---
title: "Parkeerbeheer"
date: 2003-04-29
author: "Merel Roze"
featured_image: "https://www.merelroze.com/wp-content/uploads/2024/06/boids-1.png"
categories:
  - name: "Geen categorie"
    url: "/category/geen-categorie.md"
---

# Parkeerbeheer

Het systeem lag plat. Excuses voor het ongemak.  
Ik had nummer 155. De teller stond op 139.  
Er was één loket open. In de rest van de loketten deed de computer het niet.

Dienst Parkeerbeheer is de hel van de parkerende Amsterdammer. Vroeger vooral, toen elke minuutsoverschrijding van je parkeerbon een wielklem betekende. Dan moest je hier naar toe.

Het duurde lang. Soms kwamen er mensen binnen die een nummertje trokken en vol vertwijfeling en ongeloof naar de wachttijd keken. Sommigen daarvan verlieten het pand, anderen namen gelaten plaats op de daarvoor bestemde stoelen. Aan de muur hing bij wijze van kunst een vele malen uitvergroot parkeerbonnetje uit 1997. Toen al kostte parkeren in het centrum 5 gulden per uur. Nu 3 euro.

Na een half uur besloot ik koffie te halen. Het apparaat deed raar. Ik zocht 50 eurocent bij elkaar maar hij wilde niet starten. De wachtende mensen hielden me nauwlettend in de gaten. Plotseling begon het apparaat te werken. De straal koffie die eruit kwam, viel naast mijn bekertje in het afvoerbakje. Ik verplaatste het bekertje snel. In het bekertje lag een laagje doorzichtige drab.

Er kwam een Duitse man binnen met twee kinderen. Hij liep zonder een nummertje te trekken door naar het loket. Wechseln? Hij had geld nodig voor de parkeermeter op de hoek. Hij had niet in de gaten dat hij zich in het hol van de leeuw bevond.

De lokettiste keek hem verveeld aan en zei:  
‘Wij mogen geen geld wisselen voor de automaat. Bedrijfsvoorschrift’.