---
title: "Op de fiets (48)"
date: 2003-05-01
author: "Merel Roze"
featured_image: "https://www.merelroze.com/wp-content/uploads/2024/06/boids-1.png"
categories:
  - name: "Geen categorie"
    url: "/category/geen-categorie.md"
---

# Op de fiets (48)

Ik heb een asociale bel.  
 Als ik bel, dan blijft het plastieken appendixje van de bel op de maximale reikwijdte vastzitten. Hij wil niet terug. Er is geen geluid. Bellen is dus overbodig. Maar mijn reflex, mijzelf eigengemaakt toen ik zes was, is zo sterk, dat ik toch de belbeweging in gang zet zodra er noodzaak toe is.

 Meestal schreeuw ik dan even en is het gevaar of de toerist al snel geweken.   
 Het probleem is echter, dat het plastieken aanhangsel van de bel op een gegeven moment toch terug wil van waar hij vastzit. Meestal vindt dit moment plaats wanneer er geen enkele noodzaak is tot bellen. En juist dan, bij het terugveren, rinkelt hij. Hard. Boel hard. Soms zit er een minuut tussen mijn belbeweging en het feitelijke geluid. Soms een kwartier. Soms gebeurt het de volgende fietsbeurt pas. Het moment valt niet te voorspellen.

 Op sommige momenten is de asociale bel tamelijk levensgevaarlijk. Bijvoorbeeld wanneer de bel ineens gaat rinkelen als ik alles behalve het recht heb om te bellen (zeg, wanneer ik iemand inhaal omdat ik denk meer haast te hebben). Of wanneer er een grote, zware, kale vent met tatoeages voor me fietst (weinig voordehandliggend, deze mannen fietsen zelden, maar toch. Idem met brede negers).

 Kortom: ik moest mijn bel eraf slopen om mijzelf nog veilig door de straten van Amsterdam te manoeuvreren. Maar op de bel stonden Jip en Janneke en ik vond het toch moeilijk afscheid nemen. Ik bleef het ontkoppelmoment uitstellen.

 Gisteren kwam de perfecte oplossing.  
 Het aanhaakpunt van mijn achterspatbord sneuvelde. Het spatbord hangt nu bijna helemaal op de achterband en schiet steeds tegen mijn achteropje. Boel herrie.   
 Niemand die me niet zal horen als ik aankom! Geen bel meer nodig!