsen parkeren. Baby zonder kinderwagen op de arm naar binnen. Veel kinderwagenverbodsborden.
* Het Zweedse woord voor garage is bilservice. Wat ik over mijn niveau zei in het begin is niet waar.
* Scandinavisch design. Ik wil erin wonen. Ik wil me erdoor laten omringen. En dan altijd Zweedse films en series kijken. Als ik later groot ben, word ik Zweeds.
* Hej då!
Puberdagboek
De afgelopen dagen onderging ik psychoanalyse.
Niet op de traditionele manier met een sofa en een arts, maar in de woonkamer, met mijn puberdagboeken als spiegel van mijn onderbewuste.
Ik herlas mijn prilste dagboeken, een voor een, voor het eerst sinds jaren.
Zorgvuldig.
En met in mijn gedachten een publiek.
Want ik had 'ja' gezegd op de vraag of ik uit mijn puberdagboeken wilde voorlezen.
Tijdens Echt Gebeurd. Ik had koorts toen ik 'ja' zei.
Elke keer dat ik me herinnerde dat ik ging voorlezen uit die volstrekt geheime werken, sidderde er een golf van angst door mijn lichaam.
Gelukkig was ik de laatste tijd vaker bij Echt Gebeurd geweest, waar ik andere, dappere slachtoffers van Paulien Cornelisse en Micha Wertheim ook uit hun puberdagboeken had horen voorlezen. Altijd mijn favoriete onderdeel van de middag/avond.
Zorgvuldig koos ik het stuk dat ik zou gaan openbaren. Merel van 14, maart 1990. Precies 22 jaar geleden. Lang genoeg geleden om te zeggen 'ja, maar toen was ik 14', en helder genoeg van geest om iets over te brengen.
Zo zenuwachtig als ik van tevoren geweest was, zo rustig was ik toen ik uiteindelijk het podium betrad.
Mijn stem liet me niet in de steek.
Er werd gelachen. Er werd gereageerd met instemmende herkenning, er werd 'jezus' gemompeld, ik weet niet waarom, er werd weer gelachen (maar dat kwam omdat er een foto van mij als puber geprojecteerd werd), er werd ge-'ooh'd.
En toen was het af en mocht ik weer terug naar mijn plek.
Met een kloppend hart.
Hoe louterend was dit! Ik had dagenlang in mijn pubergeest doorgebracht, was tot hernieuwde inzichten over mezelf gekomen, had ontdekt dat ik eigenlijk geen steek veranderd ben, dat ik nog steeds dezelfde onhandigheden heb, mijn ratio laat beslissen en de totaal zichtbare dingen soms niet zie.
Maar dat was niet erg.
Het was eigenlijk wel goed.
Of, zoals ik schreef toen ik 14 was: te wowie.
------------------------------------------------------------------------------------------------
'Echt Gebeurd' is een erg leuke maandelijkse middag waarop waargebeurde verhalen verteld worden. Die kunnen geestig zijn, spannend, of ontroerend. Iedereen kan een verhaal komen vertellen. Heb je zelf een goed verhaal dat je op het podium wilt overbrengen? Mail dan naar echtgebeurd@toomler.nl. Doen!
Voorjaarsvakantie
Moet ik nou op een kabel passen die als een monster van Loch Ness ineens uit de sloot kan springen, zich om mijn nek kan werpen, me de sloot in kan trekken en me kan laten verdrinken met veel gespartel en bloedspetters? Of moet de kabel oppassen voor mij?
Hier krijg je natte voeten van.
Deze behoeft geen toelichting.
Langnek
"Die mevrouw, die mevrouw", riep een van de jongens uit een groepje verderop op het bospad. "We vragen het aan die mevrouw, die weet het."
Die mevrouw was ik.
Ik was een mevrouw aan wie je iets kon vragen.
En die het dan wist.
De jongen wees met zijn behandschoende vinger naar een van de vragen op het quizvel, dat hen de goede weg naar het eindpunt van de speurtocht moest vertellen.
"Hoe heet het sprookje waar Langnek in voorkomt?"
Huuuh.
"Langnek is uit de Efteling", zei ik.
"Dat weten wij ook wel", zeiden de jongens in koor. Het waren er zeven. Ze waren klein. Ze hadden rode neuzen van de kou.
Antwoord A was 'Euh, gewoon Langnek, toch?'
Dat vond ik een leuk geschreven antwoord.
Antwoord B was 'Lange Jan.'
Antwoord C was 'De zes dienaren.'
Ik had geen idee.
De jongens dachten A of B. Van C hadden we allemaal nog nooit gehoord.
"We googlen!", riep ik. Wat was ik toch slim.
"Hebben we allang gedaan", zeiden ze in koor.
Ze begonnen door elkaar te praten.
"Het is antwoord A."
"Nee, B."
"Het is A."
"Wat zei Google?", vroeg ik.
"Die wist het niet", zei de jongen die mij had geroepen.
