---
title: "Gedeeld gezweef"
date: 2002-05-15
author: "Merel Roze"
featured_image: "https://www.merelroze.com/wp-content/uploads/2024/06/boids-1.png"
categories:
  - name: "Geen categorie"
    url: "/category/geen-categorie.md"
---

# Gedeeld gezweef

Laten we gaan stemmen waar ik op ga stemmen.

Laat ik mijn gezweef eerst eens delen.  
Ik heb bij de vorige verkiezingen waarbij ik mocht stemmen meestal PvdA gestemd, en af en toe Groen Links. Dat deed ik voornamelijk vanuit een gevoel, omdat ik de politiek veel te saai vond om er actief voor te gaan zitten. Pas een week of twee voor de verkiezingen ging ik eens kijken naar wat de politici vonden en dachten. Slechte zaak dus.

Dit jaar was alles anders. Vanaf januari heb ik, net zoals veel Nederlanders met mij, voor het eerst de hele aanloop naar de verkiezingen gevolgd. Pim Fortuyn was niet de enige die een aandeel had in mijn vergrote interesse voor de Nederlandse politiek, ook ikzelf vond dat ik gefundeerd moest weten waarop en waarom ik stemde. Ik hield de heren politiek nauwlettend in de gaten. Ik las de politieke stukken in de krant (Volkskrant, Parool, NRC, niet allemaal tegelijk echter). Ik keek naar programma’s waarin lijsttrekkers optraden. Ik voerde (felle) discussies op mijn werk. Het blijdst werd ik nog steeds van matrixen waarin alle meningen van de verschillende partijen tot een paar zinnen waren teruggebracht. Maar ook de al dan niet charismatische uitstraling van de politici, hun presentatie, mijn drang om naar ze te blijven luisteren, deden een duit in het zakje.

Ik boog steeds meer over naar Groen Links, hoewel ik had verwacht juist daar minder voor te zijn als ik me meer zou gaan verdiepen. Rosenmöller deed het goed! Melkert, het andere kopstuk waar mijn gedachten naar uit gingen, vond ik weinig charisma hebben, maar inhoudelijk wel sterk. Beetje rechts, zo af en toe, maar ik gunde hem het voordeel van de twijfel. Ik miste de SP in de lijsttrekkersdebatten. D66 trok mijn aandacht niet. De rest van de partijen spreekt in de basis niet tot mijn verbeelding. PvdA en Groen Links bleven over. Groen Links won mijn hart het meeste, hoewel ik zelf niet erg groen ben aangelegd. Zo ben ik geloof ik niet in alle gevallen tegen genetisch gemanipuleerd voedsel, weet ik niet of ik voor staking van de Betuwelijn ben, wil ik wel graag een auto als ik later groot ben, en vind ik dat kernenergie voor het genezen van kankerpatiënten best mag blijven bestaan.

Uit de tests waarin ongenuanceerde stellingen moesten worden beantwoord, kwam PvdA meestal op 1. Gevolgd door (niet altijd in deze volgorde) Groen Links, SP en CDA (komt vast door hun normen en waarden politiek). Bij de [stemwijzer van SBS6](http://www.sbsnet.nl/sbsnet/0,1001,2088_948-49521,00.html), die ik van alle tests het beste vond, kwam PvdA (77) met grote voorsprong uit als eerste, gevolgd door Groen Links (59), D’66 (55), en SP (55).

Groen Links boekt echter vooral op punten die ik belangrijk vind winst, en eigenlijk nergens groot verlies. Bij de PvdA schrik ik vaker van een bepaalde stellingname. En van hun gedraai. Kortom, Groen Links zou voor mijn gevoel mijn keuze moeten zijn.

Maar! Ik wil dat PvdA de grootste partij blijft. Ik wil dat ik mijzelf niets te verwijten heb als LWPF (Lijst Wijlen Pim Fortuyn) en / of CDA de grootste worden! Of, als CDA de grootste wordt, dat ze bijna automatisch met PvdA in zee moeten. Groen Links haalt nooit een overtuigende meerderheid om in het gevecht om het premierschap een duit in het zakje te doen. Is het dan wel verstandig om Groen Links te stemmen?

Verstand en emotie zijn nooit eerder in verkiezingen zo met elkaar verbonden geweest. Voor mij niet, ook voor mensen niet die gaan stemmen op iemand die is overleden. Ik weet het niet. Ik weet het niet. Ik laat het nog even wachten, ik heb nog een paar uur.

Wordt het Wouter Bos (PvdA) of Femke Halsema (Groen Links)? U mag stemmen.  
(en dan moet ik ook nog eens nadenken over de verzelfstandiging van ons gemeentelijk vervoerbedrijf)