---
title: "Van kattenwens tot ondergekotste fiets"
date: 2002-09-18
author: "Merel Roze"
featured_image: "https://www.merelroze.com/wp-content/uploads/2024/06/boids-1.png"
categories:
  - name: "Geen categorie"
    url: "/category/geen-categorie.md"
---

# Van kattenwens tot ondergekotste fiets

Soms vergeet ik dat mijn site openbaar is en voor iedereen oproepbaar. Of nee, dat vergeet ik niet, maar ik vergeet wel er dan inderdaad mensen zijn die er nog op komen kijken ook. Kon ik in het begin de lezersgroep nog wel overzien (een aantal collega-webloggers, wat vrienden, een enkele freak), nu gebeurt het mij vaak dat mensen van wie ik het niet verwacht mijn site blijken te volgen.

Die hits per dag blijken ineens niet meer voort te komen uit de vijftien reageerders die allemaal 45 keer achter hun pc’tje zitten te refreshen. Soms is dat schrikken.

Zo kom ik de laatste tijd nogal eens voor verrassingen te staan. De mij onbekende Erica reageerde in het postje over levensfases met de mededeling dat zij 70 jaar oud was. Sindsdien ben ik daarvan bijzonder onder de indruk. Mijn site wordt bezocht door tenminste één 65+er!

Ook toen mijn tandarts reageerde op een postje dat over hem ging, was ik met stomheid geslagen. Ik kreeg de laatste keer daardoor wel een gummetje van hem als beloning (de plastic beestjes waren op), hoewel ik niet goed had gepoetst en dus vrijdag terug moet komen om een gaatje te laten vullen. Maar dat terzijde.

Een oud studiegenoot kwam op een feestje op me af met de mededeling dat hij mijn site las. Bovendien wist hij ook over collega-loggers te vertellen. Hij bleek de webloggende wereld in te zijn gezogen en sindsdien verslaafd.

En toen sprak de buurvrouw uit het vorige stukje mij gisteren ook ineens aan op een burenbijeenkomst. Ik spreek mijn buurvrouw nooit. De laatste keer was een aantal jaren geleden.  
‘Jij hebt over mij geschreven’, zei ze.  
Even dacht ik dat ik de verkeerde conclusie trok, maar niets bleek minder waar. ‘Ik heb inderdaad een baby’, zei ze lachend. Help. Dat was gek.

Haar broer in Boedapest bleek toevallig mijn site te kennen, en had op een gegeven moment geconcludeerd dat ik wel in haar straat moest wonen. Zij was daardoor, door hem eigenlijk, op de hoogte van allerlei zaken die op mij betrekking hadden.

De broer mailde haar gisterenochtend over mijn postje over haar. Hoe klein kan de wereld zijn. Via mijn huis, naar een huis in Boedapest, naar het huis van mijn buurvrouw. Het kan ook handiger.

In ruil voor mijn stukjes weet ik nu wel dat de baby al tweeëneenhalve maand oud is en een jongetje is dat luistert naar de naam Skip.  
Dag Skip, als je dit leest. Dag broer in Boedapest. Dag buurvrouw. Veel plezier.

(En dan zeggen mensen nog dat ze in de grote stad hun buren niet kennen).