"Als Google het niet weet, dan is het wel een heel moeilijke vraag", zei ik.
Dan kan ik er ook niks aan doen.
"We doen antwoord A", zei een van de jongens. "Dan moeten we hier rechtdoor. Dank u wel mevrouw."
De zes dienaren.
Zie ik net dankzij Google.
Als u iets leest over zeven verdwaalde jongetjes met rode neuzen.
Ik ben Sneeuwwitje niet.
Niet openen
Deze deur stond de hele avond open.
Ik kreeg er een onheilspellend gevoel bij.
En de neiging hem te sluiten.
Gelukkig nieuwjaar
Laatst zat ik op de wc van vriendin C. (voor meer over haar zie bijvoorbeeld mijn archief, toen ze nog graag mysterieus vriendin Q. genoemd wilde worden) een potje te janken. Dat kwam omdat ik dit gedicht van Toon Tellegen las dat daar aan de muur hing.
Waarom schrijf ik
Ik schrijf omdat ik wil schrijven
dat ik gelukkig ben.
Op een dag zal het zover zijn
en zal ik schrijven-
met mijn tong tussen het puntje van mijn tanden,
en met rode oren en rode wangen;
ik ben gelukkig.
Als ik daarna ooit nog twijfel
en meen dat ik verdrietig ben of de wanhoop nabij
of zelfs reddeloos verloren,
kan ik altijd opzoeken wat ik werkelijk ben:
gelukkig.
©Toon Tellegen
Ik wens u een gelukkig nieuwjaar.
Baby
Ik: 'Hé, gefeliciteerd met de geboorte van je prachtige dochter!'
Hij: 'Prachtig?'
Ik: 'Ja, ik heb net foto's gezien op de telefoon van je vrouw.'
Hij: 'Oh, zij heeft alleen de mooie foto's op haar telefoon. Moet je kijken ...'
Hij pakt zijn toestel en hij laat mij enkele foto's zien van ja, hoe zeg je dat.
'Lelijk kan ze zijn!', zegt hij, met een brede glimlach en vol trots.
In bad
Dat je dan zin hebt in een bad.
Omdat je zin hebt in ontspanning, rust, even pas op de plaats.
Dat je de Vrij Nederlanden van de afgelopen weken (sommige nog in folie) naast het bad legt.
Dat je een handdoek klaar legt.
Dat je voor de zekerheid ook nog de roman die je aan het lezen bent, erbij legt, want je gaat het er uitgebreid van nemen.
Misschien ga je die roman zelfs eindelijk eens uitlezen.
Je hebt de tijd. Niets staat je in de weg.
En dat je je iPhone dan ook naast het bad legt, je weet nooit of je er behoefte aan hebt, en dan ligt hij maar gewoon in de buurt.
En dat je dan het extra dure badschuim kiest, omdat het daar het uitgelezen moment voor is.
En dat je een glas pakt, voor als je dorst krijgt. En iets te eten. En nog even plast van tevoren.
Alles in orde maakt om zo lang mogelijk in bad te kunnen blijven liggen.
En dat je dan in dat water zakt, je onderdompelt in de warmte, je lichaam een beetje voelt drijven, lichter voelt worden.
En dat je je dan verheugt op al die Vrij Nederlanden die nu eindelijk gaat lezen, die roman.
En dat je je haar nat maakt, even helemaal onder water, geen geluiden.
En dat je dan, zodra je bovenkomt, je iPhone hoort piepen.
En dat je dan een kwartier lang Wordfeud speelt in bad, en dan eigenlijk wel zin hebt om er weer uit te gaan.
Maar waarvan?
Een vleug van een parfum op het perron waarvan ik zeker weet dat ik het eerder heb geroken. Associaties met de geur komen in rap tempo mijn brein binnen (fijne herinneringen, lang geleden, geen bedpartner), maar ik kom niet achter de juiste persoon.
Iemand die me aanspreekt met mijn voornaam en zegt dat het leuk is om me weer eens te zien. Ik herken het gezicht, geen idee wie het is. Weer associaties in rap tempo, en direct een gevoel: aardige persoon, geen problemen mee gehad, werkgerelateerd, maar welk welk, nee, kom ik niet op.
Eten in het pikdonker, een paar jaar geleden. Zonder zicht bleek mijn smaak compleet in de war. Ik proefde een groente en ik wist zeker dat ik die eerder had gegeten. De structuur kwam me bekend voor, de smaak zeker, maar wat was het ook alweer? Ik kwam er niet op. Aardappel, bleek later.
En nu heb ik het weer. Ik zag het omslag van het kroegenboek van Kluun en ik wist meteen dat ik het eerder had gezien. Maar waar? Ja, het lijkt erg op al die logo's met neon letters, maar het is bekender dan dat. Ik heb dit eerder gezien, op deze manier. In een museum? Op een ander boek? Op televisie? Gek word ik ervan.
Kluun zelf kon me ook niet helpen. U?
