---
title: "Museumplein (2)"
date: 2003-04-02
author: "Merel Roze"
featured_image: "https://www.merelroze.com/wp-content/uploads/2024/06/boids-1.png"
categories:
  - name: "Geen categorie"
    url: "/category/geen-categorie.md"
---

# Museumplein (2)

Bij de Amerikaanse ambassade op het Museumplein staan nog altijd agenten met busjes. Klaar om in te grijpen als er gevaar dreigt.  
Het Museumplein biedt nergens beschutting. De bomen staan te ver uit elkaar en er zijn geen afdakjes. Een grote, kale, lege ruimte.

Er stonden drie ME-ers in de regen.   
Waarschijnlijk mochten ze vanwege veiligheidsvoorschriften niet in hun busjes gaan zitten. Ze werden nat. Ze stonden behoorlijk niets te doen terwijl de regen ze doorweekte.   
Het werk was nog nooit zo saai geweest.   
Maar belangrijk waren ze nog wel.

Er kwam ineens een vrouw aangefietst. Ze fietste niet volgens de aangegeven omleiding maar over het afgesloten fietspad, recht op de ME-ers af.

De ME-ers spitsten hun natte zintuigen. Ze veranderden meteen van houding.   
De vrouw kwam nu snel dichterbij. Ze trapte hard op de pedalen.   
Ze zag er weinig gevaarlijk uit op haar fiets, maar voor hetzelfde geld was dit de eerste zelfmoordaanslag in Nederland. Eén van de ME-ers legde zijn hand op zijn wapen. De vrouw was er bijna.

Eén van de ME-ers vroeg haar op gehoorafstand wat ze kwam doen. Ze stapte af en haalde haar rugzak van haar rug. Ze opende de tas. De ogen van de ME-ers waren gespitst op alles wat bewoog, elke onverwachte beweging en elke verdachte actie.

De vrouw pakte een paar fluoriserende plastic bekers van de Ikea uit haar tas en gaf ze aan de voorste ME-er.   
Daarna pakte ze een thermoskan.   
Op de verkleumde gezichten van ME-ers verscheen langzaam een glimlach.