---
title: "Carabinieri"
date: 2003-03-25
author: "Merel Roze"
featured_image: "https://www.merelroze.com/wp-content/uploads/2024/06/boids-1.png"
categories:
  - name: "Geen categorie"
    url: "/category/geen-categorie.md"
---

# Carabinieri

De laatste drie dagen van mijn vakantie in Toscane hadden we een auto gehuurd. Een blauwe Fiat Punto. Ik mocht niet rijden, omdat mijn rijbewijs ook gestolen was. Dat is raar. Net als vroeger moest ik me laten vervoeren in plaats van zelf achter het stuur te zitten.

Gelukkig hield ik me eraan.

Het was een uur of vier op zondag.   
Het was onze laatste vakantiedag, op weg terug naar Pisa, na een prachtige rondreis door San Gimignano, Siena, Pienza, Montalcino, Montepulciano, Pistoia, Buenconvento en meer moois.

De twee politieagenten stonden aan de kant van de weg en gebaarden ons naar de kant te gaan. Eén van hen kwam bij Sarah aan het raampje en gromde in het Italiaans dat ze haar rijbewijs en autopapieren moest laten zien. Hij keek naar het rijbewijs. Hij vouwde het open, staarde naar de voorkant en keek Sarah aan alsof ze hem voor de gek hield.   
Hij riep iets naar zijn collega. Vriendin Maartje spreekt goed Italiaans en vertaalde. ‘Dit is helemaal geen rijbewijs. Ik heb nog nooit zoiets gezien’, riep hij. Zucht. Zijn collega kwam nu aan het raampje van Maartje even kijken wat hier aan de hand was. Hij pakte het rijbewijs en brulde naar zijn collega dat wij toeristen waren.

Toen ging hij over in het Duits.   
‘So, sie sind ja hier blablabla’, ik verstond er niet zo veel van en Maartje deed braaf of ze geen Italiaans sprak. De Duitssprekende carabiniero nam het rijbewijs van Sarah mee naar zijn auto. Hij was eng. Hij had een nare blik in zijn ogen. Zijn zwarte laarzen kwamen tot aan zijn nek en zijn pet deed me denken aan tweede wereldoorlogfilms. Hij ging over zijn auto hangen en schreef dingen op een papiertje op het dak. Opeens klonk het keihard:

‘Sarah, komm mal hier ja!!!’

We schrokken ons dood. Sarah wilde niet echt de auto uit maar liep schoorvoetend richting meneer agent. We konden niet horen wat ze bespraken. Sarah heeft een aangeboren haat jegens de Duitse taal en gaf de agent geen antwoord. Na een tijdje schreeuwde de agent naar ons autootje:

‘Heee. Wo schlafen sie dann!?’

Maartje ging automatisch over op Italiaans. De agent vroeg zich af waarom ze niet meteen gezegd had dat ze Italiaans sprak. Het was haar niet gevraagd. Deze lompe boer met nazi-trekken was meteen in het Duits begonnen. De agent kwam dichterbij en keek naar mij, achterin de auto. Hoewel ik hem even ervoor nog vrolijk had geantwoord, voelde ik nu dat de situatie zich er niet meer zo voor leende. De carabiniero was geswitcht naar zijn evil modus. Hij glimlachte op een onheilspellende manier.

In de achteruitkijkspiegel zag ik dat er een andere auto ook gevraagd werd te stoppen. De eerste agent liep naar die auto toe. Onze evil carabiniero keek ons strak en nadenkend aan. Ik zag ons in zeer nare situaties. Toen riep zijn collega hem. Waarschijnlijk had hij weer een toeristenpaspoort te pakken.   
In ieder geval mocht Sarah weer de auto in. Die gaf snel gas en we sjeesden er vandoor.  
Het duurde nog wel een tijdje voordat we onze adrenaline helemaal kwijt waren.   
Nederlandse agenten zijn anders dan de Italiaanse.