---
title: "Muffins"
date: 2002-03-07
author: "Merel Roze"
featured_image: "https://www.merelroze.com/wp-content/uploads/2024/06/boids-1.png"
categories:
  - name: "Geen categorie"
    url: "/category/geen-categorie.md"
---

# Muffins

Er waren nog drie muffins. Twee naturel, ééntje met nootjes. Ze lagen op een schaaltje en ze lonkten naar mij tijdens de teamvergadering. Ik had het meest zin in die met nootjes. Twee pecannoten waren door de bakker op het topje van de muffin gelegd, of geduwd, want de noten zagen eruit alsof ze met zachte dwang op de plek van bestemming waren aangekomen. Ze zagen er lekker crispy uit.   
Er waren ook muffins geweest met chocolade. Die had ik nog het allerallerliefst gehad, maar die waren vlak voor mijn beurt gekozen door mijn collega’s, terwijl ik de koffie aan het inschenken was en ik het in de drukte van het begin van de vergadering even niet had kunnen overzien.

Er was nog één collega met mij die moest kiezen. De drie muffins stonden verloren op hun schaaltje te wachten tot één van ons zou toeslaan. De naturelle muffins zagen er een beetje saai uit. Ik wilde echt heel graag die met die nootjes. Zouden er behalve de noten óp de muffin ook noten ín de muffin zitten, vroeg ik mij af. Mijn collega was nu aan het woord. Ik zou misschien de muffin met de nootjes kunnen pakken zonder dat zij het zou zien. Maar terwijl ze aan het woord was, keek ze af en toe wel heel begerig naar de muffin met de nootjes. Ik twijfelde wat ik zou doen.

Voordat ik iets kon beslissen pakte mijn collega mijn muffin! Ze legde de muffin voor zich neer, terwijl ze bleef praten. Ik keek om mij heen. Niemand scheen te merken welk een onrecht mij was aangedaan. Mijn collega’s kauwden allemaal op hun eigen muffin – met chocolade. Pruil.

Mijn pecannootcollega haalde de nootjes van de muffin af. Dat zou ik ook doen. Niemand eet de nootjes als ze nog op de muffin zitten. De nootjes dienen eraf te worden gepulkt en dan rustig te worden opgegeten. Mijn collega legde de nootjes even aan de kant. Ah, dacht ik, ze bewaart het beste voor het einde. Vanaf mijn plek keek ik toe hoe ze het witte, gekartelde papiertje tergend langzaam van de muffin afstroopte en haar vingertoppen om de beurt aflikte. Nu de muffin naakt was, kon je goed zien dat er nog veel meer lekkere nootjes in de muffin zaten verstopt. Ik nam een hapje van mijn naturelle muffin. Hij was een beetje droog.

Mijn collega legde de eerder afgepulkte nootjes in het witte, gekartelde jasje dat nu naast de muffin lag. Daarna brak ze een stukje van de muffin af. Daar trof ze een stukje noot aan. Ook dat stukje noot haalde ze uit de muffin, en legde ze op het witte papier. Ze wilde een hapje nemen, maar voordat ze de hap nam, haalde ze snel nog even een nootje uit de muffin. In het witte papiertje lagen nu heel veel stukjes noot. Mijn collega had haar muffin bijna op. Steeds legde ze de nootjes apart. Het vermoeden dat zij helemaal niet van nootjes hield, kwam inmiddels sterk bij mij op.

De nootjes bleven de hele teamvergadering voor haar op tafel liggen. Aan het eind van de vergadering stond mijn collega op, verfrommelde het witte papiertje met de nootjes erin, en mikte het propje in de prullenbak.

Ik had intussen de laatste muffin ook opgegeten.