---
title: "Parkeertuin"
date: 2002-08-25
author: "Merel Roze"
featured_image: "https://www.merelroze.com/wp-content/uploads/2024/06/boids-1.png"
categories:
  - name: "Geen categorie"
    url: "/category/geen-categorie.md"
---

# Parkeertuin

Acht jaar lang mocht ik uitkijken over een verwoekerd stuk grond, drie verdiepingen onder mij. De tuinen, die normaalgesproken bij de begane grond horen, waren niet als zodanig in gebruik. Begane grond van mijn huis en mijn buren bestaan namelijk uit garages. De garages hoefden geen tuin en lieten de boel de boel.

Zodoende had ik een stuk niemandsland onder mij. Heerlijk rustig. Geen barbecuende onderburen, geen lawaai op late zomeravonden, geen blote, zonnende buren in de tuin beneden mij.   
Zo ver, zo goed.

Toen ik vorige week zo bruut uit mijn zaterdagochtendslaap werd gewekt, vreesde ik het al. En inderdaad, de bulldozers die het terrein opdraaiden, kwamen het stuk grond onder mij vereffenen.   
Mijn groene uitzicht, mijn jungle in de binnenstad, mijn verwoekerd stukje binnentuin, mijn natuurlijke decor – de binnenplaats werd aangetast door machinale beesten en binnen no time in een platgewalst stuk terrein omgetoverd.

Wat nu rest is een immense parkeerplaats.  
Wellicht heeft de eigenaar het terrein geëxploiteerd, verhuurd, verkocht, verpand.  
Of gaat dat nog gebeuren.  
Ik wens een stem te hebben in het bestemmingsplan van dit stuk grond. Ik vind dat ik daar als uitkijker-op recht op heb. Ik vind dat de waarde van mijn huis nu zonder mijn medeweten om gehalveerd is geraakt geworden.

En er nu iets mee doen, ho maar.  
Vooralsnog is het de meest asociale parkeerplek van de buurt.  
![images/parkeerplekgenoeg.jpg](images/parkeerplekgenoeg.jpg)