---
title: "SPSS"
date: 2002-12-12
author: "Merel Roze"
featured_image: "https://www.merelroze.com/wp-content/uploads/2024/06/boids-1.png"
categories:
  - name: "Geen categorie"
    url: "/category/geen-categorie.md"
---

# SPSS

Toen er nog treinen op tijd reden, zat ik tegenover een meisje. Ze keek niet blij. Ze keek me niet aan bij het zitten gaan en ze hield zenuwachtig het bord op het perron in de gaten. Haar benen had ze over elkaar geslagen en haar bungelende voet ging in snel tempo op en neer.

Het was een chique trein met coupé’s voor zes personen. Vlak voor we wegreden, kwamen er twee jongens bij in onze coupé. Ze hadden gigantische tassen bij zich. Voordat ze zich geïnstalleerd hadden, was het vijf minuten later. Toen begon hun gesprek.

Het waren nerds. Duidelijk. Ik snapte al na een paar zinnen niet waar ze het over hadden. Getallen en codes kwamen voorbij. Soms moest de één ontzettend lachen om de ander. Ik snapte er niets van. De jongen tegenover me kon ik door het spiegelende glazen deurtje van de coupé goed zien. In spijkerbroek, maar toch heel netjes gekleed. Hemd in de broek, nette riem, degelijke winterjas. Hij speelde met zijn sjaal. Hij rolde hem heel netjes op, terwijl hij praatte, en dan rolde hij hem heel voorzichtig weer af. Steeds weer. Hij was voornamelijk aan het woord. Hij was geweldig. Deze jongen was op de middelbare school de slimste van de klas geweest en was waarschijnlijk altijd gepest. Zijn intelligentie had gezegenvierd en hij had zijn plek gevonden. KI. Ze hadden het steeds over KI.

‘…en toen moest ik van hem dag in dag uit met SBS6 werken!’, schaterde hij uit. ‘Kan je je iets ergers voorstellen?’ De jongen tegenover hem snapte voor het eerst niet wat hij bedoelde. ‘Wat is SBS6?’, vroeg hij. Ik snapte ook niet wat SBS6 nou ineens tussen gesprekken over Kunstmatige Intelligentie deed.  
‘Nee’, zei de jongen, ‘SPSS!’ En weer werd er hard gelachen. ‘Oooh!!!!!!’ Hahahaha.  
Het meisje tegenover mij vond de jongens helemaal niet leuk. Ze keek geërgerd en zette haar discman harder.

Ze waren aandoenlijk, deze twee nette nerds. Stukjes gesprek over XML en HTML, daar kon ik me nog net iets bij voorstellen. Verder werd alles al snel weer te raadselachtig. Als ik het wel snapte, moest ik mijn best doen niet te lachen om hun nette taalgebruik. Ze zeiden dingen als ‘ik ga dat echt niet voor de kat zijn viool doen!’ (kut, dacht ik), en ‘Val kapot’ (dood, dacht ik). Het was een genoegen.

Gelukkig werd de trein omgeleid en duurde de reis 20 minuten langer dan gepland.