---
title: "Lang"
date: 2003-08-08
author: "Merel Roze"
featured_image: "https://www.merelroze.com/wp-content/uploads/2024/06/boids-1.png"
categories:
  - name: "Geen categorie"
    url: "/category/geen-categorie.md"
---

# Lang

Er stond een lange man in de rij voor de kassa van Ikea.  
Hij was zo lang, dat zijn kruin bijna het hangende plafondbord voor de Mammut kindermeubels raakte. Ik kon het niet laten even te kijken. Het verschil met de andere mensen was zo groot dat het normale perspectief door deze man uit het lood geslagen werd.

Iedereen keek. Iedereen wees. Het was alsof er een kermisattractie rondliep. Deze man moest dat overal hebben waar hij kwam. Ik draaide me om. We zijn gewend om ‘normaal’ te kijken als we iemand zien die afwijkt van de norm. Gehandicapten – niet naar staren. Mensen met afwijkingen – niet naar staren. Dwergen en lilliputters – niet naar staren. Maar blijkbaar mag je wel massaal staren naar een metershoge man.

Ineens wilde ik heel graag weten hoe lang deze man was. Misschien zodat ik aan mensen zou kunnen vertellen dat ik een man had gezien die zo lang was. Misschien omdat hij zo lang was, dat ik me geen enkele inschatting kon maken.

Helaas voor de man was er een troela die het nog vroeg ook.   
“Sorry, maar hoe lang ben jij?”, vroeg ze. Die man moest dit dagelijks zo vaak hebben. Hij keek haar aan. Hij nam haar op in zijn blik.   
“Ik ben 2 meter 22”, zei hij, en hij vervolgde zijn zin met quasi geïnteresseerde blik, “maar hoe lang ben jij dan wel niet?”

“Euhm, 1 meter 67”, sprak ze. “Goh, interessant zeg”, zei de man. Toen was het gesprek voorbij.   
Als hij aardiger had gedaan, zou ze vast ook nog hebben gevraagd of hij basketbalde.